คืนค่าการตั้งค่าทั้งหมด
คุณแน่ใจว่าต้องการคืนค่าการตั้งค่าทั้งหมด ?
ลำดับตอนที่ #4 : I Don't Wanna Be Your Lil Bro - Chapter 4 (100%)
[Chen]
“กรี๊ดดดดด!!!”
ผมยิ้มกว้างให้แฟนคลับหลังจากเดินออกมาจากเกท ผมชื่อคิม จงแดครับ ทุกคนรู้จักผมในชื่อของ ‘เฉิน’ นักร้องชาวเกาหลีชื่อดังที่ไปเดบิ้วในประเทศจีน ผมฝันอยากเป็นนักร้องมาตั้งแต่เด็กๆ แล้วครับ จริงๆ ไม่เคยคิดว่าจะได้มาเป็นนักร้องที่จีนแต่เพราะผมต้องการตามหาพี่ชายที่บอกว่าจะหนีไปอยู่จีนพอดีกับที่ทางบริษัทที่ผมเป็นเด็กเทรนอยู่ได้ยื่นข้อเสนอให้ผมไปเดบิ้วที่จีนเพื่อขยายตลาดบันเทิง ผมไม่จำเป็นต้องเรียนภาษาจีนเพราะผมพูดได้หลายภาษา ผมเป็นเด็กเกาหลีอัจฉริยะที่เรียนข้ามชั้นไปหลายปีทำให้เรียนจบก่อนคนอื่น สถานศึกษาหลายที่ต้องการตัวผมแต่ผมอยากเดินตามฝันของตัวเองมากกว่า แม้ว่าผมจะเดบิ้วมาได้เกือบปีแต่ก็ยังตามหาพี่ชายไม่เจอสักที...บางทีตอนนี้อาจจะไปยู่ที่อื่นแล้วก็ได้
ตอนนี้ผมอยู่ที่เกาหลีบ้านเกิดครับ เหมือนโชคชะตาเข้าข้างเพราะตอนแรกที่ผมได้ยินมาว่าจะต้องมาจัดคอนเสิร์ทที่เกาหลีผมก็แอบเสียใจเล็กๆ ที่จะต้องจาก ‘ซาลาเปาน้อย’ ของผมไปตั้งหลายวัน เขาคือคนที่ผมตามตื้อมาตั้งครึ่งปีแล้วครับ ไม่รู้ทำไมไม่ใจอ่อนสักทีทั้งๆ ที่ผมเป็นที่หมายปองของหลายๆ คน แต่ก็เพราะความไม่ใจง่ายนั่นแหละครับที่ทำให้ผมยิ่งหลงกว่าเดิม
“กรี๊ดดดดด!!”
”เฉินโอป้าไฟติ้ง!! กรี๊ดดดด!!”
”คิม จงแด!! คิม จงแด!! คิม จงแด!! โมชิตะ!!!! กรี๊ดดดดด!!!
ผมโบกมือให้แฟนคลับที่ผมรักไม่น้อยไปกว่าซาลาเปาน้อย(ของผม♥) หันไปโค้งแสดงความขอบคุณรอบด้านก่อนจะเดินขึ้นรถคันหรูของบริษัทที่มารับไป ผมยิ้มบางๆ กับตัวเอง
แล้วเจอกันนะ...ซิ่วหมิน
[Chanyeol]
“ดื่มก่อนมั้ย?”
