[ FIC BTS ] P a r i a h ; kookmin ▲

ตอนที่ 7 : STEP VI

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,578
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    16 ต.ค. 57

 





 

STEP VI

-NUMJUN-



 

 

 

 

 

 

คนบางคนแม่งก็เหมือนเชื้อโรค

 

มันจะค่อยๆเข้ามาซึมเข้าร่างคุณทีละนิด

 

ค่อยๆเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตคุณ

 

จนสุดท้าย..

 

คุณก็ติดเชื้อจากมัน

 

 




 

 

 

ได้เวลาตื่นแล้วนะ ซอกจิน

 

            ผมเปล่งเสียงทุ้มแหบเรียกคนที่นอนหลับใหลราวกับคนไม่มีชีวิต นัยน์ตาคมค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้นมา ร่างกายที่มีแต่รอยบอบช้ำขยับเล็กน้อย เขาเลือกที่จะนิ่ง.. คงจะรู้แล้วว่าต่อต้านอะไรผมไปก็คงไม่ได้อะไรขึ้นมา  มือที่เตรียมยาแคปซูลไว้นานแล้วบรรจงส่งเข้าปากคนตรงหน้า

 

            กูจะต้องอยู่แบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน ?”

 

            จนกว่าจะหมดกระปุกนี้

 

            ตอบคำถามจากซอกจินก่อนจะเขย่ากระปุกยาที่บรรจุแคปซูลขาวสะอาด คนตัวซีดทำหน้าไม่พอใจอย่างแรงก่อนจะเผยอปากรับยานั้นลงคอไปอีกครั้ง...

 

            ราตรีสวัสดิ์ครับ

 

            ปิดเปลือกตาอีกคนให้เข้าสู่นิทราแล้วถอยออกมาจากห้องมืดมิดที่ไร้แสงตะวัน ปิดประตูที่มีล็อคอย่างดีของโรงแรมระดับหรู ถึงเวลาที่ผมต้องหาอาหารบ้างแล้วสิ... เมื่อวานถึงจะโดนดูดเลือดไปไม่มากแต่มันก็ทำให้เพลียพอสมควรเลย โอ่ยยยย หน้ามืดดดดด หิวจนท้องจะครากแล้ววว

 

            ครืดดด

 

            เสียงโทรศัพท์สั่นสะเทือนครูดกับกระเป๋ากางเกงทำให้เท้าที่จะเดินออกไปหาของกินที่เลาจ์ของโรงแรมต้องหยุดชะงัก อิแบบนี้พวกเด็กน้อยที่บ้านคงตื่นแล้วแหงเลย วุ่นวายจริงชีวิตคิมนัมจุน =_=

 

            ฮัลโหล

 

            [หายไปไหนครับ ผมตื่นมาก็ไม่เจอใครเลย หิวจะตายแล้วเนี่ย]

 

            จองกุกล่ะ ? หมอนั่นไม่อยู่ดูแลนายรึไง

 

            [วิ่งไปไหนก็ไม่รู้ เมื่อคืนก็เอาคนอื่นเข้าบ้านอีกต่างหาก]

 

            วิ่ง? ฝนตกหนักขนาดนี้เนี่ยนะ แล้วไอ้คนที่ว่านี่หน้ากลมๆ ขาวๆ ตาตี่ๆป่ะ?” ผมถามพลางเสมองออกนอกหน้าต่าง โอ้โห... ฝนโคตรพ่อโคตรแม่ตกอ่ะ นี่มันออกไปได้ยังไง ?

 

            [ช่ายยย น่ากินแบบนั้นมีคนเดียวเลย]

 

            เออๆ มันคงจัดการตัวเองได้แหละ นายก็จัดการอะไรๆด้วยตัวเองบ้างนะครับ บาย จุ้บๆ

 

            ผมบอกลามันก่อนจะกดตัดสายอย่างอ่อนโยน แม่ะ โตๆกันแล้วดูแลตัวเองบ้างไป๊ เป็นเด็กน้อยของกูตลอดไปไม่ได้หรอกนะครัชโฮซอก แถมนี่มีภาระเข้ามาเพิ่มอีกหนึ่งหน่ออีกต่างหาก เฮ้อ... วุ่นวายจริงๆชีวิตกู

 

            เอ่า มาถึงขนาดนี้สงสัยอ่ะดิว่าผมทำกับซอกจินแบบนั้นทำไม ?

 

            ตัดเข้าสู่ช่วงแฟนตาซีหน่อยนะครับ..

           

            อิอิอิอิ

 

            พวกแวมไพร์น่ะต่างจากพวกผมมาก พวกมันดำรงเผ่าพันธุ์ด้วยการแพร่เชื้อไปเรื่อยๆ เหมือนหนังที่คุณดูกันอ่ะครับ กัดก่อนปล่อยเชื้ออะไรแบบนั้น ..แต่พวกมันต่างหากจากในหนังนิดหน่อย ตรงที่ว่ายิ่งแพร่เชื้อขยายพันธุ์กันไปเท่าไหร่มันก็จะยิ่งอ่อนแอลงเรื่อยๆ ความสามารถต่างๆก็ด้อยลงจนแทบจะเหมือนมนุษย์ปรกติ

 

            ซอกจินคือตัวซวยในกลุ่มโคตรของโคตรด้อยความสามารถ

 

            มันไม่มีทั้งพละกำลัง พลังแฟนตาซีบ้าบออะไรที่คุณเคยประสบพบเจอในหนังนี่ไม่มีเลย มีเพียงแค่ตัวซีดๆเย็นๆที่โดนแดดไม่ได้ เสือกนอนได้อีกต่างหาก มีอะไรที่สมกับแวมไพร์ก็คือแดกเลือดคนเป็นอาหารก็แค่นั้น แทบจะเป็นมนุษย์เลยด้วยซ้ำไอ้หมอนั่นน่ะ นั่นคือเหตุผลว่าทำไมผมถึงเรียกมันว่าตัวดูดเลือดไงล่ะ แม่งไม่ต่างจากยุงเลยห่า ...

 

            ถึงอย่างนั้นผมก็ปล่อยมันไว้ไม่ได้...

 

            ต่อให้มันจะเป็นศัตรูกับเผ่าพันธุ์ผมก็ตาม

 

            ผมปล่อยมันไปไม่ได้...

 

            ไม่สามารถปล่อยมันไปได้จริงๆ

 

ถ้าถามว่าทำไม? ก็คงเพราะร่างกายของมันเป็นแบบนั้นนั่นแหละ โคตรอ่อนแอ โคตรปวกเปียก นุ่มนิ่มกว่าทิชชู่เปียกน้ำอีก จะให้ปล่อยไปได้ไงวะ แถมอยู่ดีไม่ว่าดียังจะหาเรื่องให้ตัวเองเจ็บตัวอีก มันเดือดร้อนคนขี้เสือกแบบผมไหมเนี่ย ? ต้องไปดั้นด้นหายารักษามันโดยเฉพาะไม่พอ ยังจะต้องมานั่งป้อนยาทุกๆชั่วโมงอีก ถ้าไม่ทำแบบนั้นมันก็อาจจะตาย มันอาจจะหายไปจากชีวิตผมอีกครั้ง ให้ตายเถอะ...

