[ FIC BTS ] P a r i a h ; kookmin ▲

ตอนที่ 15 : STEP XIV

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,988
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    20 ต.ค. 57








STEP XIV

-TAEHYUNG-


 

 

 

 

ความรักแม่งก็ไม่ต่างจากเขาวงกต

 

หากคุณเข้าไปแม้เพียงครั้งเดียว

 

คุณก็อาจจะหาทางออกไม่เจอ

 

หากคุณหาทางออกไม่เจอ

 

คุณก็อาจจะติดอยู่กับมันไปตลอดกาล

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เคร้ง..

 

            เสียงวางจานข้าวที่ไม่ค่อยจะเบาสักเท่าไหร่นักดังขึ้นก่อนที่กลิ่นของข้าวผัดร้อนๆจะโชยเข้าจมูก ยุนกิที่เพิ่งทำข้าวเช้าให้ผมเสร็จเดินสะบัดเบ้าหน้าไปล้างจานเงียบๆ ตั้งแต่เช้ามืดนั้นเราทั้งสองก็ไม่ได้คุยกันเลย มีเพียงความเงียบงี่เง่านี่ เหอะ ไม่คุยก็ไม่ต้องคุย ! คิดว่าอยากคุยกับคนขี้ประชดนักเหรอวะแม่ง ..เฮ้อ

 

            เหงาปากว่ะ..

 

            เป็นเรื่องปรกติอยู่แล้วนี่หมอนี่ไม่ค่อยจะพูด แต่ระหว่างเราก็ไม่เคยเงียบขนาดนี้  ถ้าไม่เห็นตัวเตี้ยๆที่ยืนล้างจานนี่เหมือนกูอยู่คนเดียวอ่ะ..

 

            หงุดหงิดว่ะ..

 

            คนเหี้ยไรเนี่ยทำกูหลากอารมณ์ได้ภายในเวลาไม่กี่นาที ผมเดินไปหยิบจานข้าวมาก่อนจะเดินไปนั่งกินหน้าทีวี ตักข้าวเข้าปากเงียบๆพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็คความเป็นไปของโลก เลื่อนดูนั่นนี่ตามประสาคนไม่มีอะไรทำ แจ้งเตือนไลน์ที่ถล่มทะลายเหมือนกูตายไปแล้วทำให้ต้องกดเข้าไปดู

 

            ทำไมไม่มารร.วะ

 

            หายไปเลยนะมึง

 

            มึงกับจีมินนี่ตายยัง

 

            ฯลฯ

 

            รักกูจังเลยแต่ละคน..

 

            ขณะที่เลื่อนนิ้วแทบหลุดสายตาก็เหลือบไปเห็นว่าอีกคนที่เพิ่งล้างจานเสร็จก็หยิบโทรศัพท์เครื่องใหม่มาเช็ค นิ้วขาวเองก็จิ้มนู่นนี่แบบคนว่างงานเหมือนกัน..

 

            ก็ไม่ได้อยากจะคุยหรอกนะ..

 

 

            แทแท :

                                                            07:34   

 

 

            ไม่ได้อยากคุยจริงๆครับ.. แค่รู้ตัวอีกทีนิ้วก็กดส่งสติ๊กเกอร์หน้าเหี้ยๆออกไปซะแล้ว ผมลุ้นรอมันขึ้นคำว่าอ่านด้วยจิตใจระทึกขวัญสั่นประสาทที่สุดในรอบปี โอ้ย เมื่อไหร่มึงจะกดอ่าน รอให้พ่อมาตัดริบบิ้นรึไง.. เฮ้อ นี่แม่งกะจะไม่คุยกันจริงๆใช่มะ ถ้าไม่ตอบแม้กระทั่งไลน์นี่แสดงว่ามึงกะจะไม่คุยกับกูอีกแล้วช้ะ.. ขณะที่อารมณ์เริ่มเป็นตูดขึ้นเรื่อยๆนั่นเอง แจ้งเตือนที่เด้งขึ้นมาก็ทำเอาจิ้มไปดูแทบไม่ทัน

 

            GIGI :

 

                    07:36



 

            โห.. ดูท่าทางอารมณ์ไม่จอยจริงๆ เอาวะ อย่างน้อยแม่งก็ตอบกลับกูอ่ะ

 

อ่าน                    แทแท :

                                                อ่าน     07:36 

 

 

            GIGI :

ว่างเหรอสัส     07:37

ว่างมากก็มาล้างจาน  07:37

 

 

อ่าน                     แทแท :

                                                อ่าน                 07:37          ไม่ว่าง

07:37               นั่งนอยด์อยู่

 

            GIGI :

แบบนี้แถวบ้านกูเรียกว่าง     07:37

 

อ่าน                     แทแท :

                                                อ่าน                 07:38          เออ กูว่าง

อ่าน                 07:38          ตัวอ่ะว่าง

07:38          แต่ใจไม่ว่างนะ

 

            GIGI :

เหรอ     07:38

ไมไม่ว่าง 07:38

 

 

 

อ่าน                     แทแท :

                                                อ่าน                 07:38          ก็มึงอ่ะ

อ่าน                 07:38          อยู่ในใจกู

 

            GIGI :

เหรอ     07:39

ผิดคนรึเปล่า 07:39

  07:39

 

 

 

 

            ผมตัดสินใจวางโทรศัพท์ลงก่อนสาวเท้าเข้าไปใกล้คนตัวซีดที่ยืนพิงเคาน์เตอร์ครัว เพราะมัวแต่จดจ่อกับหน้าจอทำให้ไม่รู้ตัวว่าผมเข้ามาใกล้มากแค่ไหน ใบหน้าใสขมวดมุ่นเมื่อไม่เห็นผมตอบมาสักที ขณะที่นิ้วเรียวกำลังจะพรมนิ้วเพื่อกดส่งข้อความนั่นเอง มันก็ชะงักลงเมื่อสัมผัสได้ว่ามีใครยืนอยู่ข้างหน้าตัวเอง

 

            ...

 

            ทีงี้ล่ะทำเป็นเงียบ นักเลงคีย์บอร์ดเหรอมึงอ่ะ

 

            ...

 

            เอ้า เงียบทำไม ทีเมื่อกี้ล่ะตอบไวเชียว

 

            คนตัวขาวยังคงไม่ตอบ ริมฝีปากสีสดเม้มแน่น ขณะที่ยุนกิพยายามที่จะเดินผ่านผมเพื่อออกไปจากพื้นที่ตรงนี้นั่นเอง ร่างเล็กที่แรงก็ไม่ได้เยอะอะไรมากก็โดนดันติดเคาน์เตอร์อีกครา สองแขนที่มีอยู่จัดการกักกันคนตัวขาวให้หมดทางหนีทันที

 

             พูดอะไรหน่อยสิ..

 

            ผมกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหูขาว ความใกล้ชิดที่มากขึ้นเรื่อยๆบวกกับความเงียบที่มีทำให้ทุกอย่างดูกดดันไปหมด ลมหายใจติดขัดเป่ารดใบหน้าผมนั้นบ่งบอกได้เลยว่าอีกคนประหม่ามากแค่ไหน แต่ถึงอย่างนั้นยุนกิก็ยังคงเงียบ

 

            มึงจะไม่คุยกับกู ?”

 

            ...

 

            นี่จะไม่คุยจริงๆใช่ไหม ?”

