[Yaoi] Feel Addict|รู้สึกติด [Mpreg]

ตอนที่ 5 : Chapter 4 : ปรับตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,751
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 295 ครั้ง
    26 ม.ค. 62




|Chapter 4 : ปรับตัว|

คนเราไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนแต่ต้องปรับตามสถานการณ์



อ้วกกกกก!!


“เป็นไงบ้างวะ?” เซนถามขึ้นอย่างร้อนรนจนดูน่าตลก  ลูบหลังร่างบางของคุณแม่มือใหม่ให้อาเจียนใส่ชักโครกเต็มที่ ท่าทีกระวนกระวายทำให้ชามชาอดยิ้มขำไม่ได้


“แค่ก...ไม่เป็นไรๆ” ชามชาบอกปัดปล่อยให้เพื่อนช่วยพยุงมาล้างหน้าล้างตา พร้อมเรื่องที่ต้องรู้เพิ่มขึ้นในหัวอีกข้อ ชามชา กินปลาหมึกไม่ได้


“บอกแล้วว่าอย่ากินๆทำไม่ไม่ฟังกันบ้างว่ะ” เสียงดุๆของแกมม่าที่ว่าพลางพยุงมานั่งที่โซฟา ทำให้คนท้องที่ลอบยิ้มอยู่หุบฉับแถมหันไปทำหน้าบึ้งใส่ด้วย


“ก็กูอยากอะ!”


“ถ้าไอ้ฝิ่นรู้เข้ามึงไม่ได้มาทำหน้าบึ้งใส่กูอย่างนี้แน่!” แกมม่าว่าดุๆ


“ไอ้ฝิ่นมันไม่ว่ากูหรอก”


“ไม่ว่าน้อยน่ะสิ” เซนเบะปากเซ็งๆเมื่อกลางถึงร่างสูงพ่อของเด็กในท้อง ที่ดูจะห่วงคนตัวบางยิ่งกว่าอะไร แต่ก็แน่ล่ะลูกคนแรก


“เรื่องไอ้ฝิ่นชั่งมันก่อนแต่กูอยากกินไอติมอะ” พออากาศเริ่มดีก็ร้องเรียกหาไอศกรีมที่ตอนนี้โดนจำกัดจำนวนให้กินได้เพี่ยงหนึ่งถ้วยต่อวัน


“มึงกินหมดโควตาแล้วรอพรุ่งนี้นะสาวน้อย” เซนว่ากวนๆแล้วนั่งลงข้างเปิดทีวีดูไม่สนใจคนหน้าบูดสักนิด พอตวัดสายตาไปหาแกมม่าร่างสูงก็เบือนหน้าหนีเดินเข้าครัวไป เก็บเขาจานที่กินค้างไว้อยู่เห็นดังนั้นคนท้องยิ่งขัดใจเข้าไปใหญ่

 


|ChamCha Part|


น่าเบื่อ น่าเบื่อ น่าเบื่อ...


คำนี้วนเวียนอยู่ในหัวของผมมาตลอดตั้งแต่ตื่นขึ้นมาแล้วไอ้เซนกับไอ้แกมม่ามาอยู่เป็นเพื่อนคอยห้ามนั้นห้ามนี้ไปหมด โคตรเซ็งเลยครับ


ตอนนี้ผมก็ท้องได้เกือบๆ 4 เดือนแล้วท้องยังไม่โตเท่าไหร่ เห็นคุณหมอบอกว่าเป็นท้องแรก แถมเป็นผู้ชายด้วย ขนาดครรภ์เลยไม่ใหญ่มาก ซึ่งมันก็ดีต่อผมนะไปเรียนคนก็ทักแค่ดูอวบๆรึเปล่า แต่อย่างว่าใครมันจะไปคิดว่าผู้ชายจะท้อง