 

กูห่วงจนจะบ้าแล้วครับซอกจิน

 

กูไม่อยากเสียมึงไปอีกแล้ว

 

ต่อให้มึงจะรังเกียจหรือเกลียดกูมากแค่ไหนก็ตาม

 

กูปล่อยมือจากมึงไม่ได้อีกแล้วว่ะ

 

 

 

 

 

หลังจากเดินเวิ่นเว้อมานาน ในที่สุดเท้าของผมก็พาสารร่างที่หิวโซของตัวเองมาที่เลาจ์ของโรงแรมจนได้ ทันทีที่ย้ายสะโพกลงไปนั่งแหมะที่เก้าอี้สวย บาเทนเดอร์สาวสุดเซ็กซี่ก็ยิ้มเชิญชวนก่อนจะเอ่ยปากต้อนรับด้วยเสียงยั่วยวน

 

ว่าไงจ้ะ รับอะไรดีเอ่ย ?”

 

ขอเป็นพี่สาวได้ไหมครับ ?”

 

อุ้ย พี่ไม่ได้มีไว้ขายนะจ้ะเธอหัวเราะอย่างมีจริตพองามแลดูไม่ระคายสายตา พลันนิ้วเรียวสวยที่แต่งแต้มสีแดงที่ปลายเล็บก็ยื่นมาสัมผัสใบหน้าผม ใบหน้าสวยโน้มมาใกล้ก่อนจะกระซิบที่ข้างหู แต่ถ้าคุณลูกค้าต้องการจริงๆ...ก็ตามมาละกันนะคะ

 

สิ้นเสียงหวาน เจ้าของร่างอรชรก็เดินนวยนาดหายไปที่ประตูสำหรับพนักงาน ผมแค่นหัวเราะเล็กน้อยก่อนจะเดินตามเธอเข้าไป

 

 

 

 

 

 

อะ..อืออออ

 

เสียงครางหวานดังเป็นระยะๆเมื่อถูกลูบไล้ตามผิวกาย ผมซุกไซร้ซอกคอเธออย่างหิวกระหาย ขบกัดเล็กน้อยพอให้เสียวกระสัน ทันทีที่ปากอิ่มเผยออกก็ไม่รอช้าที่จะบดเบียดมันอย่างร้อนแรง บรรยากาศรอบข้างเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ แต่ขณะที่หญิงสาวแสนสวยกำลังดื่มด่ำกับรสจูบแสนหลอกลวงนั้น ร่างกายของเธอก็เริ่มอ่อนแรงลงโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว

 

อะ...อื๊อออ!!!!!!!”

 

เสียงร้องประท้วงในลำคอดังขึ้นเมื่อพบว่าร่างกายตัวเองรู้สึกผิดแปลกไป มือขาวเอื้อมมาขีดข่วนที่หลังคอผมจนรู้สึกเจ็บแสบ เหอะ ดิ้นไปเถอะ ยังไงก็ไม่รอดหรอกนะครับ

 

อื๊ออๆๆ

 

นัยน์ตาสวยเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวจนน้ำตาคลอ น่าสงสาร... ผมเป็นคนขี้สงสารนะบอกเลย

 

แต่ไม่ใช่กับอาหารหรอกนะ

 

ดิ้นไปได้ไม่กี่น้ำ ในที่สุดร่างบางก็อ่อนปวกเปียกจนล้มไปกองกับพื้น ผิวซีดที่ไร้วิญญาณบ่งบอกได้เลยว่าเธอไม่มีชีวิตอีกแล้วทำให้ผมรู้สึกพอใจ นี่คือการกินหารที่รวดเร็วสำหรับผมมากนะบอกเลย ปรกติผมจะชอบแอบขี้ใจอ่อนกับเหยื่อ ปรนเปรอจนเธอมีความสุขครั้งสุดท้ายแล้วค่อยพรากชีวิตไป แต่วันนี้คือหิวจริงๆ รีบจริงๆ ชีวิตคิมนัมจุนวุ่นวายครับ ไม่มีเวลามาทำอะไรแบบนั้นแล้ว -_-

 

เฮ้อ..

 

ถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะอุ้มร่างของเธอไปเก็บซ่อนไว้ตรงที่ๆไม่น่าจะมีใครพบเจอ เก็บทุกอย่างให้เรียบร้อยแล้วเดินออกมาจากประตูนั้นหน้าตาเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

รู้สึกดีขึ้นเยอะเลย

 

ขอบคุณสำหรับอาหารมื้อเช้านะครับ พี่สาว J

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

-JIMIN-

 

 

ซ่า...ซ่า...

 

เสียงฝนตกหนักประกอบการวิ่งของผมทำให้ทุกอย่างแลดูน่าตื่นเต้นขึ้นไปหมด โอ้ย นี่กูวิ่งมาทั้งๆที่ไม่ได้ใส่รองเท้าเนี่ยนะ บ้าแล้วว บ้าไปแล้วครับ ปาร์คจีมินบ้าไปแล้ว แค่เห็นมันตากฝนแค่นี้ทำไมกูต้องรีบมาขนาดนี้ด้วยวะ แถมทิ้งอิแทแทไว้ข้างบนทั้งๆที่คุยค้างไว้อีกต่างหาก ให้ตายเถอะ..

 

ปาร์คจีมินบ้าไปแล้ววว

 

เป็นบ้าอะไรมาตากฝน อยากปอดบวมตายนักหรือไง ?”

 

...

 

มีเพียงความเงียบที่ตอบคำถาม เอ้า มึงตัวเปียกแค่นี้ถึงกับเป็นใบ้เลยเหรอหืม? ผมเบ้ปากด้วยความหงุดหงิดก่อนจะเปิดรั้วเดินไปใกล้มัน ขยับร่มเล็กน้อยให้มันบังเราทั้งสองคนจากสายฝนมหาประลัย แต่ร่มแม่งก็ยังใหญ่ไม่พออยู่ดีอ่ะ แถมฝนมึงตกแรงยิ่งกว่าลูบเห็บขนาดนี้ บอกเลย... กูเริ่มเปียกแล้วครับ -_-

 

ทำไมถึงหนีมา

 

มันถามผมด้วยสีหน้าที่โคตรจริงจังปนหงุดหงิด ไม่ทันที่ผมจะอ้าปากตอบมันไป มือขาวก็เอื้อมมาดันร่มคันจิ๋วให้มันบังผมจากน้ำฝนแต่เพียงผู้เดียว แหมะ นี่ปฏิเสธน้ำใจกูเหรอ ? นี่อุตส่าห์แบ่งร่มให้มึงนะ !

 

เข้าไปคุยในบ้านได้ไหม?”

 

อะไรวะ ทำไมต้องขอ เห็นกูใจร้ายใจดำขนาดปล่อยหมาแช่น้ำตายหรือไง ? มันทำหน้าหงุดหงิดก่อนจะเสมองไปทางหน้าต่างที่มีแทฮยองนั่งอยู่ โอ้ะ ชิบหาย... กูลืมไปเลย พวกแม่งดูเหมือนจะไม่ถูกกันนี่หว่า นี่ถ้ากูเอามันเข้าบ้านไปนี่ไม่กัดกันตายเหรอ ?

