คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Haikyuu] (Oikawa X kageyama) - ตุ๊กตาหมี

โดย Mimmok

รักฉันตลอดไปนะ…โทบิโอะ

ยอดวิวรวม

753

ยอดวิวเดือนนี้

13

ยอดวิวรวม


753

ความคิดเห็น


5

คนติดตาม


19
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  19 ต.ค. 59 / 01:17 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีฮ๊าฟฟฟฟ
แฟนฟิคสั้นตอนนี้เป็นตอนพิเศษที่เคยตีพิมพ์ในแฟนฟิคไฮคิว Love You Forever คร้าบบบ เป็นตอนสั้นพิเศษที่ไม่เคยอัพลงที่ไหนเลย ค่อนข้างดราม่าอยู่ อย่าตบตีไรเตอร์นะ 555
ไว้จะมาแปะลิ้งแฟนฟิคจากเว็ปโฮมุนะคร้าบบบ เผื่อสนใจสอยตัวเต็มของเรื่อง สำหรับท่านใดที่เคยสอยไปอ่านก็ขอขอบคุณมากๆเลย ><

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 19 ต.ค. 59 / 01:17

บันทึกเป็น Favorite




ตุ๊กตาหมี

            โออิคาวะ  โทรุ กำลังนับเงินในกระเป๋าสตางค์ อีกไม่กี่วันก็จะถึงพิธีจบการศึกษาของชั้นมอปลายแล้ว เขากำลังจะก้าวไปอีกขั้นเรื่องเรียน มหาลัยกำลังจะเปิดอ้ารับเขาเข้าไป

            ส่วนเรื่องความรัก ความหวานได้หยุดลงไปพักหนึ่งแล้ว

            โออิคาวะมองเข้าไปในร้านขายตุ๊กตา ตอนนี้เขาใช้เวลาที่ว่างออกมาเดินดูของเพื่อซื้อให้ คาเงยามะ  โทบิโอะ แฟนของเขา

            วันเกิดของคาเงยามะและคริสต์มาสซึ่งช่วงเวลาเดียวกัน แต่เขาก็ไม่ได้ฉลองวันเกิดให้แฟนจนคนเป็นรุ่นน้องแม้ไม่ได้แสดงว่างอน แต่เขาก็รู้แน่นอนว่างอนแน่ ๆ

            วันนี้เขาเลยมาเดินดูในเมือง แต่ตั้งแต่คบกันมา เขาดันไม่เคยซื้อของอะไรให้เลยแม้ว่าจะคบรอบหรือวันพิเศษ เพราะทั้งสองไม่ค่อยได้เจอกัน ต่างฝ่ายต่างก็ทุ่มเทให้กับการฝึกซ้อมอย่างหนัก

            อาทิตย์ก่อน เขาได้นัดคาเงยามะแล้วไปเดทกันในเมือง การเดทดำเนินไปได้ด้วยดี แต่แล้วก็มีปากเสียงกันเรื่องการซื้อของ ทั้งๆที่ไม่น่าจะเป็นเรื่องให้ทะเลาะ แต่ก็เกิดการทะเลาะกันจนได้

            โออิคาวะซัง เสื้อเชิ้ตตัวนี้เหมาะกับคุณนะครับ

       ก็สวยดี แต่ไว้วันหลังละกัน วันนี้ฉันไม่ได้มีงบเยอะเท่าไหร่คนเป็นรุ่นพี่โบกมือหย็อย ๆ อย่างไม่ใส่ใจ

            ผมจะซื้อให้ต่างหากครับ เป็นของขวัญไง ย้อนหลังคริสต์มาสคงไม่เป็นไรนะครับ

       ไม่ต้องหรอกน่า ฉันยังไม่อยากได้โออิคาวะตัดบท แล้วเขาก็เดินออกจากร้านเสื้อผ้าไป

            คาเงยามะตามออกมา เขาดูไม่พอใจ หน้ามุ่ยลงอย่างชัดเจนจนคนเป็นรุ่นพี่บิดคอไปมาแล้วลูบหัวคนเป็นรุ่นน้อง

            ตอนนี้ฉันยังไม่อยากได้อะไร ฉันว่าวันนี้กลับกันเถอะโออิคาวะพูดจบก็เดินนำหน้าไป

            เขาเหนื่อยจริง ๆ เหนื่อยเกินกว่าที่จะเดินเที่ยวต่อแล้ว แม้ว่านี่เป็นโอกาสดีที่ได้ออกมาเดทกับเด็กหนุ่มปปากเป็ดนี่ แต่เขาก็อยากนอนพักมากกว่าที่จะออกมาเดินแบบนี้