 ช่วงนี้เป็นช่วงสอบไฟนอลอาทิตย์สุดท้ายของมหาลัยผม แต่คณะผมสอบเสร็จแล้วครับ เหลือแต่พวกคณะสายวิทย์ วิศวะ นี่แหละครับที่ยังไม่เสร็จ แน่นอนว่าเป็นคณะของไอ้สองตัวที่นั่งดูทีวีแบบโคตรชิว อยู่ในห้องผม


โคตรหน้าหมั่นไส้! เพราะถึงพวกมันจะทำตัวชิวขนาดไหน แต่เกรดมันนี่โหดกันมากครับไล่เก็บเอกันแทบหมด ส่วนผมน่ะหรอง่วงก็ง่วงยังต้องนั่งถ่างตาอ่าน คะแนนก็แบบพอถูไถไป


“พวกมึงไม่ไปอ่านหนังสือกันหรอว่ะ พรุ่งนี้สอบกันนี่หว่า” ผมรีบหาทางไล่พวกมันออกจากห้องครับ จะได้ลงไปซื้อไอศกรีมกินให้ฉ่ำปอด


“อ่านมาเยอะแล้ว” ไอ้แกมม่าว่าแล้วยักคิ้วข้างเดียวแถมเหยียดยิ้มแบบแบดๆ นี่ถ้ากูเป็นผู้หญิงอาจจะกรี๊ดจนสลบ  แต่กูเป็นผู้ชายท่าทางของมันทำให้น่าเอาตีนไปสัมผัสหน้าสักทีมาก


“ทบทวนอยู่ตลอดไม่ต้องอ่านวันสุดท้ายเยอะก็ได้” ไอ้เซนพูดนิ่มๆแต่จงใจเซะผมน่ะสิ!


เออ! กูมันพวกอ่านไม่กี่วันก่อนสอบแล้วไงว่ะ!!


“เออ! ขอให้มึงได้เอฟไอ้พวกเหี้ย!”  ผมว่าพวกมันอย่างอารมณ์เสีย แต่พวกแม่งแค่ยิ้มขำแค่นั้น


แล้วไอ้ฝิ่นก็นะหายหัวอีกแล้ว!! ตื่นขึ้นมาก็ไม้เจอแล้ว ไม่บอกก็รู้ว่าพาแพรวาไปเที่ยวชัวร์ แถมส่งไอ้สองตัวมันมาควบคุมพฤติกรรมอีก!


ไม่รู้ล่ะตอนนี้พาลหมด!


ติ๊ง---หน่องงงงง

ผมหันไปดูที่ประตู ทันทีที่ได้ยินเสียงกดออด ส่วนไอ้เซนก็รู้หน้าที่เดินไปเปิดประตู ซึ่งก็ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าใคร เมื่อเสียงดังแทรกขึ้นมา


“ฮาโล่วววววววว” ซาลาเปาคนเดิมเพิ่มเติมคือมันหิ้วพ่อมาด้วย


“อ้าว~สวัสดีเฮียตะวัน” ผมทักทายอย่างอารมณ์ดีเมื่อเห็นเฮียตะวันหิ้วถุงมินิมาร์ทที่มีไอศกรีมมาด้วย พวกไอ้เซนกับไอ้แกมม่าก็ยกมือไหว้ เฮียเขาก็พยักหน้ารับ


เฮียตะวัน เป็นผู้ชายที่ดูโคตรภูมิฐานครับแบบไม่น่ารู้จักเด็กเกรียนๆอย่างไอ้เปา อายุอานามก็น่าจะสักสามสิบปี ดูหล่อแบบผู้ใหญ่เท่ๆ ที่บอกว่าเป็นพ่อนี่ไม่ใช่พ่อจริงๆนะครับ


แบบว่า...พ่อทูลหัวน่ะครับ


“หืม? ไหนเปาบอกว่าท้องได้ 4 เดือนแล้ว?” เฮียก็สนิทกับพวกผมดีครับ ผมก็เคยบอกไอ้เปาว่าไม่ได้ว่าอะไรถ้ามันจะเล่าให้เฮียฟังขอแค่ไม่ถึงหูพ่อแม่ก็พ่อ  


