Bewitched รอยปรารถนา (ChanBaek)

ตอนที่ 14 : รอยปรารถนา ๑๓

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,607
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 236 ครั้ง
    29 ก.ย. 61





 

               คุณเคยบอกว่าเรื่องของเรานั้นขอให้เก็บไว้เป็นความลับอย่างที่สุด

               คุณไม่อยากปิดแต่มันจำเป็น

               หากเรื่องของคุณกับแบคฮยอนหลุดรอดไปถึงคนบางกลุ่มในวงสังคมที่คุณอยู่ตอนนี้ทุกอย่างที่คุณเพียรสร้างมาจะพังทลายลงทันที แบคฮยอนไม่อยากให้คุณเดือดร้อนจึงเชื่อฟังอย่างไม่มีข้อกังขา ไม่ว่ายังไงก็จะทำให้คุณเดือดร้อนไม่ได้ ไม่ว่ายังไง จะอึดอัด ลำบาก คับแค้นใจอย่างไรแบคฮยอนก็ต้องทน

               “จะเหม่ออีกนานไหม?”

               “......”

               “ถอนหายใจทำไม?”

               “ผมแค่ไม่เข้าใจ คนบางคน รู้สึกยังไงทำไมไม่บอกออกมาตรง ๆ สงสัยอะไรทำไมไม่ถาม ไม่พอใจทำไมไม่พูด ทำไมต้องใช้คำถามเพื่อประชด เขาไม่รู้หรือว่ามันผิดทั้งกฎการใช้ภาษาสื่อสารแล้วก็ยังผิดมารยาทขั้นพื้นฐานอีก”

               “และนายก็กำลังด่าฉันด้วยคำถามเหมือนกัน”

               “เปล่าครับ ผมตั้งคำถามเพราะผมไม่เข้าใจจริง ๆ” แบคฮยอนพยายามทำความเข้าใจว่าทุกการกระทำของปาร์คชานยอลนั้นเป็นผลมาจากการที่อีกฝ่ายเห็นความไม่ถูกต้องและปล่อยผ่านไปไม่ได้ เขาจึงต้องเอาตัวเองเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยทั้งที่ไม่เต็มใจ แต่เพราะพื้นฐานนิสัยเดิมเพราะอคติที่มันเกิดขึ้นไปแล้วหรือเพราะอะไรก็ตามแต่จึงทำให้เขาแสดงออกในทางลบมากกว่าบวก แต่ถึงจะถูกเขามองไม่ดีแบคฮยอนก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากทำใจ สิ่งที่แบคฮยอนกับคุณคริสเป็นอยู่นี้ มันห่างไกลจากคำว่าเหมาะสมมากจริง ๆ แบคฮยอนก็แค่ไม่แน่ใจว่าที่จริงแล้วปาร์คชานยอลนั้นหวังดีจึงต้องตักเตือนแบคฮยอนหรือเพราะเขาเกลียดแบคฮยอนอยู่แล้วกันแน่

               ฝ่ายปาร์คชานยอลนั้นเขาตอบรับวาจาซ่อนใบมีดด้วยการจ้องบยอนแบคฮยอนโดยไม่ออกปากตอบโต้ต่อแม้สักคำ อีกฝ่ายออกตัวว่าไม่ได้ด่าเขาแล้วก็ทำหน้าตาจริงจังยืนยัน แม้จะมีแววตาขุ่นมัวแต่ก็แนบเนียนเหมือนไม่เข้าใจจริง ๆ ชานยอลเหยียดริมฝีปากเป็นรอยยิ้มที่ไม่เหมือนรอยยิ้ม เนื้อแท้บยอนแบคฮยอนไม่ได้อ่อนใสไร้เดียงสาอย่างรูปลักษณ์ภายนอกหรอก อย่างน้อยตอนนี้ก็ไม่กลัวเขาอย่างช่วงแรกแล้ว ตั้งตัวได้เร็ว กล้าพูด กล้ามองต่อตา แม้บางครั้งจะเก็บคำไม่ตอบโต้แต่ก็พอมองออกว่าเพราะไม่อยากต่อความไม่ใช่เพราะขี้ขลาด คนอย่างนี้ถ้ากล้าในทางที่ผิดก็คงเถียงด้วยหน้าตาซื่อ ๆ ด้วยเช่นกัน