 

            บอกแล้วไงว่ากูไม่อยากคุยกับควาย

 

            ...

 

            ผมขมวดคิ้วทันทีที่ประโยคโคตรสะเทือนใจนั่นออกมาจากปากคนตรงหน้า โห นี่มึงด่ากูว่าควายมากี่รอบแล้วเนี่ย

 

            แล้วต้องทำยังไงถึงกูจะไม่เป็นควายในสายตามึง

 

            เลิกลังเลสักทีดิวะ

 

            ...

 

            มึงชัดเจนสักทีแทฮยอง มึงคิดว่าคนที่เป็นฝ่ายรอสนุกนักเหรอ

 

            แล้วมึงล่ะชัดเจนกับกูบ้างยัง

 

            ...เหอะ ขนาดนี้แล้วยังไม่ชัดเจนเหรอวะ

 

            กูขอเป็นคำพูดชัดๆ

 

            ...

 

            ไอ้ความรู้สึกของมึงอ่ะ กูขอฟังชัดๆได้ไหม

 

            ...

 

            มึงไม่พูดใช่ไหม งั้นกูพูดเอง

 

            ...

 

            กูรู้ตัวว่ากูแม่งเป็นพวกขี้ลังเล โง่เป็นควาย

 

            ...

 

            กูยอมรับว่าตอนจีมินกูเองก็ยังลังเล แต่กูก็บอกไปกับมึงว่ากูชอบมัน

 

            ...

 

            กูมันโคตรโง่เองยุนกิ

 

            ...

 

            เพราะมึงอยู่ข้างๆกูมาตลอด กูเลยมองข้ามความรู้สึกมึงไป

 

            ...

           

ตอนที่กูจะเสียมึงไป กูถึงรู้ตัวเอง

 

...

 

กูต้องการมึงมากนะ

 

...

 

ตอนนี้กูวิ่งมาหามึงแล้วนะ.. มึงยังรอกูอยู่ใช่ไหม

 

กูรอมึงมาตลอดแหละแทฮยอง

 

จูบที่เย็นเยียบประทับที่ริมฝีปากผมเบาๆ การกระทำที่สื่อความรู้สึกทั้งหมดทำให้ผมใจเต้นถี่รัว รสสัมผัสที่ต่างออกไปนั่นคือสิ่งที่ทำให้ผมแน่ใจในความรู้สึกตัวเอง มันต่างกับจูบของจีมิน  จูบแผ่วเบาที่ไม่มีการล่วงล้ำใดๆกลับทำให้ใจพองโตกว่าครั้งไหนๆ

 

แม้มันจะเย็นเฉียบ

 

แม้มันจะไม่ได้ลึกซึ้งอะไร

 

แต่มันก็เป็นความรู้สึกทั้งหมดที่อีกคนไม่สามารถสื่อออกมาผ่านทางคำพูด

 

ผมบดจูบละเลียดริมฝีปากไร้อุณหภูมิอย่างทะนุถนอม โอบเอวคอดเข้ามาชิดก่อนจะลูบไล้แผ่นหลังบาง มือขาวของอีกคนที่เลื่อนมาดึงเสื้อผมเบาๆเป็นเชิงว่าพอได้แล้วทำให้ผมต้องผละออก จมูกโด่งที่ห่างกันเพียงไม่กี่เซ็นหอบหายใจราวกับคนไปวิ่งมา เสียงหัวใจผมที่ถี่รัวไม่เป็นจังหวะสอดประสานกับลมหายใจนั้นเป็นหลักฐานอย่างดีเลยว่าเราทั้งคู่นั้นรู้สึกดีแค่ไหนกับจูบนี้..

 

จูบที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่เก็บไว้

 

จูบที่แสดงถึงความรู้สึกที่มี

 

จูบที่แทนร้อยพันคำพูดที่ไม่กล้าเอ่ยบอก

 

ตอนนั้นกูมันบ้าไปเองยุนกิ..

 

...

 

กูก็แค่หวงเพื่อน.. หวงจีมินในแบบเพื่อนสนิท

 

...

 

แต่กับมึงอ่ะ..

 

...

 

กูทั้งหวงทั้งหึงเลยว่ะ

 

แม้จะมีเพียงแสงสลัวจากจากโทรทัศน์ที่เปิดทิ้งไว้ก็ไม่สามารถปิดสีหน้าที่เขินอายจนปิดไม่มิดของยุนกิได้เลย มันทำท่าอ้ำอึ้งสักพักก่อนจะกระซิบแผ่วเบา

 

มึง..มึงแน่ใจแล้วเหรอ

 

เออ

 

...

 

กูชัดเจนพอยัง

 

เออ

 

สิ้นเสียงต่ำที่ตอบกลับ ใบหน้าใสก็มุดหน้าตัวเองชิดคอซะจนมันแทบจะฝังไปกับเนื้อ อาการเขินที่โคตรน่ารักนั่นทำให้ผมหลุดยิ้มออกมา มันน่าแกล้งจริงๆให้ตายเหอะ..

 

ถึงตามึงพูดให้กูฟังบ้าง

 

พูดอะไร ?”

 

ยังจะมีหน้ามาถาม

 

เออ กูรักมึงไง พอใจยัง !”

 

คนตัวขาวตวาดลั่นก่อนจะส่งกำปั้นมาทุบเข้าที่อกผมอย่างแรง โห เกือบโรแมนติกมุ้งมิ้งละมึง นี่บอกรักกูทั้งทีทำไมต้องรุนแรงด้วยวะ ผมยิ้มกว้างซะจนตาหยีแล้วสวมกอดอีกคนแนบแน่นมากขึ้นไปอีก ฝังจมูกเข้าที่แก้มนุ่มก่อนจะเอ่ยบอกถ้อยคำเดียวกัน

 

เออ กูก็รักมึง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 





















 

มึงคิดว่าจะหนีไปไหนได้วะ !’

 

ปล่อยกู.. ได้โปรด กูขอร้อง..

 

กูบอกให้ส่งมันมาไง ส่งมาเดี๋ยวซอกจิน!!!!’

 

 

 

อ๊า !!!!!!!”

 

ร่างขาวซีดของซอกจินสะดุ้งสุดตัวเมื่อลืมตาตื่น ความทรงจำอันเลวร้ายที่มาในรูปแบบความฝันทำเขาแทบคลั่ง ใบหน้าใสชื้นไปด้วยเหงื่อ นัยน์ตาคมเบิกโพลงอย่างคนหวาดกลัว คิมนัมจุนที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จวิ่งมาดูด้วยความตกใจไม่แพ้กัน คนตัวสูงรีบดึงอีกคนที่ยังคงคุมสติไม่ได้มากอดแน่น เสียงทุ้มต่ำกล่าวปลอบประโลมพลางลูบหัวอีกคนเบาๆ

 

ไม่เป็นไร มึงไม่เป็นไรนะ มันก็แค่ฝันร้าย..

 

ปล่อย ปล่อยกูนัมจุน !!!”

 

ซอกจินตวาดลั่นก่อนจะดันร่างอีกคนออก แต่เพราะแรงที่มีนั้นสู้ไม่ได้เลยแม้แต่เสี้ยวเดียวทำให้เขายังคงติดอยู่กับอ้อมกอดนั้น คนตัวซีดกัดปากแน่น สติที่มีเริ่มกลับมาเล็กน้อย

 

ใช่.. มันคือฝัน

 

ฝันร้ายในอดีต

 

อดีตที่เขาอยากจะลบมันทิ้ง

 

ไม่ปล่อย

 

กูโอเคแล้ว

 

แน่ใจ ?”

