[ FIC BTS ] P a r i a h ; kookmin ▲

ตอนที่ 19 : STEP XVIII

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,705
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    30 พ.ย. 58







STEP XVIII

 

-JUNGKOOK-

 

 

ฟึ่บ !!!!

 

            ผ้าห่มที่ถูกกระชากออกค้างเติ่งอยู่ในมือของหญิงสาว แม่ของจีมินเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่านอกจากลูกชายตัวเองแล้ว... ยังมีอีกคนนอนอยู่ด้วย !!!

 

            และคนๆนั้น..ก็จอนจองกุกไง...

 

            จองกุกที่โดนเกลียดไง..

 

            ผมค่อยๆคลายอ้อมกอดจากจีมินออก จุดๆนี้อยากวิ่งพุ่งหลาวลงหน้าต่างมากเลยครับประชาชน ทุกคนเตรียมตัวสวดมนต์ไว้อาลัยพี่จอนได้เลย ชะตาขาดแน่ๆ วันนี้ตายแน่กู ไม่น่าจะมีลมหายใจกลับไปหาพวกนัมจุนแล้ว.. ขณะที่นั่งรอเสียงด่าทอด้วยใจระทึกขวัญนั่นเอง เสียงหวานที่เอ่ยออกมาก็ทำเอาผมช็อครอบสอง

 

            ลุกออกมา แล้วไปคุยกันข้างล่าง

 

            คะ..ครับ

 

            ผมกลืนน้ำลายอึกใหญ่ก่อนจะลุกออกจากเตียงให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อไม่ให้จีมินสะดุ้งตื่น อา.. นี่มันโคตรเกินความคาดหมายเลยครับ ผมนึกว่าจะโดนถีบตกเตียงแล้วกระทืบซ้ำซะอีก นี่แค่เรียกลงไปคุยเหรอ.. เห้ย ไม่ดิ รึจะไปเชือดผมข้างล่างวะ คือวิ่งหนีตอนนี้ทันไหม กลับได้รึเปล่า พี่จอนอยากร้องไห้จังเลยครับ..........

 

            ก้าวลงบันไดตามร่างบางด้วยอาการสั่นสู้ ขาที่เคยยืนแข็งแกร่งมาทั้งชีวิตแทบลงจะไปกองกับพื้น ให้พี่จอนไปกัดกับหมาหลายสิบตัวดีกว่าเผชิญหน้ากับแม่ยายนะครับ.. จุดๆนี้ไม่ไหว ไม่พร้อมจะพบหน้าอย่างแรง

 

            นั่งลง เรามีเรื่องต้องคุยกัน

 

            ..ครับ

 

            ผมนั่งลงตรงข้ามกับเธอ หลุบตาลงต่ำมองพื้นโต๊ะพิจารณาชนิดไม้ โห.. ไม่รู้จะวางสายตาไว้ตรงไหนเลยครับสังคม มองหน้าก็กลัว มองไปข้างๆก็กวนตีน มองไปหน้าต่างก็คงไม่ดี ทำไมชีวิตพี่จอนยากจังครับ ท้อ..

 

            มองหน้า แล้วตอบคำถามมาตรงๆ

 

            ครับ

 

            เธอกับจีมินไม่ได้เป็นแค่เพื่อนใช่ไหม ?”

 

            ...!!!”

 

            ชาครับ

           

            จุดๆนี้หน้าชา ปากชา ขาชา ไอ้นั่นก็ชา

 

            ไม่รู้จะสรรหาคำไหนไปตอบคำถามของคุณแม่เลย

 

            เอ่อ...คือ..

 

            สายตาที่เธอกับจีมินมองกันมันไม่ใช่ปกติ อย่าคิดว่าแม่ดูไม่ออก ไหนจะที่เรานอนกอดจีมินอีก

 

            ...

 

            ครับ... หลักฐานมัดตัวขนาดนี้เลยทีเดียว ผมที่อ้ำอึ้งทำอะไรไม่ถูกได้แต่มองเธอถอนหายใจด้วยความเครียด คิ้วสวยขมวดมุ่น ดูเหมือนอยากจะตะโกนด่าใส่ผมมากแต่เก็บอาการไว้ น้ำเสียงที่เคยดุด่าว่ากล่าวอ่อนลงมาก ท่าทางที่ออกอาการนี่ไม่น่าใช่ว่าเธอยอมรับนะครับ เหมือนว่าจะปลงจนเหนื่อยจะด่า

 

            สรุปใช่อย่างที่แม่คิดไหม ?”

 

            ครับ..ผมตอบรับเบาๆก่อนจะสบตาเธอด้วยความรู้สึกที่มีทั้งหมด ผมรักจีมินจริงๆนะครับคุณแม่

 

            เธอรักจีมินจริงๆ ?... งั้นคิดถึงอนาคตจีมินบ้างไหม ?”

 

            ...

 

            สังคมเรามันไม่ได้ยอมรับเรื่องนี้กันหรอกนะ มันผิดปกติ

 

            ...

 

            ถ้าคนอื่นรู้เขาจะมองจีมินยังไง ฉันอยากให้ลูกโตไปมีครอบครัวดีๆนะ ไม่ใช่ผิดปกติแบบนี้

 

            ...

 

            จุดๆนี้ตลกไม่ออกครับ คำว่าผิดปกติที่หญิงสาวตรงหน้าพูดออกมาซ้ำๆหลายรอบมันเจ็บเหมือนกับโดนฟาดหน้าเลย โอเค.. ในสังคมหมาป่าพวกผมไม่สนเรื่องเพศอยู่แล้ว แต่นี่คือมนุษย์... พวกเขาไม่ได้ยอมรับเรื่องนี้กันง่ายๆ

 

            ถ้าแม่ขอร้องให้เลิกยุ่งกับจีมินได้ไหม ?”

 

            ผมทำไม่ได้ครับ ผมขอโทษ

 

            เธอคิดว่าความรักผิดปกติแบบนี้มันจะอยู่ได้นานสักเท่าไหร่กัน

 

            ทั้งชีวิตของผมครับ

 

            หึ..

 

            ...

 

            ความคิดของเด็ก

 

            ตึกๆๆๆๆๆ

 

            เสียงฝีเท้าที่วิ่งเต็มกำลังจากบันไดหยุดบทสนทนาระหว่างผมกับหญิงสาวตรงหน้าทันที จีมินในชุดนอนเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ดวงตาเรียวเบิกกว้างเมื่อเห็นผมอยู่กับแม่ของเขา คนตัวเล็กรีบวิ่งตรงมาทันทีก่อนจะจับมือผมไว้แน่น

 

            แม่.. จีมินมีเรื่องจะบอก

 

            แม่รู้แล้ว ลูกกับจอนจองกุก...มีความสัมพันธ์กันแบบไหน

 

            งั้นแม่เข้าใจจีมินไหม ? แม่เข้าใจสิ่งที่จีมินเป็นรึเปล่า ?”

 

            เธอเงียบทันที นัยน์ตาสวยเสมองไปทางอื่นราวกับจะบอกคำตอบทางอ้อม คนตัวเล็กข้างผมเม้มปากแน่น ดูท่าทางเขาคงไม่ได้แค่เพิ่งตื่นแล้ววิ่งลงมาแน่ๆ คงแอบฟังมาก่อนหน้านี้แล้วแหงๆเลย..

 

            ถ้าจีมินเป็นแบบนี้แล้วแม่ไม่รักเหรอ ?”

 

            ...

 

            จีมินเป็นแบบนี้แม่เสียใจใช่ไหม ?”

 

            ...

 

            จีมินขอโทษนะครับ ขอโทษที่ทำให้ต้องเสียใจ แต่...

 

            ฮึก...