ไอ้เปามันอยู่บ้านเฮียตั้งแต่เด็กๆแล้วครับ รู้สึกพ่อแม่เปาจะนับถือพ่อแม่เฮียกันเป็นพี่เป็นน้อง แต่พ่อแม่ไอ้เปาเขาทำงานต่างประเทศเลยฝากบ้านเฮียไว้ เฮียเขาจะไปรับไปส่งไอ้เปาตลอด ผมที่เป็นเพื่อนกับไอ้เปาตั้งแต่ป.3เลยสนิทกับเฮียมันด้วย แถมเฮียเขาใจดีครับ สายเปย์เลี้ยงแม่งทุกอย่างขนาดผมไปด้วยยังได้อานิสงส์เลย ดั้งนั้นเรื่องของเพื่อนเปาเฮียเขาต้องรู้ทุกเรื่องครับ


หืม?? ใครขายเพื่อนนะครับ ไม่มีหร๊อก~


เรื่องนั้นเอาไว้อีกทีกลับมาตอบคำถามเฮียมันก่อน


“ก็ 4 เดือนแล้วท้องไม่โตมากเฉยๆ”


“อือ ก็ดูอวบๆขึ้นเยอะ ถึงเฮียจะไม่เห็นด้วยที่เราจะปิดพ่อแม่แต่ถ้ามีอะไรก็บอก อย่างน้อยจะได้ช่วยกัน” เฮียตะวันว่าแล้วลูบหัวผมเบาๆ


“ครับ” ผมก็พยักหน้ารับเบาๆ หันไปมองไอ้เปา มันก็ยืนยิ้มอยู่ เฮียก็เหมือนนึกขึ้นได้ยื่นถุงไอศกรีมที่ซื้อมาฝากให้ ผมนี่ยิ้มร่าเลยครับ ส่วนไอ้เซนกับไอ้แกมม่าก็ส่ายหัวอย่างหน่ายใจ


แต่ใครจะสนล่ะ ของอร่อยอยู่ตรงหน้าทั้งที จ้วงไอศกรีมอย่างสบายใจสิครับ!


ติ๊ง---หน่องงงงง


ผมที่กำลังจะตักคำที่สองก็ต้องชะงัก หันมามองหน้าเพื่อนงงๆ เพิ่งจะบ่ายโมงกว่าๆเวลานี้ในกลุ่มเขาคนอื่นน่าจะสอบกันอยู่หรือติดงานตามที่คุยกันไว้ ไอ้ฝิ่นก็น่าจะยังไม่กลับ


แล้วใครว่ะ!?


ติ๊ง---หน่องงงงง


กดมารอบที่สองแล้วผมเลยพยักหน้าให้ไอ้เปามันไปเปิด


แกร็ก...


เฮียซิกก้า!! ผมอุทานในใจทันทีที่เห็นว่าใคร รอบกลืนน้ำลายลงคอ


เหี้ยแล้วไง!!


 “อ้าวเฮียซิการ์ มาไง” แต่แน่นอน เพื่อความก็ต้องปั้นหน้ายิ้มร้องทักอย่างยินดีปรีดากับการมาของเฮียมัน  ไอ้ฝิ่นมึงอยู่ไหนมาเอาพี่มึงไปเก็บที...


“ไม่ได้เจอตั้งนานอ้วนขึ้นรึเปล่าวะชา” เห็นไหมเล่า แค่มองปราดเดียวทั้งทีผมยังนั่งอยู่บนโซฟา เฮียมันยังรู้ถึงถึงความเปลี่ยนแปลงของผมเลย บ้านนี้เขาฉลาดเป็นกรดกันน่ะครับ โดยเฉพาะเฮีกซิกที่ช่างสังเกตมากประหนึ่งเป็นโคนันกลับชาติมาเกิด!