 

เออ แน่ใจ ปล่อยได้แล้ว

 

ควบคุมลมหายใจให้เป็นปรกติเพื่อเน้นย้ำว่าตัวเขาโอเคแล้วทำให้นัมจุนตัดสินใจผละออก เจ้าของผมสีเงินจ้องมองอีกคนผ่านความมืดด้วยความรู้สึกที่ไม่ค่อยดีนัก เขารู้..เขารู้ว่าอีกคนคงนึกถึงเรื่องเลวร้ายในอดีตแน่ๆ สิ่งที่ทำร้ายซอกจินที่สุดคืออดีต แต่เพราะอดีตนั่นถึงทำให้มีซอกจินในวันนี้.. และเพราะอดีตนั่นทำให้ซอกจินยังคงอยู่ให้เขาวิ่งไล่ตาม

 

แม้ซอกจินจะไม่เคยหยุดรอแล้วสนใจเขาบ้างเลยก็ตาม

 

เขายังคงฝืนตามต่อไป

 

..เออ กูยืมเสื้อมึงใส่นะ ไม่เป็นไรใช่มะ ?”

 

คนตัวสูงถามเบาๆก่อนจะชี้ไปที่เสื้อผ้าที่เขาสวมใส่ ซอกจินขมวดคิ้วอย่างไม่ชอบใจทันที ริมฝีปากอิ่มสบถเบาๆแล้วผลักอกอีกคนให้ห่างออกไปอีก

 

มึงเอาไปเลยก็ได้ กูไม่อยากใส่เสื้อผ้าร่วมกับหมา

 

โอเค้

 

ถึงแม้อีกคนจะแดกดันก็ตามแต่มันก็ไม่ได้ทำให้นัมจุนรู้สึกแย่เลย ..เสื้อผ้าของซอกจิน กลิ่นของอีกคนที่ติดอยู่นั้นทำให้เขารู้สึกดีสุดๆ กับอิแค่เรื่องนี้ก็ทำให้เขามีความสุขได้ละ

 

แล้วเมื่อไหร่มึงจะกลับ

 

คนตัวซีดที่ลุกขึ้นเตรียมตัวไปอาบน้ำบ้างหันมาถามเบาๆ นั่นทำให้นัมจุนรู้สึกหงุดหงิดทันที

 

ไล่เหรอวะ

 

เออ ไล่

 

มันเจ็บนะ.. แม้มันจะเป็นคำสั้นๆแต่มันเจ็บนะ มันไม่มีทางชินหรอกกับเรื่องแบบนี้ หากคุณโดนมีดแทงสิบรอบ คุณกล้าพูดไหมว่ามันไม่เจ็บ จะบอกว่ามันเจ็บจนชา? ไม่มีทาง มันไม่มีทางเจ็บจนชาจนไม่รู้สึกอะไร แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยอมเจ็บว่ะ นัมจุนที่เคยพยายามหนีความเจ็บนี้ไปไม่มีอีกแล้ว มีแต่นัมจุนคนโง่ที่ยอมเจ็บซ้ำแล้วซ้ำอีก..

 

เจ็บแทบตายเพราะคนๆเดียว..

 

แต่กูไม่ไป

 

เฮ้อ..

 

...

 

มึงไม่เหนื่อย ไม่เบื่อบ้างเหรอวะนัมจุน ?”

 

เหนื่อยสิวะ เบื่อด้วยที่มึงเอาแต่ทำตัวแบบนี้

 

ซอกจินเงียบไปทันทีที่ได้รับคำตอบ ใช่..เขาเอง เขาเป็นคนที่เอ่ยปากถามเอง แต่เขาไม่ได้นึกว่าอีกคนจะตอบตรงขนาดนี้ ความรู้สึกหน่วงแปลกๆเข้ามากอบกุมที่จิตใจอีกครั้ง ทำไมเขารู้สึกไม่ดีเลยวะ.. กับอิแค่คำว่าเหนื่อย ว่าเบื่อ ทำไมเขาต้องไปรู้สึกอะไรกับมันด้วย ..

 

งั้นมึงก็ไปสิ

 

ไม่ไป

 

มึงเบื่อกูไม่ใช่รึไง ก็ไปสิ

 

ก็บอกว่าไม่ไปไงวะ !!”

 

เจ้าของผมสีเงินสบถลั่นก่อนจะกระชากคนตัวซีดมาใกล้ๆ ใบหน้าใสเบือนหน้าหนีราวกับไม่อยากจะเสวนาด้วย

 

มองกู

 

ไม่มองแล้วจะทำไม

 

เดี๋ยวมึงก็รู้

 

คำพูดกำกวมของนัมจุนนั้นไม่เคยจะเป็นผลดีกับเขาเลยสักครั้ง นั่นทำให้ซอกจินตัดสินใจมองหน้าอีกคนตามคำสั่ง พลันนัยน์ตาคมดันไปเห็นรอยบางอย่างที่คอของร่างสูงเสียก่อน ความรู้สึกโกรธที่เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมปะทุขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ทันที เขารู้ เขารู้ดีเลยแหละว่ามันคือรอยอะไร !

 

มึงนี่ยังไม่เลิกนิสัยแบบนี้อีกเหรอวะ

 

...?”

 

เอากับอาหารสนุกมากงั้นดิ ?”

 

พูดอะไรวะ..นัมจุนได้แต่ขมวดคิ้วงุนงง แต่เมื่อมองตามสายตาคมของอีกคนที่มองผ่านไปที่ต้นคอของตัวเองก็ทำให้เขาเข้าใจได้ทันที ..อ๋อ มึงหมายถึงไอ้นี่ใช่มะ ?”

 

...

 

ก็แค่หยอกเล่นนิดๆหน่อยๆ กูไม่ได้มั่วขนาดนั้นนะซอกจิน

 

เหอะ..

 

หึงก็บอก

 

หึงห่าอะไรล่ะ!!!”

 

ไม่หึงแล้วจะหงุดหงิดทำไมครับซอกจิน ?”

 

ริมฝีปากอิ่มได้แต่เม้มปากแน่นอย่างคนเถียงไม่ได้ เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะหงุดหงิดไปทำบ้าอะไร รู้ตัวอีกทีก็อยากจะจัดการลบรอยดูดเวรนั่นทิ้งซะแล้วผลักอีกคนออกไปให้ไกลๆ ไปให้พ้นๆหน้าสักทีแค่นั้นเอง !

 

กูก็แค่..

 

แค่ ?”

 

แค่โมโหหิว

 

อ้างไปงั้นแหละ.. หิวห่าอะไรล่ะ เมื่อวานดูดเลือดนัมจุนซะจนอิ่มขนาดนั้นแท้ๆ

 

งั้นก็มากิน

 

ไม่รีรอให้อีกคนพูดมากหาทางไล่ต้อนเขาด้วยคำพูดอีกต่อไป มือขาวซีดจัดการผลักร่างสูงติดกำแพง โน้มใบหน้าใสเข้าที่ซอกคอก่อนจะจรดริมฝีปากดูดดึงผิวส่วนนั้นซะจนมันห้อเลือด คมเขี้ยวที่เสียดแทงเข้าไปส่งผลให้ของเหลวที่เขาหลงใหลและเริ่มขาดมันไม่ได้เรื่อยๆหลั่งไหลออกมาให้ดูดกลืน

 

เหอะ..

