ตั้งค่าการอ่าน

ค่าเริ่มต้น

  • เลื่อนอัตโนมัติ
    [Boku no Hero Academia] ให้เป็นเหมือนอ้อมกอด #ไมท์ไอ

    ลำดับตอนที่ #1 : ให้เป็นเหมือนอ้อมกอด | วันที่ 1

    • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
    • 1 พ.ย. 63

    —วันที่ 1 พฤศจิกายน—

    อีก 7 วัน จะเป็นวันเกิดของไอซาวะ โชตะ

     

     

    เวลาประมาณทุ่มกว่า ๆ หลังจากที่ออลไมท์ หรือโทชิโนริ ยากิตรวจการบ้านและเตรียมการสอนของพรุ่งนี้จนเสร็จ ภายในห้องพักอาจารย์ ดูเหมือนเหลือเพียงเขาเท่านั้น

     

    ออลไมท์ยืดตัวไล่ความเมื่อยล้า ก่อนจะก้มเก็บข้าวของและเอกสารที่เกลื่อนโต๊ะกองสุดท้าย


     

    เขาจะได้กลับหอพักเสียที

     

    ในระหว่างที่เขากำลังลุกขึ้นยืน หยิบเสื้อนอก และหยิบกระเป๋า เสียงประตูเลื่อนห้องพักครูก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงบทสนทนาของใครบางคนที่กำลังเดินเข้ามา

     

    “โชตะ วันเสาร์นี้ เราไปดื่มกันเหอะน่า”
     

    ไม่ต้องหันไปมอง เขาก็รู้ได้ในทันที

    นี่คือเสียงของพรีเซนต์ไมค์ และ 'โชตะ' ที่ว่า ก็คงจะเป็นอีเรเซอร์เฮด หรือไอซาวะคุง

     

    ไม่มีเสียงตอบกลับมาในทันที มีแต่เสียงถอนหายใจดังขึ้นอย่างเหนื่อยหน่าย
     

    "ไม่ล่ะ นายอยากไปก็ไปคนเดียวเถอะ"
     

    น้ำเสียงเนิบนาบตามสไตล์ของอีเรเซอร์เฮด ทำให้ออลไมท์เผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
     

    "เฮ้ อย่าแบบนั้นสิ วันอาทิตย์นี้วันเกิดนายเลยนะ ต้องฉลองกันหน่อยสิเพื่อน!"
     

    ออลไมท์ชะงักไป เพราะเขากำลังจับใจความของประโยคโต้ตอบของพรีเซนต์ไมค์

     

    วันอาทิตย์นี้เป็นวันเกิดของไอซาวะคุง

     

    สายตาพลันเหลือบไปมองปฏิทินบนโต๊ะทำงานในทันที

    วันอาทิตย์ที่ 8 พฤศจิกายนงั้นหรอ ..

     

    "อ่าว คุณออลไมท์ ยังไม่กลับหรอครับ"

     

    'คุณออลไมท์' ที่ถูกเรียกโดยกะทันหันสะดุ้งตัวเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับไปหาต้นเสียง

     

    ดูเหมือนว่าอีเรเซอร์เฮดตั้งใจจะเบี่ยงประเด็นจากพรีเซนต์ไมค์มาที่เขาแทน

     

    "อ.. อ่า กำลังจะกลับแล้วล่ะ"

     

    ออลไมท์ตอบกลับเสียงตะกุกตะกัก ยกมือขึ้นเกาศีรษะเล็กน้อยราวกับกำลังจะแก้เขิน

     

    ไม่รู้ทำไม ออลไมท์ถึงรู้สึกประหม่าทุกครั้งที่ได้คุยกับไอซาวะ โชตะ

    แต่กับคนอื่นก็ไม่ยักจะเป็น

    หรือเพราะว่าเป็นไอซาวะคุงรึเปล่านะ ..
     

    "อ่อ งั้นดีเลย ผมกลับด้วย"
     

    "เอ้ะ .."
     