 

            เธอสะอื้นเบาๆ หยาดน้ำใสที่ไหลรินบ่งบอกถึงความรู้สึกที่ไม่อาจแม้แต่จะเอื้อนเอ่ยเพราะกลัวทำร้ายจิตใจคนข้างกายผม อึดอัดจนอยากจะออกไปจากตรงนี้จริงๆ นี่ผมเหมือนเป็นตัวทำลายความสัมพันธ์ระหว่างแม่ลูกเลย การที่เรารักกันนี่..มันถูกแล้วจริงๆเหรอ ? มันใช่แน่เหรอ ? การที่ผมกับจีมินรักกันแล้วทำคนที่ให้กำเนิดเขาเสียน้ำตานี่มัน.. ถูกต้องเหรอ ?

 

            แม่มองจีมินสิครับ นี่ก็จีมินคนเดิมไง ที่เพิ่มเติมแค่มีแฟนเป็นผู้ชายเอง

 

            ฮึก.. ฮือ.. แม่ขอร้องไม่ได้เหรอ

 

            แม่ไม่เอาสิ ไม่งอแงเป็นเด็กๆน้า ร้องไห้เดี๋ยวหน้าเหี่ยวไม่สวยนะ

 

            คนตัวเล็กปล่อยมือผมก่อนจะเดินไปหาหญิงสาว โอบกอดเธอก่อนจะพูดปลอบประโลมเบาๆที่ข้างหู นี่ผมควรเฟดตัวเองออกไปจากตรงนี้ไหม อยู่ไปก็เกะกะยังไงไม่รู้..

 

            ฮือ.. ขอเวลาแม่นะ แม่จะเข้าใจจีมินนะ

 

            ขอบคุณที่เข้าใจนะครับ ขอบคุณมากๆ ผมรักแม่ที่สุดในโลกเลยนะ อย่าร้องไห้สิ..”

 

            คำที่เธอเอ่ยออกมาทำเอาผมแทบจะพุ่งไปร่วมกันกอดด้วยเลย นี่ผมไม่ได้หูฝาดใช่ไหม เธอบอกว่าจะพยายามเข้าใจ ?? แสดงว่าตกลงที่ให้ผมกับจีมินเป็นแบบนี้งั้นเหรอ ???!

 

            โอ่ย.. ให้แม่ลูกคุยกันตั้งแต่แรกน่าจะจบเรื่องได้ตั้งนานแล้วนะครับ

 

ไม่น่าให้พี่จอนมานั่งเครียดแบบนี้เลย

 

ร้องไห้บ้างได้ไหม....

 

ฮือ

 

 

 

 

 

 

 

ห้ามทำลูกชายของแม่เสียใจ เข้าใจใช่ไหมจอนจองกุก

 

ครับ..

 

โหย แม่บอกเรื่องนี้มาประมาณสิบรอบแล้วมั้ง นี่จนมันจะกลับแล้วเนี่ย

 

คนตัวเล็กข้างๆบ่นเบาๆหลังจากที่ผมโดนคุณแม่ย้ำรอบที่สิบจริงๆ หลังจากที่เหตุการดราม่าน้ำตาแตกผ่านพ้นไป เธอก็สงบสติอารมณ์ได้มากขึ้นและพยายามรู้จักผม เข้าใจผม และก็นั่นแหละ.. ข้อห้ามสำคัญที่เธอย้ำนักย้ำหนา

 

ก็..ก็แม่เป็นห่วง

 

ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจ ผมสาบานด้วยชีวิตเลยว่าจะไม่ทำให้จีมินต้องเสียใจ

 

เก๊กเสียงหล่อสุดในชีวิตก่อนจะเอ่ยด้วยรอยยิ้มที่โคตรจริงใจ หล่อมาก ประหนึ่งพระเอกอปป้าซ่ายึดเมืองเลยทีเดียว

 

แล้วแม่จะคอยดู

 

ครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ

 

 ก้มโค้งลาจนหลังแทบเดาะ โห ตั้งแต่เกิดมานี่ไม่เคยโค้งใครต่ำขนาดนี้มาก่อนเลยนะครับนอกจากป้าเจ้าของหอที่มาทวงค่าเช่า ยิ้มหล่อให้เธออีกทีหนึ่งแล้วก้าวเท้าออกจากบ้านอย่างผึ่งผาย จุดๆนี้ต้องคีพลุคทุกระเบียดนิ้วครับ กูพลาดแม้แต่วินาทีเดียวไม่ได้เลย แม่ยายเขาพร้อมจะหาเรื่องปลิดชีวิตได้เสมอ

 

ตึกกๆๆ

 

เฮ้ย หยุดดิวะ !!!”

 

ขณะที่เดินมาจนแทบจะออกจากละแวกบ้านนั้นแล้ว เสียงเล็กๆที่ตะโกนดังลั่นก็หยุดชะงักทุกสัดส่วนของร่างกายผมทันที หันไปก็เจอกับจีมินที่วิ่งเต็มกำลังด้วยขาสั้นๆจนหอบหนักซะตัวโยน

 

            อะไรน่ะ วิ่งมาทำไม..

 

            ..กู....คือ..อยากอยู่กับมึงนานอีกนิด เลยอยากไปส่ง

 

            ...

 

            กริบครับ

 

            นี่เงียบกริบจนได้ยินเสียงหายใจนี่ไม่ใช่อะไร เขินอยู่ครับ เขินมาก เห็นเกร็งซะหน้าเบี้ยวนี่ไม่ใช่อะไรครับ กำลังเขินคนตัวเล็กที่ปากตรงกับใจซะจนน่าฟัดเท่านั้นเอง รู้สึกเกิดมาชีวิตคุ้มค่าก็คราวนี้ ขอบคุณที่ส่งสิ่งมีชีวิตที่โคตรน่ารักน่าฟัดน่าจับปล้ำแบบปาร์คจีมินมาให้คนอย่างจอนจองกุกจริงๆ

 

            งั้น..ไปส่งแค่ครึ่งทางนะ ไม่อยากให้กลับช้า

 

            อือ รู้แล้วน่า เป็นห่วงอ่ะดิ้

 

            จีมินยิ้มซะจนตาหยีก่อนจะเดินมาจับมือผม อารมณ์ดีๆของเขาทำเอาผมยิ้มไปด้วย คนตัวเล็กไม่หนีผมแถมยังสัมผัสกันแบบไม่มีเขินอีก ฟินจนแทบขึ้นสวรรค์เลยครับ โอ่ย ฟินมากจริงๆ !!!!

            นี่.. ที่พูดกับแม่อ่ะจริงป่ะ ?”

 

            เรื่องไหนเหรอ ?”

 

            รักตลอดชีวิตมึงไง พูดจริงป่ะ ?”

 

            อือ..

 

            มึงจะมีกูเป็นแฟนตลอดชีวิตไปเลยจริงดิ ไม่กลัวเบื่อรึไง

 

            ตาเรียวเหลือบมาสบกับผม ใบหน้ากลมที่เต็มไปด้วยความสงสัยน่ารักมากซะจน.. ผมต้องก้มไปหอมเหม่งทีหนึ่ง จีมินร้องตกใจนิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้โวยวายอะไร นั่นทำให้ผมยิ่งได้ใจจัดการจุ๊บปากอิ่มนุ่มนิ่มนั้นไปอีกทีนึง

 

            ใครจะเบื่อปาร์คจีมินลงล่ะครับ

 

            แม่ง.. ฉวยโอกาสว่ะ

 

            อืม...แต่ไม่ได้อยากเป็นแฟนตลอดไปหรอกนะ

 

            ..อะไร แล้วอยากเป็นไร หาเรื่องกูเหรอ

 

            อยากได้จีมินเป็นเมียตลอดชีวิตครับ

 

            ผัวะ !!!!!!

 

            ..ครับ

 

            พูดจบปั๊บแข้งใหญ่ที่โคตรแข็งแรงก็พุ่งเข้าฟาดผมทันที เหยดแหม่ แทบทรุดกองกับพื้น ตัวก็เล็กนิดเดียวทำไมรากฐานชีวิตโหดสัสขนาดนี้ครับ

 

            เมียไรมึง พูดดีๆ อยากปากแตกเหรอ

 

            ..จะต่อย ?”