 

ชอบมากใช่ไหมเล่นกับอาหารน่ะ

 

งั้นคิมซอกจินก็จะเล่นบ้าง !

 

 

 

 
















 

 

-JIMIN-

 

ติ๊กต่อก..

 

ติ๊กต่อก...ติ๊กต่อก...

 

เสียงนาฬิกาที่เดินไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมายเหมือนกับสะท้อนตัวผมที่นั่งเหม่ออย่างไร้จุดหมายเช่นกัน ข้างกายที่มีร่างของจองกุกนอนอยู่ราวกับเป็นสิ่งเดียวที่ยังคงเหนี่ยวรั้งให้ยังคงนั่งอยู่อย่างนี้ ตั้งแต่พวกนั้นออกไปผมก็ได้แต่นั่งคิด

 

ที่หมอนั่นเป็นแบบนี้เพราะผมจริงๆใช่ไหม ?

 

ถึงไอ้หัวขาวนั่นจะบอกว่าไม่ใช่ความผิดของผมก็เถอะ..

 

แต่ถ้ามันเป็นเพราะผมจริงๆล่ะ ?

 

ตัวผมเองไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจองกุกเป็นอะไรกันแน่ ทำไมก่อนหน้าที่หมอนั่นจะได้รับยาร่างกายถึงซีดอย่างกับคนตายแบบนั้น สภาพงี้ก็โทรมจนน่าใจหาย มันเหมือนกับว่าหมอนั่นเกือบจะหมดลมหายใจไปแล้ว..

 

เหมือนมันจะหายไปจากผมอีก..

 

สัมผัสอุ่นที่เกิดจากการกุมมือมันไว้คือสิ่งเดียวที่เตือนสติผมไม่ให้คิดไปไกล มันคือสิ่งเดียวที่เตือนผมให้ตระหนักได้ถึงชีวิตของจองกุก เตือนให้ผมเลิกฟุ้งซ่านแล้วมองมันที่ยังมีลมหายใจ

 

เมื่อไหร่มึงจะตื่นสักที..

 

ตอนนี้เวลาก็ผ่านไปบ่ายจนเกือบเย็นแล้ว แต่คนตัวขาวก็ไม่มีทีท่าว่าจะตื่น ตัวผมเองตั้งแต่เช้านั่นก็ไม่ได้ก้าวลงจากโซฟาเลยแม้แต่ก้าวเดียว ได้แต่นั่งอยู่ตรงนี้ นั่งรอให้จองกุกลืมตาตื่นมาสักที

 

รีบๆตื่นมากวนตีนกูได้แล้ว

 

...

 

กูหิวข้าวนะ ตื่นมาแล้วไปหาไรกินด้วยกันเถอะ

 

...

 

ตื่นสักทีจองกุก

 

...

 

ตื่นมาพูดคำนั้นกับกูได้แล้ว

 

ผมเอ่ยด้วยเสียงสั่นๆก่อนจะทิ้งตัวลงนอนข้างๆมัน กุมมืออุ่นพลางมองใบหน้าใสที่นอนหลับตานิ่ง ความรู้สึกหน่วงในอกแปลกๆมาพร้อมกับอาการร้อนผ่าวที่ขอบตา น้ำตาที่ผมไม่คิดว่ามันจะออกมาค่อยๆหยดลงทีละเม็ด เสียงสะอื้นที่พยายามกลั้นไว้ดังถี่ขึ้นเรื่อยๆ

 

จองกุก.. ฮึก..

 

ได้โปรด.. มึงลืมตาตื่นขึ้นมาสักที

 

ต้องให้กูบอกกี่ล้านรอบว่าอย่าหายไปจากกู

 

ต้องให้ย้ำอีกกี่ครั้งว่ามึงเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตกูแล้วนะ

 

            ฮึก...

 

            ร้องไห้ทำไม..

 

            เบื้องหน้าที่เบลอเพราะโดนหยาดน้ำใสบดบังถูกทำให้ชัดขึ้นด้วยปลายนิ้วของอีกคน จองกุกยิ้มกว้างซะจนตาหยีก่อนจะดึงผมไปกอดแน่น มืออุ่นที่ผมกุมไว้ถูกบีบเบาๆราวกับจะปลอบประโลม นั่นยิ่งแต่ทำให้ผมร้องไห้หนักขึ้นไปอีก ความรู้สึกโล่งใจเหมือนตัวกระตุ้นต่อมน้ำตาให้ทำงานหนักขึ้นเรื่อยๆ ผมทิ้งฟอร์มทุกอย่าง มืออีกข้างที่ว่างอยู่กอดตอบอีกคนแน่นเหมือนเด็กกำลังงอแง

 

            ฮือ..กว่าจะตื่นนะไอ้เหี้ย..

 

            ไม่ร้องนะครับ จองกุกตื่นแล้วไง ไม่เอา ..ไม่ร้องนะ

 

            เสียงทุ้มปลอบประโลมแผ่วเบาที่ข้างหู จองกุกปล่อยมือผมก่อนจะสวมกอดให้แน่นขึ้นไปอีก ใบหน้าใสเลื่อนมาคลอเคลียที่กกหู มันจุมพิตแผ่วเบาไล่จากใบหูมาที่แก้มแล้วจบที่ริมฝีปาก บดเบียดมอบรสจูบแสนหวานที่ไม่มีการล่วงล้ำใดๆ มันวนเวียนจูบซ้ำๆจนผมหายสะอื้น สัมผัสอ่อนโยนซะจนใจหวิวเปลี่ยนความเสียใจให้เป็นเขินอายแทน

 

            หายงอแงยังหืม ?”

 

            เออ

 

            ผมตอบกลับก่อนมุดหน้าหนีมัน โอ้ย อายว่ะ กูร้องไห้ใส่มันกี่รอบแล้วเนี่ย น่าอายมาก น่าอายสึส จะจบม.ปลายแถมยังเป็นผู้ชายทำไมถึงมาเสียน้ำตาง่ายๆงี้วะ !

 

            อือ อย่าร้องไห้อีกนะจีมิน

 

            ไม่พูดปากเปล่า มือขาวค่อยๆเลื่อนมาปาดคราบน้ำตาออกไปจากหน้าผมเบาๆ นั่นทำให้อุณหภูมิที่ใบหน้าของผมสูงขึ้นไปอีก สายตาจริงจังของมันที่จ้องมองมาทำเอาผมถึงกับหายใจติดขัด หัวใจที่เต้นถี่อยู่แล้วยิ่งแต่รัวเร็วจนสามารถได้ยินมันได้อย่างชัดเจน จองกุกยิ้มบางๆพลางกุมใบหน้าผมเอาไว้

 

            อย่าร้องไห้เพราะฉันอีก

 

            มึงก็อย่าทำให้กูร้องไห้สิ..

 

            ...

 

            มึงอย่าเป็นแบบนี้อีก

 

            ...

 

            ถ้ามึงเป็นแบบนี้อีก กูก็จะร้องไห้

 

            ...