                    “แล้วนายสนใจคำพูดฉันตั้งแต่เมื่อไหร่”

               “ข้อตกลงของเราไม่ได้รวมถึงการที่ผมต้องทนให้รุ่นพี่พูดจาไม่ดีด้วยนะครับ”

               “...ได้” เสียงทุ้มเอ่ยหลังจากต่างคนต่างเงียบไปหลายอึดใจ “เราจะพูดกันดี ๆ หรือถ้าฉันพูดอะไรไม่ถูกใจ ขอให้คิดซะว่าฉันพูดไม่เก่งเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ใครรู้สึกไม่ดี”

               “แล้ว เราจะเป็นแบบนี้จนถึงเมื่อไหร่ครับ?”

               “จนกว่าแผลฉันจะหาย”

               “ผมหมายถึงแผลคุณจะหายเมื่อไหร่ คุณหมอบอกว่ายังไงบ้างครับ จะถอดเฝือกได้ตอนไหน แล้วแผลที่ขมับมีอะไรให้ต้องห่วงไหม ตรวจซ้ำแล้วใช่ไหมครับ” ชานยอลเลือกตอบแค่คำถามสุดท้าย แบคฮยอนกลับคอนโดไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเจ้าหน้าที่พยาบาลพาคนเจ็บไปเช็คอาการอีกครั้งช่วงนั้นเอง เมื่อเด็กหนุ่มกลับมาอีกครั้งปาร์คชานยอลก็กลับเอนหลังดูสารคดีสืบสวนสอบสวนในห้องพักแล้ว

               “ผมจะทำการบ้าน รุ่นพี่อยากได้อะไรก็เรียกนะครับ” สงบศึกกันได้ก็ดี จะได้ไม่ต้องนั่งเกร็งให้เวลาผ่านไปอย่างไร้ประโยชน์ ตามจริงแล้วแบคฮยอนก็อยากจะดีกับเขานั่นแหละแต่มันติดที่ปาร์คชานยอลไม่ค่อยให้ความร่วมมือ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย เอาแน่เอานอนไม่ค่อยได้อย่างกับผู้ใหญ่วัยทอง

               “พรุ่งนี้มีเรียนหรือเปล่า?”

               “มีครับ เล็คเชอร์เช้าสองตัว บ่ายหนึ่งตัว”

               “จะไปยังไง?”

               “รถเมล์ครับ”

               “ทำไมไม่ไปรถไฟใต้ดิน?” คนส่วนใหญ่เลี่ยงรถเมล์เพราะในชั่วโมงเร่งด่วนรถจะติดเป็นปกติของเมืองใหญ่

“ยังใช้ไม่คล่องเลยครับ กลัวขึ้นผิดสาย กลัวเปลี่ยนสายผิดด้านด้วย”

“รถส่วนตัวล่ะ?”

“ขับไม่เป็นครับ”

“ไม่ลองหัดขับดู มีรถขับไปไหนก็สะดวกสบาย ไม่ต้องรอ ไม่ต้องรีบ”

“ไม่ดีกว่าครับ ตอนเช้ารถติดจะตาย ขึ้นรถเมล์ยังได้อ่านหนังสือหรือทำอย่างอื่น ถ้าขับเองคงทำอะไรไม่ได้เลย เสียเวลา” ปากตอบตามองหนังสือมือเขียนลงกระดาษ เขียนอย่างจริงจังจนไม่สามารถบอกได้ว่าแกล้งแสดงเพราะไม่อยากเสวนากับคู่สนทนาหรือเปล่า ถ้าจะว่าไม่อยากคุยด้วยตอนชานยอลถามคนตัวเล็กก็ตอบทุกครั้ง บางครั้งก็หยุดมือเงยหน้ามามองชานยอลอีกด้วย สุดท้ายหลังจากคนหนึ่งตั้งใจทำงานคนหนึ่งตั้งใจมองภาพเคลื่อนไหวในจอทีวีก็เป็นคนเจ็บที่ปรับเตียงลงแล้วพลิกตัวนอนหันหลัง แบคฮยอนเห็นอย่างนั้นก็เดินไปปิดไฟเหนือเตียง เหลือไว้เพียงตรงส่วนโซฟาเบดตัวที่ตนนั่งอยู่ ทำงานต่อเกือบสองชั่วโมงถึงได้หรี่แสงไฟลงก่อนจะหลับตามไปตอนเกือบเที่ยงคืน