            เขาปล่อยวางจากการเล่นวอลเลย์บอลแล้วไปอ่านหนังสือกองโต การเตรียมตัวเข้ามหาลัย ซึ่งเขาก็จริงจังในระดับหนึ่ง ทำให้เขาอ่านหนังสือและทบทวนแล้วก็จับกลุ่มติวกับเพื่อนในชมรมที่อยู่ชั้นปีเดียวกัน

            คุณเบื่อผมเหรอ ทำไมวันนี้คุณดูไม่มีความสุขคาเงยามะคว้าไหล่ให้โออิคาวะหัน

            ฉันแค่เหนื่อย อยากกลับไปนอนโออิคาวะตอบตามความจริงและหวังว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าจะเข้าใจ

            คุณไม่อยากมาทำไมไม่บอก ผมเฝ้ารอที่จะได้มาเที่ยวกับคุณ

       ขอโทษนะโทบิโอะ ตอนแรกฉันก็คิดว่าฉันจะไหว

       พอเลย ผมไม่อยากฟังคาเงยามะพูดจบ

       และการเดทของทั้งสองก็จบลง คาเงยามะพูดจบก็ชนไหล่ของโออิคาวะ แล้วเดินจากไปโดยไม่บอกลา ไม่ยิ้ม ไม่พูด โออิคาวะที่รู้สึกมึนหัวจนแทบไม่ไหวก็ไม่สามารถตามไปง้อได้ เขาตัดสินใจกลับบ้าน ส่งข้อความไปขอโทษ อีกฝ่ายอ่านข้อความแต่ก็ไม่ตอบกลับมา จนในวันนี้เขาก็ตัดสินใจออกมาหาของขวัญหรืออะไรสักอย่างที่มันเข้าท่าเพื่อเป็นการขอโทษ

            ถ้าเป็นตุ๊กตาหมีโทบิโอะจะชอบมั้ยนะเขาพึมพำกับตัวเองเมื่อเขาเกาะกระจกร้านขายตุ๊กตา

            คิดไปก็ไม่มีประโยชน์  โออิคาวะควักโทรศัพท์ออกมาแลวรีบโทรหารุ่นน้องโดยเร็วพลัน

            เป็นสามสายที่อีกฝ่ายไม่ยอมรับ โออิคาวะที่เกือบจะถอดใจก็ตัดสินใจโทรไปอีกสาย และได้รับการตอบรับในที่สุด

            มีอะไรเหรอครับ ?อีกฝ่ายถามกลับมาเหมือนไม่เต็มใจที่จะพูด

            ถ้าฉันซื้อตุ๊กตาหมีให้โทบิโอะ โทบิโอะจะชอบมั้ย

       เรื่องแค่นี้ก็คิดเองสิครับอีกฝ่ายตอบกลับแบบกวน ๆ โออิคาวะนิ่งไป อีกฝ่ายคงยังอารมณ์ไม่ดีอยู่เป็นแน่เลย

            ถ้าฉันรู้ว่าโทบิโอะชอบอะไรฉันจะถามทำไมล่ะโออิคาวะบอกอย่างเหนื่อยใจ

            ผมชอบคุณ เพราะงั้นคุณให้อะไรมาผมก็ชอบหมดแหละ ถ้าเรื่องแค่นี้ยังต้องถาม ผมว่าคุณควรไปทบทวนอะไรอีกเยอะเลยล่ะ เวลาที่คบกันมาคุณไม่ได้รู้อะไรในตัวผมบ้างเลยเหรอครับ

         คำพูดของเด็กหนุ่มที่แรงมากขึ้นทำเอาโออิคาวะหายใจติดขัดไป ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาจนเขาประมวลคำพูดตอบโต้ไม่ทัน  จนเด็กหนุ่มพูดประโยคสุดท้ายออกมาแล้วตัดสายไป  ผมเกลียดที่คุณไม่ได้รับรู้อะไรบ้างเลยเรื่องของผม ทั้งๆที่คุณน่าจะรู้เรื่องของผมมากกว่านี้ ผมไม่อยากเจอคุณด้วยอารมณ์ที่ไม่ชอบใจคุณ เพราะงั้นให้ผมสงบใจกว่านี้ก่อนนะครับ ตอนนี้ผมยังไม่อยากเห็นหน้าหรือได้ยินเสียงของคุณ เพราะงั้นก็ห่าง ๆ กันก่อนนะครับ