 

            เพราะงั้นห้ามเป็นแบบนี้อีก..

 

            อื้อ

 

            ผมยิ้มจนตาปิดให้มันก่อนจะผละออกจากอ้อมกอดนี่ จองกุกลุกขึ้นนั่งตามพลางมองไปรอบๆ นัยนต์ตาโตกลมสอดส่องไปทั่วพร้อมสูดดมฟุดฟิด

 

            พวกนั้น...นายเห็นพวกเขารึเปล่า ?”

 

            พวกโฮซอก ?”

 

            อือ.. นี่จำชื่อมันได้ด้วยเหรอ ?”

 

            จำได้สิวะ คนแบบนั้นจำไม่ได้สิแปลก..

 

            ลืมมันไปเลยนะ

 

            เสียงที่แข็งขึ้นจองกุกทำเอาผมสะดุ้ง อะไรครับ.. อะไรของคุณเนี่ย คิดว่าสมองกูเป็นแฟลชไดร์ฟสั่งให้จำๆลบๆได้ตลอดเวลาเหรอวะ มึงบ้าป่ะเนี่ยจองกุก วางถุงกาวลงแล้วตั้งสติดีๆเถอะพ่อคุณ บางทีมึงอาจจะมีอาการอาฟเตอร์ช็อคหลงเหลืออยู่

 

            ทำไมกูต้องไปลืมมันล่ะเนี่ย

 

            จำแค่ฉันคนเดียวก็พอ

 

            ...

 

            ผมได้แต่กัดปากตัวเองด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ทำไมเขินวะ ทั้งๆที่ประโยคนั้นของมันแม่งโคตรเห็นแก่ตัว โคตรกวนตีน แต่เขินว่ะ กูเขินมากเลยเนี่ย คือมึงกะจะให้ทั้งสมองกูมีพื้นที่ให้มึงคนเดียวงี้เหรอ ?

 

            ทุกวันนี้ในหัวกูก็คิดแต่เรื่องของมึงคนเดียวอยู่แล้วไอ้หมาโง่ !

 

            แต่กูไม่พูดหรอก.. เดี๋ยวแม่งเหลิง

 

            ไม่มีทาง ใครจะบ้าไปจำมึงคนเดียว

 

            ...

 

            โฮซอกใช่มะ ? กูว่ามันก็น่ารักดีนะ ท่าทางคุยสนุกกว่ามึงด้วย

 

            ...

 

            อีกคนที่หัวขาวก็เท่ดี หน้าดูเลวดี

 

            ...

 

            เจอกันอีกทีน่าจะขอเบอร์… โอ้ย เชี่ย! ทำไรของมึงเนี่ย

 

            ขณะที่ผมพูดไม่หยุดนั่นเอง ฝ่ามือร้อนก็กระชากผมไปนั่งตักมัน ไม่รอให้เกิดการแหกปากเกิดขึ้น ฟันคมของมันพุ่งเข้ากัดริมฝีปากอย่างรวดเร็วจนผมเผลอร้องออกมาด้วยความตกใจ นัยน์ตาโตกลมไร้แววคำว่าล้อเล่น มันดูโมโหร้ายซะจนผมสัมผัสได้ถึงความอันตรายแปลกๆ

 

            ชิบหายละ

 

            กูล้อเล่น

 

            ไม่ตลก

 

            โอ้ย มึงอย่างี่เง่าน่า ชีวิตกูจะให้รู้จักแต่มึงคนเดียวเลยรึไง

 

            อือ

 

            ไอ้หน้าหมา !!”

 

            ก็หวงอ่ะ

 

            ...

 

            ผิดรึไง

 

            เสียงตัดพ้อของมันเหมือนทำตัวละลายใจผม ให้ตายเถอะ ไอ้บ้าเอ๊ย ... มึงพูดแบบนี้กูจะทำอะไรได้นอกจากยอมล่ะวะ !

 

            เออ ไม่ผิดก็ได้

 

            ...

 

            ผมดันมันออกก่อนจะลุกขึ้น นั่งไร้สาระมาตั้งนานก็นึกขึ้นได้ เชร้ด.. ขุ่นจีมินยังไม่ได้กินข้าวตั้งแต่เช้าเลยครับ นี่กูหิวจนขี้เกียจหิวเลยเนี่ย ถึงปากไม่หิวแต่ท้องกูนี่ร้องเป็นจังหวะเมทัลละ ถ้ามันกรีดร้องได้คงตะโกนออกมาว่า กูต้องการอาหารรรแน่นอนอ่ะ เพราะฉะนั้นไม่ทนครับ ผมเดินตรงไปที่ตู้เย็นโดยมีหมาน้อยฟันกระต่ายเดินตามหลังต้อยๆ

 

            อย่าบอกนะว่าไม่ได้กินอะไรเลยน่ะ ?”

 

            ก็..ประมาณนั้น กูรอมึงตื่นทั้งวันอ่ะ

 

            ..ทำไม ไปหาอะไรกินสักแปบก็ได้นี่

 

            กูกลัวมึงหายไปอีก..

 

            ผมพึมพำเบาๆอย่างกระดากอาย แลดูกูขาดมันไม่ได้เลยเนอะ ก็คนมันกลัวนี่หว่า ฝังใจสัสๆอ่ะ  กูเผลอทีไรแม่งหายไปตลอด ผมไม่เอาแล้วนะแบบนั้นอ่ะ แม่งโคตรไม่ชอบ มันไม่โอเคเลย มันทรมาน..

 

            ไม่หายแล้วน่า อยู่นี่แล้วไง

 

            รู้แล้วน่า

 

            ไปหาอะไรกินข้างนอกไหม

 

            ชวนเดทรึไง

 

            อือ

 

            นั่นทำให้ผมห้ามปากตัวเองไม่ให้ยกยิ้มไม่ได้เลย เออ..ตู้เย็นแม่งก็ไม่มีไรกินละ จะให้กินของกระป๋องเดิมๆก็เหี้ย นี่ไม่ได้อยากจะไปเลยนะบอกเลย ก็มันไม่มีอะไรกินไง..

 

            ไปก็ไป

 

           

 

 

 


 

 

 

 

 

            เฮ้ย มึงตักไอ้นั่นให้หน่อยดิ้

 

            ผมบอกจองกุกที่นั่งอยู่ข้างๆพลางเคี้ยวข้าวในปากตุ้ยๆ จองกุกที่อยู่ใกล้ของที่ผมต้องการเลิกคิ้วเป็นเชิงว่าผมใช้มันเหรอ เอ้า ก็อยู่กันแม่งสองคนกูจะใช้ใครล่ะ

 

            แน่ะ.. พวกคุณคงคิดล่ะสิว่าพวกผมจะมากินข้าวมุ้งมิ้งๆเหมือนในซีรีย์ไรเง้..

 

            ตลกละ 55555555555555555 นี่ท้องหิวจนแม่งแทะโต๊ะได้อ่ะ เดินมาหน้าปากซอยเจอร้านโพจังมาชาของอิป้าเปิดอยู่ก็มายืนจกกินเนี่ย ออมุกร้อนๆถูกส่งเข้าปากผมร่วมสิบไม้ ประหนึ่งว่ามีปอบมามาสิงอ่ะคุณ เหมือนกระเพาะเป็นหลุมดำอ่ะ กูกินไม่อิ่มเลยเนี่ย

 

            ตักนี่ใช่ไอ้เขียวๆป่ะ..

