Let Me Love You

ตอนที่ 11 : Chapter 10 : My feelings now 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,270
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 877 ครั้ง
    8 ธ.ค. 62



รถทั้งสามแล่นผ่านเข้ามาสู่รอบที่สองของการแข่ง ตอนนี้รถของเฮียหยางและคุณคีย์นำรถของคุณพีทไปก่อน แต่ห่างไม่มากยังถือว่าสูสีและยังตามกันได้ทันอยู่ ถ้าดูจากตรงนี้ทั้งสามคนมีทักษะการขับที่ดีมาก ดีจนเหมือนกับนักแข่งมืออาชีพการเร่งเครื่องการหลบหลีกเพื่อให้นำคู่แข่งได้ของแต่ละคนดูมีชั้นเชิง แต่เหนือกว่าใครเห็นจะเป็นคุณคีย์เอง เพราะตอนนี้รถที่เบียดมาเป็นคันของเฮียหยาง แต่เบียดมาในช่วงที่กำลังจะเข้าโค้งซึ่งอันตรายมาก แต่คุณคีย์กลับหลบและเร่งเครื่องในจังหวะที่พ้นโค้งเพียวเสี่ยววินาที


โห้ววว นายแม่งอย่างเท่บูมที่ตอนนี้ส่งเสียงเชียร์เจ้านายตัวเองเสียงดัง ทั้งชมอย่างไม่หยุดปากเลยเมื่อเห็นจังหวะนั้นของเขา 


ตอนนี้คุณคีย์นำทุกคนอยู่แต่ยังบอกอะไรไม่ได้เนื่องจากนำไม่มากยังไม่ทิ้งห่าง แต่ตอนนี้รถทั้งสามคันได้พาตัวเองเข้าสู่รอบที่สาม ซึ่งเป็นรอบตัดสิน


ถ้ามองถึงตัวเครื่องของรถแล้วนั้นบอกได้เลยว่าประสิทธิภาพของทั้งสามคันดีมาก ทั้งเรื่องของกำลังรถที่สามารถเร่งความเร็วถึงขีดสุด แต่ไม่สะดุดเลย แถมยังกลับมาในจังหวะคงที่ได้อย่างสมบูรณ์แบบไม่มีติดขัดนั้นอีก สภาพถนนที่ถูกสร้างมาเพื่อเป็นการทดสอบความเร็วในครั้งนี้ถือว่าทำออกมาได้ดีมาก เนื่องจากจังหวะที่รถมีการแบรคอย่างกระทันหันในจังหวะที่คุณคีย์นำเฮียหยางนั้นไม่ได้เกิดอุบัติเหตุหรือว่าเกิดการเสียหลัก ทั้งบวกด้วยฝีมือการขับของทั้งสองคนถือว่าแก้ไขปัญหาและลดความเสี่ยงนั้นได้ดีด้วย


เหลืออีกแค่ห้าร้อยเมตรที่จะแสดงให้เห็นว่าใครจะเป็นผู้ชนะ ตอนนี้ลำดับของรถคือคุณคีย์นำอยู่ ตามมาด้วยเฮียหยางและคุณพีทที่กำลังบี้กันเพื่อขึ้นมานำ จนตอนนี้ระยะของรถและเส้นชัยใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เรื่อยๆจนเห็นสัญญาณของธงที่เป็นตารางหมากรุกสีขาวดำถูกยกขึ้น เพื่อแสดงว่าตอนนี้มีรถที่เข้าเส้นชัยเพื่อรับชัยชนะแล้ว 


และเป็นใครไปไม่ได้นอกจากคุณคีย์เจ้าของดวงตาคมที่ชอบจ้องมองมา เสียงโห่เชียร์ดังขึ้น พร้อมสตาฟทุกคนได้ลุกขึ้นปรบมือให้กับนักแข่ง ที่ตอนนี้ต้องยอมรับว่าพวกขาเหมือนนักแข่งมืออาชีพอย่างปฏิเสธไม่ได้ 


ตอนนี้ทุกคนทยอยกันลงไปเจอกับพวกเขาทั้งสามรวมทั้งฉันด้วย เมื่อลงมาถึงก็เจอกับรถทั้งสามคันที่ขับเขามายังจุดที่สตาฟยืนอยู่ ตอนนี้คนดูเหมือนจะเยอะกว่าปกติ จึงทำให้ฉันต้องถอยออกมาเพื่อปล่อยให้พวกเขาทำงานกัน 


ปัง!  


เสียงปิดประตูรถดังขึ้นแสดงให้เห็นว่าคนทั้งสามลงมาจากรถแล้ว แต่ฉันกลับมองไม่เห็นพวกเขา ฉันเป็นคนตัวเล็กอยู่แล้ว ยิ่งตอนนี้โดนผู้ชายราวๆยี่สิบคนยืนบังอยู่ ไม่ต้องสืบเลยที่ทำให้ฉันไม่สามารถมองเห็นใครได้ในตอนนี้


คุณพายเขาไปหาคุณคีย์เขาหน่อยมั้ยครับคุณธนิตพูดขึ้นหลังจากที่เงียบไปนาน ฉันพรางมองไปยังกลุ่มคนตรงหน้า ที่กำลังดูวุ่นวายและส่งเสียงชื่นชมเจ้านายของพวกเขาอยู่นั้น เห็นแล้วคงต้องรอก่อนดีกว่า


ยังดีกว่าค่ะ ปล่อยให้พวกเขาทำงานกันก่อนดีกว่าอย่างที่บอกตอนนี้ฉันไม่รู้ว่าจะช่วยพวกเขาได้ในส่วนไหนเลย ขืนเข้าไปก็เข้าไปเกะกะพวกเขาเปล่าๆ 


ผมว่าไม่ต้องเหนื่อยแย่งคนเข้าไปแล้วละครับฉันมองตามสายตาของเขาและพบว่าเป็นคุณคีย์เองที่เดินเข้ามา ทุกคนได้แวกพื้นที่ให้เข้าได้เดินเข้ามาเพื่อมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าฉันแล้ว ตอนนี้สายตานับยี่สิบคู่ได้จ้องมายังพวกเรา บางคนเหมือนมีอะไรจะพูดกับคนตัวสูงแต่ก็ดูเหมือนว่าต้องหยุดไว้ก่อน บางคนยังยืนถือโน๊คบุ๊คเครื่องบางค้างไว้อยู่ 