 


“เย็นนี้ไปกินบิงซูกัน! มินอาร้องใส่หน้าสองเพื่อนรักหลังจากอาจารย์ผู้สอนวิชาสุดท้ายเดินออกจากห้องไปตอนเกือบห้าโมง

“นะ ๆ ๆ ๆ”

“วันนี้ไม่ได้นะมินอา เรามีธุระ ขอผลัดเป็นวันอื่นแทนได้ไหม”

“ธุระอีกละ อาทิตย์นี้นายกลับเร็วทุกวันเลยนะแบคฮยอน ทำธุระทุกวันเลยเหรอยะ”

“ก็ อือ ประมาณนั้น มินอาไปกับดีโอก่อนก็ได้นะ ไม่ต้องรอเรา” ดีโอที่ถูกพาดพิงถึงละสายตาจากหน้าจอมือถือ ไม่บอกปัดเป็นอันว่ายังไงก็ได้

“อยากไปด้วยกันทั้งสามคนอ่ะ”

“ขอโทษนะแต่วันนี้ไม่ได้จริง ๆ เอาไว้จะชดเชยให้นะ”

“ก็ได้ ๆ วันนี้ฉันจะไปกับดีโอก่อนแต่ครั้งหน้านายห้ามปฏิเสธอีกเด็ดขาด เข้าใจตรงกันนะ” แบคฮยอนพยักหน้าเร็ว ๆ มองนาฬิกาที่ข้อมือแล้วก็รีบโบกมือลาเพื่อนร่วมกลุ่มที่ยังคงเหนียวแน่นกันอยู่แค่สามคน จ้ำออกจากตึกวิ่งลงเนินไปยังป้ายรถเมล์ใหญ่หน้ามหาวิทยาลัย

ถึงคอนโดในครึ่งชั่วโมงต่อมา รีบหยิบของที่ต้องใช้ของวันพรุ่งนี้ใส่กระเป๋าแล้วก็รีบออกจากห้อง มองเวลากับสภาพการจราจรแล้วก็ตัดสินใจวิ่งลงใต้ดิน หลายวันมานี้แบคฮยอนเดินทางด้วยเส้นทางเดิมซ้ำกันทุกวันบวกกับมีคนแนะนำให้โหลดแอปพลิเคชั่นแผนที่การเดินรถมาใช้เลยไม่ต้องกลัวหลงแล้ว ร่างเล็กเดินจากสถานีเพียงไม่กี่นาทีก็ถึงอาคารชุดที่หมาย เมื่อเช็คข้อความก็พบว่าเจ้าของห้องยังไม่กลับมาแบคฮยอนไม่รู้รหัสผ่านเข้าห้องและไม่คิดจะขอเลยยืนรอแถวใต้ตึกนั่นเอง

อยู่ไหน?

ใต้ตึกคอนโดคุณครับ

ไปรอที่คาเฟ่

ผมไม่อยากกินอะไร

คุกกี้ช็อคชิป ดาร์คช็อค ธัญพืชรวม อย่างละ 2 กล่อง ซื้อแล้วก็รออยู่ที่นั่นโอเค คนรับออเดอร์สะพายเป้ขึ้นไหล่ เดินไปร้านค็อฟฟี่ช็อปเพื่อซื้อขนมความรายการที่ได้รับมา ซื้อแล้วก็เลือกนั่งโต๊ะติดกระจก เอาถุงขนมวางบนโต๊ะ หยิบหนังสือขึ้นมาอ่านระหว่างรอ พลิกหนังสือไปเกือบหมดเล่มปาร์คชานยอลก็ส่งข้อความมาบอกว่ารออยู่หน้าลิฟต์แล้ว แบคฮยอนเข้าใจแล้วว่าทำไมอีกฝ่ายถึงบอกให้มานั่งรอในคาเฟ่ ก็เล่นมาช้ากว่าเวลานัดเป็นชั่วโมง ๆ ถ้าแบคฮยอนยังยืนรอที่เดิมคงได้รากงอกกันบ้าง