 

            สัส นั่นมันผัก เล่นไรไม่ดูเวลา ! หิวเว้ยรีบเอามา

 

            อยู่ๆคนตัวสูงไม่ต่างจากผมสักเท่าไหร่ก็เล่นมุกชวนกระโดดถีบอก คืออะไร อารมณ์ไหนของมึง ปล่อยให้กูยืนกินคนเดียวยังจะพูดกวนตีนอีกเหรอ

 

            อ่อ แล้วผักนี่ใช่แทททูมะ

 

            นั่นมันสัก... ตลกเหรอวะจอนจองกุก -_-”

 

            อ่าวเหรอ... แล้วสักนี่ใช่เวลาทำความสะอาดเสื้อผ้าไรงี้ป่ะ

 

            นั่นมันซัก !! ถ้ามึงไม่เลิกเล่นเดี๋ยวมึงเจอฟัค..

 

            แล้วซักกับฟัคนี่ใช่ความรู้สึกเวลาจองกุกอยู่กับจีมินไหมครับ ?”

           

ห้ะ อะไรวะ..ขณะที่ผมนึกคำตอบอยู่นั่นเอง รอยยิ้มจางๆที่มุมปากของมันก็ทำให้ผมรู้ทันทีว่าอะไร สัส.. เล่นไรเนี่ย

 

ระ..

 

...กูบอกแล้วไงว่าอย่าเพิ่งพูด

 

ริมฝีปากสีสดถูกปิดด้วยมือของผมก่อนที่มันจะเอ่ยคำนั้นออกมา โหย มันใช่ฟีลนี้ไหมมึง มาบอกบ้าอะไรตรงร้านแบบนี้ แต่ปิดไปไม่ถึงสิบวิก็กระชากแทบออกไม่ทันเมื่อคนตัวขาวดันจุ๊บเข้าที่ฝ่ามือผม !

 

เชี่ย!”

 

อ่าว ไม่ปิดแล้วเหรอ ?”

 

ทำห่าอะไรไม่อายป้าบ้างวะ พอเลย เลิกแดกละ

 

ผมบ่นด้วยน้ำเสียงที่แสร้งว่าโมโหเต็มที่ก่อนจะควักๆเงินวางไป ครบไม่ครบไม่รู้ รู้แต่กูอยากจะหนีไปจากตรงนี้เต็มที ฮือ อายอ่ะมึง กูอยากเอาหน้าไถลงไปกับท่อระบายน้ำมากจุดๆนี้

 

อิ่มแล้วเหรอ ?”

 

ยัง

 

แล้วทำไมไม่กินให้อิ่ม

 

เพราะมึงอ่ะ ไม่ต้องมาพูดเลย..”

 

ผมหันไปต่อยไหล่มันแรงๆทีนึงด้วยความหมั่นไส้ โห กล้าถามเนอะคุณจอนจองกุก !! ทว่าต่อยไปไม่กี่ทีหมัดผมก็ถูกหยุดด้วยมือของมัน คนตัวขาวจับไว้แน่นก่อนจะสอดนิ้วเข้ามาเหมือนที่มันชอบทำบ่อยๆ

 

ชอบจับจังนะมือกูเนี่ย..

 

ผมพึมพำเบาๆอย่างไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจจริงๆว่ะมึง คือมือกูก็ใช่ว่าจะนุ่มน่าจับเหมือนมือสาวน้อยน่ารักๆนะ

 

ก็ชอบอ่ะ

 

ทำไม ?”

 

ไม่รู้

 

เอ้า...

 

            ผมว่ามันมีคำตอบนะแต่แม่งกวนตีนไม่บอกอ่ะ ดูจากที่แม่งยิ้มซะจนฟันกระต่ายออกนี่รู้เลย โหยยยย กูจะนอนหลับไหมคืนนี้ นี่ถ้าเห็นคนหล่อๆนอนไม่หลับนี่ไม่ต้องสงสัยว่าทำไม เพราะไอ้หมาข้างๆเนี่ยเลย แกล้งกูจัง กวนตีนกูนักเหรอ หมั่นไส้วะ

 

            แต่ถึงงั้น..

 

            ผมก็ยังอยากให้มันอยู่กวนตีนกันไปนานๆนะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 








 

 

 








 

 

 

 

เสือกเรื่องคนอื่นสนุกนักเหรอ ?”

 

เสียงทุ้มเอ่ยถามคนที่นั่งมองจองกุกกับจีมินตั้งแต่ที่ร้านด้วยความเบื่อหน่าย อิลฮุนที่นั่งเฝ้าดูทั้งสองคนเงียบๆเหลือบมองคนข้างกายก่อนจะถอนหายใจเบาๆ ร่างโปร่งยืนเต็มความสูงแล้วหันไปกระซิบที่ข้างหูโฮซอก

 

แล้วเสือกเรื่องกูนี่สนุกนักเหรอ ?”

 

ไอ้...

 

อยากจะพุ่งไปขย้ำคอสักสามสี่แผลแต่ก็ทำไม่ได้ นอกจากคนจะเยอะไม่พอยังมีคำสั่งจากนัมจุนว่าห้ามทะเลาะกันอีกต่างหาก ไอ้ที่เขามาตามนี่ก็ไม่ได้อยากจะเสือก อยากจะสนใจนักหรอกแต่เพราะคำสั่งจากคนหัวขาวอีกนั่นแหละ นัมจุนนี่ก็เป็นบ้าอะไร เห็นไหมว่าแค่หายใจข้างกันนี่ก็แทบจะกัดกันตายเนี่ยยังจะมาให้อยู่ด้วยกันอีก !

 

เพื่อนมึงกำลังทำผิดกฏอยู่นะ

 

อิลฮุนพึมพำเบาๆก่อนจะหันไปจ้องคนตัวเล็กกับจอนจองกุกที่เดินจับมือกันอย่างไม่ได้รับรู้ถึงตัวตนพวกเขา นั่นทำให้โฮซอกถอนหายใจทันที เขารู้ดีกว่ากฎของหมาป่ามีอะไรบ้าง และจะได้รับโทษยังไงหากทำผิดไป แต่ทำไงได้ล่ะ.. เรื่องแบบนี้มันเลี่ยงได้ที่ไหน

 

ความรักมันห้ามกันได้ที่ไหนล่ะ

 

ไร้สาระ..

 

อ๋อ งั้นมึงจะบอกว่ามึงไม่เคยมีความรักงั้นดิ

 

เสือก

 

โว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย โฮซอกคนนี้โคตรอยากกระโดดไปขย้ำคอมากอ่ะพูดเลย ได้แต่ห้ามอกห้ามใจตัวพลางข่มอารมณ์ที่เริ่มเดือดปะทุ อุตส่าห์พูดดีๆด้วยแล้วทำไมต้องมายั่วอารมณ์โมโหวะ ไม่เข้าใจเลยจริงๆ กับเขานี่เอะอะแซะ เอะอะด่าว่าเสือก ทีกับนัมจุนนี่ก็หงิมเชียวนะครับอิลฮุน !

 

งั้นมึงก็ไม่ต้องไปเสือกเรื่องจองกุก

 

...