ผมยื่นแก้วที่มีน้ำสีใสอยู่ค่อนแก้วให้ร่างเล็กตรงหน้า มือซ้ายรีบเก็บซอง ‘ยา’ ลงในกระเป๋ากางเกง มือเล็กรับแก้วแอลกอฮอล์ไปดื่มอย่างไม่เอะใจ ผมกระดกแก้วของผมรวดเดียวหมดแล้วเอื้อมมือไปไล้บนหน้าเรียวของคนตรงหน้า มือเล็กวางแก้วเปล่าของตัวเองลงบนเคาเตอร์แล้วจับมือผมที่ประคองหน้าเรียวอยู่ ผมไล่สายตาจากหน้าผากมนลงมาจ้องตาของร่างเล็ก ตาเรียวจ้องกลับอย่างไม่เกรงกลัวหากแต่ดูยั่วยวนเหลือเกิน ผมไล่สายตาผ่านจมูกเชิดลงมาที่ริมฝีปากสีชมพูเล็กจิ้มลิ้มก่อนจะก้มหน้าลงไปพรมจูบเบาๆ
”ฉันรักนายนะชานยอล”
เสียงหวานพูดขึ้นหลังจากที่ผมถอนจูบออกมา ผมรู้ถึงความรู้สึกของร่างเล็กแต่นิสัยที่ไม่ชอบผูกมัดของผมทำให้ผมปฏิเสธไปหลายต่อหลายครั้ง แต่ร่างบางไม่เคยยอมแพ้คอยพร่ำบอกรักผมตลอดและพร้อมจะสนองความต้องการของผมทุกเวลา มีหรือที่คนอย่างผมจะไม่คว้าไว้ แต่ข้อตกลงของเราคือผมจะต้องไม่ถูกผูกมัด ผมไม่ใช่แฟนของเขา และเขาก็แค่ของเล่นชิ้นโปรดของผมเท่านั้น
”ฉันจะบอกนายอีกครั้งนะซูโฮ ฉันน่ะ...
”ฉันรู้...แค่คืนนี้ก็พอนะชานยอล”
ร่างเล็กพูดขัดก่อนที่ผมจะพูดเรื่องข้อตกลงนั่น สายตาที่มองมาดูเศร้าสร้อยอย่างเห็นได้ชัด
>>NCชานโฮใครสนใจส่งเมล?ไปขอที่four_145@hotmail.comได้เลยค่ะ<<
”แฮกๆๆ...ฉะ..ฉัน..ฉันน่ะ..รู้..รู้นะ..ว่านาย..ใส่ยะ..ยา..ลงใน...แก้ว”
เสียงหวานพูดขึ้นอย่างเหนื่อยอ่อน เสียงหอบหนักแสดงถึงความเร่าร้อนของกิจกรรมเมื่อครู่ ดวงตาเรียวสวยสบตาคมของร่างสูงอย่างมีความหมาย ร่างสูงขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ
”แล้วทำไมถึง...ยอม?”
”กะ..ก็..แฮกๆ..ก็เพราะ..ฉันน่ะ..ฉัน..แฮกๆ”
”...?”
”ก็เพราะฉันน่ะ...รักนายมากยังไงล่ะ”
ร่างเล็กยิ้มบางๆ ก่อนจะสลบไป คงจะเหนื่อยมากสินะ ผมโอบร่างตรงหน้าไว้หลวมๆ ...หลับให้สบายนะซูโฮ :)
[Sehun]
"กรี๊ดดดด! อ้ายเซฮุนน่าฮักขนาดเลย"
(กรี๊ดดดด! พี่เซฮุนน่ารักมากเลย)
เสียงกรีดร้องของนักเรียนหญิงในโรงเรียนประจำจังหวัดที่ผมเรียนอยู่ดังขึ้นตลอดทางที่ผมเดิน แบคฮยอนที่มากับผมหายหัวไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ทั้งๆ ที่เมื่อกี้ยังเดินด้วยกันอยู่เลย
"...?"
ผมหยุดเดินแล้วมองรุ่นพี่ที่เดินมาขวางผมด้วยเครื่องหมายคำถาม ถือกล่องของขวัญมาด้วยแสดงว่าต้องมาแบบเดิมแน่เลย ผมหันซ้ายแลขวามองหาตัวช่วยอย่างเจ้าหมาน้อยที่ตอนนี้ยังไม่โผล่มา
"น้องเซฮุน...คือปี้ชอบน้องมาเมินแล้ว จ่วยคบกับปี้ได้ก่อ?"