    ชายหนุ่มผมสีดำหยักศกเดินหันหลังนำออกไปโดยไม่รอคำตอบและไม่สนใจเสียงเรียกของเพื่อนรักอย่างพรีเซนต์ไมค์แต่อย่างใด
     

    "เฮ้! เดี๋ยวเส้ โชตะ!!"
     

    เขาปล่อยให้ชายหนุ่มสองคนในห้องได้แต่ยืนงง
     

    เสียงแอร์ในห้องพักอาจารย์ดังขึ้นกลบบรรยากาศอย่างช่วยไม่ได้
     

    "เอ่อ .. นั้นฉันกลับก่อนนะไมค์คุง"
     

    ออลไมท์ที่ดูเหมือนจะได้สติขึ้นมาก่อน บอกลาพรีเซนต์ไมค์ที่ยังคงยืนงงอยู่ ก่อนจะเดินตามอีเรเซอร์เฮดออกไปอย่างรีบร้อน
     

    อีเรเซอร์เฮดกำลังยืนรอเขาอยู่ที่กลางทางเดินหน้าตึกเรียน
     

    "อ.. ไอซาวะคุง"
     

    ออลไมท์เอ่ยทัก ทันทีที่กึ่งวิ่งกึ่งเดินมาถึงตัวไอซาวะ
     

    ไอซาวะยิ้มทักเล็กน้อย ก่อนจะเดินนำออกไป
     

    ออลไมท์เดินตามไปข้าง ๆ โดยเว้นระยะห่างเพียงเล็กน้อย

     

     

    ตอนนี้ท้องฟ้ามืดสนิท มีเพียงแสงจากเสาไฟแถวสนามหญ้าหน้าตึกเรียนที่ส่องสว่างทางเดินอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเท่านั้น

     

    ทั้งสองคนเดินตรงไปหอพักอาจารย์อย่างเงียบเชียบและไม่รีบร้อน


     

    ไม่มีบทสนทนาใด ๆ ระหว่างนั้น แต่ก็ไม่มีความรู้สึกอึดอัดเช่นเดียวกัน

     

    มีเพียงเสียงหวีดหวิวของลมหนาวแรกของปีที่พัดมาทำให้เชือกพันคอของไอซาวะปลิวไหวไปตามลม 

     

    เส้นผมสีดำปลิวปกใบหน้า ไอซาวะยกมือขึ้นเสยผมเชื่องช้า ก่อนจะกระชับเชือกที่พันคอเข้าหาตัว

     

    "หนาวหรอ"

     

    ออลไมท์ที่ไม่ได้ละสายตาออกจากอีกฝ่ายเลยถามขึ้น

     

    ออลไมท์อาจจะไม่รู้ตัวเลยว่า สายตาที่เขามองไอซาวะอยู่นั้น เปิดเผยความรู้สึกในใจของเขาแทบทั้งหมด

    แต่โชคยังดีที่บรรยากาศโดยรอบมืดเกินกว่าจะสังเกตเห็น

     

    "นิดหน่อย"

     

    ไอซาวะตอบ ก่อนจะซุกริมฝีปากและจมูกเข้ากับเชือกพันคอที่ถูกดันขึ้นมาให้ปิดใบหน้าช่วงล่าง

     

    จะว่าไป ไม่ว่าจะอากาศหนาวหรืออากาศร้อน ก็ไม่ค่อยเห็นไอซาวะคุงเปลี่ยนยูนิฟอร์มที่ใส่อยู่สักเท่าไหร่

     

    ไม่มีเสื้อคลุม ไม่มีหมวก ไม่มีถุงมือ มีเพียงเสื้อแขนยาวขายาวสีดำ แว่นกันลมและเชือกพันคอเท่านั้น

     

    โดยไม่รู้ตัว ออลไมท์ถอดเสื้อนอกสีเทาเข้มของตัวเองออก แล้วคลุมไปที่ไหล่ของอีกฝ่าย

     

    อาจจะเพราะความเป็นสุภาพบุรุษ

    หรืออาจจะเพราะอีกฝ่ายคือ ไอซาวะ โชตะ

     