 

จะอยู่อีกนานไหม กูจะไปเหล้าแดก

 

ก็ไปดิ ไม่ได้ห้าม

 

ก็นัมจุนให้กูดูแลมึง

 

ไม่ได้เป็นง่อย ดูแลตัวเองได้

 

จะไปดีๆไหมอิลฮุน !”

 

คนถูกเรียกชื่อสะดุ้งทันทีที่โดนตะคอก นัยน์ตาคมหันมามองอีกคนที่เรียกชื่อเขาได้หน้าตาเฉย สนิทกันตอนไหน ? ทำไมถึงกล้ามาเรียกชื่อเขาเนี่ย

 

ไม่

 

มึงจะ..

 

ขณะที่ปากกำลังจะเอ่ยด่านั่นเอง สายตาของโฮซอกก็ดันไปสบเข้ากับร่างโปร่งที่โคตรคุ้นเคย เจ้าของผิวซีดที่สวมใส่เสื้อมิดชิดเสียจนมองใบหน้าแทบไม่ออก หากไม่ใช่คนที่เขาเพียรคิดถึงทุกเวลานี่ก็คงไม่รู้เลยว่าคือใคร จองโฮซอกละความสนใจจากอิลฮุนทันที ขายาวออกวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตเพื่อข้ามถนนไปอีกฝั่ง ข้ามไปหาคนที่เขาเผลอใจให้ไป..

 

            มินยุนกิ..

 

            ยุนกิ !!!!”

 

            เสียงเพรียกของเขาถูกกลบด้วยเสียงทุ้มของอีกคน คิมแทฮยองที่เพิ่งไปซื้อเครื่องดื่มมาเรียกแวมไพร์ตัวซีดที่ยืนอยู่ให้หันไปสนใจ คนผิวเข้มยิ้มกว้างอย่างคนมีความสุขก่อนจะเอื้อมมือไปจัดแจงเสื้อผ้าของคนตัวเล็กให้เข้าที่ ปกปิดผิวบอบบางให้พ้นจากแสงอ่อนๆของท้องฟ้าใกล้ค่ำ การกระทำที่บ่งบอกถึงความรักของทั้งคู่นั้นอยู่ในสายตาของจองโฮซอกทั้งหมด..

 

            มันชัดเจน..

 

            ชัดเจนมากว่ามินยุนกิไม่จำเป็นต้องมีเขาแล้ว

 

            ปี๊นนนนนนนนนน

 

เสียงบีบแตรของรถที่พุ่งมาไม่ได้ช่วยดึงสติที่หลุดไปแล้วของโฮซอกให้กลับมาเลย นั่นทำให้อิลฮุนที่แอบอยู่ต้องพุ่งออกไปกระชากให้คนตัวสูงกลับมายืนในที่ปลอดภัย เจ้าของผมสีคาราเมลสบถด้วยความหงุดหงิด มือขาวสะบัดเข้าที่หน้าอีกคนอย่างไม่มีการออมแรง

 

เพียะ !

 

ยืนเพ้ออะไร

 

...

 

อยากตายเหรอวะ

 

เออ..

 

...

 

กูเจ็บจะตายแล้วเนี่ย

 

งั้นมึงก็ตายไป

 

“…”

 

ถ้าคิดจะทิ้งชีวิตเพราะคนๆเดียวมึงก็ไปตายไป !!!!”

 

มึงมันไม่เคยรักใคร มึงจะไปเข้าใจอะไร..

 

ใครว่ากูไม่เคย

 

“…”

 

มึงก็เหมือนกู รักเขาแต่เขาไม่แล..แต่ถึงอย่างนั้นมึงก็ต้องทน

 

“…”

 

โลกไม่ได้กำหนดมาให้มึงรักคนๆเดียวนะ..

 

เสียงทุ้มที่ตะโกนซะจนเจ็บคออ่อนลง อิลฮุนหอบเล็กน้อยก่อนจะตัดสินใจดึงอีกคนมาสวมกอดเพื่อปลอบประโลมความเศร้าให้จางไป..

 

 

            ตึกตัก..

 

 

            ..แต่ทว่า

 

.. มันไม่ใช่แค่ความเศร้าที่จางไป

 

จองโฮซอกรู้สึก..

 

ตกหลุมรักอีกแล้วครับ

 













 











ช่วงนี้สติไม่ค่อยดีเลยปั่นออกมาได้แบบนี้นะ
5555555555555555555
.กราบ
รับสมัครบอทโฮซอกใหม่เน้อ
สนใจเมนมาหาเหลย @TASMEII
#ฟิคน่ากินชรุง




 
© themy butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

928 ความคิดเห็น

  1. #911 MayKamon (@may-kamon) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 14:17
    สงสารโฮปปี้อ่ะ หนูมันคนใจง่ายอ่ะลูก นี่ก็ยังไม่เข็ดอีก เฮ่ออออ
    #911
    0
  2. #890 raiwawa (@raiwawa) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 23:13
    เดี๋ยวๆแก ตะมัยหนูโฮซอกตกหลุมรักไรง่ายเบอร์นั้นอ่ะลูก 5555
    #890
    0
  3. #875 HANAHm (@GDxNhz) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 11:12
    ฮืออออออออออออออออออออ โอ๋ๆ นะโฮต๊อกกกก
    ตะไมหนูใจง่ายจังลูก 5555555555
    #875
    0
  4. #772 ♥LoveIsNotOver♥ (@i-love-yamamoto) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 เมษายน 2559 / 22:05
    โฮป แกรักคนง่ายมากกกก555555 จองกุกอาาา อยู่กับจีมไปนานๆนะTT
    #772
    0
  5. วันที่ 16 มกราคม 2559 / 19:45
    ฮือออออออออออออออออออ จู่ๆเห็นกิ๊ฟส่งท้ายก็อยากได้โฮปมินขึ้นมาเฉย55555555555555
    โฮ้ยยยหนูลูกกก อิลฮุนนนนนน โฮปก็ตกหลุมรักบ่อยไปนะบางที ฮืออออออ แล้วน้องกุกล่ะ อยู่แบบนี้ไปตลอดได้ไหม มันต้องมีทางรักษาดิ ไรต์ไ่ใจร้ายขนาดนั้นหรอกเค้าเชื่อ
    #687
    0
  6. #624 Jung Tien-In (@tienin) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 22:13
    โฮปแกรักคนง่ายมากกกกกกกกกกกกกกกกกก 2 คู่เ้าไปเดทกันมีความสุขจริงเชียว จองกุกจะทนได้อีกนานแค่ไหน
    #624
    0
  7. #609 Supikakan99 (@sonelittsw99) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 12:38
    สงสาร+ขำโฮซอก อันความรักคนง่ายนี้ สงสาร55555555555555 อย่าวืดอีกนะรอบนี้
    โอ้ยยย จองกุกหาอะไรลงท้องด้วยนะลูกก ไม่ใช่ให้น้องหมูกินแหลกคนเดียว
    นีมจินก็ยังคงมีซัมติงแบบเรื่อยๆ 55555 
    #609
    0
  8. #509 caomei (@paozi) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 มีนาคม 2558 / 01:42
    แปบนะ โฮซอกแม่งใจง่ายจริงๆด้วยว่ะ 55555555555 โอ้ยยยยย รักๆกันได้แล้ว อิลฮุนก็ดุอะไรนักหนา แต่เขินอ่ะ ชอบคู่นี้ -////- วีก้าก็น่ารัก นัมจินเกือบดีละติดที่พี่จินใจแข็งไป ร้องไห้แทนพี่นัมจุน
    #509
    0
  9. #475 sasikarn totong (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 มกราคม 2558 / 18:48
    ไรท์~ เค้ารอมา 3 เดือนแล้วน้าาาาาา มาต่อเร็วๆสิ่ไรท์ อารมณ์มันค้างๆ ^^
    #475
    0
  10. #471 kingoffish (@kingoffish) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มกราคม 2558 / 12:56
    มาต่อเถอะค่าาาาาาาาาาา
    ฮือออ
    #471
    0
  11. #462 newfear_ (@mnsoda) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2557 / 22:27
    อัพพพพพพพพพพพพพ รออยู่วววววววววววว
    #462
    0
  12. #459 playe6829 (@tbsjb-love) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2557 / 17:12
    โฮซอก ใจง่ายมากเรยยยน่ะ เอิ่มรักซะทุกคนอย่างนี้