(น้องเซฮุน...คือพี่ชอบน้องมานานแล้ว ช่วยคบกับพี่ได้มั้ย?)
รุ่นพี่ยื่นกล่องของขวัญสีหวานมาให้ผม ผมยังหันไปมามองหาหมาแบคที่หายไปผิดเวลาซะเหลือเกิน
"เอ่อ...คือผมมีคนฮักอยู่แล้วครับ"
(เอ่อ...คือผมมีคนรักอยู่แล้วครับ)
ผมพูดแล้วยิ้มบางๆพลางนึกถึงหน้าพี่ชายหน้าหวานที่ชื่อลู่หาน ผมพยายามพูดภาษาเหนือแต่สำเนียงมันแปร่งๆ ชอบกล ถึงผมจะฟังเข้าใจแต่สำเนียงยังไม่เป๊ะครับ ส่วนมากผมจะใช้ภาษากลางเพราะผมออกเสียงได้ดีมากกว่า แต่บางทีเวลาคุยกับลุงๆ ป้าๆ ก็ต้องพูดเหนือเพราะพวกแกไม่พูดภาษากลางกัน จะให้ผมพูดกลางคนเดียวก็แปลกๆ
สายตาผมยังไม่อยู่นิ่งคอยสอดส่องหาเจ้าหมาแบคตัวแสบ นี่ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาล่ะคอยดู
"บะต้องผ่อหาน้องแบคฮยอนหรอก หมู่เฮาฮู้หมดแล้วว่าน้องสองคนเป๋นก่าเปื่อนกั๋น บะต้องมาจุ๊กั๋นเลย"
(ไม่ต้องมองหาน้องแบคฮยอนหรอก พวกเรารู้หมดแล้วว่าน้องสองคนเป็นแค่เพื่อนกัน ไม่ต้องมาโกหกกันเลย)
รุ่นพี่พูดดักคอผม ผมไม่รู้จะตอบอะไรออกไปดีเพราะผมใช้แบคฮยอนเป็นไม้กันสาวๆ พวกนี้ ถ้าตอบว่าไม่ได้เป็นพวกสาวๆ ที่ผมเคยปฏิเสธไปก็จะกลับมาอีกเป็นขบวน วุ่นวายกว่าเดิมอีก แต่ถ้าตอบว่าเป็นแล้วรุ่นพี่เขามีหลักฐานล่ะ? ดูหน้ามั่นใจซะขนาดนั้น ยังไม่ทันได้คิดคำตอบผมก็เห็นเจ้าหมาแบคเดินมาทางนี้ ผมรีบเดินฝ่ากลุ่มนักเรียนมุงออกไปโอบร่างเล็กไว้แล้วดันหลังให้เขาเดินกลับมาหารุ่นพี่ที่ยืนถือกล่องของขวัญค้างเติ่งที่มองมาทางนี้ตาโต ผมดันหลังผมอย่างเป็นธรรมชาติจนไม่มีใครสังเกตุเห็น
"นี่ไงครับ'แฟน'ผม ถ๋ามเอาเลยครับว่าแม่นก่อ"
(นี่ไงครับแฟนผม ถามเอาเลยครับว่าใช่มั้ย)
ผมหันไปยิ้มคาดคั้นให้กับแบคฮยอน เจ้าหมาน้อยที่เหมือนเพิ่งจะเข้าใจสถานะการหันไปร้องอ้อกับตัวเองเบาๆ ทำไมไม่หัดพูดในใจมั่งนะ =='
"ใจ่แล้วครับปี้ ผมกับเซฮุนเป๋นแฟนกั๋นครับ รบก๋วนปึ้จ่วยเก็บกล่องของขวัญเน่าๆ ปิ๊กไปโตยเน้อครับ บะต้องมายุ่งกับ'แฟน'ผมแหมเน้อ:)"