ตอนนี้เขาได้ถอดหมวกกันน็อกออกแล้ว ทำให้ผมที่ถูกเช็ตมาในตอนแรกกลับยุ่งฟูขึ้น แต่น่าแปลกที่มันไม่สามารถทำลายความหล่อของเขาได้เลย กลับทำให้มันยิ่งดูน่ามองยิ่งมีเสน่ห์เข้าไปใหญ่ ทั้งหยดเหงื่อเม็ดเล็กที่พุดขึ้นตามกรอบหน้านั้นอีก ตอนนี้ฉันรู้ตัวว่าไม่ควรยืนจ้องเขานานขนาดนี้แต่ก็ไม่อาจละสายตาได้เลยจริงๆ


ช่วยอะไรผมสักอย่างได้มั้ยเขาเลิกคิ้วเป็นเชิงถามเหงื่อเต็มหน้าเลย...” 


ตึกตักๆ 


ไม่นะคะ หัวใจเต้นแรงเมื่อรู้ว่าสิ่งที่เขาจะขอนั้นมันคืออะไร อย่ามาขอให้ช่วยเช็ดหน้าให้ในตอนนี้นะคุณคีย์ คนอื่นเขาเข้าใจผิดกันไปใหญ่แน่ๆ ได้โปรด ได้โปรดมองสายตาที่อยู่ด้านหลังของคุณด้วย 


เช็ดไม่ถนัด ช่วยหน่อยได้มั้ยครับน้ำเสียงอ่อนโยน พร้อมสายตาที่แม้จะดูเหนื่อย แต่ก็ยังมีความเจ้าเล่ห์ซ่อนอยู่


คุณคีย์เดี๋ยวคนอื่นเข้าใจผิดตอนนี้ฉันใช้น้ำเสียงที่เบามาก ฉันพูดพร้อมลอบมองสายตาอยู่อยู่ด้านหลังเขา สตาฟคนอื่นๆบ้างก็แอบกระซิบกระซาบยิ้มๆออกมาอีก ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ากำลังพูดถึงเรื่องของฉันอยู่ 


เข้าใจผิดว่าไงหรอ?” ยังจะหน้ามึนถามออกมาอีกนะ แล้วตอนนี้มันมีอะไรบ้างละที่จะทำให้เข้าใจผิดได้บ้าง


เขาต้องคิดไปแน่ๆว่าเรา...” ก่อนที่ฉันจะพูดอะไรออกไปก็เหมือนมีอะไรมาทำให้ฉุกคิดได้ว่าไม่ควรพูดสิ่งที่ตัวเองคิด นั้นทำให้คนตัวสูงตรงหน้ายิ้มบางๆออกมาราวกับว่ารับรู้ได้ถึงความคิดของฉันแล้ว 


นะครับ ทุกคนรออยู่นะเขาพูดเหมือนกับว่าตอนนี้ฉันเป็นต้นเหตุที่ทำให้เขาไม่ได้ทำงานอย่างที่ควรจะเป็น เดี๋ยวนะมันไช่เรื่องมั้ยเนี่ย เขาต่างหากที่ทำให้มันวุ่นวายน่ะ สายตาทั้งหมดนั้นก็กำลังมองมา ทุกคนอย่ากดดันพายค่ะ 


ก็แค่ทำให้เสร็จไปน่ะพาย ฉันบอกตัวเองอย่างนั้นพร้อมค้นหาผ้าเช็ดหน้าที่จำได้ว่าอยู่ในกระเป๋าผ้าของตัวเองที่หยิบมาด้วยในวันนี้ 


เมื่อเจอก็เงยหน้าตั้งหน้าตั้งตาเช็ดไปที่ผิวหน้าของเขา ผิวขาวๆนั้นแดงและเปียกไปด้วยเหงื่อแสดงให้เห็นว่าเขาเหนื่อยแค่ไหน ที่ตอนแรกตั้งใจจะแกล้งเช็ดให้แรงๆตอนนี้กลับไม่กล้าแล้ว เพราะผิวขาวๆแดงเกินกว่าจะแกล้งอย่างนั้น 


ผ้าผืนบางตอนนี้กำลังแตะไปที่ผิวละเอียดของผู้ชายตรงหน้าเบาๆ ฉันพยายามค่อยๆซับเหงื่อออกทีละน้อย ทั้งพยายามซับเหงื่อทั้งพยายามห้ามให้ตัวเองจ้องมองจุดอื่นนอกเหนือจากผิวละเอียดนี้ แต่ถึงอย่างนั้นสิ่งเร้าที่กำลังรบกวนสมาธิของฉันตอนนี้กลับเป็นเขาเอง ลมหายใจร้อนๆที่ถูกพ่นออกมา ในยามที่มือของฉันเช็ดไปใกล้บริเวณที่ลมหายใจของเขาจะผ่านถึงก็ต้องกระตุกมือออก เปลี่ยนเป็นไล่ขึ้นไปเช็ดด้านบนก็พบกับสายตาที่กำลังจ้องมองมาอย่างนิ่งๆ มันยากมากเมื่อพยายามที่จะไม่มองสายตาเขา เมื่อไล่กลับมาเช็ดในส่วนของข้างแก้มที่เป็นที่สุดท้าย ก็ได้ยินเสียงกลืนน้ำลายของคนตัวสูง จนทำให้มือที่กำลังเช็ดของฉันหยุดชะงักและเผลอเงยหน้าไปมองคนตัวสูง และพบว่าเขามองมาอยู่ก่อนแล้ว แต่ไม่ได้มองหน้า แต่มองปากของฉันเองต่างหาก นั้นทำให้ฉันได้สติและดึงตัวเองถอยออกมา