“แฮ่--นิดหน่อยเฮีย ว่าแต่มาหาไอ้ฝิ่นหรอ” ผมรีบเปลี่ยนเรื่องทันควัน ไม่อยากพูดอะไรให้เข้าตัว


“เออ พอดีมาทำธุระที่กรุงเทพเลยแวะมาหา” เฮียมันตอบยิ้มๆ แล้วหันไปทักทายเฮียตะวัน กับพวกเพื่อนๆผม เฮียมันไม่ได้สนิทกับเฮียตะวันมากแต่ก็เจอตามงานหรือตอนไปเที่ยวกันบ่อย ส่วนพวกเพื่อนๆผมนี่เรียกว่าซี้ปึ่ก เข้ากันได้ดีโคตรๆ


“แล้วพักที่ไหนอะเฮียจะได้เจออีกปะเนี่ย” ผมถามลองเชิงดูก่อน เพราะดันเหลือบไปเห็นกระเป๋าที่เฮียมันหิ้วมาด้วย สาธุขอให้เฮียมันหิ้วใส่ของฝากมาเฉยๆไม่ใช่เสื้อผ้าด้วยเถอะ


“พักที่นี่แหละอยู่เป็นอาทิตย์ไปพักโรงแรมไม่คุ้ม” แต่พอเฮียมันพูดเท่านั้นแหละ เหมือนสวรรค์ล่มลงมาตรงหน้า มันจะพักที่นี่อะนะ!! ซวยแล้วววว


“ห๊ะ!!” พอเผลออุทานออกมาเฮียมันก็หันควับมามองหน้าทันที


“ทำไมวะ?” เฮียซิกหรี่ตาลงอย่างสงสัย แน่นอนครับว่าผมไม่มีสิทธิ์ไล่มันไปนอนที่อื่นเพราะไอ้ห้องที่ยืนอยู่นี้ก็เป็นห้องของเฮียมันซื้อไว้ตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัย พอไอ้ฝิ่นติดที่เดียวกันก็เลยให้ฝิ่นอยู่ต่อ ส่วนผมก็ได้อานิสงส์ไอ้ฝิ่นชวนมาอยู่ด้วย ใครจะปฏิเสธล่ะครับ


                “เปล่าคือห้องเล็กยังไม่ได้ทำความสะอาดเลย” สายตาเฮียมองมาแบบเคลือบแคลงแต่ก็พยักหญ้ารับเบาๆ และเหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา


            โธ่ ทำให้เฮียมันยิ่งสงสัยซะแล้ว


“กูนอนได้อยู่แล้ว” แววตานึกสนุกของเฮียที่มองมายิ่งทำให้ผมร้อนๆหนาวๆ ถ้าเฮียรู้ว่าผมท้องมันบอกพ่อแม่มันแน่นอน พ่อแม่มันรู้ พ่อแม่ผมก็ต้องรู้ชัวร์


ดั้งนั้นผมต้องทำตัวให้ปกติที่สุด!


หลังจากนั้นพวกเราก็นั่งคุยนั่งเล่นกันไปสักพักเฮียตะวันกับไอ้เปาก็กลับครับ พอเหลือกันอยู่สี่คน เฮียซิกการ์แม่งชอบมองมา ยิ่งตอนไอ้เซนหรือไอ้แกมม่าดูห่วงผมยิ่งสนใจ จนบรรยากาศมันเสียแต่เฮียแกก็ยังจ้องพร้อมรอยยิ้มมุมปาก ไอ้เซนไอ้แกมม่าก็เอาตัวรอดอย่างไว ขอตัวกลับอ้างอว่าพรุ่งนี้มีสอบ


ไหนพวกมึงบอกกูว่าไม่จำเป็นต้องอ่านวันสุดท้ายไงวะ!!