         เมื่อจบประโยคที่โออิคาวะประมวลไม่ทัน อีกฝ่ายก็วางสายไป โออิคาวะมองชื่อที่จะกดเบอร์ออก เขาจะโทรกลับอีกครั้ง แต่ก็หยุดความคิดลง คำกล่าวเมื่อครู่เหมือนประโยคบอกเลิกอย่างไรอย่างนั้น

               เขาก็พอเข้าใจที่อีกฝ่ายงอนแรงขนาดนี้ เขาเองก็ผิดที่ไม่บริหารเวลา แต่เขาก็อยากให้อีกฝ่ายเข้าใจในตัวเขาด้วยเหมือนกัน แต่ตามอารมณ์ของคนรักที่ไม่ได้เจอหน้า และไม่ได้ยินแม้แต่เสียง เป็นใครคงโกรธทั้งนั้น โออิคาวะยอมรับในข้อนั้นจึงไม่โทรกลับไป แต่มองเข้าไปในร้านตุ๊กตา

              ตุ๊กตาหมีสีขาวตัวใหญ่หนาหนุ่มวางโชว์อยู่ในร้าน ความน่ารักของมันทำให้โออิคาวะคิดว่า อีกฝ่ายจะเป็นชายหรือหญิง ถ้าได้ตุ๊กตาตัวนี้ก็คงจะพอหายโกรธหายงอน

               เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาจึงตัดสินใจผลักประตูร้านเข้าไป และซื้อทันทีโดยไม่ลังเล แถมไม่ใช้บริการจากทางร้านว่าจะส่งของให้เพราะตุ๊กตาตัวใหญ่มาก เขาอุ้มตุ๊กตาหมีขนฟูตัวใหญ่และหนักขึ้น เดินออกไปจากร้านด้วยความมั่นใจ เขาจะไปง้อแฟนของเขาในวันนี้  แถมที่ตุ๊กตาก็มีการ์ดขอโทษแปะไว้ด้วย หวังว่าอีกฝ่ายจะหายโกรธเขาโดยเร็ว และกลับมาเป็นเหมือนเดิม

              โทบิโอะจังจะประหลาดใจมั้ยนะ อา จะยกโทษให้มั้ยนะ ฉันจะพูดอะไรดี จะพูดอะไรให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม จะพูดยังไงให้โทบิโอะยิ้ม จะพูดยังไงให้เขายกโทษ

         ความคิดมากมายเกิดขึ้นในหัวของโออิคาวะ เขากังวลเรื่องของคาเงยามะ ไม่ใช่ว่าทุกคนจะยอมยกโทษเพราะกำลังโกรธอยู่ เขาไม่อยากให้ความสัมพันธ์ของเขาและคาเงยามะจบลงเพราะความไม่เข้าใจ ไม่อยากให้จบลงโดยที่เขายังไม่ได้ทำอะไรให้อีกฝ่ายเลย

            เขาเดินไปโดยมีตุ๊กตาหมีที่สูงประมาณหนึ่งร้อยหกสิบเซ็นติเมตรบังหน้าอยู่ เขาไม่อยากให้ตุ๊กตาแตะพื้น แต่เพราะความหนักและใหญ่ของมันทำให้เดินได้ลำบากอยู่ แต่มันก็ไม่ลำบากเกินไปเพราะเขากำลังจะไปง้อแฟนนี่นา 

            ความคิดที่ว่าจะไปง้อทำให้เขามีกำลังใจจะเดิน แต่ก็ยังคงกังวลอยู่ว่าอีกฝ่ายจะยอมรับคำขอโทษของเขามั้ย

            เขาเดินไปคิดไป เดินไปคิดไป ความประมาทที่เกิดขึ้นนั้น…..เขาไม่รู้เลยว่าเขาจะได้ไปพูดประโยคขอโทษอีกมั้ย

-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-

       คาเงยามะ  โทบิโอะ กำลังกระโดดเสิร์ฟลูกอย่างสวยงาม เขาซ้อมอยู่กับพวกรุ่นพี่ปีสอง สองวันหลังจากที่เขาได้รับโทรศัพท์จากโออิคาวะ อีกฝ่ายก็ไม่ติดต่อมาอีก

            ไม่คิดจะง้อเลยรึไงนะ เจ้าขี้เก็กเขาเอาความอารมณ์เสียใส่ไปในลูกวอลเลย์บอล แล้วเสิร์ฟอย่างรุนแรงจนนิชิโนยะผิวปากเมื่อรับลูก