(ใช่แล้วครับพี่ ผมกับเซฮุนเป็นแฟนกันครับ รบกวนพี่ช่วยเก็บกล่องของขวัญเน่าๆ กลับไปด้วยนะครับ ไม่ต้องมายุ่งกับแฟนผมอีกนะ)
ฮ่าๆ รุ่นพี่หน้าจ๋อยหลังจากโดนเจ้าลูกหมาจิกกัดเบาๆ พร้อมรอยยิ้มกวนประสาท แต่ก็ไม่วายทำหน้าเชิดแล้วโวยวายเสียงดัง
"วอก! ปี้ไปสืบมาหมดแล้ว หน้าแบนๆ จะอี้น้องเซฮุนบะคบฮื้อเสียจื่อหรอก"
(ตอ(แหล)! พี่ไปสืบมาหมดแล้ว หน้าแบนๆ แบบนี้น้องเซฮุนไม่คบให้เสียชื่อหรอก)
"ฮึ่ยยย! ปากจะอี้เอาซักกำบ๋อ? หน้ายังกับปลวกหลงจ๋อมยังกล้ามาว่าคนอื่น หนังหน้าดำๆ เป๋นหลุมเป๋นบ่อขนาดเดือนยังก๊านเหมือนบะเกยดูแลมาเต้าเกิด ต๋าข้างนึ่งน้อยข้างนึ่งใหญ่บะมีความสมดุลในชีวิต ฮู้ดังก็บะมีดั้งหายใจ๋ได้ก่อก็บ่ฮู้ ปากห้อยเหมือนมีคนเอาตี้หนีบผ้าสิบอันมาหนีบ..."
(ฮึ่ยยย! ปากแบบนี้เอาซักทีมั้ย? หน้าเหมือนปลวกหลงจอมยังกล้ามาว่าคนอื่น หนังหน้าดำๆ เป็นหลุมเป็นบ่อขนาดพระจันทร์ยังยอมแพ้เหมือนไม่เคยดูแลมาตั้งแต่เกิด ตาข้างนึงเล็กข้างนึงใหญ่ไม่มีความสมดุลในชีวิต จมูกก็ไม่มีดั้งหายใจได้มั้ยก็ไม่รู้ ปากห้อยเหมือนมีคนเอาที่หนีบผ้าสิบอันมาหนีบ...)
โดนครับ ยัยเจ๊รุ่นพี่ดันไปปากดีว่าหมาแบค ว่าหน้าแบนคำเดียวโดนยาวเลยครับ ฮ่าๆๆ เล่นผิดคนแล้วครับพี่สาว~
"อะ..."
"ยัง! ผมยังอู้บะจบ มารยาทน่ะมีก่อ? โฮงเฮียนสอนไปตึงวันหยังบะจ๋ำพ่อง? เอาเวลาไปทำก่าเรื่องไร้สาระ ผ่อเหลาะ..เอาตังตี้ไหนไปซื้อสร้อยมาฮื้อป้อจาย มีตังยะหยังบะเก็บไว้ฮื้อป้อแม่...ตี้บ้านยะก๋านอะหยัง?"
(ยัง! ผมยังพูดไม่จบ มารยาทน่ะมีมั้ย? โรงเรียนสอนไปทุกวันทำไมไม่จำมั่ง? เอาเวลาไปทำแต่เรื่องไร้สาระ ดูสิ..เอาเงินที่ไหนไปซื้อสร้อยมาให้ผู้ชาย มีเงินแล้วทำไมไม่เก็บไว้ให้พ่อแม่...ที่บ้านทำงานอะไร?)
เจ้าหมาไม่เปิดโอกาสให้รุ่นพี่เถียงเลยซักแอะ มือเล็กกระชากกล่องของขวัญมาเปิดดูแล้วบ่นไม่หยุด ปากห้อยๆ ที่หมาแบคพูดถึงได้แต่อ้าพะงาบๆ มือไม้ชี้หน้าร่างเล็ก ตาที่ไม่เท่ากันเบิกกว้างอย่างอึ้งกับคำด่าพวกนั้น
"นะ..นี่! อะ..."