หิ้วถุงขนมกับสัมภาระตัวเองไปสมทบเจ้าของห้องหน้าลิฟต์ ไม่มีคำทักทายระหว่างกันอยู่แล้ว แบคฮยอนแค่ผงกหัวให้ในฐานะรุ่นน้องอีกฝ่ายก็ทำเหมือนทุกวัน มองแทบการรับรู้แล้วก็มองผ่านไป ถึงห้องปาร์คชานยอลก็โยนเป้ใส่หนังสือสองเล่มลงบนโซฟา แบคฮยอนวางข้าวของในที่ของมันแล้วก็ผละไปดื่มน้ำ

“ฉันขอเบียร์” คนตัวเล็กชะงัก แต่ไหน ๆ ก็หยิบขวดน้ำเปล่ามาแล้วเลยวางไว้ตรงหน้าคนสั่งจากนั้นก็กลับเข้าไปเอาของที่เจ้าของห้องต้องการอีกครั้ง

“ปวดแผลหรือครับ?” เอ่ยถามคนที่นั่งเอนหลังอยู่ตรงโซฟาตัวใหญ่ ก็ว่าจะเก็บคำเงียบจนถึงเวลานอนอย่างทุกวันแต่เห็นทำหน้าเครียดขึ้งทั้งที่ยังหลับตาแล้วก็อดทักไม่ได้

“ขอยาแก้ปวดสองเม็ด” ร่างเล็กลุกเร็ว ก้าวเร็ว กลับมาพร้อมขวดยาแก้ปวดที่พร่องไปเล็กน้อย หมอบอกว่ายาแก้ปวดนั้นควรกินเฉพาะเวลาที่รู้สึกปวดและห้ามกินติดต่อกันเกินห้าวันไม่อย่างนั้นจะเป็นอันตรายต่อตับได้ วันนี้ก็ได้แผลเข้าวันที่หกแล้วแต่ปาร์คชานยอลกินบ้างไม่กินบ้างคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง ส่งยาสองเม็ดใส่มือหนาแล้วก็ส่งน้ำเปล่าขวดเดิมให้ เห็นอีกคนกินยาเรียบร้อยก็ลุกขึ้นพร้อมเบียร์กระป๋องที่ยังไม่ถูกเปิด เอากลับเข้าไปเก็บในครัวโดยไม่พูดอะไรแล้วก็แยกตัวไปทำหน้าที่เหมือนทุกวัน

ทำความสะอาดห้องนอนต้องทำทุกวัน เปลี่ยนปลอกหมอนหนุนทุกวัน เอาเสื้อผ้าที่ใส่แล้วมาไว้ที่ห้องซักล้างเพื่อรอซักทีเดียววันหยุด เตรียมหนังสือตามตารางเรียนของวันต่อไปวางไว้บนโต๊ะให้เจ้าของห้อง จากนั้นก็นั่งทำการบ้านอ่านหนังสือในมุมของตนเอง รอฟังว่าคนมือเจ็บจะต้องการอะไร ถึงเวลานอนก็แยกกัน ปาร์คชานยอลนอนในห้อง แบคฮยอนนอนที่โซฟาตัวใหญ่ เป็นอันจบภารกิจไปอีกหนึ่งวัน

โชคดีที่ช่วงนี้คุณคริสไปทำงานต่างประเทศ ถ้าคุณอยู่ชีวิตแบคฮยอนคงจะยากกว่านี้ คุณต้องไม่ยอมให้แบคฮยอนมาขลุกอยู่ห้องคนอื่นทุกวันแน่