“เฮียมาเหนื่อยๆไม่เข้าไปพักผ่อนหน่อยหรอ” ผมรีบหาทางไล่เฮียมันไปไกลๆ


“ก็ไม่ได้เหนื่อยอะไรขนาดนั้น”  แต่ดูหน้ามันสิยิ้มกวนตีนอยู่ได้!


“อือ” ผมรับคำในลำคอพร้อมอารมณ์เซ็งที่เพิ่มสูงขึ้นขีดสุด


นี่กูต้องรับมือเฮียมันคนเดียวใช่ไหมเนี่ยยยยยย!!


“เออว่าแต่กินข้าวยังวะ กูยังไม่ได้กินอะไรมาเลยทำอะไรให้กินหน่อยดิ๊”


เอาแล้วไง! ตอนนี้ผมเข้าครัวไม่ได้ครับถ้าได้กลิ่นควันอาหารจะรู้สึกพะอืพะอมทั้นที ผมไม่อยากให้เฮียมันสงสัยอะไรมากมาย เลยตอบกวนตีนมันไป


“ผมกินแล้ว เฮียจะกินก็ไปทำกินเองดิ อย่ามาใช้”


“อะ...”


แกร็กกก...

เฮียมันกำลังจะอ้าปากพูดถ้าไม่ใช้ว่าเสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นขัดจังหวะ ผมรีบหันไปมองทันที ฝิ่นเดินเข้ามาพร้อมหิ้วถุงพะรุงพะรังมาด้วย แล้วเลิกคิ้วมองทันทีที่เห็นสิ่งแปลกปลอม


“เฮียมาทำห่าอะไรว่ะ?” คำทักทายบอกความสนิทสนมของไอ้ฝิ่นตามมาติดๆ มันวางถุงไว้ข้างๆผมแล้วเดินมานั่งจ้องหน้าพี่มัน


“อ้าว นี่ห้องกู กูจะมาทำห่าอะไรก็ได้แล้วแต่กู” พี่มันก็มองกลับยิ้มๆแบบจงใจกวนตีน


“เฮียมึงอย่าลืมว่ามึงยกห้องให้กูแล้ว” ฝิ่นมันกรอกตาไปมาอย่างเบื่อหน่ายแล้วทิ้งหลังพิงพนักพิง เฮียมันก็ยิ้มขำแล้วหันไปมองของในถุงที่ไอ้ฝิ่นซื้อมา ผมเลยไล่สายตามองตาม


เหี้ยแล้ว! ในถุงที่ว่ามันเต็มไปด้วยยาบำรุงครรภ์ และนมสำหรับคนท้อง!


“เออ แล้วนั่นซื้ออะไรมาเยอะแยะวะ?”


เหมือนบรรยากาศหยุดชะงักไปชั่วขณะหนึ่ง ผมเผลอกลั้นใจไปแล้วด้วยซ้ำ เฮียมันนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอาจมองไปถนัด แต่ผมที่นั่งอยู่ฝั่งเดียวกันและกินมาตลอดมองแวบเดียวก็รู้ คิดหาคำอธิบายดีๆไม่ออก


“ขอจะเอาไปเยี่ยมพี่สาวเพื่อน” เป็นฝิ่นที่พูดขึ้นมาแบบสบายๆ ผมก็เผลอลุ้นคำตอบไปด้วย


“อืมมมม” เฮียมันดูไม่ได้ติดใจอะไร แล้วหันมาหาผมใหม่


“สรุปมึงจะทำอะไรให้กูรึไหม?” เปิดประเด็นเดิม


ผมก็เข้าใจเฮียมันนะเรื่องปากท้องมันเรื่องใหญ่ และเฮียมันทำอาหารไม่เป็น น่าสงสารนะครับ...


“เฮียอยากกินเองก็ทำเอง”


แต่เรื่องกูท้องมันใหญ่กว่า ดังนั้นมึงเชิญไปต้มมาม่าแดกในครัวครับ!!