 

ว่าไง อยากยืนคุยแบบนี้เหรอ ?”

 

เออๆ เข้ามาไวๆเลย

           

            คราวนี้ผมเป็นฝ่ายเริ่มต้นจับมือมัน... ความเย็นจากสัมผัสที่ฝ่ามือส่งผ่านมาทำให้รับรู้ได้เลยว่าเจ้าของผมแดงตากฝนมานานมากจนอุณหภูมิร่างกายเปลี่ยน

 

นี่มึงอยู่ตรงนี้นานแค่ไหนวะ ?

 

นี่มึงตามหากูที่หนีมาตั้งแต่ตอนไหน ?

 

นี่กูหนีคนที่ตามหากูจนตัวเย็นขนาดนี้มาเหรอเนี่ย ?

 

 

 

 

 

มึงไปอาบน้ำ

 

หลังจากที่ลากจองกุกเข้ามานั่งตัวเปียกได้บ้านได้ก็จัดการไล่มันไปอาบน้ำ สภาพมันนี่โคตรน่าสงสารอ่ะพูดเลย ตัวแม่งเปียกจนน้ำหยดแทบท่วมพื้นบ้าน ไอ่ผิวที่ขาวอยู่แล้วยิ่งแต่ซีดขึ้นไปอีก ยิ่งมองยิ่งแต่ตอกย้ำให้ผมรู้สึกแย่ขึ้นเรื่อยๆ...

 

กูรู้สึกผิดจะตายแล้วครับ แง

 

คือเมื่อเช้าหลังจากอาบน้ำเสร็จผมก็หนีออกจากที่ซุกหัวมันทันทีเลยอ่ะครับ คือคนมันห่วงไงว่าแม่จะเป็นห่วงไรงี้ โทรศัพท์กูก็แบตหมดไง แต่พอมาถึงบ้านแม่งก็ว่าวอ่ะ แม่ผมไปทำธุระต่างจังหวัดตั้งแต่เมื่อคืนแล้วจ้า TT จะให้กลับไปหามันก็กระไรอยู่ ผมไม่นึกว่ามันจะออกตามหาผมขนาดนี้ ไม่นึกเลย ไม่นึกเลยจริงๆ...

 

มันรักษาสัญญานั่น...

 

 

 

ฉันจะไม่ปล่อยให้นายคลาดสายตาอีก

 

 

 

เสียงทุ้มรีเพลย์ขึ้นมาในหัวทันทีที่นึกได้ สัญญานั่น... สัญญาที่ผมไม่คิดว่ามันจะจริงจังอะไร นี่มันทำตามที่พูดจริงๆเหรอเนี่ย ? คุณพระ กูยิ่งแต่รู้สึกแย่ขึ้นไปอีก ผมมองมันในแง่ร้ายไปจริงๆ

 

ผมควรเริ่มไว้ใจมันดีไหมนะ ?

 

จีมิน...

 

ขณะที่คิดอะไรเพลินๆเสียงทุ้มต่ำจากหัวบันไดก็ปลุกผมออกจากความมโนแจ่ม แทฮยองที่ถือจานเค้กกับกล่องขนมที่เหลือลงมาพลางจ้องมาที่ผมเขม็ง ดูเหมือนมันจะเริ่มอารมณ์เป็นตูดอีกแล้ว โอ่ยยย อย่าเพิ่งอะไรกับกูตอนนี้เลยขอร้อง นี่คิดเรื่องหมาๆจนเหนื่อยแล้วนะ TT

 

เก็บที่เหลือไว้กินล่ะ กูกลับแล้วนะ

 

ฝนยังตกอยู่เลยนะมึง จะรีบทำไม...

 

พี่กูอยู่บ้านคงจะเหงา ไหนๆมึงก็มีแขกคนใหม่มาแล้วนี่ กูไม่จำเป็นแล้วแหละ

 

ไม่จำเป็นอะไรวะ แทฮยอง!! แทฮยองง!!!”

 

ผมแหกปากจนหลอดลมแทบแตกก็รั้งมันที่วิ่งฝ่าฝนออกไปนอกบ้านไม่ได้เลย อหหหหหหหหห มึงก็รีบมากป่ะครับ ฝนแม่งตกจนหลังคาบ้านกูแทบเปิงขนาดนี้ทำไมถึงกล้าวิ่งออกไป?? นี่กูก็แอบเป็นห่วงมึงนะ แต่เอาเถอะ มันโตๆแล้วคงดูแลตัวเองได้แหละ ผมถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะเดินไปทิ้งตัวลงนอนที่โซฟานุ่มนิ่ม หลับตาผ่อนคลายความอ่อนเพลียไม่ถึงไหน หยดน้ำเย็นๆก็หยดมาสะกิดที่ต้นคอทำเอาขนลุกไปถึงง่ามนิ้ว

 

มาคุยกันได้รึยัง ?”

 

เสียงนุ่มๆประจำตัวคนผมแดงทำให้ผมต้องพลิกตัวเองไปหามัน แต่ก็แทบหัวใจวายตายเพราะคนตัวสูงโน้มใบหน้ามาใกล้ซะจนจมูกเราแทบชิดกัน สัส... คิดว่ากูตกใจไหม ? ผมผลักหน้ามันออกอย่างแรงแล้วลุกขึ้นนั่งอย่างหล่อๆ เก็บอาการตกใจจนหัวใจเต้นถี่อย่างกับกลองวงโยฯไว้อย่างแนบเนียน

 

แน่ะ... หัวใจกูเต้นถี่แบบนี้เพราะตกใจจริงๆนะเว้ย

 

 จริงๆนะ

 

เชื่อดิ

 

 

ทำไมต้องหนีมา...

 

ทันทีที่คนตัวขาวในสภาพผ้าขนหนูตัวเดียวนั่งลงข้างๆผมมันก็เอ่ยคำถามเดิมอีกครั้ง ถามว่ากูจะมีอารมณ์ตอบคำถามไหมครับแหม บอกแล้วไง ถึงจะมีเหมือนกันใช่ว่ากูอยากจะมองอยากจะดูอยากจะเห็นอะไรมากมายนะ!!!

 

ทำไมไม่แต่งตัวดีๆ

 

ทำไมไม่ตอบคำถามก่อน

 

            ทำไมต้องขี้โชว์ขนาดนี้วะ

 

            ทำไมชอบดื้อจังครับ

 

            ทำไมมึงต้องกระแดะสุภาพขนาดนี้ด้วย

           

            ทำไมปาร์คจีมินถึงชอบหยาบคายล่ะครับ

 

            ทำไมมึงต้องกวนตีน

 

            ทำไมนายต้องน่ากิน

 

            .....................................

 

            สัส....