เสร็จแล้วค่ะฉันหลบสายตาของเขาและเหมือนคนตัวสูงก็ได้สติ เห็นแล้วมันน่าหงุดหงิดจริงๆ เวลาอย่างนี้มาจ้องปากฉันแล้วลอบกลืนน้ำลายเนี่ยนะ 


เพียงนึกถึงหน้าฉันก็เริ่มแดงและร้อนๆขึ้นจนฉันรู้สึกว่าต้องออกไปจากบริเวณนี้ให้เร็วที่สุดก่อน


ฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำนะคะฉันรีบพูดและหันหลังเดินเร็วไปจากจุดนั้นทันที 



อัพต่อละเด้ออ++++

เมื่อฉันผละออกมาจากกลุ่มคนที่ส่งสายตาล้อเลียนมาและฉันไม่ทันเห็นสีหน้าของคนตัวสูงเพราะแค่มองหน้าเขาฉันก็เผลอนึกไปถึงเสียงกลืนน้ำลายอย่างอดไม่ได้แล้ว


เมื่อเดินเข้ามาถึงห้องน้ำก็ยืนมองใบหน้าที่ตอนนี้แดงก่ำ ความร้อนที่อยู่ในร่างกายทำให้ต้องพ่นลมออกมาจากปากเพื่อเรียกสติ ยืนดูดพลังกลับมาอยู่สักพักฉันก็เดินออกมาและเห็นว่าทุกคนหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ตอนนี้เหลือเพียง คุณคีย์ เฮียหยางและคุณพีทเท่านั้นที่ยังอยู่


ทุกคนไปไหนกันแล้วหรอคะ?” ฉันถามพรางมองไปรอบๆ


แยกย้ายกันไปทำงานแล้วคุณคีย์ตอบพร้อมหันกลับมามองทางฉัน 


เออ กูก็ได้เวลากลับไปทำงานแล้วเหมือนกันเฮียหยางพูดขึ้นบ้างพร้อมมองนาฬิกาเรือนหรูที่ข้อมือ ทำให้ฉันต้องเผลอมองนาฬิกาของตัวเองบ้าง ตอนนี้ถ้าปกติก็เป็นเวลาเลิกงานของฉันแล้ว ตะวันเริ่มคล้อยเตรียมจะตกดินแล้วด้วย 


เออกูเหมือนกัน ขอกลับไปนอนเอาแรงก่อน ไม่ได้ขับนานเมื่อยตัวชิบหายคุณพีทพูดพร้อมบิดขี้เกียจ แสดงให้เห็นว่าคงเหนื่อยอย่างที่พูดจริงๆ


อืม ขอบใจที่มาวันนี้ ไว้มาอีกทีตอนเปิดสนาม 


งั้นเฮียไปก่อนนะน้องพายเฮียหยางโบกมือก่อนจะยื่นมือมายีผมฉัน 


แต่กลับรู้สึกได้ถึงรังสีบางอย่างที่แผ่ออกมา จากคนข้างตัว ฉันแอบลอบมองคนข้างตัวที่ยืนข้างฉันตอนนี้กำลังจ้องมองมือที่วางอยู่บนหัวฉันด้วยสายตาเย็นๆ แต่เจ้าของมือกลับไม่ได้เกรงกลัวสายตานั้นเลย ยิ่งดูชอบใจมากกว่าเดิมซะด้วยซ้ำ


กูเปลี่ยนใจละ...” เจ้าของสายตาเย็นๆอยู่ๆก็พูดขึ้นมึงไม่ต้องมาแล้ว ไม่ใช่แค่วันเปิดตัวนะ หมายถึงไม่ต้องมาให้กูเห็นหน้าแล้ว 


ฮ่าๆๆๆๆคำพูดนั้นทำให้ได้รับเสียงหัวเราะจากคุณพีทที่ยืนประเมินสถานการณ์อยู่


แค่ยีผมนี่กะจะตัดขาดความเป็นเพื่อนกับกูเลยหรอวะเฮียหยางพูดขำๆ พร้อมปล่อยมือออกแล้วเอาไปล้วงกระเป๋าเหมือนเดิม


เออ แค่ไหนก็ไม่ได้คนตัวสูงประกาศกร้าว น้ำเสียงที่เย็นๆ ประกอบกับหน้าที่ดูไม่สบอารมณ์ไม่ได้ทำให้เพื่อนของเขากลัวได้เลย กลับยิ่งหัวเราะชอบใจมากกว่าเดิม


หรือมันต้องปิดตำนานแล้วจริงๆคุณพีทพูดพร้อมมองสบตาอย่างรู้กันกับเฮียหยาง


เออ กูว่าอีกไม่นานเฮียหยางหยักคิ้วส่งให้คุณพีท 


พวกมึงกลับได้ยัง?” เสียงทุ้มๆดังขึ้นอีก พร้อมสายตาที่ดูรำคาญแล้วเต็มทน


เออ กลับละเฮียหยางพูดกับคุณคีย์และหันมาโบกมือลาฉัน คุณพีทก็ด้วย ฉันจึงส่งยิ้มกลับไปและโบกมือตอบกลับ


เมื่อยืนส่งทั้งสองคน จนตอนนี้แสงสีส้มเริ่มสาดสัดผ่านตัวเรา ความเงียบเริ่มปกคลุมเข้ามาจนทำให้เริ่มรู้ตัวว่าตอนนี้เหลือแค่ฉันกับเขาแล้ว


ขอโทษนะ วันนี้เลยเวลาทำงานของคุณไปเยอะเลยคนตัวสูงข้างกายได้พูดขึ้นทำลายความเงียบ แต่ไม่รู้ว่าฉันรู้สึกไปเองหรือเปล่า เสียงของเขามันดูติดจะแหบมากกว่าปกติ


ไม่เป็นไรค่ะ นี่ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยทั้งวันฉันพูดความจริงออกไป เพราะวันนี้เหมือนแค่มานั่งเฝ้าเขาแข่งรถ โดนเขาแกล้งต่อหน้าสตาฟทั้งหลายแค่นั้น