            ลูกนี้แรงชะมัดเลย ไนซ์เสิร์ฟคาเงยามะนิชิโนยะตะโกนมาจากอีกฝั่งของคอร์ท

            พวกเขาหยุดกิจกรรมแล้วนั่งพัก คาเงยามะดื่มน้ำอึกใหญ่ ความอารมณ์เสียยังครุกกรุ่นอยู่ในใจ แทบจะระเบิด แต่ก็ไม่รู้ว่าจะไปโยนความโมโหนี่ที่ไหน

            คำพูดที่พูดออกไปแล้วมันแก้ไขไม่ได้ฮินาตะพูดกับคาเงยามะ จนเด็กหนุ่มเลิกคิ้วเมื่อคู่หูพูดอะไรแปลก ๆ ออกมา    นายพูดอะไร

        ทะเลาะกับมหาราชาสินะ นายน่ะหัดใจเย็นๆบ้างสิ คำพูดที่ไม่ค่อยแคร์ของนายมันแก้ไขอะไรไม่ได้หรอกนะ คนเราไม่สามารถแก้ไขสิ่งที่พูดออกไปแล้วได้นะ

        คาเงยามะมองคู่หูด้วยความรู้สึกแปลกใจเพราะปกติคนตัวเล็กไม่ค่อยจะพูดหรือเทศน์เขาด้วยใบหน้าจริงจังแบบนี้

             อะไรทำให้นายอารมณ์เสีย?คู่หูถามแล้วกระดกยกขวดน้ำขึ้นสูง

             ไม่ได้อารมณ์เสียซะหน่อยคาเงยามะตอบปัด ๆ

            คาเงยามะนั่งลง เขามองขวดน้ำในมืออย่างเหม่อลอย ความคิดถึงและความน้อยใจผสมปนเปอยู่ภายในใจ อยากให้เจ้ารุ่นพี่ขี้เก็กโทรมา อยากได้ยินเสียง อยากเจอหน้า อยากจับมือ อยากกอด อยากสัมผัส น้อยใจที่ตัวเขาไม่ได้ข่าวสารของอีกฝ่าย น้อยใจที่อีกฝ่ายไม่ค่อยยอมมาเจอ หรือโทร หรือเมล์  แล้วนี่จู่ ๆ ก็หายไป ไม่ติดต่อ ไม่บอกกล่าว

            หรือว่านี่เราเลิกกับเขาแล้วกันแน่ความน้อยใจที่เกิดขึ้นทำเอาเขากัดฟันอย่างเจ็บปวด

            ในขณะที่จมดิ่งอยู่กับความคิดที่ติดลบ ประตูโรงยิมก็เปิดออก คนที่เข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกคือเหล่ารุ่นพี่อย่างไดจิ สึกะวาระและอาซาฮิ และตามมาด้วยอาจารย์ทาเคดะ

            ทำไมพวกแกต้องเปิดประตูเสียงดังด้วย ?!” โค้ชอุไคถาม เขาสะดุ้งตอนที่ประตูเปิดอย่างแรง

            โอะ โออิคาวะ กัปตันของอาโอบะ โจวไซ โดนรถชน!!!” คำประกาศจากปากของไดจินั้นทำให้ทุกอย่างในโรงยิมเงียบกริบ

            ตึก เสียงขวดน้ำหล่นจากมือ

            คาเงยามะทำขวดน้ำหล่น เขาลุกขึ้นยืนช้า ๆ และแทบเซล้ม สิ่งที่ได้รับรู้นั้นเกินกว่าที่เขาจะตั้งรับได้ทัน

            ตอนนี้อาการโคม่า เขาไม่รู้สึกตัวมาสองวันแล้ว เป็นไปได้ว่าเขาอาจจะเป็นเจ้าชายนิทราอาจารย์ทาเคดะบอกกล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้าสลด

            คาเงยามะตัวแข็งทื่อ ปากสั่นมือสั่น และหัวใจที่เจ็บปวด

            เขาอยู่ที่ไหน!!! โรงพยาบาลไหนครับคาเงยามะเขย่าตัวอาจารย์ทาเคดะ

            ระ ระ โรงพยาบาลมิยางิอาจารย์ทาเคดะตอบ

            คาเงยามะไม่รอช้า เขาวิ่งออกไปทันที

            ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ทำไมกัน

-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-o-

       ครึ่งชั่วโมงต่อมา

            คาเงยามะหอบหายใจ เขาอยู่หน้าห้องที่มีชื่อโออิคาวะแปะอยู่ เขาสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ แล้วเคาะประตู