 

            กูไปต่อไม่ถูกเลยแม่งเอ๊ย

 

            ทำไมมึงถึงอยากกินกูนักวะ

 

            หลังจากที่ตั้งตัวได้ผมก็ยิงคำถามไปอีก เอาวะ กูต้องไม่แพ้ดิ มันต้องเป็นคนที่ต่อไม่ได้ดิ -_-+

 

            ทำไมถึงทำตัวให้น่ากินนักล่ะ

 

            ทำไมมึงต้องมาวุ่นวายกับกูขนาดนี้

 

            ทำไมถึงทำตัวให้น่าวุ่นวายขนาดนี้ล่ะ

 

            ทำไมมึงต้องทำเหมือนเป็นห่วงกูขนาดนั้น

 

            ทำไมถึงคิดว่าไม่ห่วงจริงๆล่ะหืม

 

            ทะ...ทำไมมึงต้องทำเหมือนกูสำคัญกับมึงมากมายนัก

 

            ทำไมถึงคิดว่าไม่สำคัญล่ะ

 

            ทำไม...

 

            อยู่ๆริมฝีปากที่อ้าปากต่อเถียงก็ชะงักลง เสียงผมมันหายไปไหนก็ไม่รู้ ทั้งหูทั้งสมองรับรู้ได้เพียงเสียงหัวใจของตัวเองที่เริ่มเต้นถี่ขึ้นเรื่อยๆ ใบหน้าก็เริ่มเห่อร้อนไปหมด ไม่ต้องทายก็รู้เลยว่าหน้ากูแดงแค่ไหน แม่ง.. ไม่อยากยอมรับเลย

 

            กูเขินว่ะ

 

            ทำไมไม่พูดต่อ

 

            ทำไมมึงต้องอยากรู้

 

            ทำไมถึงอยากรู้ไม่ได้

 

            ทำไมต้องมาทำกับกูแบบนี้

 

            ทำไมถึงต้องถามเรื่องที่น่าจะรู้อยู่แล้ว

 

            ทำไมถึงคิดว่ากูฉลาดพอจะรู้วะ

 

            ทำไมโง่จังล่ะครับ

 

            ผัวะ !!!!!!

 

            ผมคว้าหมอนอิงที่อยู่ข้างๆไปฟาดมันเต็มแรงทันที ไม่ลงไม่เล่นมันละ แพ้ช่างแม่งไป มาว่ากูโง่ได้นะ ไม่อยากยอมรับแต่กูก็โง่จริงๆอ่ะ โกรธธธธธ

 

            ยอมๆสักทีนะ ตอบคำถามมาดีๆได้แล้วมั้ง

 

            คำถามอันไหนล่ะ มึงถามไว้เป็นสิบนู่นน่ะ

 

            หนีมาทำไม ?”

 

            กูแค่เป็นห่วงแม่

 

            ไม่คิดจะรอบอกเลยรึไง

 

            ..ก็กูรีบอ่ะ

 

            ไม่คิดว่าจะเป็นห่วงบ้างรึไง

 

            ...

 

            ไม่คิดเลยรึไงว่าคนเขาเป็นห่วงแค่ไหน

 

            ...

 

            ถ้าเกิดอะไรขึ้นอีกจะทำยังไง

 

            แม่ง...

 

            ให้เวลากูหายเขินได้ไหม...

 

            ขนาดแม่กูยังไม่เยอะเท่ามึงขนาดนี้เลยนะจอนจองกุก!!!! .///.

 

            ..ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นจริงๆ ยังไงมึงก็มาช่วยกูอยู่แล้วนี่ผมพึมพำเบาๆก่อนจะหันไปสบตามัน จองกุกนิ่งไปเงียบไปในทันที มันดูตกใจเล็กน้อยกับประโยคที่ผมเอ่ยออกไป อะไร กูพูดอะไรผิดตรงไหนเหรอ ?

 

            ก็มึงสัญญาไว้แล้วนี่ว่าจะไม่ให้กูเป็นอะไรไปอีกน่ะ !

 

             เอาเป็นว่ากูปลอดภัย ทุกอย่างโอเคนะ จบนะ ?”

 

            อือ...

 

            มันยิ้มเล็กน้อยแล้วนั่งหน้านิ่งเหมือนเดิม หยดน้ำที่เกาะพราวตามตัวมันทำให้ผมรู้สึกขัดตานิดหน่อย เหย มึงจะเช็ดตัวดีๆไม่ได้เลยใช่ไหมเนี่ย เบะปากใส่ทีนึงก่อนจะเดินไปหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กมาโยนคลุมหัวมัน จองกุกดึงลงมาแบบงงๆ ทำหน้าหมาโง่ใส่ผมแบบคนไม่รู้อะไรเลย

 

            เช็ดสิ ทั้งหัวทั้งตัวมึงเปียกขนาดนั้นน่ะ เดี๋ยวก็ไม่สบาย

 

            เช็ดให้หน่อยได้ไหม ?”

 

            มือเป็นง่อยเหรอครับ ?”

 

             ถึงจะพูดเหน็บแต่ผมก็ยอมเดินไปยืนเช็ดหัวให้มัน... คือมันก็ความผิดส่วนหนึ่งของผมนั่นแหละที่ทำให้มันเปียก ._. นั่นทำให้คนหัวแดงอารมณ์ดียิ้มจนฟันกระต่ายออก โห่ย มึงคิดว่ามึงน่ารักมากป่ะ ? ด้วยความหมั่นไส้ที่มี แรงขยี้ก็มีการเพิ่มแรงตามไปด้วย 5555555555555555555555 เสร็จกู

 

            เจ็บนะ

            มันร้องประท้วงเบาๆ แหม่ คิดว่าปาร์คจีมินเป็นคนใจอ่อนเหรอครับ

 

            มึงจะกลับบ้านตอนไหน ?”

 

            เช็ดอย่างร้อนแรงไปได้สักพักผมก็เอ่ยปากถามมัน จองกุกที่ดูเหมือนปรับอารมณ์ตามผมไม่ทันเงยหน้าขึ้นมาสบตาก่อนจะตอบคำถาม

 

            จนกว่านายจะนอนหลับบนเตียง

 

            มึงไม่ย้ายรากฐานมานอนกับกูเลยล่ะ ?”

 

            ชวนแล้วนะ งั้นวันนี้นอนด้วยละกัน

 

            ชวนห่าไร กูประชดเหอะ !”

 

            หยุดมือลงแล้วผลักหัวมันไปทีหนึ่ง อินี่ก็มโนแจ่มไปถึงไหน ใครชวนมึ๊งงง กูประชดดดจ้า ประชดด นี่ถ้าชาวบ้านชาวช่องเข้ามาเสือกเขาจะเข้าใจผิดไหมว่ากูชวนคนที่สนิทได้ไม่ถึงอาทิตย์มานอนบ้านหน้าตาเฉย ไม่ดีไม่งามอย่างแรง

 

            ไม่รู้ ไม่สน จะนอนด้วย

 

            ขาดความอบอุ่นนอนคนเดียวไม่ได้รึไง ?”