งั้นกลับกันเถอะน้ำเสียงมี่ติดจะแหบและใบหน้าที่ซีดกว่าปกตินั่นทำให้ฉันต้องดึงเขาเอาไว้ก่อน 


เดี๋ยวค่ะเมื่อมือสัมผัสกับแขนที่เต็มไปด้วยรอยสักนั้นทำให้ข้อสัณนิฐานของฉันเหมือนจะเป็นความจริง เมื่อตัวของเขาร้อนมากกว่าปกติ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าคนตัวสูงตรงหน้าเหมือนกำลังมีไข้ แต่อุณหภูมิที่ร้อนขนาดนี้กลับยิ่งน่าเป็นห่วง บวกกับใบหน้าที่ขาวอยู่แล้วกลับซีดเผือดลงไปอีกฉันว่าคุณไม่สบายนะ


หื้อ?” เขาเลิกคิ้วมองตอบกลับมาอย่างเป็นคำถาม


แวะหาหมอหน่อยมั้ยคะ ตัวคุณร้อนมากนะ แถมทั้งวันยังไม่ได้กินอะไรเลยไม่ใช่หรอทั้งวันเขายังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย แต่คนที่ดูจะแข็งแรงอย่างเขาไม่สบายได้อาจจะเพราะบวกกับการไม่ทานอาหารสะสมกันบ่อยๆ แถมยังไปแข่งรถแบบนั้นบวกกับอากาศที่ร้อนมากในวันนี้เลยอาจจะเป็นฉนวนที่ทำให้เขาไม่สบายได้ 


ผมไหว น่าจะไข้นิดหน่อยละมั้งเสียงที่เริ่มแหบเรื่อยๆ ทำให้ฉันจ้องกลับเหมือนแม่กำลังเตรียมจะดุลูกที่ไม่ยอมไปหาหมอ


คุณแน่ใจได้ยังไงคะว่าตัวเองไหว ตอนนี้หน้าคุณซีดมากเลยนะรู้ตัวมั้ย ถ้าขับรถแล้ววูบไประหว่างทางจะทำยังไงฉันร่ายยาว พร้อมคนตัวสูงก็นิ่งฟังฉันพูดต่อไป


แต่ผมยังมีงานที่ต้องเคลียร์อีกเยอะเลยนะน้ำเสียงอ่อนโยนและเบาเหมือนกำลังต่อรองอะไรสักอย่าง ตอนแรกก็ดูจะเป็นห่วงงานนะ แต่พอฟังประโยคถัดมานี่สิผมไม่ชอบโรงพยาบาลอะ


คนตัวใหญ่ตรงหน้ากลับบอกว่าไม่ชอบโรงพยาบาล ปากที่เริ่มคว่ำเหมือนเด็กกลัวเข็มนั่นทำให้ฉันต้องกลั้นรอยยิ้มเอาไว้


งั้นอย่างน้อยแวะซื้อยาแล้วนอนพักสักหน่อยดีมั้ยคะฉันเอียงคอต่อรองกับเขาพักสักแปปหนึ่งธุรกิจไม่เจ๊งหรอกมั้ง 


คนตัวสูงยืนจ้องฉันนิ่ง สายตาที่มองมามันดูยากเกินจะค้นหาคำตอบในตอนนี้


ก็ได้ครับเขายอมและเตรียมจะขึ้นรถ แต่ฉันกลับรู้สึกว่าเขาไม่เหมาะที่จะขับรถเองในตอนนี้


เดี๋ยวฉันขับเองค่ะ


หื้อ?” เขาเลิกคิ้วขึ้นเป็นครั้งสอง เมื่อรู้ว่าฉันจะเป็นคนขับ


เดี๋ยวฉันให้ขับให้เองค่ะ ระหว่างนี้คุณคีย์ก็นอนพักก่อน 


ไม่ได้หรอก ผมจะให้คุณขับได้ยังไง ผมเป็นผู้ชายนะ 


แล้วยังไงคะ ผู้หญิงขับรถให้ผู้ชายนั่งไม่ได้หรอ?” เป็นฉันเองที่เลิกคิ้วมองเขากลับบ้าง 


ก็ได้ แต่ว่ามัน...” 


เถอะนะคะ ถ้าคุณหลับในไปรถเสียหลักลงข้างทาง ย่าฉันจะอยู่ยังไงเมื่อเขาได้ยินอย่างนั้นคนตัวสูงก็ลอบยิ้มมุมปากแล้วยื่นกุญแจส่งมาให้ฉันอย่างจำยอม


ไปกันค่ะ 


เราทั้งคู่ขึ้นรถมาแล้ว เมื่อมานั่งที่คนขับและมีคนตัวสูงนั่งข้างๆเป็นผู้โดยสารแบบนี้กลับเป็นฉันเองที่รู้สึกแปลกๆ ต้องนั่งปรับเบาะกันอยู่สักพักเลยเพราะขาฉันไม่ถึงคันเร่ง ฉันน่ะหญิงไทยไซต์มาตรฐานเถอะ เขาต่างหากที่สูงเกินชายทั่วไป ท่าทางเก้ๆกังๆกับการขับรถสปอตสไลต์รถแข่งแบบนี้ ทำให้คนตัวสูงต้องหันมาถามเพื่อความแน่ใจอีกที 


เปลี่ยนใจได้นะ


คุณคีย์นอนไปเลยค่ะ ฉันขับได้น่าาาฉันหันมาสนใจถนนตรงหน้าและเริ่มออกรถทันที แกขับได้น่ะพาย อย่าทำขายหน้าเชียว 



อัพละเด้อออ++++


เมื่อเริ่มออกรถมาก็พบว่ามันไม่ได้ยากอย่างที่คิด จากตอนแรกที่คิดว่าน่าจะขับยากและต่างจากรถปกติมากตอนนี้กลับไม่ใช่แล้ว แต่ที่ยากตอนนี้คือการมองทัศนียภาพรอบข้างต่างหาก เนื่องจากจุดที่ตั้งสนามห่างจากตัวเมืองออกมารอบข้างจึงค่อนข้างเปลี่ยวและมืดสลัว 