            คนที่มาเปิดเป็นหญิงสาวที่น่าจะเป็นแม่ของโออิคาวะ แววตาที่เศร้าสร้อยทำเอาคาเงยามะกลืนน้ำลาย เขาไม่กล้าที่จะพูดอะไรออกมาแม้แต่ประโยคเดียว

            โทบิโอะคุง มาหาโทรุสินะ เข้ามาก่อนสิจ๊ะแม่ของโออิคาวะเชื้อเชิญ

            คาเงยามะเดินตามเข้ามา ภาพตรงหน้าทำเอาเขาแทบล้มทั้งยืน

            รุ่นพี่แสนกวนที่นอนสงบนิ่งอยู่บนเตียง มีเครื่องช่วยหายใจและอะไรต่อมิอะไรที่ระโยงรยาง คาเงยามะเดินเข้าไปใกล้ ๆ ยิ่งได้เห็นใบหน้าที่หลับตาสนิท คาเงยามะก็เจ็บแปล๊บที่หัวใจ สภาพของโออิคาวะที่ไม่ต่างอะไรจากคนนอนหลับสนิท แต่นิ่งมากเหมือนไม่ได้หายใจ

        คาเงยามะจับมือของโออิคาวะเบา ๆ ความอุ่นที่ทำให้รับรู้ว่าคนที่นอนอยู่ยังมีชีวิต

            โทบิโอะคุง น้าอยากให้โทบิโอะรับของสิ่งนี้ไว้แม่ของโออิคาวะจับไหล่ของเขาเบา ๆ แล้วชี้ไปที่มุมห้อง คาเงยามะมองตามไป

            ตุ๊กตาหมีสีขาวตัวใหญ่ที่เปอะเปลื้อนไปด้วยเลือดที่แห้งสนิท จนกลายเป็นคราบดำ ๆ ขนาดใหญ่ที่เลอะบริเวณขาของตุ๊กตาหมี

            เขาออกไปในเมืองเพื่อซื้ออะไรสักอย่างให้โทบิโอะคุง ตอนเดินกลับคงไม่ค่อยระวัง ตุ๊กตาหมีก็บังหน้า และเขาก็โดนรถชนแม่ของโออิคาวะเล่า น้ำตาที่กลั้นไว้ก็ทะลักออกมา เธอบีบไหล่คาเงยามะ แล้วยื่นการ์ดใบหนึ่งให้ คนชนหนีไป แต่มีคนจำทะเบียนได้ ตอนนี้กำลังตามตัวอยู่ ละ แล้วคนในเหตุการณ์ก็เข้าไปช่วยโทรุ เด็กคนนั้นพูดด้วยเสียงแหบแห้งว่า หมีตัวนี้และการ์ด ฝากเอาไปให้โทบิโอะด้วยนะครับแล้วเขาก็ไม่รู้สึกตัวอีกเลยคนเป็นแม่เล่าทั้งน้ำตา

            คาเงยามะคว้ามือเธอไว้แล้วบีบแน่น และน้ำตาของเขาก็กลั้นไม่อยู่เช่นกัน

            ผมขอโทษ ผมขอโทษที่เป็นต้นเหตุ ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เป็นแบบนี้

       เธอไม่ผิดหรอก ฮืออ โทบิโอะคุงไม่ได้ผิดเธอพูดทั้งน้ำตา และทรุดตัวลงไปกองที่พื้น น้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุด คาเงยามะย่อตัวลงและกอดคนเป็นแม่ของคนรักไว้ แล้วพร่ำพูดแต่คำว่า ผมขอโทษ

        คืนนั้นคาเงยามะเป็นคนเฝ้าโออิคาวะ เขาขอให้แม่ของโออิคาวะกลับไปพักผ่อน เขาขออยู่กับคนรักตามลำพัง

            เป็นเวลาห้าทุ่มกว่าแล้ว แต่เด็กหนุ่มก็ไม่ยอมนอน มือขวากำการ์ดที่ยับยู่ยี่ มือซ้ายกุมมือของคนที่ไม่ยอมลุกขึ้นมาเสียที

            คาเงยามะเหลือบตามองการ์ด เนื้อความข้างในที่เห็นกี่ทีก็ทำให้เด็กหนุ่มกลายเป็นคนที่บ่อน้ำตาแตกเอาได้ง่าย ๆ