 

            อือ ขอความอบอุ่นหน่อยดิ J

 

            ไม่ทันที่ผมจะประมวลคำพูดมันจบประโยค มือขาวก็ดึงร่างผมจนล้มไปกองบนตักมัน ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ

 

            เชี่ยย!! เล่นไรเนี่ย ปล่อยกูนะ

 

            ไม่ได้เล่น

 

            ปล่อยกู !”

 

            ผมดิ้นๆแต่ก็โดนมันจับข้อมือไว้ทั้งสองข้าง ตายยยย สภาพนี้กูตายอ่ะพูดเลย โคตรล่อแหลม โคตรไม่ดีไม่งามอย่างแรง  บนตักนี่ก็ว่าแย่แล้วนี่แม่งหันหน้าเข้ากันอีก อิเหี้ย เรทมาก กูยังไม่อยากถ่ายเอวีท่ายากตอนนี้

 

            พูดเพราะๆก่อนดิ

 

            ครับ ปล่อยผมได้หรือยังครับคุณ ไพเราะเสนาะหูพอไหมครับ ?”

 

            J

 

            มันไม่ตอบแต่ยิ้มจนตาหยีกลับให้แทน โอ้ยยยยยมึงงง กูสุภาพขนาดนี้แล้วจะเอาอะไรอีกก แล้วนี่แรงมึงจะเยอะไปไหน กูดิ้นจนง่อยขนาดนี้ยังไม่หลุดเลยแม่งเอ๊ย

 

            ปล่อยสิครับ

 

            ยังไม่พอ

 

            ปล่อยเค้าเถอะนะคร้าบบจองกุกอ่า

 

            โอ้ย..

 

            อยากกัดลิ้นตัวเองตายๆไปซะ

 

            กูพูดอะไรออกไป ;///;

 

           

มันยิ้มพอใจก่อนจะปล่อยผมตามที่ขอจริงๆ แม่มึงเอ๊ย อย่าถามนะว่ามันน่าอายแค่ไหน กูแทบอยากจะวิ่งเอาหัวไปมุดส้วมแล้วเนี่ย เคืองว่ะ กูโดนแกล้งอยู่ฝ่ายเดียวเลยตอนนี้ ยอมไม่ได้ ปาร์คจีมินจะโดนอยู่ฝ่ายเดียวไม่ได้ กูต้องเอาคืนมันบ้าง !

 

จีมิน

 

อะ.อะไร

 

ขณะที่กำลังคิดแผนแก้แค้น เสียงนุ่มๆก็เรียกผมกลับไปหามัน อะไรมึง ขอเวลากูคิดบ้างดิ

 

เกลียดฉันหรือเปล่า ?”

 

“…เกลียด

 

ผมตอบกลับมันอย่างไม่ลังเล นัยน์ตาโตส่อแววผิดหวังเล็กน้อยแต่ก็ไม่พูดอะไร เอ่อ..กูใจร้ายไปป่ะวะ คือกูก็ไม่ได้ชอบมัน จะว่าเกลียดไหม..? ก็ไม่ถึงขนาดนั้น รู้จักกันยังไม่ถึงอาทิตย์ด้วยซ้ำ แค่นั้นตัดสินอะไรๆไม่ได้หรอก แถมที่ตอบไปเมื่อกี้ก็แค่อยากแกล้งมันกลับก็เท่านั้นแหละ

 

นี่กูทำร้ายจิตใจมันไปป่ะวะ ?

 

ไหนๆมึงก็มาแล้ว...ผมตัดสินใจเอ่ยขึ้นหลังจากทุกอย่างเงียบอย่างกับป่าช้า เอาวะ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว มันคงไม่ยอมกลับบ้าแล้วมั้งคืนนี้ ..มาช่วยกูทำรายงานหน่อยละกัน

 

รายงาน ?”

 

เออครับ รายงาน

 

เรื่องอะไรล่ะ ?”

 

ตอนแรกกูก็ยังคิดไม่ออกนะ.. เพิ่งคิดได้เมื่อกี้แหละ

 

“???”

 

            หัวข้อของรายงานกู...คือมึง

 

            ห้ะ ?”

 

            รายงานของกูชื่อ จอนจองกุกJ

 

            “!?”

 

 

 

 

 

 

 

            ถามมาสิ

 

            เสียงทุ้มท้วงขึ้นขณะที่ผมกำลังจัดเรียงกระดาษปึกใหญ่ อหห มึงรีบมากป่ะครับจอนจองกุก ตอนนี้เราทั้งสองอพยพขึ้นมาที่ห้องนอนผม จองกุกแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าผมแล้วเรียบร้อย บอกตรงๆรู้สึกแปลกๆว่ะที่ต้องให้มันใส่เสื้อผ้าผม ก็อย่างว่าอ่ะ...

 

            สนิทกันมากไง๊ ?

 

            แฮ่มม มึงแน่ใจใช่ไหมว่ากูเขียนเรื่องของมึงได้

 

            อือ

 

            แล้ว..เรื่องที่มึงเป็นหมาอ่ะเขียนได้ป่ะ ?”

 

            คงได้ แต่คงให้ข้อมูลได้ไม่ลึกหรอกนะ

 

            เอออ ก็ยังดีกว่ากูไม่มีอะไรเขียนอ่ะ

 

            คิดไปคิดมาอีกทีรายงานนี่จะถูกตีกลับป่ะวะ แต่เอาเถอะ ทำๆส่งไป อาจารย์เค้าไม่นั่งอ่านอะไรละเอียดมากมายหรอกครับงานแบบนี้ เด็กสมัยนี้เค้าก็อปวางส่งกันทั้งนั้นแหละ นี่กูอุตส่าห์สดใหม่ค้นหาข้อมูลด้วยตัวเองเลยนะแหม่ อิอิอิ

 

            ชื่ออะไรครับ ?”

 

            ผมทำตัวเป็นนักสัมภาษณ์ข่าวก่อนจะยื่นปากกาไปจ่อปากมันแทนไมค์ อะไรนะ? ปัญญาอ่อนเหรอ ? 555555 ไอ่สัส ชีวิตมึงบันเทิงบ้างไรบ้างเถอะ จริงจังซีเรียสไรไม่ดีๆ

 

            จอนจองกุกครับ

 

            มันเล่นด้วยแน่ะ ไอ้หน้าหมายิ้มน้อยๆก่อนจะดันปากกากลับไปคืน อย่า...อย่าคิดว่าปาร์คจีมินได้เล่นแล้วจะจบแค่ครั้งเดียว

 

            อายุเท่าไหร่แล้วครับ

 

            17 ครับ

 

ห้ะ!! มึงว่าไงนะ !”

 

ผมถึงกับตบโต๊ะแทบยุบ อะไรนะ!? มึงบอกว่ามึงอายุเท่าไหร่นะครับจอนจองกุก!!? อายุน้อยกว่ากูเหรอ ?

 

17

 

นี่มึงอายุน้อยกว่ากูอีกนี่นา นี่มึงเนียนเล่นหัวกูมาตลอดเลยเหรอ ??”