               ปาร์คชานยอลมองรอยน้ำที่เคยมีเครื่องดื่มวางไว้ นิ่งอยู่พักหนึ่งแล้วจึงดันร่างขึ้นนั่ง ดวงตาคมกล้ามองไปทางส่วนยกพื้นริมกระจก แค่เบาะรองนั่งหนึ่งอัน โต๊ะเขียนหนังสือแบบตั้งพื้น ไม่มีโน้ตบุ๊ก โทรศัพท์ก็แทบไม่แตะ แค่หนังสือกับสมุดปากกา บยอนแบคฮยอนก็อยู่ได้ทั้งคืนทั้งวัน ใช้ชีวิตสมถะจนน่าให้โล่รางวัล ถ้าไม่เห็นว่าทั้งเนื้อทั้งตัวนั้นล้วนคัดสรรมาจากแบรนด์ไฮเอนด์ของทั้งฝั่งยุโรปและอเมริกา

               เพียงชานยอลถอนหายใจแรงไปเล็กน้อยใบหน้าที่ก้มอ่านหนังสือก็เงยขวับแทบทันที ชายหนุ่มจ้องตอบคำถามในหน่วยตาเรียว ไม่มีใครพูดอะไรสุดท้ายแบคฮยอนผู้รักสันติก็หันกลับไปสนใจหนังสือต่อ พวกเขาอยู่กันแบบนี้แหละ เหมือนจะสงบเหมือนจะราบรื่นแต่ก็มีจังหวะให้รู้สึกอึดอัดใจแปลก ๆ มาแบบไม่ทันให้ตั้งตัว

               “ทำอาหารเป็นไหม?” เสียงถามดังใกล้กว่าระยะปกติ แบคฮยอนมองขึ้นไปตามช่วงขายาวจนถึงใบหน้าคนที่ยืนค้ำหัว กะพริบตาขณะทวนคำถามในใจ

               “ไม่เป็นครับ”

               “แล้วปกติใช้ชีวิตยังไง?”

               “ถ้าไม่กินไปจากโรงอาหารก็แวะกินร้านแถวคอนโดครับ”

               “สักนิดก็ไม่ได้เลย?”

               “ไม่ครับ”

“แต่ตอนอยู่ค่ายฉันเห็นนายช่วยกลุ่มจงแดทำกับข้าว ท่าทางไม่เหมือนคนทำอะไรไม่เป็นเลยนี่” มันก็ไม่ใช่ว่าทำไม่ได้เสียเลยแต่รสชาติแบบตามมีตามเกิดน่ะแบคฮยอนไม่กล้าทำขึ้นโต๊ะให้ใครหรอก ยิ่งคนระดับปาร์คชานยอล ดูความหรูหราของห้องก็รู้แล้วว่าเขาต้องชินกับการกินอาหารเลิศรสมาตลอดชีวิตแน่

“แค่พอหั่นผักกับเหยาะซอสได้ครับ พวกกับข้าวง่าย ๆ รสชาติพื้น ๆ” เพราะแบคฮยอนไม่ชอบที่ที่คนพลุกพล่าน วันหยุดเลยไม่ค่อยออกไปไหน อยู่ห้อง พักผ่อน ทำกับข้าวกินเองไปตามเรื่อง มีวัตถุดิบอะไรในตู้ก็เอาออกมาทำ เขากินรสมือตัวเองจนชินแต่คนอื่นคงไม่ชินด้วย ปฏิเสธชัดเจนขนาดนี้แล้วปาร์คชานยอลคงไม่...

               “ทำอะไรให้กินหน่อย ของง่าย ๆ ก็ได้ ใช้ของในครัวได้ทุกอย่าง”

               “...ครับ” ปาร์คชานยอลไม่ปฏิเสธ บอกแล้วก็ตบเท้าเข้าห้องนอนไปส่วนแบคฮยอนก็ปิดหนังสือลุกเข้าครัว เด็กหนุ่มสำรวจห้องครัวตั้งแต่วันแรกที่มาเฝ้าคนป่วยแล้ว ห้องนี้มีทั้งตู้แช่เย็นตู้แช่แข็งตู้แช่เครื่องเคียงกระทั่งตู้แช่ไวน์ซ่อนอยู่ในเฟอร์นิเจอร์ติดผนัง ดีไซน์เนี๊ยบเหมือนอุปกรณ์ครัวที่ยังจัดวางเรียบร้อยในที่ของมัน ถ้าเจ้าของห้องไม่เคยหยิบจับอะไรในห้องนี้เลยก็ต้องยกเครดิตให้แม่บ้านที่ทำงานดีมาก แต่ปาร์คชานยอลไม่จ้างแม่บ้านนี่ เจ้าตัวบอกแบคฮยอนว่าทำงานบ้านเองเพราะไม่ชอบให้คนมายุ่มย่ามเลยกลายเป็นเหตุให้แบคฮยอนต้องมาทำแทนคนมือเจ็บอยู่ตอนนี้