โทบิโอะจัง  ขอโทษนะที่ฉันเป็นคนรักที่ไม่ได้เรื่องเลย

ฉันอยากให้โทบิโอะจังเข้าใจนะว่าบางทีฉันก็เหนื่อยกายเหมือนกัน

การทุ่มเทเพื่ออะไรสักอย่างนี่มันใช้พลังงานมากเลยแหละ

          แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่เคยรู้สึกเหนื่อยถ้าได้ทุ่มให้โทบิโอะจัง แม้อาจมีบ้างที่เหนื่อยแต่ฉันก็พร้อมจะยิ้มรับและใจสู้นะ  ถ้าฉันทำให้โทบิโอะจังไม่พอใจไปบ้างก็ขอโทษนะครับ

แต่ฉันสัญญาว่าจะรักแต่โทบิโอะจังคนเดียวไปตลอดเลยนะครับ

จนวาระสุดท้ายของชีวิตฉันก็ยืนยันว่าหัวใจของฉันได้มอบให้โทบิโอะไปแล้ว

ขอโทษที่ไม่ได้เจอหน้า ไม่ได้ติดต่อ ทำตัวเหินห่าง แต่ยกโทษได้มั้ย?

หวังว่าตุ๊กตาหมีตัวนี้จะทำให้โทบิโอะจังหายคิดถึงเวลาที่ฉันไม่ได้อยู่กับโทบิโอะจังนะ

รักนะครับ

         

 

 

คาเงยามะอ่านทวนไปมา น้ำตาก็หลั่งออกมาไม่หยุด เขาไม่รู้เลยว่าผู้ชายคนนี้จะทำทุกวิถีทางที่จะง้อเขา ทำทุกอย่างเพื่อเขา ผู้ชายคนนี้รักแค่เขา แต่เขาก็เอาแต่พูดร้าย ๆ และทำร้ายจิตใจของอีกฝ่าย

คำพูดสุดท้ายที่เขาพูดกับคนรักกลับเป็นประโยคที่เขาไม่อาจจะย้อนกลับไปแก้ไขได้เลย

ตอนนี้ผมยังไม่อยากเห็นหน้าหรือได้ยินเสียงของคุณ เพราะงั้นก็ห่าง ๆ กันก่อนนะครับ

ผมไม่ได้อยากจะให้เป็นแบบนี้ ผมก็แค่อารมณ์เสียที่คุณไม่ค่อยสนใจผม ผมขอโทษนะครับ ผมขอโทษ คุณช่วยกลับมาเถอะนะครับ กลับมาหาผม ส่งยิ้มกวน ๆ ให้ผม ลูบหัวผม ไปเดทกับผม หัวเราะกับผม คุณช่วยกลับมาเถอะนะครับ

เขาพร่ำพูดแต่คำว่าขอโทษ เขามองคนที่หลับสนิท คำพูดของฮินาตะหวนคืนมา การที่เขาพูดอะไรไม่คิดทำให้เขาเจอกับเหตุการณ์ที่สายเกินแก้

ผมไม่ได้อยากจะได้ตุ๊กตาหมีนั่นมาเป็นตัวแทนของคุณเสียหน่อย โออิคาวะซัง ผมอยากให้คุณจูบผม บอกรักผม ผมอยากจะมีความสุขกับคุณไปตลอด

คาเงยามะมองคนรักที่หลับสนิท แม้แต่จะจูบเขาก็ทำไม่ได้ เขาลุกขึ้นแล้วเดินตรงไปหาตุ๊กตาหมีสีขาวที่บัดนี้กลายเป็นตัวแทนของโออิคาวะไปแล้ว เขาลูบใบหน้าของตุ๊กตาหมีไปมา เขาสวมกอดตุ๊กตาหมี เมื่อซบหน้าลงไปเขาก็ร้องไห้ไม่หยุด

เขานั่งกอดตุ๊กตาหมีจนผล็อยหลับไป เขาไม่รู้เลยว่าคนรักของเขาที่หลับสนิทนั้นมีน้ำตาที่ไหลออกมา เขาไม่รู้เลยว่าตุ๊กตาหมีสีขาวตัวนี้จะขยับตัว และเขาไม่รู้เลยว่าแขนของตุ๊กตาหมีขยับเบา ๆ แล้วแปะลงที่แก้มของเขา และตุ๊กตาหมีก็มีหยาดน้ำตาใสๆซึมออกมา

            รุ่งเช้า คาเงยามะตื่นมาอย่างงัวเงีย ใบหน้าที่ซบพุงของตุ๊กตาหมีเงยหน้าขึ้น เขาเอียงคออย่างงงๆเมื่อเห็นตรงขอบตาของตุ๊กตาหมีนั้นมีรอยน้ำจนเปียกชื้น และเมื่อมองไปปลายเท้าของตุ๊กตาก็เจอเข้ากับการ์ดที่เขากำแน่นอยู่เมื่อคืน