พอเห็นว่าเจ้าหมาแบคเงียบรอคำตอบก็ทำท่าจะเปิดปากด่ามั่ง แต่หมาน้อยของเราไวกว่า ถามย้ำคำถามเดิมอีก
"ถามว่าตี้บ้านยะก๋านอะหยัง?"
(ถามว่าที่บ้านทำงานอะไร?)
"ขะ..ขายเครื่องเขียน"
รุ่นพี่ตอบเสียงตะกุกตะกักโดยที่ยังไม่ละความอึ้ง ทึ่งในตัวร่างเล็ก
"ลองคิดเหลาะว่าป้อแม่จะต้องขายดินสอกี่แท่งกว่าจะได้ตังก่าสร้อยเส้นนี้ ตังเติงตี่ป้อแม่ฮื้อมาก่อเอามาซื้อของฮื้อป้อจาย...ผมเผ้าน่ะจะไปเสี้ยงตังย้อมสียะหยัง ย้อมแล้วบะงามยังบะปอ หน้ายังเหมือนแมงเม่าแก้นควันแหม"
(ลองคิดสิว่าพ่อแม่จะต้องขายดินสอกี่แท่งกว่าจะได้เงินค่าสร้อยเส้นนี้ เงินที่พ่อแม่ให้มาก็เอามาซื้อของให้ผู้ชาย...ผมเผ้าน่ะจะไปเสียเงินย้อมสีทำไม ย้อมแล้วไม่สวยยังไม่พอ หน้ายังเหมือนแมงเม่าสำลักควันอีก)
"มะ..."
"ยังบะจบ! กระโปรงนักเฮียนมีกฏว่าฮื้อใส่ระดับเข่า เข่าปี้สูงจ๋นจะติดจิ๊มิ๊เลยกะ จะใส่ไปฮื้อป้อจายตี้ไหนผ่อ ถึงจะมีคนผ่อแต่ป้อจายดีๆ เขาก็คงบะอยากอยู่ใกล้แม่ยิงจะอี้หรอก หน้าก็เละเป๋นปลวก ผมก็หวั๋นกันเหมือนฮังนกตกต่อน้ำเสีย ฮู้ดังแบนเหมือนโดนสิบล้อก๋ายผ่านไปมาสามสิบห้าเตื่อ คอสั้นเป๋นข้อๆ เหมือนกระบอกไม้ไผ้ เอาไปฮื้อหลินปิง ช่วงๆ กับหลินฮุ่ยยังลู่เอาไปขว้างเพราะบะอยากฮื้อลูกมันกิ๋นแล้วต๋าย แล้วไหนจะ..."
(ยังไม่จบ! กระโปรงนักเรียนมีกฏว่าให้ใส่ระดับเข่า เข่าพี่สูงจนจะติดจิ๊มิ๊เลยหรอ จะใส่ไปให้ผู้ชายที่ไหนดู ถึงจะมีคนดูแต่ผู้ชายดีๆ เขาก็คงไม่อยากอยู่ใกล้ผู้หญิงแบบนี้หรอก หน้าก็และเป็นปลวก ผมก็พันกันเหมือนรังนกตกท่อน้ำเสีย จมูกแบนเหมือนโดนสิบล้อขับผ่านไปมาสามสิบห้ารอบ คอสั้นเป็นข้อๆเหมือนกระบอกไม้ไผ่ เอาไปให้หลินปิง ช่วงๆ กับหลินฮุ่ยยังแย่งเอาไปทิ้งเพราะไม่อยากให้ลูกมันกินแล้วตาย แล้วไหนจะ...)