               ตู้แช่เครื่องดื่มตัดไปไม่มีของคาวแน่นอนแต่ตู้ที่ควรมีผักหรือผลไม้กลับว่างเปล่า มีเพียงแอปเปิ้ลสองสามลูกแล้วก็เศษผักอีกสองสามอย่าง แห้งแล้งกว่าตู้เย็นเล็ก ๆ ของแบคฮยอนอีก พ่อครัวจำเป็นเดินไปเคาะห้องนอนใหญ่ รอจนประตูเปิดออกก็ถามว่า “คุณมีอะไรที่กินไม่ได้ไหมครับ? พวกอาหารที่แพ้”

               “ไม่มี ฉันกินได้ทุกอย่าง”

               “ตู้เย็นคุณไม่มีอะไรเลย คุณหิวมากไหม ถ้ายังพอไหวผมจะลงไปซื้อของ”

               “ไม่ต้อง แค่รามยอนก็ได้” รามยอนมันไม่ดีกับร่างกายคนป่วย กินแบบนั้นแผลคงไม่หายง่าย ๆ พ่อครัวตัวเล็กถอยทัพกลับห้องครัว ยืนคิดครู่เดียวก็หยิบกระปุกเต้าเจี้ยวกับเศษผักออกจากตู้ เกือบสองทุ่มแล้ว ท้องแบคฮยอนเองก็ร้องประท้วง คิดนานกว่านี้คงโดนน้ำย่อยกัดกระเพาะกันทั้งคู่

               ซุปเต้าเจี้ยวเต้าหู้อ่อนกำลังเดือดได้ที่อีกเตาไข่ตุ๋นก็ฟูพ้นขอบถ้วยแล้ว แบคฮยอนสูดกลิ่นมันอย่างพอใจก่อนจะหันไปค้นตู้แช่เครื่องเคียง เลือกมาสามอย่างแบ่งใส่จานเล็กแล้วก็เอาไปวางรอที่โต๊ะ เหลือแค่ไปเชิญคุณชายปาร์คมารับประทานอาหารค่ำจากนั้นก็ให้เป็นเรื่องของบุญทำกรรมแต่งของแต่ละคนก็แล้วกัน ปลดผ้ากันเปื้อนออกแล้วก็กลายเป็นยกมือค้าง คนที่คิดว่าอยู่ในห้องนอนมายืนอยู่ในห้องครัวแล้ว

               “เทวนจังจิเกหรือ?”

               “ครับ พอดีมีเต้าหู้อ่อนอยู่ในตู้” กับเศษฟักทองต้นหอมอีกนิดหน่อย “แต่ผมไม่ได้ใส่หอยกับปูนะครับ คุณหมอบอกว่าคุณควรงดอาหารทะเลสักพัก ผมเลยทำเครันจิมเพิ่มอีกอย่าง ไม่รู้จะกินได้ไหม” ปาร์คชานยอลไม่พูดอะไร เขาเดินไปเปิดตู้เย็นหยิบขวดน้ำดื่มแล้วกลับมานั่งลงที่เก้าอี้หนึ่งในสี่ตัวหน้าเค้าเตอร์หินอ่อน แบคฮยอนยกทั้งซุปและไข่ตุ๋นเสิร์ฟ ถอยไปเคลียร์พื้นที่พลางลอบมองสีหน้าคนกินเป็นระยะ ปาร์คชานยอลตักน้ำแกงกิน ใบหน้าหล่อไม่บอกอารมณ์ ตักซุปแล้วก็คีบเครื่องเคียง หนึ่งคำ สองคำ กินไข่ตุ๋นเข้าไปอีกคำ