 

            เออดิ รู้จักปาร์คจีมินน้อยไปซะแล้วไอ้หน้าหมา นี่พี่ปาร์คหมัดเหล็กซอยเจ็ดนะมึง

 

            โหดเนอะ แล้วพี่ปาร์คอยากปากแตกบ้างมั้ยครับ

 

            อะไร จะต่อยกูเหรอ กล้าเหรอค้าบบบ

 

            อือ จะต่อยปากด้วยปากเลยครับ J

 

            แล้วหมัดเหล็กที่อีกคนขี้โม้นักหนาก็ฟาดเข้าที่หลังผมดังลั่น แม่ครับ.. ผมไม่ทำจีมินเสียน้ำตาแน่ๆ แต่ลูกของแม่กำลังจะทำผมหลั่งน้ำตาแล้ว!!! ทำไมโหดสัสบึกบึนขนาดนี้ครับคนดี ถ้าผมร่างกายเป็นแบบคนปกตินี่มีหวังช้ำในตายภายในสองวันแน่นอน

 

            เป็นเด็กเป็นเล็กอย่ากามให้มากนัก

 

            ..เล็กอะไร ลองแล้วรึไง

 

            จีมินหันมามองหน้าผมด้วยความงุนงงทันที ขมวดคิ้วมุ่นน่ารักก่อนตระหนักได้ว่าสิ่งที่ผมพูดหมายถึงอะไร เท่านั้นแหละ... ทั้งมือทั้งเท้าที่กระหน่ำมาเลย นี่เขินรึจะฆ่าจองกุกครับ บอกหน่อย

 

            เกลียดว่ะ กามชิบหายเลยมึงอ่ะ

 

            เกลียดได้ไง นี่แฟนนะ

 

            แฟนไร กูก็พูดกับแม่ไปงั้นแหละ มึงยังไม่เห็นขอคบกูสักคำ

 

            ก็หาโอกาสพูดอยู่นี่ไง..

 

            พูดดิ รอฟังอยู่ เอาให้ซึ้ง เอาให้เขิน เอาให้กูตอบตกลงมึงหน่อย

 

            ผมหยุดเดินก่อนจะดึงมืออีกคนมากุมรอบใบหน้าของผม ไออุ่นจากมือนิ่มผสานกับไอร้อนของร่างกายที่เพิ่มมากขึ้นพอๆกับหัวใจที่เริ่มเต้นถี่ ผมจ้องตาเรียวเล็กคู่นั้นด้วยความรู้สึกที่มีทั้งหมดก่อนจะเอ่ยคำนั้นออกไปพร้อมรอยยิ้ม

 

            ช่วยมาเป็นทั้งของชีวิตจอนจองกุกได้ไหมครับปาร์คจีมิน ?”

 

            ...

 

            ...

 

            เจ้าของริมฝีปากอิ่มเม้มแน่น ดูเหมือนอีกคนจะนึกไม่ถึงว่าผมจะเสี่ยวได้ขนาดนี้ สบโอกาสที่คนตัวเล็กเผลอก็จัดการจุ๊บเข้าที่ปากนั้นเบาๆ

 

            ทำไมไม่ตอบ ?”

 

            ก็..เออ

 

            แค่นั้นเองเหรอ

 

            จะเอาอะไรอีกเล่า...

 

            แก้มนุ่มนิ่มที่น่าจับหอมซ้ำๆเริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ เฮ้อ ให้ตายสิ ทำไมถึงน่ารักน่ากินน่าจับปล้ำได้ขนาดนี้นะ..

 

            ปละ...ปล่อยกู ครึ่งทางแล้วไสหัวกลับบ้านไป

 

            ไล่เหรอ ?”

 

            เปล่า กูเขิน

 

            ..โอ้โห

 

            น่ารักขนาดนี้ผมคงอยากจะปล่อยให้กลับบ้านหรอกมั้ง ไหนๆคนตัวเล็กก็อุตส่าห์อ่อนให้ขนาดนี้แล้วต้องเก็บแต้มให้คุ้มค่า จีมินที่เบือนหน้าหนีซะจนคอแทบเบี้ยวถูกผมจับกอดแน่น สูดดมกลิ่มผมที่ไม่ได้สระซะจนเต็มปอดแล้วปล่อยออกช้าๆ จ้องตาเรียวที่กระพริบถี่ๆเพราะทำตัวไม่ถูกอย่างไม่วางตา

 

            นอนด้วยอีกคืนได้ป่ะ

 

            มึงอยากโดนแม่กูถีบออกจากบ้านป่ะล่ะ ปล่อยเลย จะกลับแล้วโว้ยย

 

            กำปั้นเล็กทุบเข้าที่แขนผมรัวๆจนต้องจำใจปล่อยออก คนแก้มกลมที่ได้รับการปลดปล่อยรีบวิ่งสี่คูณร้อยกลับไปทางเดิมด้วยความรวดเร็ว ..เร็วกว่าตอนมาอีกครับแม่ นี่กะไม่ให้มีโมเม้นต์มุ้งมิ้งค่อยๆเดินจากกันแล้วแอบมองหน่อยเหรอ ชีวิตพี่จอนกับซีรีย์ฟรุ้งฟริ้งนี่แม่งโคตรห่างไกลเลย ร้องแปบ..

 

            ขณะที่เดินเหม่อลอยกลับที่ซุกหัวนอนแคบๆนั่นเองผมก็นึกขึ้นได้ว่าปิดโทรศัพท์ไว้นี่หว่า นัมจุนคงกระหน่ำโทรหาผมจนนิ้มล็อคแล้วแหงๆ คิดได้ดังนั้นก็คว้าเอาสมาร์ทโฟนที่สภาพเหมือนผ่านสนามรบมาแรมปีขึ้นมาเปิดเช็ค

 

            นัมจุนนี่ miscall 235’

 

            นี่พ่อเป็นองค์การโทรศัพท์ป่ะครับ 5555555555555555555555555555555

 

            ถอนหายใจเบาๆก่อนจะพรมนิ้วกดโทรหาเจ้าตัว รอไม่ถึง3วินัมจุนก็รับสาย เสียงทุ้มๆโวยวายลั่นซะจนผมต้องเอาห่างออกจากหู คือไม่ได้หูนะตึงนะครับคนดี

 

            ได้ยินแล้ว อย่าโวยวายสิ

 

            [ใครให้หายไปทั้งวันทั้งคืนเล่า รีบมาที่คอนโดxx ห้อง404เดี๋ยวนี้]

 

            หมอนั่นตื่นรึยัง ?”

 

            [ก็..ยังหรอก สงสัยเมื่อคืนจะกัดแรงไปหน่อยมั้ง]

 

            ..เหรอ งั้นเดี๋ยวจะรีบไป ปลุกมันด้วยล่ะ ไม่อยากรอนาน

 

            กดตัดสายแบบไม่ใยดีทันทีเมื่อพูดธุระจบ ไม่ได้รีบอะไรหรอกครับ เปลืองเงินค่าโทรศัพท์...

 

            เอาล่ะ ถึงเวลาจัดการปัญหาต่อไปแล้ว อันตรายต่อตัวจีมินจะได้หมดๆไปสักที

 

            ผมเหนื่อยกับเรื่องพวกนี้เต็มทนแล้ว

 

 

 

 

 

 

           

            เห้ย มึงตื่นดิ้

 

            เท้าเปลือยเปล่าถูกวางบนไหล่ของชายที่ท่วมไปด้วยเลือดก่อนจะออกแรงกดเบาๆ นัมจุนเหยียบไหล่คนๆนั้นด้วยความรู้สึกที่ปลงจนไม่รู้จะทำยังไงแล้ว นี่แม่งสลบรึตายวะ ลมหายใจก็ยังมีนะแต่ไม่มีทีท่าว่าจะลืมตาเลย เจ้าของผมสีเงินถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะเดินไปหยิบไฟแช็คของซอกจินออกมา

 

            ทำไร ?”