ตอนนี้ต่างคนต่างเงียบ จนฉันที่ตั้งใจโฟกัสถนนรอบข้างหันมามองคนตัวสูงข้างกายที่ดูจะเงียบผิดปกติ และก็เจอคำตอบคือตอนนี้คนตัวใหญ่ได้หลับตาพริ้ม แขนที่เต็มไปด้วยรอยสักกอดแน่นที่อกอยู่ ใบหน้าที่มีรอยยิ้มน้อยๆเวลาหลับ พร้อมกับเสียงลมหายใจที่เริ่มดังอย่างสม่ำเสมอแสดงให้เห็นว่าเขาหลับแล้ว สงสัยวันนี้คงจะเหนื่อยจริง นี่ถ้าปล่อยให้ขับรถเองต้องอันตรายมาก ดีหน่อยที่เขายังฟังฉัน ไม่ดื้อเหมือนหลายๆเรื่องที่ผ่านมา คนตัวสูงข้างๆเริ่มขยับตัวเพื่อเปลี่ยนให้การนอนของตัวเองได้อยู่ในท่าที่สบายขึ้น ทำให้ตอนนี้ใบหน้าของเขาได้หันมาในทิศทางที่ทำให้ฉันมองเห็นได้ชัดมากกว่าเดิม 


แต่ตอนนี้แอร์อยู่ที่สิบแปดองศา และฉันไม่ได้ลดแต่อย่างใดมันอยู่อย่างนี้มาตั้งแต่ฉันขึ้นรถมาแล้ว นี่ขนาดฉันใส่เสื้อเชิ้ตแขนยาวมาแล้วนะยังหนาวขนาดนี้ เขาต้องเป็นคนขี้ร้อนมากแค่ไหนถึงอยู่ในอุหภูมิขนาดนี้ได้ แต่ฉันว่าในสถานการณ์อย่างนี้อุณหภูมิอย่างนี้อาจจะไม่เหมาะเท่าไหร่ จึงเอื้อมมือไปเพิ่มให้มันสูงขึ้นอีกนิด 


และตอนนี้ได้ขับเข้ามาให้ตัวเมืองแล้วคนตัวสูงข้างกายก็ยังคงหลับและนิ่งอยู่ ฉันจึงตัดสินใจเอื้อมมือไปอังหน้าผากเขาเพื่อวัดอุณหภูมิก่อน ตัวก็ยังร้อนไม่หายเลยแฮะ 


เห็นอย่างนั้นฉันเลยแวะร้านขายยาที่อยู่แถวนี้ก่อน ลงจากรถและรีบวิ่งเข้าไปซื้อเมื่อเข้ามาก็เจอกับเภสัชกรที่กำลังจัดของในชั้นอยู่


สวัสดีค่ะฉันเรียกเธอ เมื่อเธอเห็นก็หันมาส่งให้ยิ้มฉันอยากได้ยาลดไข้น่ะค่ะ พอดีเพื่อนของฉันเขาดูเหมือนจะมีไข้ 


อาการมีอะไรนอกเหนือจากนี้มั้ยคะเธอเลิกคิ้วถามกลับมา


เอ่อ เขาช่วงนี้กินข้าวไม่ตรงเวลาหรือบางวันก็แทบไม่ได้กินอะไรเลยค่ะ ตอนนี้ก็นอนมาได้สักพักแล้วยังไม่ตื่นเลย 


น่าจะเป็นไข้นะคะ ที่หลับนานอาจเพราะเกิดจากความเพลียสะสม งั้นพี่จะจัดยาลดไข้ให้เขาหันหลังไปหยิบยาและจัดยามาให้สองสามอย่างถ้าเพื่อนตื่นแล้วให้กินยาทันทีเลยนะคะ และที่สำคัญพี่ขอเลยคือให้ทานข้าวก่อนทุกครั้งที่จะทานยานะคะ เดี๋ยวกระเพาะจะมีปัญหาได้นะ 


เธอให้คำแนะนำอีกนิดหน่อยฉันก็จ่ายตังค์แล้วรีบวิ่งกลับมาที่รถดังเดิม จนตอนนี้คนตัวสูงก็ยังไม่ตื่นหรือรู้สึกตัวเลย จะเป็นอะไรมากมั้ยนะ ทำไมหลับไปนานและไม่รู้สึกตัวเลยอย่างนี้ 


เมื่อขับมาจนใกล้จะถึงอู่แล้วก็นึกเป็นห่วงเขาว่าจะขับรถกลับบ้านยังไง จะปล่อยให้ขับกลับเองจะใจร้ายมากไปหรือเปล่า 


เมื่อนั่งเถียงกับตัวเองมาสักพักก็ตัดสินใจว่าจะขับไปส่งเขาที่คอนโด ถึงแม้ว่าที่นั้นฉันเคยพูดกับตัวเองแล้วว่าจะไม่มีทางกลับไปอีกแน่ๆ แต่ก็เอาเถอะน่า ครั้งนี้มันจำเป็น จะปล่อยให้นอนแถวนี้ก็ดูจะใจร้ายเกินไปหน่อย


และก็พบว่าคอนโดของเขาใกล้กับทั้งบริษัทและอู่ไปด้วยเลยในตัว เมื่อเลี้ยวเขามาก็เจอกับยามที่ปกติน่าจะขอเช็คหลักฐานหน่อยกลับไม่เลย สงสัยคงรู้ว่ารถเป็นของหนึ่งในคนที่อยู่คอนโดนี้ 


เมื่อขับเข้ามาจอดแล้ว ฉันก็หันไปปลุกคนตัวสูงข้างกายที่หลับมาตลอดทั้งทางทันที


คุณคีย์ คุณคีย์คะฉันส่งเสียงให้ดังขึ้นมาหน่อย แต่เขาก็ยังนิ่งอยู่คุณคีย์จึงตัดสินใจเอื้อมมือไปสะกิดเขาพร้อมทั้งเรียกไปด้วย 