               “พอกินได้ไหมครับ ถ้ามันไม่อร่อยคุณไม่ต้องฝืนกินนะ เดี๋ยวผมโทรสั่งจากร้านให้ก็ได้”

               “ข้าวนิ่มดี” อะไรสักอย่างในมือหลุดใส่อ่างล้างจาน แบคฮยอนนิ่วหน้ามองเขียงไม้แผ่นบาง สรุปคือกินได้นะ โอเค อย่างน้อยก็ไม่เสียชื่อมือวางอันดับหนึ่งในการหุงข้าว

               “แล้วนายไม่กิน?”

               “ทำเสร็จตรงนี้ผมจะกินครับ”

               “จะกินอะไร?”

               “มีรามยอนในตู้ผมว่าจะทำบูเดจิเก ง่ายแล้วก็อร่อย” ใส่แฮมกระป๋องกับปลาแผ่นกับโกชูจัง ปรุงรสอีกนิดหน่อยก็อร่อยแล้ว

               “ก่อนนี้ฉันบอกให้นายต้มรามยอน”

               “คุณป่วย กินรามยอนมากไม่ดีหรอกครับ กินเต้าหู้ กินไข่เยอะ ๆ น่ะดีแล้ว ตอนนี้ร่างกายคุณต้องการโปรตีนเพื่อซ่อมแซมส่วนที่สึกหรอ กินของมีประโยชน์จะได้หายไว ๆ” ปากสาธยายมือก็ล้างอุปกรณ์ไม่หยุด ชานยอลมองเวลาจากนาฬิกาข้อมือ ดวงตาดำลึกมองแผ่นหลังเล็กที่ง่วนกับงานทำความสะอาดก่อนจะหยิบโทรศัพท์มาเปิดหน้าจอ

               “ทำทุกอย่างให้เสร็จแล้วค่อยเก็บล้างทีเดียวสิ”

               “ครับ?” แบคฮยอนหันไปถามซ้ำ ใบหน้าเล็กแดงระเรื่อเพราะอยู่หน้าเตาร้อนมาพักใหญ่ ปลายจมูกและไรผมชื้นเหงื่อแต่ไม่มีท่าทีเหนื่อยล้า ดวงตาเรียวรีมองรอคำตอบแต่ปาร์คชานยอลไม่มองตอบ ร่างสูงถือตะเกียบค้าง ตามองโทรศัพท์ที่อยู่ในมือข้างหนึ่ง

               “สองทุ่มครึ่งแล้ว หาอะไรกินก่อน ของค่อยล้างพรุ่งนี้ก็ได้”

               “ไม่ดีหรอกครับ ห้องคุณจะเหม็น”

               “งั้นก็ค่อยล้างตอนกินข้าวเสร็จ ล้างตอนนี้มันเสียงดัง ฉันไม่ชอบ” แบคฮยอนปิดน้ำแล้วถอดถุงมือยางทันที โอเค ได้ ถ้าคุณชายปาร์คเธอต้องการอย่างนี้

               “จะไปไหน?”

               “ออกไปรอข้างนอกครับ”

               “ออกไปทำไม? ทำบูเดจิเกของนายไปสิ”

               “ยังดีกว่าครับ ค่อยทำทีเดียวตอนคุณกินเสร็จแล้วก็ได้ ไม่ต้องรีบนะครับ ผมยังไม่ค่อยหิว” ยิ้มพอเป็นพิธีแล้วก็เดินออกจากห้องครัวไป ปล่อยปาร์คชานยอลไว้กับเครื่องครัวที่ยังล้างไม่เสร็จ เจ้าของร่างสูงใหญ่มองสำรับที่ยังพร่องไม่ถึงครึ่ง เขาวางโทรศัพท์แล้วก็กินต่อโดยไม่สนใจจะเปิดดูข้อความที่ยังส่งมาไม่หยุด

               ก็แค่รูปถ่ายและรอยยิ้มที่ชานยอลอยากถนอมอย่างที่สุด

               ทุกอย่างที่เป็นความสุขของพี่อี้ชิง ใครจะมาแย่งไปไม่ได้ จะขอแบ่งแค่เศษเสี้ยวก็ไม่มีทาง