 

            ปลุกคนไง

 

            แล้วเอาไฟแช็คกูไปทำไม ไม่ใช่ของเล่นนะมึง

 

            ไม่ได้จะเผาห้องหรอกครับที่รักไม่ต้องวิตกจริตขนาดนั้น

 

            นัมจุนยิ้มขำก่อนจะเปิดไฟแช็ค เปลวเพลิงสีสวยร้อนระอุจ่อเข้าที่ปลายจมูกของคนนอนนิ่ง ร่างกายที่รับรู้ถึงอันตรายล้มเลิกการแกล้งสลบทันที นัยน์ตาแข็งกร้าวเปิดกว้างจ้องมองไปที่นัมจุนด้วยความโกรธแค้น

 

            ต้องให้เล่นเสียวนะถึงจะตื่น

 

            ...

 

            เอ้าตอบคำถามมาดีๆนะครับ ห้ามเล่นตุกติก ห้ามเล่นตัว ระวังจะได้โดนย่างสด

 

            ...

 

            ล่าตัวปาร์คจีมินไปทำไม

 

            ไม่..

 

            ไม่อะไร ไม่บอก ? อ๋อๆ ได้ๆ ซอกจินครับไปหยิบน้ำมันมาให้หน่อย

 

            หันไปมองคนตัวซีดที่ยืนหน้าตาเหลอหลาทำอะไรไม่ถูกก่อนจะจ้องคนที่เขาต้องการจะเผาทิ้งด้วยนัยน์ตาเย็นชา นั่นทำให้บุคคลที่โดนมัดไว้อย่างโหดร้ายทำการเอ่ยปากสบถออกมาทันที แววตานั้นไม่มีความล้อเล่น ไอ้เวรนัมจุนกำลังจะฆ่าเค้าเหรอเนี่ย !!!

 

            พะ..พวกกลุ่มใหญ่นั่น...บอกว่าถ้าฆ่าเด็กที่ชื่อปาร์คจีมิน.. พวกมันจะให้สิทธิ์ครองพื้นที่นี้ทั้งหมด

 

            ว้าว ข้อแลกเปลี่ยนบ้าอะไรวะเนี่ย คุ้มค่าซะไม่มี

 

            ...

 

            นายโดนหลอกแล้วไอ้ลูกหมา

 

            เจ้าของเส้นผมสีเงินโน้มตัวลงกระซิบที่ข้างหูอีกฝ่ายก่อนจะแก้มัดร่างปวกเปียกที่โชกเลือดไปหมด กระชากถูลู่ถูกังโดยไม่สนว่าอีกคนจะบาดเจ็บแค่ไหน ไม่สนว่าตอนนี้จะดึกเพียงใด ปล่อยทิ้งไปข้างถนนอย่างไม่ไยดีท่ามกลางความตื่นตระหนกของซอกจิน

 

            นี่มันเรื่องอะไรกัน..

 

            เดี๋ยวเล่าให้ฟัง ไม่ต้องกลัวน่า

 

            มึงทิ้งคนๆนั้นไว้แบบนั้นไม่ได้นะ เขาจะตายอยู่แล้ว..

 

            มึงเป็นห่วงมันงั้นสิ ?”

 

            สายตาคมกริบเรืองวาบด้วยความขุ่นเคืองลึกๆ หืม.. เจอกันไม่ถึง24ชั่วโมงนี่มีเป็นห่วงกันแล้วเหรอ เขาเฝ้าตามมาตั้งนานเพิ่งจะเป็นห่วงก็ตอนแทบปางตาย มันน่าหงุดหงิดไหมล่ะ ยิ่งปากอิ่มที่เบะคว่ำแสดงความไม่พอใจแบบนั้นมันยิ่งทำเขาหงุดหงิด จากที่แค่ทิ้งอยากจะตรงไปกระทืบไอ้เวรนั่นให้กระอักเลือดมากกว่าเดิม เป็นห่วงมากป่ะซอกจิน!!!

 

            มันจะตายอยู่แล้ว อย่างน้อยก็พาไปตรงที่ๆคนเยอะๆหน่อย

 

            ช่างหัวมันไปดิ

 

            นอนตายตรงถนนไม่ได้รู้สึกดีหรอกนะ

 

            ประโยคนั้นทำเอานัมจุนสะอึก นัยน์ตาสีเข้มของอีกคนแสดงความขุ่นมัวอย่างเห็นได้ชัด ภาพในอดีตค่อยๆย้อนเข้าหัวทั้งสองคน

 

            วันฝนตกพรำ

 

            กลิ่นคาวเลือด

 

            ร่างซอกจินที่นอนข้างถนน

 

            มึงอย่าไปนึกถึงมัน ลืมไปซะ กูเข้าใจแล้ว จะเอามันไปทิ้งไว้หน้าโรงบาลละกัน โอเคไหมครับซอกจิน ?”

 

            เสียงทุ้มที่เอ่ยออกมาดึงคนตัวซีดออกจากความทรงจำในอดีต ซอกจินพยักหน้าเบาๆเป็นเชิงรับรู้พลางเหลือบมองนัมจุนจัดการแบกร่างปวกเปียกขึ้นมา จะเอาเข้าแท็กซี่ก็คงไม่มีใครอยากรับ โชคดีที่โรงพยาบาลอยู่ไม่ไกลนักเลยไม่ต้องแบกนานให้เปลืองพลังงาน แม้จะแบกอีกคนที่หนักใช่เล่น มือของนัมจุนก็ไม่ได้ออกห่างจากมือซอกจิน

 

            ...

 

            เงียบทำไม เลิกนึกถึงวันนั้นได้แล้ว

 

            อืม

 

            ปากบอกอืมแต่ในใจที่กลวงโบ๋นี้เริ่มหวาดหวั่นขึ้นเรื่อยๆ ความทรงจำที่เขาพยายามลืมมันทุกวันทุกคืนเริ่มกลับเข้ามาเรื่อยๆ ตัวตนคิมซอกจินที่เขาทิ้งมันไปข้างถนนตอนนั้น...ค่อยๆกลับมาช้าๆ

 

            ตุบ!!

 

            โยนร่างทิ้งไว้ในที่ๆมีคนมาพบแน่นอนก่อนจะกระชากลากถูคนที่ทำหน้าซีดมากอดไว้แน่น พูดปลอบประโลมข้างหูอีกคนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

            ชู่ววว อย่าไปนึกถึงมันดิ ตอนนี้มึงอยู่กับกูนะ

 

            ...ถ้าวันนั้น..กูไม่โดนยุนกิช่วยไว้.. คงไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้

 

            อืม..

 

            อืม

 

            ใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกใดๆซบเข้าที่ไหล่กว้างจนมิด ความอ่อนแอที่อีกคนแสดงออกมาทำเอานัมจุนพูดไม่ออก สิ่งที่เขาทำได้ตอนนี้คือการกอดอีกคนไว้แน่นๆเท่านั้น..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            -HOSEOK-

 

 

 

            ผมได้แต่ยืนมองสองคนกอดกันด้วยความรู้สึกที่พูดไม่ออก เออ.. จะเข้าไปตอนนี้ก็ขัดฟีลชาวบ้านเขาเนอะ อุตส่าห์วิ่งจนหน้าม้าแตกเหงื่อไหลเข้าตาจนจะร้องไห้เพื่อมาตามที่นัมจุนนัด.. แล้วไง ไหนล่ะสิ่งที่ผมต้องการ ไหงมาถึงเจอคนทะเลาะกันไม่พอ เดินตามมายังจะต้องมาเจอฉากกอดกันอีก เอาไงดีวะ

 

            เฮ้..

 

            เสียงคุ้นเคยที่ข้างหูทำเอาซะดุ้งจนหน้าสั่น คุณพระ เกือบหัวใจวายตายแล้วครับ!!!!! มาก็มาแบบดีๆได้มั้ย จะกระซิบทำไม ลำคอมีปัญหารึไง !!!

 

            จะตกใจอะไรขนาดนั้น..