"กรี๊ดดดด!! ปอเลยบ่าละอ่อนน้อยนี่ หัดเคารพรุ่นปี้พ่อง"
(กรี๊ดดดด!! พอเลยไอ้เด็กนี่ หัดเคารพรุ่นพี่มั่งสิ)
รุ่นพี่กรีดร้องอย่างบ้าคลั่งกับคำด่ามารธอนสะท้านทรวงนั่น หน้าดำๆ แดงกล่ำไปด้วยความโกรธ ผมรู้สึกเหมือนหน้ายัยรุ่นพี่เหมือนเอเลี่ยนถ้าเปรียบกับคำด่าของหมาแบค ฮ่าๆๆ ผมรู้สึกเหมือนหมาแบคมันพ่นไฟออกไปด้วยแหละครับ ฮ่าๆๆๆ
"ผมจะเคารพ...ถ้าปี้ทำตัวน่าเคารพ:)"
(ผมจะเคารพ...ถ้าพี่ทำตัวน่าเคารพJ )
แบคฮยอนยิ้มอย่างกวนๆ ให้รุ่นพี่
"ปากดีนักน้อ จะไดปี้ก็บะเจื้อว่าสองคนเป๋นแฟนกั๋น ถ้าเป็นแฟนกั๋นจะไดหน้าเว็บเซฮุนเลิฟเว่อร์ถึงบะมีฮูบจู๋จี๋เลย ถ้าเป๋นแฟนกั๋นแต้หยังบะลองจูบกันฮื้อหมู่เฮาผ่อว่าเป็นแฟนกั๋นแต้ๆ กล้าก่อๆ"
(ปากดีนักนะ ยังไงพี่ก็ไม่เชื่อว่าสองคนเป็นแฟนกัน ถ้าเป็นแฟนกันทำไมหน้าเว็บเซฮุนเลิฟเว่อร์ถึงไม่มีรูปจู๋จี๋กันเลย ถ้าเป็นแฟนกันจริงทำไมไม่ลองจูบกันให้พวกเราดูว่าเป็นแฟนกันจริงๆ ล่ะ กล้ามั้ยๆ)
ยัยรุ่นพี่งี่เง่าพูดขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้
"ผมเขาบะได้ใจ๋กล้าหน้า____เหมือนปี้เน้อครับ ไผมันจะมาจูบกั๋นฮื้อคนอื่นถ่ายฮูบ"
(พวกผมไม่ได้ใจกล้าหน้า____เหมือนพี่นะครับ ใครมันจะมาจูบกันให้คนอื่นถ่ายรูป)
แบคฮยอนพูดคำว่า ’ด้าน’ อย่างไม่มีเสียง หน้าเล็กหันไปมองรอบๆ ที่เต็มไปด้วยทะเลโทรศัพท์...ครับ มันเป็นทะเลโทรศัพท์จริงๆ โทรศัพท์หลายเครื่องกำลังบันทึกภาพการด่าไฟแลบของแบคฮยอนที่อีกไม่นานคงจะเผยแพร่ไปทั่วเว็บบอร์ดโรงเรียน
"บะกล้าแม่นก่อ..."
(ไม่กล้าใช่มั้ย...)
ขวับ!