 

เปล่า เพิ่งรู้เหมือนกันว่าน้อยกว่า

 

ดูเหมือนมันจะไม่ได้โกหกจริงๆว่าเพิ่งรู้ อหหห นี่กูหน้าเด็กหรือมึงหน้าแก่วะ เอาเถอะ ใจร่มๆไว้ อย่างน้อยมันก็ยังไม่เคยพูดมึงกูกับผม แค่เรียกชื่อห้วนๆ... ห้วนๆเท่านั้นเอง ให้ตายเถอะ นี่ถ้าผมไม่มาทำรายงานนี่คงจะเข้าใจผิดกันไปอีกยาวแน่เลย

 

งั้นต่อไปต้องเรียกกูว่าฮยองนะ เข้าใจป่ะ ?”

 

ไม่เอา

 

เรียกกูว่าจีมินฮยองดิ !”

 

            จีมินก็คือจีมิน

 

            โมโหว่ะ อยากเอาปากกกาทิ่มปากแม่งชิบหายเลย แง ว่าแต่กูดื้อมึงอ่ะแหละดื้อ ปีนเกลียวแล้วยังจะมานั่งยิ้มกวนตีนอีกอ่ะ  ผมพองแก้มด้วยความหงุดหงิดก่อนจะลงมือเขียนด้วยลายมือหวัดๆลงไป รายงานนี่ก็จะอะไรนักหนา ให้กูพิมพ์นิดพิมพ์หน่อยมันจะตายหรือยังไงฮึ เขียนไปก็อ่านไม่ออกอีกต่างหาก บ้า บ้าจริงๆ

 

            ผมสลัดเรื่องน่าหงุดหงิดออกจากหัวก่อนจะถามมันต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

            สูงเท่าไหร่ครับ

 

            สูงกว่าจีมินครับ

 

            ตอบดีๆดิ !”

 

            ก็ตอบดีๆแล้วนี่ไง

 

            ผมเอื้อมมือไปผลักหน้ามันทีนึงอย่างแรงด้วยความหมั่นไส้ ไม่ทันชักมือออกมันก็จับเอาไว้อีก แรงของมันที่มีเยอะมากกว่าผมนักทำให้สลัดไม่หลุด อะไรของคุณอีก ชอบจับชอบสัมผัสมากป่ะตัวกูเนี่ย เอากลับไปเล่นที่บ้านเลยไหมหืม ? แหม่ กูก็ได้แต่ประชดในใจนี่แหละ ขืนพูดออกไปมันทำจริงๆอีกนี่กูแย่เลย 5555555555

 

            เมื่อไหร่นายจะไว้ใจฉัน ?”

 

            อยู่ๆคำถามที่ผมเฝ้าถามตัวเองมาตลอดก็ถูกเอ่ยออกมาจากปากมัน ทำไมต้องมาถามตอนนี้เนี่ย นี่ยังไม่พร้อมจะให้คำตอบ กูยังไม่ทันตั้งตัวเลย

 

            ต้องทำยังไงถึงนายจะไว้ใจฉันเหรอ ?”

 

            มันถามอีกครั้งพร้อมกับส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความตัดพ้อมาเหมือนลูกหมาอ้อนขอข้าวกิน อย่า อย่าทำแบบนั้นดิวะ...

 

            อีกนานแค่ไหนเหรอจีมิน ?”

 

            อะ...ไอ้โง่...

 

            ...

 

            กูให้มึงขึ้นมานั่งในห้องขนาดนี้แล้วเนี่ย มันยังไม่เรียกว่าไว้ใจอีกเหรอวะ...

 

            กูบอกแล้วอย่ามองด้วยสายตาแบบนั้น...

 

            กูหวั่นไหวนะ

 

            ไอ้หน้าหมาเอ๊ย !

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 




 

 

 

 

 

            แกร็กกๆ

 

            เสียงไขกุญแจที่ประตูห้องเรียกให้มินยุนกิที่นอนขดตัวในกองผ้าห่มต้องสะดุ้งขึ้นมาดู ร่างขาวซีดผละตัวออกมาก่อนจะเดินฝ่าความมืดไปหาที่ต้นเสียง แทฮยองในสภาพเปียกปอนเดินเข้ามาก่อนจะนั่งถอดรองเท้าเงียบๆ ไม่มีการพูดทักทายอะไรใดๆทั้งสิ้นจากคนทั้งสอง

 

            มีเพียงความเงียบ...

 

            ยุนกิเลียริมฝีปากตัวเองด้วยความหิวโหย อยากจะบอกคนผิวเข้มแทบตายว่าเขาหิวเลือดแล้วนะแต่ก็พูดไม่ออก โถ่... เมื่อเช้าก็ไม่ได้อยากจะเมินสักหน่อย เข้าใจอารมณ์คนกำลังร้อนรนอยู่ป่ะ คือตอนนั้นเหวี่ยงไง เหวี่ยงทุกอย่างที่มาขัดเขาที่กำลังวุ่นวายอ่ะ อธิบายไปมันก็คงไม่ฟังไม่เข้าใจอยู่ดี งั้นมินยุนกิจะทำอะไรได้ล่ะนอกจากยืนเงียบๆอยู่แบบนี้

 

             แทฮยองที่จัดการเปลือยเท้าตัวเองเสร็จเรียบร้อยเดินผ่านเขาไปด้วยหน้าเรียบเฉย อ๋อ ? นี่จะเล่นเกมเมินกับเขาใช่ไหมคิมแทฮยอง ? อะไรวะ คนเขาอุตส่าห์จะง้อแล้วนะเนี่ย อย่าเล่นตัวให้มากนักเลย ขอร้องเถอะ

 

            แทฮยอง

 

            เปล่งเสียงต่ำร้องเรียกออกไปก่อนจะเดินหยิบผ้าขนหนูมาคลุมหัวอีกคน แต่มันก็โดนปัดทิ้งออกอย่างไม่ใยดี

 

            แทฮยอง

 

            เรียกซ้ำอีกครั้งแล้วจัดการเอาผ้าเช็ดหัวอีกคนทันทีโดยไม่ให้อีกฝ่ายหลีกหนีได้ คิมแทฮยองจิ๊ปากเล็กน้อยด้วยความขัดใจแต่ก็ไม่ขัดขืนอะไร ทำตัวนิ่งๆให้คนตัวซีดยืนเช็ดหัวไปอย่างนั้น ยุนกิจัดการเช็ดจนพอหมาดแล้วผละออกไปเตรียมน้ำอุ่นรอให้อีกคนได้อาบมัน

 

            ไปเปลี่ยนชุดก่อนแล้วค่อยอาบน้ำนะ

 

            บอกเสียงแผ่วก่อนจะเดินหายไปที่ตู้เสื้อผ้า โยนเสื้อซักแห้งอย่างดีให้อีกคนได้สวมใส่มัน ไม่ทันที่จะหันไปพูดอะไรต่อ แขนเย็นเยียบเพราะโดนความเย็นจากสายฝนก็เข้ามากอดแน่นที่ช่วงเอวของยุนกิ เขาสะดุ้งเล็กน้อยด้วยความตกใจแต่ก็ไม่พูดอะไรต่อ รอให้แทฮยองที่เอาใบหน้าซบกับแผ่นหลังเป็นฝ่ายปริปากออกมาเอง

 

            กูเหนื่อยจัง...