    ไอซาวะหันมามองอีกฝ่ายอย่างสงสัย พยายามจะถอดคืนเสื้อนอกให้ออลไมท์ แต่อีกฝ่ายยกมือขึ้นห้ามเสียก่อน

    เขาจึงไม่ได้คิดจะขัดขืนแต่อย่างใด

     

    "มันช่วยให้อุ่นมั้ย เชือกพันคอนั่น"

     

    ออลไมท์ถามขึ้นในขณะที่เฉมองไปทางอื่น หลังจากเผลอสบตาไอซาวะเข้าอย่างจัง

     

    แม้ว่าเขารู้สึกหนาว ๆ ที่แขนหลังจากถอดเสื้อนอกออกก็จริง แต่ไม่รู้ทำไมใบหน้าถึงรู้สึกร้อนแปลก ๆ

     

    "ไม่เท่าไหร่"

     

    ไอซาวะตอบด้วยน้ำเสียงเนิบนาบอย่างเช่นทุกที ก่อนที่จะเงียบจะเข้าปกคลุมทั้งสองอีกครั้ง

     

    ทางเดินจากโรงเรียนไปถึงหอพักอาจารย์ไม่ได้ไกลกันมาก แต่ใครบางคนกลับภาวนาอยากให้มันไม่มีที่สิ้นสุด

     

    "เอาคืนไปเถอะ ลมแรงขนาดนี้ คุณน่าจะหนาวเหมือนกันนะ"

     

    ในขณะที่พวกเขาเดินทางมาถึงที่หน้าหอพักอาจารย์โดยไม่รู้ตัว ไอซาวะถอดเสื้อนอกของออลไมท์ที่คลุมไหล่ตัวเองออกเพื่อที่จะคืนให้กับเจ้าของ 

     

    ออลไมท์จึงรีบปฏิเสธขึ้นมาด้วยน้ำเสียงรนราน

     

    "ไม่ๆๆๆ ไม่หนาวเลย ไอซาวะคุงใช้ไปเ— ฮัดเช่ย!!"

     

    "..."

    เสียงจามดังไปทั่วทั้งบริเวณ ..

    หมดกันความเท่ ..

    ออลไมท์ได้แต่คอตกอยู่ในใจ ..

     

    "หึหึ"

    เหมือนเขาจะได้ยินเสียงไอซาวะแอบขำเบา ๆ 

     

    ไอซาวะยืดตัวขึ้น คลุมเสื้อนอกไปที่ไหล่ของออลไมท์ที่กำลังเอาผ้าเช็ดจมูกอยู่

     

    "อย่ามาไม่สบายตอนนี้ล่ะ"

     

    ออลไมท์ได้แต่ยิ้มเจื่อนและยกมือขึ้นเกาจมูกสีแดงก่ำ

     

    “ขอโทษที”

     

    ไอซาวะยิ้มเล็กน้อย ขณะที่กำลังทำท่าจะเดินเข้าไปในหอพักอาจารย์ เขาหันมาหาชายหนุ่มผมสีทองอีกครั้ง

     

    "คุณออลไมท์ ..


     

    ขอบคุณนะ"

     

    ไอซาวะทิ้งคำพูดไว้แค่นั้น ก่อนจะเดินเข้าไปในหอพัก

     

    ออลไมท์มองส่งไอซาวะจนกระทั่งเขาหายไปจากสายตา


     

    เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย ราวกับต้องการจะซ่อนรอยยิ้มเขินของตัวเองที่แทบจะปิดไม่อยู่


     

    คืนนี้ คงจะมีคนนอนหลับฝันดี

     

    .

     

    .

     

    BNHA SCENARIOS — Sugar Bunny {REQUESTED} Bunny Anon: Can I request...


     


     

     

     

    ติดตามนิยาย
    เก็บเข้าคอลเล็กชัน

    นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    อีบุ๊ก ดูทั้งหมด

    loading
    กำลังโหลด...

    ความคิดเห็น

    ×