 

            จองกุก! ไอ้บ้า! มันตกใจจริงๆนะเนี่ย

 

            ชู่ว อย่าโวยวาย เดี๋ยวสองคนนั้นก็รู้ตัว

 

            มือหยาบเลื่อนมาปิดปากผมไว้ก่อนจะลากมาคุยกันหลังพุ่มหญ้า เข้าใจว่าเกรงใจนะ แต่ทำไมต้องหลบๆซ่อนๆขนาดนี้ด้วยครับคุณจอน ถ้าใครเดินผ่านมานี่ต้องจินตนาการไปในทางไม่ดีไม่งามแน่ๆ!!

 

            มานานแค่ไหนแล้ว

 

            เพิ่งมาถึงน่ะ..

 

            คำตอบที่ผมเอ่ยออกไปดูเหมือนจะไม่ตรงใจจองกุก คิ้วเข้มขมวดมุ่นก่อนถอนหายใจอัดหน้าผมแรงๆ อะไร นี่เพิ่งมาถึงก็ผิดใช่ไหมเนี่ย

 

            สองคนนั้นจะกอดกันอีกนานไหม แล้วไอ้หมาป่าตัวนั้นจะจับมาล่ะ..

 

            ไม่รู้ดิ ก็เพิ่งมาถึง

 

            เสียงถอนหายใจอัดหน้าผมเข้าอีกรอบ อะไร ผิดมากรึไงที่เพิ่งมาถึงเนี่ย! ทำท่าเอือมระอาซะจองโฮซอกเจ็บปวดใจตับไตไส้พุง ขณะที่นั่งรอไปพลาง ตบยุงไปพลาง กลิ่นคุ้นๆที่ดูเหมือนจะเป็นกลิ่นของปาร์คจีมินก็ลอยเข้าแตะจมูก

 

            นี่ไปขลุกกับปาร์คจีมินทั้งวันเลยป่ะ

 

            ก็ประมาณนั้น

 

            ดีเนอะ..

 

            แล้วอิลฮุนล่ะ หายไปไหน..

 

            ไม่รู้ ไม่บอกอะไร พอรักษาตัวเสร็จก็หายไปเงียบๆ

 

            ผมตอบคำถามด้วยความเจ็บปวดใจ เจ็บยิ่งกว่าอกหักอีกครับ ไม่มีการบอกลา ไม่มีการบอกอะไรทั้งนั้น อยู่ๆก็หายไปโดยไม่มีสัญญาณเตือนอะไรทั้งสิ้น เหมือนที่ผ่านมาผมแค่ฝันไปว่ามีใครสักคนเคยอยู่ข้างๆ โอย รวดร้าวเหลือเกิน

 

            ทำไมหมอนั่นทำงั้น แล้ว..

 

            คุยดังไปละ

 

            ขณะที่จองกุกกำลังจะเอ่ยปากพูดนั่นเอง เสียงทุ้มที่เอ่ยขัดจังหวะก็ทำเอาทุกอย่างชะงักไปหมด เจ้าของผมสีเงินที่สะท้อนแสงกับแสงไฟส่องประกายปิ๊งปิ๊งให้รู้ว่าเจ้าตัวมาถึงที่หลบภัยของพวกผมแล้ว อุ่ย.. โดนเจอตัวซะแล้ว

 

            ไม่ได้แอบดูนะเว้ย ไม่ได้แอบเห็นพวกนายกอดกันด้วย

 

            ผมแก้ตัวรัวๆทันทีเมื่อเห็นใบหน้าที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกของแวมไพร์ข้างๆตัวนัมจุน ขุ่นพระ ตายห่า ท่าทางผมดูเหมือนร้อนตัวอย่างแรงอ่ะ จุดๆนี้บอกเลยว่าไม่เนียน !!!

 

            เออช่างเหอะ มาจัดการเรื่องของจองกุกต่อเหอะ

 

            ว่ามาดิ..

 

            ไว้ไปบอกที่หอละกัน คืนนี้อีกยาวเลย

 

            ทำไมต้องเล่นตัว ทำไมต้องลีลา จะบอกกันดีๆไมได้รึไง

 

            เห้อ

 

           

 

 

 

 

-JIMIN-

 

 

 

            แม่ค้าบ จีมินไปแล้วนะ

 

            ไปโรงเรียนดีๆนะ ตั้งใจเรียนด้วย

 

            ครับพ้มมม จะเรียนให้หัวโตเลย

 

            ผมยิ้มหวานจนตาหยีให้ทีนึงก่อนจะเดินไปหอมแก้มคุณแม่ที่เคารพรัก เอาล่ะ.. เมื่อวานลั้นล้าอยู่บ้านไปเต็มที่ละ วันนี้คือวันเผชิญนรกครับ นรกที่มีหล่าคณาอาจารย์เป็นยมบาลตามฆ่าผมทุกคาบเรียน แหม่ แค่ส่งงานไม่ทันแค่นี้ สอบตกแค่นี้ ทำเหมือนผมฆ่าใครตายอ่ะ แค่เรียนก็เครียดจะตายแล้วป่ะ !! ผมไม่ผิดนะ ผมว่าผมก็ไม่ได้โง่นะ แต่ไอ้ที่เรียนกับที่สอบแม่งออกไม่เคยจะตรงกันเลย โกรธว่ะ

 

            เดินไปพลางก่นด่าไป ที่ทำเป็นแค้นเคืองนี่ไม่ใช่ไรหรอกครับสังคม คือผมทำการบ้านไม่ทันอ่ะ 55555555555

 

            เห้อ..

 

            อยากกลับไปป่วยว่ะ ฮือ

 

            เห้ยอ้วน เดินหน้าเป็นหมูมาเลยนะมึง

 

            เห้ยดำ เดินหน้ามืดมาเลยนะไม่สบายเหรอ

 

            คำทักทายจากเพื่อนรักหน้าดำอย่างแทฮยองทำให้ผมยิ้มออกแต่เช้าเลย โถ เพื่อนรัก หน้าหมองคล้ำเชียวนะ มันไม่ได้ทำการบ้านมาเหมือนผมแน่ๆ ปาร์คจีมินสัมผัสได้ครับ เพื่อนตายของพ้ม

 

            มองแบบนี้กูรู้นะคิดไร

 

            รู้ได้ไง

 

            กูหล่อ กูสัมผัสได้ครับ

 

            เกลียดว่ะ สงสัยมันอยากเป็นเพื่อนตายของผมจริงๆ ตายแบบตายไปเลยไม่ใช่ตายด้วยกันอ่ะครับ แหะๆๆ ตบหัวได้มั้ย ไม่รู้จะถามทำไมเนอะ นี่มือขยับไปตบหัวอีกคนจนหน้าม้าสะบัดเลยทีเดียว แทฮยองสบถเบาๆแต่ก็ไม่ได้ตอบโต้อะไรผม มันแค่ส่งเสียงจิ๊จ๊ะแล้วด่าผมว่าอ้วนๆๆๆๆๆซ้ำๆ

 

            ขอสาระได้มั้ยแทฮยอง

 

            เออๆ กูรู้น่ามึงคิดว่ากูไม่ได้ทำการบ้านมาอ่ะดิ

 

            อ่าฮะ ไม่ได้ทำมาใช่ไหมล่า กูรู้น่า นี่ปาร์คจีมินคนหล่อนะเว้ย

 

            กูทำ

 

            ...

 

            กูทำเสร็จหมดเลย เพื่อนกูส่งเฉลยมาให้

 

ไอ้..ดำ!!!! ไอ้คนทรยศ!!!”

 

ผมตะโกนด่ามันด้วยความเจ็บช้ำ โหแม่ง โคตรทรยศ ไม่บงบอกอะไรสักคำ !!! โหแม่ง โกรธว่ะ

 

กูส่งให้มึงแล้วนะ แต่มึงเงียบไม่ตอบอะไรกูเลย

 

ห้ะ.. จริงดิ ?”