 

            อือ มึงตากฝนมานิ

 

            ทำไมกูต้องมาชอบมันตอนนี้ด้วยวะ..

 

            “…”

 

            ทำไมกูกับมันต้องเป็นพื่อนกันด้วยวะยุนกิ

 

            “…”

 

            ทำไมมันต้องสนใจไอ้หัวแดงนั่นขนาดนั้นด้วยวะ

 

            “…”

 

            ทำไมมันต้องอยากเป็นเพื่อนกับกูตลอดไปด้วย

 

            แล้วทำไมมึงไม่เคยมองเห็นกูบ้างเลยวะแทฮยอง

 

            เสียงต่ำที่สั่นเทาของยุนกิเปล่งออกมาก่อนที่เขาผละตัวออกจากอ้อมกอดที่ไร้ความรู้สึกใดๆของแทฮยอง เจ้าของผิวซีดปิดประตูตู้เสื้อผ้าก่อนจะเดินไปนอนที่เตียง คลุมโปงปิดการรับรู้ทุกอย่าง นอนเงียบๆราวกับคนไม่มีชีวิต เมินสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสนจากคนผิวเข้ม

 

            มึงเป็นอะไรไปยุนกิ...

 

            ...

 

            มึงอย่าทำแบบนี้สิ

 

            “…”

 

            กูกับมึงเป็นแค่คนกินอาหารกับอาหารไม่ใช่รึไง

 

            อือ

 

            “…”

 

            กูมันบ้าไปเอง มึงไม่ต้องคิดมากหรอก

 

            แทฮยองถอนหายใจแผ่วเบา ร่างสูงหยิบเสื้อผ้าและผ้าขนหนูติดตัวก่อนจะหายเข้าไปในห้องน้ำที่เตรียมน้ำอุ่นไว้เรียบร้อยแล้ว ทิ้งให้ยุนกิที่แสร้งทำเป็นนิ่งอยู่คนเดียว..

 

            ให้ตายเถอะ

 

            ริมฝีปากคู่นี้อยากจะเอ่ยออกไปเหลือเกิน

 

            เขาเริ่มไม่อยากเห็นอีกคนเป็นแค่อาหารอีกแล้ว

























 

#บ่นเยอะนะ อริ

อัพแล้วครัชชแหม่ ตอนนี้เต็มไปด้วยคำว่าทำไม 555555555
อัดกุกมินเยอะนิดนุงนะอิอิ ตอนนี้คือว๊อนท์โมนเม้นต์มาก
ช่วงนี้พี่จอนนางเล่นตัวเฟ่อร์อ้ะ หงุดหงิด ทำไรไม่ได้ก็มาระบายกับฟิคนะครัช
555555555555555555555555555555555
แม่ยกกุกมินทุกคนจงเข้มแข็งนะคะ

อะไรนะ ? วีก้าหน่วงเหรอ?
อะไรนะ ? นัมจินความลับเยอะเหรอ ?
555555555555555555555555555
ไปละ จุ้บๆ เจอกันตอนนหน้านะจ้ะ จุบุจิบิบิ
#ฟิคน่ากินชรุง
 

อลิง. อยากจะบอกว่าเค้าอ่านทุกๆเม้นต์เลยนะ
บางทีพวกแกรเม้นต์ฮามาก ขำหน้าสั่นอ่ะ 55555555555555
เห็นแล้วก็รู้สึกแช่มชื่นใจค่ะ
ขอบคุณที่ติดตามฟิคป่วงๆเรื่องนี้นะคะ อิอิอิอิ

© themy butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

928 ความคิดเห็น

  1. #903 MayKamon (@may-kamon) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 12:54
    ชิมชิมหนูจะฮาไปไหนลูก
    #903
    0
  2. #867 HANAHm (@GDxNhz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 09:49
    มันช่างดีงามมมมม หมูกับหมานี่น่ารักน่าหยิกนะคะ ><
    #867
    0
  3. #845 whatupnan (@whatup_nan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:48
    ชอบความตะมุตะมิของจีมินอ่าาาา น่ารักกก
    -หมาหื่นขอหื่นกว่านี้กำลังฟินเลย5555
    #845
    0
  4. #836 euroza (@euroza) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:46
    น่ารักอะ ชอบหมดเลย
    #836
    0
  5. #834 june9695 (@june9695) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:51
    บางที เราก็อยาก จะทิ่มปากจองกุกด้วยปสกของเราเองละ ฮิฮิฮิฮิฮิ ดูโรคจิตยังไงไม่รู้ ไครหรอ กูเนี่ย ...
    #834
    0
  6. #802 palaw_q (@preawbabe19madam) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2559 / 21:35
    ปมนัมจินเริ่มคลายแล้ว เฮ้ จะได้ไม่ต้องอ่านแล้วทำหน้างงๆอีกต่อไป 555555555555555
    ดูๆเหมือนแทแทและเจเคนี่ชื่นชอบการออกไปตากฝนหนักๆจังเลย 555555555555555
    เขินฉากวีก้าได้ไหมอ่ะ คนอื่่นหน่วงแต่เราเขิน งงเลย 555555555
    #802
    0
  7. #764 ♥LoveIsNotOver♥ (@i-love-yamamoto) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 เมษายน 2559 / 15:47
    กุกมินน่ารักกกกก
    #764
    0
  8. #724 Gammy (@gamjung42) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มีนาคม 2559 / 00:34
    มีแต่ทำไมๆๆๆ 55555 เขินกุกมินมาก เถีนงกันไปมา โดนด่าว่าโง่ทั้งคู่อะ น่ารักกกก นัมจินก็ดูลึกลับไปอีก ไหนจะกับโฮซอกนี่คือยังไงงงงงงง ส่วนวีก้านั้น../น้ำตาจิไหล เศร้ามาก เจ็บทั้งสองคน
    #724
    0
  9. #698 chendodochen (@mukkqu) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มกราคม 2559 / 11:10
    คือเกลียดตอนมันถามกันว่าทำไมๆๆๆๆๆๆๆคือ-ไปเล่นกันตรงนู้นนะลูกวัยยี้จะคุยกันรู้เรื่องมั้ยคะเบบี๋55555555555
    ชอบไรท์แต่งอ่ะมันไม่ออกแนวพรรณาโวหารพิโรจวาทังสัลลาปังคพิสัยเกินไปคือดีงามสามผัว อย่างเรื่องอื่นงี้ คือมันฮาอ่ะ บางทีเกือบม่าละกลับกลายเป็นว่าขำหน้าตึงแทน
    #698
    0
  10. วันที่ 16 มกราคม 2559 / 18:33
    มาม่ามาแล้วฮะ ;-;
    #680
    0
  11. #605 Jung Tien-In (@tienin) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 11:56
    นัมจุนนนนยานั่นคือรักษาจินหรอเนี่ย
    จินอ่อนแอขนาดนั้นคือให้เป็นมนุษย์ดีกว่าช้ะ จีมินรีบวิ่งไปหากุกขนาดนั้นห่วงเค้านะนั่น แทแทมองยุนกิบ้างสิ
    #605
    0
  12. #594 Supikakan99 (@sonelittsw99) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 10:02
    อ่านแชปนี้จบแล้วรู้สึกเมาคำว่า ทำไม 55555555555555 รายงานอะไรของแกกกกจีมิน ได้แต่สงสารพี่จิน เป็นตัวดูดเลือดที่อ่อนแอจริงๆ แล้วแทฮยองจะย้ำสถานะไปถึงไหนอ่ะะ ถ้าอกหักจากจีมิน ก็หันมามองพี่กิบ้างสิลูก
    #594
    0
  13. #512 m.a.i (@mai_zzz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มีนาคม 2558 / 21:11
    ทำไมๆๆๆๆ....โอ้ย อ่านไปขรรมไป จะทำไมกันอีกนานม่ะ55555 มึนหัวเลยกำ! อ่านซ้ำบรรทัดงงเลยเพ่5555 ชอบวีก้าอ้ะ>< พี่ก้า ถถถถถ อย่าเศร้าไปนร้า.. เด็กจอนชอบหวานอ่ะ เยอะใส่ตลอดเขิลแทน -///- #อะไรว่ะ555
    #512
    0
  14. #461 praevv (@your-smile) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2557 / 19:27
    วรั๊ยยยๆ หมูเริ่มเปิดใจให้ไอ้หน้าหมาแล้วว่ะ คึคึ -////////-
    #461
    0
  15. #415 HH.KM (@aroonratdevil) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2557 / 22:24
    อยากจะบอกว่า คู่นัมจุนกับจินนี่คือระวะคะ ตื่นแล้วก็หลับ ราตรีสวัสดิ์ๆ 