หื้อออเมื่อโดนสะกิดไปแบบนั้นเขาก็เริ่มรู้สึกตัว และค่อยๆลืมตาขึ้นมา ดีหน่อยที่ตรงนี้เป็นลานจอดรถแสงไฟไม่ได้ส่องมามากจนทำให้ปรับสายตาไม่ทัน 


เมื่อสายตาคมที่มักแสดงความเจ้าเล่ห์มาให้เห็นตลอดตอนนี้กลับจ้องมานิ่งๆ นัยน์ตาที่แดงแสดงให้เห็นว่าหลับลึกไปแค่ไหนนั้นก็ยังไม่ได้ละสายตาไปไหน 


คุณคีย์ เป็นไงบ้างคะจนฉันเองทนกับความเงียบนั้นไม่ไหวก็ถามถึงอาการของเขาออกไป 


ปวดหัว...” เสียงแหบเบาเปร่งออกมา ทำให้ฉันขมวดคิ้วและไม่รู้ว่าตอนนี้ควรทำยังไงดี 


ฉันแวะซื้อยามาให้แล้วนะคะ คุณต้องกินข้าวก่อนกินยาทุกครั้งด้วยนะ 


“…” 


ตอนนี้คนข้างๆฉันกลับเงียบไม่ได้ตอบอะไรออกมา 


คุณขึ้นไปพักผ่อนเถอะค่ะฉันพูดพร้อมกับปลดเบลล์เตรียมจะลงจากรถ เพื่อกลับไปเอารถที่อู่

ปวดหัวอะพายเสียงพูดเบาๆของเขาทำให้ฉันต้องหันกลับไปมอง ฉันมองคนตัวสูงที่ตอนนี้รั้งแขนฉันไว้ และยืดตัวขึ้นมานั่งเต็มความสูงแล้ว 


งั้นไปหาหมอเถอะค่ะ


ไม่ไปอะเขากลับมาทำปากคว่ำและยังยืนยันแล้วว่าไม่ต้องการไป 


แล้วให้ฉันทำไงดีละคะ คุณไม่ไปหาหมอแบบนี้จะหายได้ยังไง หรือถ้าไม่ไปตอนนี้คุณคีย์ควรรีบขึ้นไปพักผ่อนทานข้าวทานยาได้แล้ว


งั้นเดินไปส่งที่ห้องหน่อยได้มั้ยเขากำลังต่อรองฉัน และเมื่อได้ยินอย่างนั้นฉันก็จ้องตาขวางทันที ทำไมต้องไปส่งถึงที่ห้องด้วยอย่ามองผมด้วยสายตาแบบนั้นสิ สภาพอย่างนี้จะไปเอาแรงที่ไหนไปทำ 


ทำ? คุณคีย์หมายถึงทำอะไรคะ!” เดี๋ยว หมายความว่าถ้ามีแรงคุณจะทำอะไรห้ะ 


อัพต่อเด้ออ+++

ผมรู้ว่าตอนนี้คุณกำลังกลัวอะไร ถ้าคุณไม่โอเค ผมก็ไม่บังคับนะคำพูดและสายตาที่เจ้าเล่ห์นั้นทำฉันต้องขึงตาใส่คนข้างกาย เขาเค้นหัวเราะและหันกลับไปเอาหัวพิงกับเบาะไว้ดังเดิม คล้ายกับคนที่กำลังหมดแรง แต่มือก็ยังคงจับกุมมือของฉันเอาไว้อย่างนั้นไม่ยอมปล่อยไปไหน


แน่นอนสิคะฉันรั้งมือตัวเองเพื่อออกจากการกุมมือของคนตัวสูงข้างกาย เพราะทั้งอุณหภูมิของเขาและฉันตอนนี้มันร้อนไม่ต่างกันเลย


พูดออกไปอย่างนั้นก็มานึกขึ้นได้ว่าเจอเขาครั้งแรกยังไง ก็มันเพราะไอ้คอนโดนี้เลยไม่ใช่หรือไงที่ตื่นมาครั้งแรกแล้วเจอเขานอนอยู่ข้างกายแล้วและยังพบว่าเมื่อคืนนั้นมันเกิดอะไรขึ้นระหว่างเรา 


คุณคีย์ไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่กลับเป่าลมออกจากปากเบาๆเหมือนต้องการที่จะลดความร้อนที่อยู่ในร่างกาย สบัดหัวเหมือนกำลังเรียกสติของตัวเองให้กลับมา อาการแบบนี้มันเหมือนคนที่กำลังจะไม่ไหวเอาเพราะพิษไข้หรือเปล่านะ ขืนยังมานั่งคุยกันอยู่อย่างนี้มีหวังเขาได้ช็อคเพราะไข้ขึ้น และถ้าไม่ไปส่งเขาอย่างที่ขอคงไม่ยอมปล่อยฉันไปไหนสักทีแน่


งั้นไปเถอะค่ะฉันที่เป็นห่วงว่าเขาจะอาการแย่ลงไปกว่านี้ก็ตัดสินใจว่าจะเดินไปส่งเขาที่ห้อง และตั้งใจว่าจะแค่ไปส่งที่ห้องเท่านั้น 


เมื่อยอมเขาก็หันมายิ้มมุมปากบางๆส่งมาให้ฉัน เห็นแล้วฉันกลับหงุดหงิดที่ทำไมหลายๆเหตุการณ์ต้องมายอมเขาง่ายๆแบบนี้ด้วย เมื่อเขาเริ่มที่จะปลดเบลล์ออกบ้างฉันเองก็เริ่มเก็บของและเก็บถุงยาที่เพิ่งซื้อมาเข้ากระเป๋าผ้าที่สะพายมาวันนี้ ดีหน่อยที่ฉันชอบใส่เป็นกางเกงมาทำงานการเคลื่อนไหวต่างๆจึงค่อนข้างสะดวกมากในแต่ละวัน ไม่ต้องคอยระวังอะไร 