 

ผถามด้วยดวงตาที่เบิกโตมากที่สุดก่อนจะคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดๆ เออ เมื่อวานมัวแต่วอแวกับแม่ไง ลืมเปิดโลกมาเช็คเลย ข้อความล้านแปดเด้งรัวๆทำเอาผมตาลายไปหมด หนึ่งในนั้นก็มีงานของแทฮยองปนอยู่ด้วย โอ้..

 

เออ กูผิดเองแหละ

 

พลาดแล้วครับอ้วน นั่นซองแจหัวหน้าห้องทำให้เลยนะเว้ย

 

ซองแจ..? ยุกซองแจน่ะเหรอ โห กูพลาดว่ะ

 

ผมพึมพำเบาๆพลางสบถไปด้วย โห จะโทษใครดีวะ โทษตัวเองที่ขี้เกียจใช่ไหมเนี่ย ฮือ

 

            เราเดินกันด่ากันไปด้วยจนถึงโรงเรียนที่เคารพรักในที่สุด โชคดีที่มาตอนคนอื่นกำลังจะเริ่มเรียนพอดี แหม่ เด่นเลยครับสังคม ปกติหน้าตาก็หล่ออยู่แล้วนี่มาสายอีก ไม่โดนครูวิ่งมาถีบปลิวก็บุญแล้วเนอะ 555555555555555

 

            มาสายนะพวกเธอ ไปนั่งที่ได้แล้ว

 

            ค้าบบ

 

            วันนี้มีนักเรียนใหม่นะน้ำเสียงเธอไม่ได้ดูดีใจรึนำเสนอเลย อ่อ ก็สมควรอยู่ ดูท่าเด็กมาใหม่ที่มาถึงนี่คงเป็นเส้นใหญ่จากไหนสักที่ ไม่ใช่ปกตินักหรอกที่จะมีคนย้ายเข้ามาตอนใกล้เรียนจบเนี่ย ผมนั่งด้วยความลุ้นระทึกเมื่อประตูถูกเปิดออก ขายาวๆที่ดูคุ้นตาก้าวเข้ามา ใบหน้าที่โคตรจะคุ้นเคยปะทะเข้าที่สายตา รอยยิ้มที่มีฟันกระต่ายยื่นแบบนั้น..

 

            ไอ้เหี้ย..

 

            จอนจองกุก !!!!!!!!!!!

 

            สวัสดีครับ ผมจอนจองกุก

 

            เสียงแบบนี้อีก ละดูแม่งแนะนำตัวชัดเจนซะขนาดนี้ โอ้โห ตัวจริงเสียงจริงไม่ปิ้งย่าง ผมได้แต่เบิกตาแทบถลนก่อนจะหันไปมองแทฮยองที่มีอาการไม่ต่างกัน เฮ้ย นี่กูฝันอยู่รึเปล่า นี่นอนละเมอรึเปล่าวะเนี่ย ทำไมไอ้เด็กนี่ถึงมาโผล่ที่หน้าห้องเรียนผมล่ะ !!!!

 

            เขาอายุน้อยกว่าพวกเธอ2ปีนะ เนื่องจากจองกุกสอบเทียบเข้าที่นี่ได้...เป็นกรณีพิเศษมากๆ

 

            เจ๊หน้าห้องอธิบายด้วยท่าทางเหนื่อยอ่อนตามประสาคนวัยทองก่อนจะชี้ที่นั่งให้จองกุก จะตรงไหนล่ะ ข้างหลังผมเองแหละ ขณะที่มันเดินผ่านผมก็ยังได้แต่อ้าปากค้างอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง เฮ้ย เห้ย เหย ยกมือขึ้นมาตบหน้าตัวเองที่จะเหมือนคนบ้าป่ะวะ คืออยากรู้มากเลยว่านี่หลับรึตื่น กูฟื้นจากอาการป่วยแล้วแน่เหรอ !! ขณะที่นั่งวิตกจริตจนเหมือนคนไข้ลืมกินยานั่นเอง เสียงกระซิบที่ข้างหูพร้อมกับลมหายใจร้อนๆก็ดึงสติผมให้กลับคืนมา

 

            สวัสดีครับพี่จีมิน ผมจองกุกนะ ฝากตัวด้วยนะครับ J

 

            เหี้ย !!!!!

 

 

 

 

 

 

            มึงมานี่ได้ไงวะ

 

            ผมเอ่ยปากถามทันทีเมื่อถึงเวลาพัก หลังจากนั่งเรียนด้วยอาการเป็นคนวิกลจริตผมก็รีบลากมันขึ้นมาบนดาดฟ้าพร้อมแทฮยองด้วยความรวดเร็วกว่าแสงทันทีเมื่อออดดัง จองกุกยิ้มขำจนฟันหน้ายื่น อะไร ขำอะไร หน้ากูเหมือนตลกเหรอ !!

 

            ก็..เดินมา

 

            กวนตีน

 

            เอาเป็นว่ามาแล้วละกัน ไม่ต้องรู้วิธีการหรอกน่า

 

            แค่นี้บอกไม่ได้ ?”

 

            บางเรื่องก็ไม่รู้จะดีกว่า...นะครับจีมิน

 

            มันเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมาก่อนจะเดินมากุมมือผมไว้แน่น อยากสะบัดทิ้งชิบหาย มึงทำอะไรเนี่ยเกรงใจคนแถวนี้บ้าง ยืนหน้าดำอยู่ตรงนั้นอ่ะ กูอายมันบ้างไหมล่ะสังคม โอย เขินโว้ย อยากจะโวยวายแต่กลัวเสียฟอร์ม ไม่ได้ๆ ถ้าผมยิ่งเขินมันจะยิ่งได้ใจ !!!!

 

            ละ.. แล้วมึงมาทำไม อยากอยู่ใกล้กูขนาดนั้นเลยดิ

 

            ถ้าบอกว่าใช่ล่ะ

 

            ...ก็ดีใจสิวะ

 

            ผมห้ามตัวเองไม่ให้ยิ้มจนหน้าบานไม่ได้เลย จองกุกยิ้มก่อนจะกอดผมแน่น เห้ย มึงทำขนาดนี้จับกูปล้ำเลยก็ได้มั้ย นี่เพื่อนกูยืนหน้ามืดอยู่นั่นนะเว้ย ฮือ ทั้งอายทั้งเขินครับ แมนๆมาตั้งนานพังทลายหมดแล้ว

 

            งั้นจะอยู่ใกล้ๆ ไม่ให้ห่างเลย

 

            เข้าห้องน้ำด้วยกันเลยป่ะ

 

            ถ้าได้ก็ดี

 

            ไอ้หน้าหมา !!!!!”

 

            ผมทุบมันทันที อีกแล้ว แม่งกามลามปามขึ้นทุกวันเลย ที่ทำเป็นโกรธนี่ไม่ใช่ไร กูเขิน ทุบกลบเกลื่อนไปงั้นแหละ เราทั้งคู่เล่นกันประหนึ่งในซีรีย์จนผมลืมแทฮยอง อุ่ย ชิบหาย เดี๋ยวแม่งงอนหน้าเป็นตูดอีก ขณะที่หันไปมองพื้นที่ที่อีกคนเคยยืนอยู่ก็ต้องชะงัก เพราะตรงนั้นมันว่างเปล่าเหลือเพียงผมกับจองกุกแค่สองคนบนดาดฟ้า

 

            เห้ย เพื่อนกูหายตัวได้

 

            นี่ก็ไม่ใช่กลางคืนป่ะ

 

            ตลกมากมั้ง 55555555555555555555555555555555

 

            ผมผละออกก่อนจะเดินลงบันไดไปตามหาแทฮยอง แต่ลงไปยังไม่ถึงชั้นล่างก็เจอมันกำลังยืนคุยกับหัวหน้าห้องหัวทองอร่ามนามว่ายุกซองแจ เสียงหัวเราะร่าเริงของพวกมันทั้งสองทำผมรู้สึกแปลกๆ สนิทกันจังเนอะ..

 

            นั่นใครน่ะ..

 

            หัวหน้าห้องไง ยุกซองแจ

 

            ทำไมหมอนั่นถึงมีกลิ่น...