#ฟิครอย


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 236 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

790 ความคิดเห็น

  1. #790 poppyunderhills (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 มกราคม 2564 / 13:39
    ;_; ม่ายยยยยย คุณไรท์มาต่อให้หน่อยเถอะค่ะ แงงงงงง สรุปรู้กดิชั้นจะได้ออกจากวังวนของการเป็นน้อยมั้ยคะเนี่ย
    #790
    0
  2. #787 jungchika (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มกราคม 2564 / 15:40
    ยังรออ่านอยู่นะคะ คุณนักเขียนได้โปรดกลับมาแต่งต่อ ก็มันสนุกอ่ะ
    #787
    0
  3. #784 mema-i (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2563 / 18:12
    ยังรออยู่นะค้าา
    #784
    0
  4. #781 killua27 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 เมษายน 2563 / 23:43
    สนุกมาก รอนะคะ
    #781
    0
  5. #780 snskys (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 01:32
    เข้ามาเช็คอินค่า รอบที่เท่าไรแล้วไม่รู้ ฮื่อ รอนะคะ
    #780
    0
  6. #779 mema-i (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 มีนาคม 2563 / 02:46
    รอนะคะ
    #779
    0
  7. #771 Beeyourbear (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 00:26
    คิดถึงยังรออยู่น้าาา สนุกมากๆๆๆ อยากให้ไรท์กลับมาต่อออออ
    #771
    0
  8. #769 Cutewin2baby (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 16:36

    รอนะคะ;-;
    #769
    0
  9. #765 CB💕 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 16:10

    จะรอนะคะะะะะ
    #765
    0
  10. #764 CB💕 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 16:10

    มาต่อเถอะค่ะ ใจน้องห่อเ-่ยวไปหมดแน่ว อยากอ่านต่อออออ
    #764
    0
  11. #763 mQdyy (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 23:58
    สนุกมากเลย รอนะคะ❤️
    #763
    0
  12. #761 Noey_kittiyarat (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:53
    รอนะคะ
    #761
    0
  13. #754 ST_ni (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 13:49
    เพื่งได้มาอ่าน อยากอ่านต่อมากค่ะ ฮืออออ TT
    #754
    0
  14. #753 Omma1991 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 07:46
    สู้ๆ นะคะ ไรท์

    อยากรู้ปมน้อง

    อยากรู้คริสจะทำยังไงต่อ. มันต้องมีอะไรแน่ๆ. น้องกับคริสต้องยังไม่มีอะไรกันสิ

    เหมือนคริสแค่เอ็นดูหรือไม่ก็หลอกน้องว่าไม่ได้แต่งงาน
    #753
    0
  15. #750 Circle Icetherz (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 04:50
    ชอบมากกกก
    #750
    0
  16. #748 ppplwcb (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2561 / 17:34
    ไรท์สู้ๆนะคะ สนุกมากเลยย
    #748
    0
  17. #746 quintziing (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 08:48
    รอค่าา สู้ๆน้าา
    #746
    0
  18. #745 iiyio (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 17:43
    อยากให้แบคฮยอนออกมาจากอีพี่คริสเร็วๆฮือออมันทำให้น้องดูไม่ดีเบยย
    #745
    0
  19. #743 ppppia (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 06:19

    รอเสมออออ
    #743
    0
  20. #739 Noonninvip (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 15:27
    รอนะคะ อยากอ่านตอนรักกันแน้ววว
    #739
    0
  21. #737 ชอบจับพิรุธชานแบค (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 10:05

    รออ่านค่ะ

    #737
    0
  22. #735 ผู้รักการอ่าน (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 23:08

    รอค่าาา

    #735
    0
  23. #734 Ppk (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 22:21

    รออ่านนะคะ

    #734
    0
  24. #731 MYBH43 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 16:18

    รุ่นพี่เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายจรืงๆ
    #731
    0
  25. #729 จุนฮงเลี้ยงกบ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 20:29

    ยังรออยู่นะคะ
    #729
    0