ต่างคนต่างลงจากรถแล้ว ฉันก็เดินตามคนตัวสูงเข้าไปข้างในตัวคอนโดระหว่างทางก็เจอกับรีเซปชั่นที่สวัสดีคุณคีย์ ทั้งสายตาและรอยยิ้มที่ส่งมายังคนตัวสูงก็ดูจะสนใจเขามาก มีเสน่ห์ต่อเพศตรงข้ามจริงๆเลยนะ แต่เมื่อเธอหันมาเจอฉันเธอกลับชะงักไปเล็กหน่อยก่อนจะกลับมายิ้มและสวัสดีกลับมาอย่างเป็นปกติ อาการชะงักในตอนแรกนั้นทำให้ฉันรู้เลยว่าเธอคงรู้สึกไม่ชอบกับการที่คนตัวสูงตรงหน้ามากับผู้หญิงแน่ ทำไมเวลาฉันอยู่กับเขาพร้อมกับผู้หญิงไม่ว่าจะเป็นใคร ฉันต้องโดนมองมาด้วยสายอย่างนั้นด้วยก็ไม่รู้


ลิฟต์เปิดเขาก็กดไปที่ชั้นที่สามสิบห้าที่เป็นชั้นบนสุดของที่นี่ทันที แต่เหตุการณ์นั้นฉันไม่ได้เก็บเอามาคิดมากหรอกนะ ขณะที่รอลิฟต์ไต่ระดับขึ้นไปก็ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง ฉันลอบมองคนข้างกายที่ตอนนี้ได้ยืนเอาหลังพิงไว้กับผนังข้างๆและหลับตาลงเบาๆมือยังคงกอดอกเอาไว้อยู่ ฉันแอบสังเกตอาการเขาเงียบๆ เสียงลิฟต์ก็ดังแสดงให้เห็นว่าตอนนี้ถึงชั้นที่เราต้องการแล้ว 


เขากดเปิดลิฟต์ค้างไว้เพื่อรอให้ฉันออกไปก่อน เมื่อเราทั้งคู่เดินออกมาก็ทำให้ฉันเพิ่งสังเกตว่าทั้งชั้นมีประตูห้องเพียงห้องเดียวเท่านั้น งั้นก็แสดงว่าทั้งชั้นเป็นของเขาคนเดียวเลยหรอเนี่ย แต่นี่คุณคีย์นะ คอนโดทั้งชั้นจะเป็นของเขาคนเดียวก็ไม่เห็นจะแปลกตรงไหนเลย 


งั้นฉันขอตัวนะคะเมื่อเดินมาถึงหน้าห้องแล้วฉันก็บอกลาคนตัวสูงทันที 


ไม่เข้าไปหน่อยหรอปากที่ปกติจะแดงและติดคล้ำนิดหน่อยนั้นตอนนี้กลับซีดเผือดขยับพูดขึ้น ทั้งสายตาที่ถึงแม้จะหรี่ลงกว่าปกติก็ยังปกปิดความเจ้าเล่ห์นั้นไว้ไม่ได้ 


ไม่ล่ะค่ะ ไปนะคะฉันหันหลังให้และไม่รอให้เขาได้เข้าห้องหรืออย่างใด ฉันก็เดินเข้าลิฟต์เข้ามาและกดปิดทันที คนตัวสูงก็ไม่ได้รั้งอะไรและไม่รู้ด้วยว่าสายตาที่มองมาของเขานั้นเป็นยังไง


เมื่อก้มมองนาฬิกาในข้อมือก็ปรากฎเวลาสองทุ่มใกล้จะครึ่งแล้ว ดึกกว่าปกติที่ควรจะทำงานแต่ยังไม่ได้โทรกลับไปหาย่าเลยนะเนี่ย คิดได้ดังนั้นจึงล้วงเข้าไปในกระเป๋าผ้ากะจะหาโทรศัพท์เพื่อโทรไปหาท่านก่อนที่จะเป็นห่วงก็เจอกับสิ่งที่ทำให้ฉันต้องเม้มปากแสดงความน่าหงุดหงิดของตัวเองทันที 


เมื่อกางกระเป๋าออกมาดูดีดีก็เจอว่ามีถุงยาที่ซื้อไว้และยังไม่ได้ให้เขาด้วย เงยหน้าขึ้นลองลิฟต์ที่ตอนนี้ไต่ลงมาถึงชั้นหนึ่งแล้วพอดี มือฉันก็เอื้อมไปกดชั้นที่สามสิบห้าเพื่อขึ้นไปยังจุดเดิมทันที 


หื้ยยย ยัยพายทำไมขี้ลืมแบบนี้นะ 


ฉันได้แต่ด่าตัวเองในใจ ถ้าจะให้กลับไปเลยฉันพนันได้ว่าผู้ชายที่ไม่ยอมกินข้าวเลยทั้งวันจนป่วยขนาดนี้คงไม่มีแม้แต่ยาลดไข้ติดห้องเอาไว้แน่ๆ พามาส่งขนาดนี้แล้ว แล้วยังจะกลับไปแบบปล่อยให้ไม่มีแม้กระทั่งยากินแบบนี้ เห็นทีจะเสียแถวไปหน่อย 


เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องแล้วฉันก็เตรียมกดกริ๊งเพื่อเรียกคนที่อยู่ด้านใน แต่แล้วประตูก็ถูกดันกลับไปซะก่อน ปรากฏผู้ชายคนที่ฉันตั้งใจจะเอายากลับมาให้ ฉันมองเขาและกระพริบตาปริบๆ อย่างคนที่ทำอะไรไม่ถูก


คุณคีย์จะไปไหนคะ?” ในมือที่ถือกระเป๋าสตางค์และเสื้อเจ็คเก็ตสีซีดเหมือนคนกำลังเตรียมตัวจะออกไปไหน ทำฉันขมวดคิ้วถามออกไป ป่วยแถบยืนไม่ไหวแล้วยังจะออกไปที่ไหนอีก