 

            กลิ่น ?

 

            กลิ่นตัว ?

 

            กูก็ว่าซองแจตัวก็หอมดีนะ ผมหันไปมองจองกุกด้วยความไม่เข้าใจ แต่หมอนั่นก็ยังทำจมูกฟุดฟิดๆพลางขมวดคิ้วมุ่น อะไรของมันวะ คือผมก็พอเข้าใจอยู่นะว่าหมามันได้กลิ่นไว แต่นี่ไม่ระบุไงว่ากลิ่นอะไรของมัน กลิ่นตัว ? หอมรึเปรี้ยวล่ะวะระบุสิ ถ้ามึงบอกว่าหอมนี่กูโบกหัวทิ่มจริงๆด้วย ชมกูด้วยคนเดียวเว้ย ไม่ได้หวงเลยนะเนี่ย แค่เคือง..

 

            ช่างมันเถอะ สงสัยคิดไปเอง..

 

            อะไรของมึง

 

            อ้าว เสร็จแล้วเหรอครับปาร์คจีมิน

 

            ขณะที่พวกผมกำลังเถียงกันนั่นเองเสียงทุ้มๆของคนผิวเข้มก็ขัดจังหวะด้วยใบหน้าเป็นตูด ไม่ค่อยจะประชดเลยเนอะ นี่แม่งต้องคิดอกุศลไปถึงไหนต่อไหนแล้วแน่ๆ ผมเดินลงไปหามันพลางก่นด่า ไม่กล้าด่าดังครับ หัวหน้าห้องยืนหัวโด่อยู่นี่ รู้สึกชีวิตไม่ค่อยปลอดภัยเท่าไหร่

 

            ไงจีมิน

 

            ไงซองแจ

 

            ผมทักอีกคนกลับด้วยใบหน้าเจื่อนๆ ยังไงดีวะ.. คือผมกับแทฮยองก็ไม่ใช่เด็กดีเท่าไหร่ไง ความเข้ากันได้กับหัวหน้าห้องนี่แทบเป็นศุนย์ ปกติแค่หวัดดีตอนเช้าแค่นั้นไม่มีอะไร นี่โคตรงงเลยเนี่ยทำไมสองคนนี้มันไปสนิทชิดเชื้อจนถึงขั้นส่งการบ้านที่ซองแจมันหวงนักหวงหนาได้ กูง๊งงง รึว่า.. ตอนที่ผมนอนป่วยเน่าอยู่โรงพยาบาล มันแอบไปมีเพื่อนรักคนใหม่ใช่มั้ย..

 

            หึ ไอ้ดำ

 

            หวัดดีจองกุก ซองแจนะ

 

            ครับ..

 

            มือขาวถูกยื่นมาหาคนฟันกระต่ายข้างกายผม เออ แม่งไม่อยากคิดอะไรแบบนี้เลยว่ะ แต่ผมไม่อยากให้ไอ้หน้าหมาจับมือซองแจเลย อย่าจับนะมึง หยุดเลย จะยื่นไปหาทำไมวะ !!!!!!

 

            หมับ !!

 

            กลายเป็นว่าเป็นผมเองที่เป็นคนจับมือซองแจ ทุกคนได้แต่ยืนงงไปหมด แหะๆๆ ร่างกายมันไปเองน่ะ ผมขำกลบเกลื่อนเจื่อนๆก่อนจะปล่อยออก ชิบหายละ บรรยากาศประหลาดมากครับจุดๆนี้

 

            เออ... ไปกินข้าวกันเถอะ

 

            นี่คิดอะไรไม่ออกนอกจากเรื่องกินครับ ทำตัวเร่งรีบกลบเกลื่อนสถานการณ์เมื่อกี้ด้วยการวิ่งๆลากๆจองกุกไป ปัดโถ่เอ๊ย แม่งเอ๊ยย คือตอนนี้กูเหมือนคนblankมาก ทำอะไรงงๆโง่ๆ ร่างกายนี่ไปก่อนสมองทั้งนั้นเลย ขณะที่ยืนเอ๋อเข้าแถวต่อซื้อข้าว คนที่ยืนซ้อนหลังผมซึ่งก็คือจองกุกไงจะใครล่ะก็เข้ามาชิดแล้วประซิบเบาๆที่ข้างหูชวนสยิวกิ้ว

 

            เมื่อกี้น่ะ.. หวงอ่ะดิ

 

            หะ.. หวงบ้าไร ไอ้บ้า ไปไกลๆเลย

 

            เมื่อกี้ใครบอกให้อยู่ใกล้ๆ

 

            ...

 

            เร็วดิ ตอบมา หวงใช่ไหม ?”

 

            เออ หวง

 

            เท่านั้นแหละเงียบไปเลยครับ... พอผมหันไปก็เจอมันหน้าเหวอ หูขาวๆกลับกลายเป็นแดงแป๊ดซะจนน่าขำ เฮ้ย หมาเขินครับ ไม่ใช่เขินธรรมดานะ เขินจนเสียศูนย์ไปเลย รู้สึกได้ถึงความวิคตอรี่มากครับ ผมชนะมัน !!!!!

 

            เขินอ่ะดิ ตอบมา เขินใช่ไหม ?”

 

            เขิน

 

            ฮ่าๆๆ ไอ้เด็กน้อย

 

            อย่าน่ารักมากดิ

 

            ทำไม มึงเขินอีกรึไง ?”

 

            อยากปล้ำ

           

            เท่านั้นแหละกูเงียบเลยครับ ไม่คุยด้วยละแม่ง เอะอะโยงเข้าเรื่องกิจกรรมบนเตียงตลอด หน้าตากูนี่ดูเชิญชวนมากเลยเนอะ นมก็ไม่มี มีแต่จีมินใหญ่ๆให้มึงเนี่ยมันน่าปล้ำตรงไหนวะกูถามจริงๆเลยอ่ะ เราสองยืนซื้อข้าวโง่ๆแบบนั้นโดยไม่รับรู้ถึงอะไรบางอย่างเลยสักนิด...

 

            อะไรที่เรียกว่าการจับตามอง..

 

            จากยุกซองแจ

























ยินดีต้อนรับคุณซองแจด้วยค่า 5555555555555555555555555
เกร้ดดดดดดดด ได้อัพสักที ฮือ เค้าติดสอบมา+ขี้เกียจ แหะๆๆๆ
อย่าเพิ่งลืมกันน้า ฮือ เรื่องนี้ยังไม่จบน้า ยังอีกนานน้า เค้าไม่ทิ้งแน่นอน
ขอบคุณมากกๆๆๆๆๆๆๆที่ยังตามอ่านจนมาถึงตอนนี้
ฟิคเรื่องนี้1ปีแล้วยังไม่จบสักที ฮือ
รักทุกคนค่ะ จุ้บๆๆๆๆๆ
อย่าลืมแท็กน้อยๆมุ้งมิ้งของเลา #ฟิคน่ากินชรุง

© themy butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

928 ความคิดเห็น

  1. #915 MayKamon (@may-kamon) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 22:01
    ยัยหมูเผยความรู้สึกซ้าาาหมดเลย ยินดีด้วยนะกุกกี้ที่ผ่านด่านแม่ยายโหดมาได้
    #915
    0
  2. #879 HANAHm (@GDxNhz) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 11:51
    ยัยจีมมมมมมมมม ยัยเด็กน่ารัก ขี้หวงซะด้วย
    คุณซองแจนี่เขาเป็นหัวหน้าห้องเลยหรอคะ แอร๊ยยยยยย
    #879
    0
  3. #778 ขนมหวานสีฟ้า (@namfon627) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 เมษายน 2559 / 12:50
    จีมินน่ารักมาก ฮื่ออออออ น่ารักมากจริงๆ โดยเฉพาะเวลาปากตรงกับใจเนี่ย อิจฉาจองกุกได้ไหม ว่าแต่ซองแจนี้เป็นแวมไพร์หรือหมาป่าละเนี่ย
    #778
    0
  4. #716 jmjkvjhn (@pang-at) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 มีนาคม 2559 / 14:12
    ชอบมากฟินมาก><55555555 น่ารักทุกคู่เลย.////. อยากรู้ว่าจะเป็นยังไงต่อแล้ว รอนะคะไรท์ ^^
    #716
    0
  5. #713 &#9829;BTS &#9829;KookMin&#9829; (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 12:19
    ไหนไรท์บอกว่าเรื่องไม่มีดราไง เอ๊ะ! หรือว่าแค่เราที่คิดว่าดราม่ายรุ้อ่ะตั้งแต่อ่านมานี่หลังๆมีดรานะร้องไห้เยอะมาก