“O[ ]O”
ผมทนรำคาญยัยรุ่นพี่งี่เง่าไม่ไหวเลยกระชากตัวแบคฮยอนเข้ามาใกล้แล้วแกล้งกดจูบเร็วๆ โดยที่มีนิ้วเรียวของผมกั้นอยู่แต่ทำเหมือนแค่ประคองหน้าบางไว้เท่านั้น
"ปอใจ๋แล้วแม่นก่อครับ แล้วบะต้องเอาหน้า’ปลวกๆ’ ของปี้มาจีบแฟนผมแหมเน้อครับ ทุกคนตี้หันเป๋นพยาน ถ้าปี้มายุ่งกับ ‘แฟน’ ผมเดวจะโดนซักกำเน้อครับ"
(พอใจแล้วใช่มั้ยครับ แล้วไม่ต้องเอาหน้าปลวกๆ ของพี่มาจีบแฟนผมอีกนะครับ ทุกคนที่เห็นเป็นพยาน ถ้าพี่มายุ่งกับแฟนผมเดี๋ยวจะโดนซักทีนะครับ)
แบคฮยอนจิกกัดพร้อมย้ำคำว่า ‘แฟน’ ดังๆ เน้นๆ ใส่หน้ารุ่นพี่แล้วไม่ลืมควงแขนผมโชว์ก่อนจะ ‘ปา’ ระเบิดลูกสุดท้ายก่อนจะเดินสะบัดหน้าออกไป ฮ่าๆๆๆๆ
"อ้อ ถ้าไข่ได้หมอฮักสาหลุมบนหน้าก็ขะใจ๋เซาะเน้อครับ เดวหลุมมันจะใหญ่เกิ๋นเยียวยาไปซะก่อน:)"
(อ้อ ถ้าอยากได้หมอรักษาหลุมบนหน้าก็รีบหาซะนะครับ เดี๋ยวหลุมมันจะใหญ่เกินเยียวยาไปซะก่อนJ )
-------------------------------------------------------------------------------------
เฉินตามหมินมาแล้ววว~ หมินจะทำหน้ายังไงตอนเจอเฉินนะ?
เอ๋อแอบชั่วร้ายใส่ 'ยา' ลงในแก้วของลีด
ลีดก็เข้าข่าย 'ทำเพราะรัก' ฮือๆๆ TT
เอ็นซีชานโฮแต่งนานมาก! อยู่ๆ ไรเตอร์ก็แต่งไม่ออก พล็อตของคู่อื่นผุดขึ้นมาเต็มไปหมด
แต่รับรองความฮอตของคู่นี้ค่ะ:)
(‘ของเล่น’ของอิเอ๋อทำเอาลีดของเราแทบบ้า)
หมาแบคด่าได้แบบ...555
ไรเตอร์ห่างภาษาเหนือมานานบางคำอาจตกหล่น รีดเดอร์ชาวเหนือช่วยแนะนำด้วยเน้อ :D
อย่าลืมติดตามฟิคเรื่องนี้นะคะ
(ไรเตอร์แอบโลภอยากได้โหวตกับคอมเม้นต์เยอะๆ ล่ะ ไม่ดีเลยเนอะ
แค่มีรีดเดอร์ที่น่ารักมาคอยให้กำลังใจ
แม้จะเม้นแค่อีโมติคอนตัวเดียวหรือแค่ยอดวิวเพิ่มหนึ่งวิวไรเตอร์ก็มีกำลังใจแต่งต่อแล้วค่ะ
รู้สึกเหมือนว่ามีคนรออ่านฟิคของเราอยู่ เราต้องแต่งต่อนะ ประมานนี้)
เวิ่นมาเยอะ ไรเตอร์ขอตัวไปสรรหาความแฮ่ดของหมาแบคก่อนนะคะ
ขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนค่าาา ♥
ปล้ำลู่. ถ้าเห็นไรเตอร์พิมพ์ผิดเตือนด้ยนะคะ
ไรเตอร์ไม่ชอบให้งานเขียนของไรเตอร์มีคำผิดนอกจากผิดเพื่อเสียงหรืออารมณ์
อย่าคำว่า'มั้ย'ที่ไรเตอร์ใช้เพราะมันออกเสียงสูงกว่าคำดั้งเดิมซึ่งก็คือคำว่า'ไหม'
งงกันมั้ย? 555
ปล้ำลู่รอบสอง. ไรเตอร์เห็นจำนวนคนขอเอ็นซีก็ดีใจมากที่มีคนอ่าน
ยังไงก็คุยเล่นกับไรเตอร์ได้นะคะ :)
[11/08/12]
ความคิดเห็น