ผมจะออกไปซื้อยา พอดีที่ห้องไม่มี


ฉันซื้อยามาแล้วลืมเอาให้ นี่ค่ะฉันพูดพร้อมกับยื่นถุงยาที่แวะซื้อไปให้เขา


เขาจ้องถุงในมือและเงยหน้าขึ้นมาสบตากับฉัน สายตาที่ปกติจะเจอแต่ความเจ้าเล่ห์ตอนนี้กลับอ่อนแสงลงกลายเป็นสายตาที่อ่อนโยนมากขึ้น เขายืนจ้องฉันอยู่ราวกับกำลังค้นหาอะไรบางอย่างในนัยน์ตาของฉัน 


ขอบคุณนะครับเสียงทุ้มแหบเอ๋ยขึ้น 


ไม่เป็นไรค่ะฉันก้มหัวลงเพื่อเป็นการยืนยันว่ามันเป็นเรื่องเล็กน้อยมาก และไม่เป็นไรเลยคุณพักผ่อนเถอะค่ะ 


เมื่อตัดสินใจจะไปจริงๆกลับไม่ง่ายเลย เพราะตอนนี้เขาอยู่คนเดียวและจากที่เมื่อกี้ที่ดูก็รู้ว่าไม่มีแรงยังต้องออกไปซื้อยาเพื่อมากินเอง แบบนี้ฉันก็ไม่กล้าที่จะทิ้งเขาไว้ในสภาพนี้เลย


คุณคีย์คะ?” เสียงที่เบามากกว่าปกติของฉันได้เปร่งออกไปมีข้าวกินหรือยัง


เขาเงยหน้ามามองฉันทันที สายตาที่ดูเหมือนคนกำลังหวังอะไรบางอย่างฉายชัดขึ้น จนฉันต้องก้มหน้ามองพื้นไปเรื่อยก่อนจะพูดประโยคต่อไป


เพราะถ้ายัง เดี๋ยวฉันทำอะไรให้กินก่อนกลับคนตัวสูงยังเงียบอยู่จนฉันต้องรีบอธิบายใหญ่เลยในประโยคต่อไปก็เพราะฉันรู้ว่าคุณต้องไม่ยอมกินข้าวแน่ๆ และหมอเขาก็บอกว่าต้องทานข้าวก่อนกินยาด้วย เพราะฉนั้น...ต้องมีข้าวกินนะคะ 


ไม่รู้เลยว่าไอ้อาการใจเต้นแรงแบบนี้และการรัวเร็วพูดออกไปอย่างนี้อีกมันหมายถึงอะไร แล้วไอ้อาการเป็นห่วงจนปล่อยเขาไว้คนเดียวแบบนี้ไม่ได้อีก นี่มันความรู้สึกอะไรกัน



Talk : นั้นสินะ นี่มันความรู้สึกอะไรกั๊นนนนนน
ปล.หนึ่งคอมเม้นต์เท่ากับล้านกำลังใจ 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 877 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

589 ความคิดเห็น

  1. #499 kulyasalin2 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:17
    ได้เวลาเป็นพยาบาลคนสวยแล้ว คิกคิก
    #499
    0
  2. #378 EleJEEN (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 00:06

    พายเริ่มเปิดใจแล้วนะ อย่าดีแตกล่ะเฮีย!

    #378
    0
  3. #213 ple91924 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 08:05
    น้องพายน่ารัก
    #213
    0
  4. #116 sangphetnok (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 21:29

    ค้างคะ มาต่อเร็วๆนะคะ

    #116
    0
  5. #115 Hskbs575 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 21:25
    ฟินมากค่าาาา ป่วยบ่อยๆนะคุณคีย์5555 สู้ๆค่ะไรท์
    #115
    0
  6. #114 fah9095 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2562 / 20:46
    เหมือนโดนไรท์แกล้งเลยค่ะ ค้างอีกแล้ว55555 พายไหนๆคุณคีย์ก็ไม่สบายก็ดูแลหน่อยเนาะ รอนะคะ
    #114
    0
  7. #113 fah9095 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 19:39
    55555555 ไม่สบายแล้วขี้อ้อนหรอคะคุณคีย์ เอาไงดีละพายทีนี้ มาต่อเร็วๆนะคะ
    #113
    0
  8. #112 Naenn (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 18:53
    555555555555
    #112
    0
  9. #111 firstzy93 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 17:59
    ป่วยแล้วหื่นมั้ย 555
    #111
    0
  10. #110 ก็..นะ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 16:41
    แอบมองสาวมาตลอดทางใช่มั้ยน่ะ
    #110
    0
  11. #109 Maimai07 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 15:18

    สนุกดีค่ะ
    #109
    0
  12. #108 fah9095 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 13:21
    โอ้ยยยยยยย เขินหนักมากกก น่ารักมากกก มาต่อเร็วๆนะคะ
    #108
    0
  13. #107 iamsomza (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2562 / 06:26

    ชอบคู่นี้
    #107
    0
  14. #105 firstzy93 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 22:31
    55555 ป่วยก็ต้องอ้อนสิ
    #105
    0
  15. #104 MOONLIGHT (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 22:20
    คนป่วยต้องดูแล​ค่า
    #104
    0
  16. #103 Naenn (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 19:44
    รถเฮียแกแรง อย่าเหยียบเพลิน
    #103
    0
  17. #101 MOONLIGHT (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 21:58

    อุ้ยๆๆๆ เฮีย อย่าแสดวออกเยอะสิ น้องตกใจ
    #101
    0
  18. #100 Naenn (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 20:07
    วรั๊ยยยยยยยย
    #100
    0
  19. #99 Nannaphat45 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 19:49

    รอค่าาาาาา
    #99
    0
  20. #98 firstzy93 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 19:01
    แหมๆๆๆๆ คิดไรอ่ะ
    #98
    0
  21. #97 faijuta (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 18:59
    รู้นะว่าคิดอะไรอยู่อิเฮีย!!!
    #97
    0
  22. #96 firstzy93 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 23:31
    รอค่าาา
    #96
    0
  23. #95 Wunwan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 22:42

    สู้ๆนะคะ รออ่านๆๆ

    #95
    0
  24. #94 phuednork_1994 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 21:56

    เจิมมมมมรอนะจ๊ะ
    #94
    0
  25. #93 morio (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 21:27
    รออยู่ค่าาา
    #93
    0