            รอยเลือดสีแดงที่ปรากฎขึ้นนั้นมีความว่า  ขอโทษ ที่ไม่ได้อยู่กับโทบิโอะจังไปตลอดชีวิตเหมือนที่สัญญาไว้ ขอโทษที่จูบนายไม่ได้อีกแล้ว อย่าร้องไห้นะ ฉันไม่เคยโกรธโทบิโอะ ฉันรักโทบิโอะ


       หกปีผ่านไป

            ชายร่างสูงเดินไปเรื่อย ๆ ในมือของเขามีช่อดอกไม้อยู่ เส้นทางที่มุ่งหน้าไปคือสุสาน

            ร่างของเขาหยุดลงตรงหน้าป้ายหลุมศพ ชื่อโออิคาวะ  โทรุ นั้นสลักอยู่ ชายร่างสูงย่อตัวลงแล้ววางดอกไม้ลง เขาเคลื่อนมือไปลูบตรงชื่อที่สลัก แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

            โออิคาวะซัง วันนี้ผมก็มาหาคุณนะครับเขาพูด

            มาอีกแล้วเหรอเขาได้ยินเสียงตอบกลับมาจากป้าย

            ก็ผมไม่อยากให้คุณรอผมนานนี่นาเขาตอบป้าย

            ปัป มือหนึ่งมาแตะที่ไหล่ เขาตกใจแล้วเงยหน้าขึ้น พบหนุ่มผมส้มที่ตัวสูงขึ้น เขาไม่ได้เจอคู่หูของเขานานพอสมควร

            นายมาอีกแล้วเหรอฮินาตะพูดเบา ๆ แล้วเขาก็ย่อตัวลง ไหว้หลุมศพของมหาราชา

            วันนี้นายไม่ได้ทำงานเหรอ ?คาเงยามะถาม ฮินาตะส่ายหน้าเบา ๆ

            นายเลิกสร้างจินตนาการได้แล้วคาเงยามะ มหาราเขาไม่กลับมาแล้ว และนายไม่ควรจำอยู่กับความคิดแง่ลบของนายนะ

        แต่มันเป็นเพราะฉัน ที่ทำให้เขาตาย

        คนเราเกิดมาก็ต้องตาย นายก็รู้นี่ นายไม่ควรจะเสียใจนะ อย่างน้อยก่อนตายเขาก็ได้ทำเพื่อนาย เขารักนาย เขาได้ทำอะไรเพื่อคนรักก่อนตาย ฉันว่าเขาก็ไปสบายแล้วล่ะฮินาตะตบไหล่คาเงยามะ

            ฉันนอนไม่หลับมาหกปีแล้วเจ้าเซ่อ เขาเดินเข้าออกฝันทุกวัน ทุกครั้งที่ฉันมองตุ๊กตานั่น ฉันเหมือนเห็นเขาซ้อนทับตลอดเวลา

       แต่นายก็ทิ้งหมีนั่นไม่ลง นายพยายามเอาไปทิ้งหลายรอบแล้วนี่ เลิกเอาไปทิ้งเถอะ เพราะยังไงนายก็ไปเอากลับมาอยู่ดี และนายก็ไม่ควรจะเสียใจ ฉันบอกแล้วว่าอย่างน้อยเขาก็ทำเพื่อนายนะ แล้วนายก็ไม่ได้โกรธเขาแล้วนี่  เชื่อฉันเถอะว่ามหาราชาไปสบายแล้ว

       ตั้งหกปีมาแล้วนะ ฉันทำใจไม่ได้คาเงยามะตอบ

            แค่หกปีเพื่อน นายจะทำใจได้ถ้านายเลิกสร้างจินตนาการขึ้นมา เอาล่ะ ไปกันเถอะ ป่านนี้พวกรุ่นพี่รอพวกเราแล้วนะ วันนี้เรามารวมตัวกันเพื่อฉลองไม่ใช่เหรอ ทำตัวให้ร่าเริงหน่อยสิ

        คาเงยามะไม่ตอบอะไร เขามองหลุมศพอย่างนิ่งเงียบ 

            อย่าคิดตายตามเขาไปล่ะ มหาราชาคงไม่สบายใจหรอกถ้านายตายตามเขาไป

       แต่ฉันทนไม่ได้ ฉันไม่ควรอยู่

        ปึ้ก ตุบ ฮินาตะถีบร่างของคาเงยามะอย่างแรงแล้วขึ้นคร่อมพร้อมแจกหมัดให้อีกสองหมัด แล้วเขย่าคอของคาเงยามะอย่างแรง