    โอ้ยขรรม 555555555555 เมื่อไหร่จะได้มุ้งมิ้ง 

    คู่วีก้าคือหน่วงจริงอ่ะ อยากให้ได้กัน เอ้ย มุ้งมิ้งกันเร็วๆ 555555555555555

    คือจะบอกว่าคู่กุกมินคือที่สุด น่าย๊ากกกกกกกกก -///- 

    อ้อ มีคำถามมา เมือไหร่กุกมินจะได้กัน(?)

    ข้ามไปเถอะ ท่าจะเพี้ยน 55555555555555
    #415
    0
  16. #374 นักอ่านนิยาย (@ocing16) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2557 / 10:38
    กุกมินน่ารัก ชอบ ><
    #374
    0
  17. #359 memimilk (@milkshake1) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กันยายน 2557 / 20:08
    พี่จินนี่ตื่นมาแล้วก็หลับ แล้วก็หลับๆๆ555555555555555555
    จริงๆแล้วนัมจุนกับซอกจินมีซัมติงช้ะ มีอดีตอะไรงี้ โอ้ยสงสัยไปอีก สะกิดต่อมเสืออก ยิกๆ
    งือออออออออ ชอบโมเม้นกุกมินงี้อะ แงๆๆๆๆ จีมินเป็นห่วงอยู่ในใจ โอ้ยน่ารัก โอ้ยชอบ  แบบชอบตอนถามกันทำไมๆๆๆนู่นนี่นั่น โอ้ย แม่ยกจะบ้าค่ะ ช็อตนี้เขินมาก งือออออออ ฮืออออออออออ บรรยายเป็นความฟินไม่ถูกอะแง 
    ตอนจองกุกรัวใส่นี่ก็ใช่เลย ไม่คิดเลยรึไงว่าคนเขาเป็นห่วงแค่ไหนนนนนน โอ้ยยยยยยยย ดิ้นๆๆๆๆๆ ทุบแป้นพิมพ์ให้พังไปซีกนึง T_T
    แล้วตอนถามว่าเกลียดมั้ย จีมินดั๊นตอบเกลียด เกลียดไรห๊ะแก ถึงแกจะเป็นเมนของชั้นแต่ชั้นทุบได้นะ5555555555555555555555555555
    โอ้ยคือแบบกำลังฟินๆกุกมินใช่ปะ น่ารักมาก วีก้าดันหน่วง โฮรกกกกกกกกก ปรับอารมณ์มิทัน!
    ภาพกิ๊ฟคือดีอีกแล้ว กรี้ด >__<
    ตอนนี้คือน่ารักมากค่ะ หัวใจแม่ยกกุกมินอย่างอิชั้นชุ่มชื้นขึ้นมาอย่างน่าแปลกประหลาด แม้จะอ่านครั้งที่สองแล้วก็รู้สึกฟินไม่เลิก เลิ้บเลย ไรท์แต่งดีมาก อุอิ
    #359
    0
  18. วันที่ 15 กันยายน 2557 / 19:05
    555555555555 มีแต่ทำไมกับทำไม ทำไมทั้สองคนถึงได้กวนกันไปกวนกันมาแบบนั้นอ่ะ นุมจุนคงจะหลงรักพี่จินใช่ม่ะถึงได้คอยรักษาอยุ่ตบอด แทแทแกน้อยใจหมุจีใช่ม่ะ แต่แกอย่าลืมน่ะว่ายังมียุนกิที่เร่ิมรักแกอีกคนอ่ะ
    #337
    0
  19. #311 สุทธก้า (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กันยายน 2557 / 00:56
    ยุนกิพูดออกไปแล้ว ฮรึกกก สงสาร
    #311
    0
  20. #261 *เรนนี่ฉึ่งๆ (@mean-jung) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2557 / 16:21
    ย้ากกกกก พี่ม่อนพระเอกที่สุดดดดดด อบอุ่นนน ละมุนนนนน กรี้ดดดด
    #261
    0
  21. วันที่ 17 สิงหาคม 2557 / 22:54
    โอ้ย กุกมินก้น่ารักเกิ๊น จะยกมินให้วีก้ทำไม่ลง เห้ออ วีก้าโครตป่วงพูดเลอ */*
    #246
    0
  22. #232 bomb-bomb (@bomb-bomb) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2557 / 11:36
    กุกหนีออกมาหาอาหารเหรอ.. แล้วจีมินก็ดันมาเห็นพอดี ฮือออ
    #232
    0
  23. #224 Whatsthe Sub (@smiley_1804) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2557 / 02:57
    ชอบช่วงทำไมมาก ฮาแล้วฮาอีก 55555555555555555555
    #224
    0
  24. #180 theminexz (@theminexz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2557 / 12:53
    นี่มันนนนนนนนน มั๊นนนนนนนนนน
    มันฟินมากแหงะ ฟหดาดางกหด่สงาก่ดงกด่หง
    คือ จอนจองกุกเป็นเด็กกวนติงแบบนี้มันช่าย
    เป็คเลยอะอืม #ผิดละ
    จีมินนี่ก็ซึนจุงเบยนะอิอิอุอุ
    หวั่นไหวอะเดะ เขินอะเดะ ชอบอะเดะ
    #180
    0
  25. #159 kookkak (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2557 / 14:19
    ทำไมแกไม่สารภาพกันไปเลยว่ารัก โถ่เอ้ยยยยย ไอพวกซึน ทำไมแกชอบทำซึนกันขนาดนี้ ไม่เข้าใจ
    #159
    0