    โง้ยยเรื้องนี้จะมีฉาก18+มั้ยอ่าอยากได้นะ

    รออยุ่ๆคิๆ

    มาอัพไวๆน้าาารออยุ่นะไรท์
    #713
    0
  6. #712 Edogawa Yuriko (@kidconan1412) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 14:56
    เอาตรงๆดราม่าทีไรหัวใจจะวายฮืออออออ รออ่านนะคะไรท์
    #712
    0
  7. #711 chendodochen (@mukkqu) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 มกราคม 2559 / 16:23
    ซองแจคิดอัลไลลลลห๊าาาาา นี่อย่าพรากพวกนางอีกนะเหนื่อยแทน
    #711
    0
  8. วันที่ 16 มกราคม 2559 / 20:21
    โอยยยยยยย เป็นหมาป่าหรือแวมพ์อีกละเนี่ย เหนื่อยใจ กุกมินรักกันทะไมต้องปัญหาเยอะขนาดนี้ โว้ะะะะะะะะ
    แงงงงงงงงงง มาต่อไวไวนะครับฮือออออออออ สู้สู้วฮับบบบบ

    #691
    0
  9. #673 caomei (@paozi) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 มกราคม 2559 / 01:51
    ตอนนนี้ยาวมากๆจนไม่รู้จะเม้นอะไร เอาเป็นว่าซองแจคือหมาป่าสินะ  5555555555555555
    #673
    0
  10. #672 Chemie9397 (@Chemie9397) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2558 / 07:13
    สนุกกกกกกก รอต่อน้าไรท์
    #672
    0
  11. #671 RosePOOHmin (@RosePOOHmin) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2558 / 08:00
    ประกาศค่ะ หนูมาตามหาไรท์เตอร์ ไรท์เตอร์หาย คิดถึงไรท์เตอร์ที่สุดเลย เเต่คิดถึงฟิคของไรท์เตอร์ยิ่งกว่า กลับมาต่อเร็วๆนะคะะ รอค่ะรอ ><
    #671
    0
  12. #670 จีมินนี่ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2558 / 18:48
    ไรท์จ๋า....หายปายหนาย
    #670
    0
  13. #669 kingoffish (@kingoffish) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 07:44
    นั่นแน่่่
    มีคนมาเพิ่มเเล้งอุราาา
    #669
    0
  14. #667 SGISMINE (@nanthanutyy) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2558 / 18:44
    จีมินมาพูดกับแม่แปปเดียวก็โอเคเลย55555555555555555555
    #667
    0
  15. #665 secret (@dream-secrent) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2558 / 09:27
    ในที่สุดคุณแม่ก็ยอมรับจองกุกแล้ว ดีใจอ่ะ แถมจองกุกยังได้มาเรียนที่เดียวกับจีมินอีก เพิ่มเติมคือความน่ารักของปาร์คจีมินที่มีมากขึ้นกับความกามของจอนจองกุหที่มีต่อปาร์คจีมินมากขึ้นเช่นกัน 5555555 ซองแจนี่เป็นใครกันแน่ คงจะไม่ใช้....
    #665
    0
  16. #664 Supikakan99 (@sonelittsw99) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2558 / 09:19
    ผ่านด่านขุ่นแม่ได้ก็สบายใจไปอีกหนึ่งเรื่อง แต่ยุกซองแจน่าสงสัย...คืออะไร ทำไม อะไรยังไง แงงงงง!! จีมินคงจะไม่เป็นอะไรใช่มั้ยยย แทฮยองไม่งอแงไม่งอนนะ โอ๋ๆๆ 
    #664
    0
  17. #663 Jung Tien-In (@tienin) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2558 / 22:27
    กุกกี้ย้ายมาเรียนด้วยเลย ดีดีปกป้องง่ายหน่อย ซองแจนี่ยังไงไม่ใช่จะล่าจีมินอีกคนนะ
    #663
    0
  18. #661 teruterubotsu (@teruterubotsu) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2558 / 16:19
    รอมานานนน????????คิดถึงฟิคของไรท์มาก5555555 สู้ๆนะค้าบบรอติตตามอยู่
    #661
    0
  19. #660 *เรนนี่ฉึ่งๆ (@mean-jung) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2558 / 01:46
    ฮื้อ ยินดีด้วยนะไรท์ กับการครบหนึ่งปีของฟิคเรื่องนี้ 55555555555555 กรี๊ดลั่นห้องอีกแล้วเมื่อเห็นว่าฟิคอัพ ตอนนี้น่ารักอ่ะ จจกย้ายมาเรียนกับจีมินเลยเหย น่ารักมุ้งมิ้งมาก จนลืมไปแล้วว่าตอนก่อนๆแม่งหน่วงใจจะขาด5555555555 ขอวีก้ามาด้วยดิไรท์ โคตรคิดถึงเลย เออ ซองแจเป็นอะไรอะ คน. หมา หรือแวมไพร์ อยากให้แก๊งนัมจุนรู้สักทีว่าวีก้าอยู่ด้วยกัน ฮื่อ ไรท์อ่ะ มาอัพบ่อยๆสิคะะะ เค้าคิดถึงนะรู้เปล่า
    #660
    0
  20. #656 oat_JK (@oat_kon) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2558 / 00:55
    เย้ ไรท์กลับมาแล้วววว
    ทีนี้ก็คบกันได้เปิดเผยละเย้
    แล้วซองแจนี่เป็นหมาป่าสินะ
    #656
    0
  21. #655 amsquid (@jbmymine) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2558 / 00:18
    น่ารักกกกกกกกกกกกกกกก
    ในที่สุดก็อัพสักที เย้ๆๆๆๆๆๆๆๆ 5555555555555
    #655
    0
  22. #654 FernkunG7 (@FernkunG7) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2558 / 00:14
    มาสักทีรอตั้งนานนน>0< มาทีนี้หลายอารมมาก5555 ออกมาพอดีกับเพลงใหม่เลยดีๆฟินคูณสอง-..-
    #654
    0
  23. #653 charlot_ (@charlot_) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2558 / 23:16
    ตั้งแต่อ่านมานี่อยากตั้งทีมโฮซอกมาก เราเข้าใจนายน้ะ ไอฟิลที่แบบชอบคนง่ายแต่ก็อกหักกลับมาตลอดเนี่ย55555555สู้น้ะ ซองแจแกอย่ามาเป็นโคนั้นน้ะ ห้ามทำอะไรจองกุกจีมิน และพองเพื่อนเด็ดขาด เพราะหนึ่งในนั้นมีเมนนเราาา!!! //เกี่ยวป้ะ-..- และสุดท้ายอยากจะบอกว่า คิดถุงไรต์มาอัพเร็วๆโลดดดเลยน้ะะะ จะรอน้ะค้าาา ?
    #653
    0
  24. #651 perthfhaxq (@huskyguy) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2558 / 22:13
    น่ารักกกจีมินกับจองกุกเป้นแฟนกันแล้วววว แม่จีมินก้เปิดใจแล้วเฮ้ แต่ซองแจนี่สิ เป็นหมาป่าอีกกลุ่มนึงใช้ม้าาา
    #651
    0
  25. #650 nichkate (@nichkate) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2558 / 21:31
    ในที่สุดไรท์ก็กลับมา กลับมาพร้อมกับข่าวดี แม่จีมินเปิดใจให้จองกุกแล้วววว
    #650
    0