            แกเลิกบ้าสักทีได้มั้ยวะ คิดเหรอว่าเขาจะดีใจที่นายไปอยู่ด้วย คิดเหรอว่าเขาจะยิ้มต้อนรับนาย การที่ใครคนหนึ่งตายจากเราไปเจ็บปวดก็จริง แต่ถ้าแกตายอีกคน คนที่เสียใจจะเพิ่มมากขึ้น แกคิดว่ามันดีแล้วเหรอวะ ไอ้บ้ายามะ

        คาเงยามะไม่ตอบโต้ ฮินาตะลุกขึ้นยืน เขาถอนหายใจเมื่อราชาตรงหน้ากลายเป็นคนที่ไม่มีความคิดแบบนี้

            นายต้องอยู่ต่อไป ใช้ชีวิตที่เหลือให้คุ้ม ใช้ชีวิตที่เหลือในดีที่สุด ห้ามตาย!!!” ฮินาตะพูดด้วยน้ำเสียงที่แทบจะฟิวส์ขาด  อย่างน้อยก็ใช้ชีวิตที่เหลือคอยคิดถึงเขาก็พอฮินาตะพูดจบก็หันหลังแล้วเดินออกไป

            คาเงยามะมองหลุมศพอีกครั้ง ชื่อที่ปรากฎนั้นทำให้เขาเจ็บปวด แต่เขาก็ใจเย็นลง

            ผมจะรักคุณตลอดไป แล้วเราค่อยมารักกันใหม่โดยที่ไม่มีอุปสรรคนะครับเขาพูดจบก็ลูบที่ชื่ออีกครั้ง ไหว้หลุมศพอีกหนึ่งทีแล้วลุกขึ้น

            เขากลับมาลุกขึ้นยืนได้อีกครั้ง คำพูดของฮินาตะทำให้เขาคิดได้ เขาต้องอยู่ต่อไป อยู่เพื่อคิดถึงเขาจนกว่าจะดับสลาย แม้ว่าจะเจ็บปวดทุกครั้งที่คิดถึง แต่แบบนี้คงดีกว่าที่จะตายตามไป

            เขาก้าวเดินจากสุสานไป เขาไม่ทันได้สังเกตว่า โออิคาวะยืนยิ้มให้เขาจากด้านหลัง แล้วโออิคาวะก็พูดเบาๆ  รักฉันตลอดไปนะโทบิโอะ   คาเงยามะได้ยินเสียงตามสายลม เขาหันไปแล้วก็ได้เห็นโออิคาวะที่ค่อยๆจางหายไป เขายิ้มออกมา แล้วตอบกลับไป  ผมจะรักคุณตลอดไป สัญญาเลยครับ

--The end--

           




 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Mimmok จากทั้งหมด 18 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 24 เมษายน 2562 / 18:38

    ฮือ...TT เราร้องไห้ไม่หยุดเลยอ่ะ พอถึงท่อนร้องเราก็หยุดอ่านไปสักพักและค่อยมาอ่าน...นํ้าตาเราแตกเลยฮือๆ TWT



    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-big-02.png

    #5
    0
  2. #4 aryamae
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 22:04
    โคตรเจ็บปวดดดด อ่านไปแล้วเหมือนมีอะไรจุกอยู่ที่ลำคอ จะร้องไห้เลยอ่าาาา งื้อออออ

    สู้ๆนะโทบิโอะจางงง โออิคาวะก็น่ารักมากๆเลย อุ้มหมีตัวใหญ่มาง้อ แต่โดนรถชนเลย งื้อออ รักตลอดๆๆไปเลยนะ แง้ ดราม่าหนักมาก
    #4
    0
  3. วันที่ 6 มกราคม 2559 / 18:19
    มหาหาราชาเป็นคนน่ารักมาก. น่ารักยันวินาทีสุดท้ายเลยค่ะ โอ้ยยย ; ;
    โทบิโอะคุงเข้มแข็งไว้......
    //เพิ่งเคยเห็นหนูฮิเป็นแบบนี้ 5555
    ขอบคุณมากค่า~~~~
    #3
    0
  4. #2 yugijudai (@0868864816) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2558 / 00:16
    ทำมต้องตายอ่า ยังม่คืนดีกันเลย
    #2
    0
  5. วันที่ 4 มิถุนายน 2558 / 20:20
    อย่าโทษตัวเองนะโทบิจัง T T

    //ณ จุดๆนี้ ขอกระดาษทิชชู่ด้วยค่ะ น้ำตาไหลเป็นสายน้ำ...
    #1
    0