    #459
    0
  13. #458 monster (@vomgola80) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2557 / 11:40
    โฮซอกกกก แกใจง่ายจังเลยอ้ะ 5555

    ส่วนจินหึง นัมจุนก็ไม่บอก 55 ทำมาเป็นขอดูดเลือดกลบเกลื่อน

    จองกุก ทำไมกวนจีนหมูแบบนั้นอ้ะ เเต่น่ารักมากก >/////<
    #458
    0
  14. #453 haruka13 (@haruharuka) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2557 / 11:20
    เอิ้กกกกก พี่โฮใจง่ายยย สงสารจีมเจรงๆจะได้รักกับแม่นางจอนบ่อ อัพโลดดด
    #453
    0
  15. #452 wphoy (@wphoy) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2557 / 09:25
    ฟินนัมจินอะ พี่จินก็แค่โมโหหิว 5555555555555555555555
    เมดกสเาดกนาเยนดก่้นด่้่ดน้่ดยน้่ส้านา้นบา้นา้บนยดกา้บดกา
    #452
    0
  16. #451 Monkey Devil (@leebul) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2557 / 21:18
    โฮปแพ้กอดหรอ รักง่ายแท้เพียงแค่กอด
    ฮุนแกชอบม่อนหรอ แกมีอดีตกับพี่จิน แกชอบม่อนหรอ??
    รู้สึกหมั่นวีก้า..... พี่ก้าคนผู้ล่อลวงหัวใจพี่โฮปไป
    กุกแกสนอาหารเม็ดไหม ซีเรี่ยลอะๆ แบบว่ากลายเป็นหมาเลี้ยงไรงี้ไง
    คือบางทีอยากให้แกเปลี่ยนสายพันธุ์นะ เป็นแวมฯไง หมูจะได้ให้อาหารไปแบบไม่ต้องตายอะ
    #451
    0
  17. #450 ทำไมยุนกิน่ารัก??? (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2557 / 20:35
    อิลฮุน นายพูดได้ถูกใจเรามาก เอาไป10บาท

    ปล.ไม่อ่านแล้วกุกมิน อ่านโฮปอิลฟินกว่าเยอะ 5555555
    #450
    0
  18. วันที่ 20 ตุลาคม 2557 / 11:59
    แก วีก้าน่ารักอ่ะ งื้ออ -/////- กุกมินนี่หวานทุกตอนเลยช้ะ กรี๊ดด แล้วกุกจะเลิกกินคนมั้ยทีนี้ - -" #โฮปฮุนคือ อะหือ โฮปปิ๊งฮุนแล้วค่ะ นางได้คู่แล้ว กรี๊ด ><
    #448
    0
  19. วันที่ 20 ตุลาคม 2557 / 02:08
    กี๊ดดดดดด โฮปตกหลุมรักอิสฮุนแล้ววว จะรอดูวิธีเกี้ยว555555555 อ๋าาา กุกจะเปนไงต่อล่ะเนี่ย นี่คืออยู่ได้เพราะอันนั้นหรอกใช่มั้ยยย T^T?
    #447
    0
  20. #446 mmhun (@mintsg) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2557 / 21:49
    กุก ไม่กินไรหรอลุก เดี๋ยวก็แย่อีก 

    วีก้าเปิดมาน่ารักอ่ะะะะ

    โฮปฮุนนี่เค้ารอมานาน ไรต์ต่อไวไวนะคะ 

    รอเสมอออ
    #446
    0
  21. #445 melody-m (@mink-ie) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2557 / 17:12
    โฮซอกตกหลุมรักอิลฮุนแล้วใช่ม้ายยยยย

    วีก้าก็หวานเชียวนะ

    จองกุกก็ดูแลตัวเองก่อนเถอะนะเพื่อจีมินนนน
    #445
    0
  22. #444 pangpond0826 (@pangpond0826) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2557 / 17:10
    อัพแล้ว ฮรืออออ~~ น้ำตาร่วง ชอบมากเลย รอนานมากอ่ะ กุกกี้อย่าหายไปจากจีมินนะแก นัมจินก็เรื่องเยอะเหลือเกิน โฮซอกแกแบบใจง่ายไปไหม?? รอตอนต่อไปค่ะ ไรท์สู้ๆ
    #444
    0
  23. #442 สุทธก้า (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2557 / 15:53
    อิพี่ฮ๊ปปปปป ตกหลุมรักอีกเเล้ว555555555555555555555555

    ใจง่ายไปมั้ยนายยยยยยยยยยย แกพึ่งเสียใจกะยุนกิตะเกี้ย ขรรม55555555555

    งื้ดดดดดดดดดดดดดดด วีก้าน่ารักมากกกกกกกก ตัวเล็กกับแทแทออกมาซื้อของด้วยกันแบบ กี้สสสสสสสสส นั่ลลั๊คคคคคคคคคคคคคคคคคคค เข้าใจกันเเล้วโน๊ะ มีความสุขจังโน๊ะะะะะะะะ หิ___________หิ

    กุกมินนนนนนนนนนนนนนน โอ๊ยยยยยย ทำไมน่ารักอย่างเน้ๆๆๆๆ พึ่งผ่านความตายมาจองกุกของเราก็บ่ยั้นจ่ะ

    รุกจีมินอย่างเดียวเลย โอ๊ยยย จีมินนี่ก็นางเอกตลอด น้ำตงน้ำตา555555555 รักเค้าอะโน๊ะ เขินอะ ชอบๆๆๆๆๆๆๆ

    แชปนี้รอนานมากอะ ฮือออออ รอไรท์เตอร์นะค้า สู้ๆๆๆๆ
    #442
    0
  24. #441 HH.KM (@aroonratdevil) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2557 / 14:55
    วีก้ากับกุกมินนี่น่าเว่อร์ เหอ เขินนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน

    แล้วโฮซอกนี่อะไร ตกหลุมรักอีกแล้ว!? โอ้ย อยากจะบ้าตาย 555
    #441
    0
  25. #439 Tao EXO Overdose (@bam42-_-) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2557 / 12:43
    วีก้าเข้าใจกันแล้ว กุกมินน่ารักอ่ะ กึกมีหึง 555 สงสารโฮปอ่ะที่แอบรักก้า แต่นางก็อกหักจนไปรักฮุนแล้ว 555
    #439
    0