“เฮ้อ~”

เฮียมันถอนหายใจแล้วลุกเดินเข้าในครัวไป พอตัวปัญหานับเบอร์วันหายไปผมก็หันไปหาไอ้ฝิ่นทันที


“มึงไปไหนมา!” เอ่อ...คำถามเหมือนเมียซักผัวยังไงไม่รู้เอาใหม่ๆ “ทำไมกูตื่นมาไม่เจอมึง!” อ้าวยังเหมือนอยู่ “มึงไปหาน้องแพรวาหรือบรรดาเมียมึงมาใช่ไหม!” กรรมคำถามอะไรของกูวะเนี่ย! ทำไมแต่ละประโยคเหมือนเมียหึงผัวไปได้ ส่วนไอ้ฝิ่นมึงจะยิ้มหน้าบานเป็นยานUFOทำไม!


หงุดหงิดโว้ย!


“ใจเย็นๆ กูไม่ได้ไปหาใครทั้งนั้นแหละ ก็เมื่อวานมึงบอกว่านมใกล้จะหมดกูเลยไปซื้อมาให้ไง” น้ำเสียงทุ้มเนิบๆของมันทำให้ผมรู้สึกสงบขึ้น แต่ก็ไม่ทั้งหมดนะ


“แล้วทำไมไม่ชวนกูไปด้วย!”


“ก็เห็นมึงหลับสบายเลยไม่อยากกวน เดี๋ยวงอแง” มันว่ายิ้มๆ ลูบหัวผมเบาๆแล้วโน้มหัวผมมาซบตรงไหล่มัน แน่นอนครับว่าผมก็เอนไปซบมันอย่างว่าง่าย


กลิ่นไอ้ฝิ่นมันหอมจริงๆนะ ผมไม่ได้โรคจิตนะ


“ใครจะงอแงกันเล่า!” ผมเลยได้แต่บ่นอุบอิบอยู่ข้างซอกคอมัน


“หึ ก็คนขี้หึงคนนี้ไง” มันว่าแล้วหอมหัวผมเบาๆ แล้วอยู่ๆหน้าผมก็ร้อนขึ้นมาซะงั้น


ไหน!! ใครขี้หึงกัน!! ไม่เห็นมี!!


[ต่อ]


               “เฮ้ย!พวกมึง!” ผมที่กำลังซบไอ้ฝิ่นเพลินๆก็ต้องสะดุ้งกับเสียงตะโกนของเฮียซิก


            “อะไรเฮีย!” พอจับว่าเสียงมันมาจากครัวก็ตะโกนถามกลับ


            “พริกพวกมึงเก็บไว้ไหนกันวะ?” เฮียมันตะโกนถามอีกรอบถาม ผมรีบดีดตัวจากไอ้ฝิ่นทันที แต่ไอ้ฝิ่นดันล็อกตัวผมไว้ไม่ยอมปล่อย


เฮ้ย! มันจะมาอยากกอดกูอะไรตอนนี้!!


            “อยู่ในชั้นวางของข้างๆเตาอะ” ผมก็ตะโกนตอบไป ยืดตัวมองว่าเฮียมันจะเดินออกมารึเปล่า แต่เฮียมันก็ไม่ได้เดินออกมา ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก


            “ไม่เห็นมี”


            “มันมี ไอ้ฝิ่นไปดูให้เฮียมันดิ” ผมหันมาพยักหน้าให้ไอ้ฝิ่น แต่มันดันดึงตัวผมเข้าไปกอด


            “เรื่อง” ดูคำตอบมัน


            “กูไม่อยากเข้าไป มึงเข้าไปหาให้เฮียมันหน่อยนะ” ว่าแล้วก็ซบลงตรงอกมันแล้วถูหน้าเบา


บอกเฉยๆไม่ได้ก็อ้อนเอาสิครับ


เฮ้อ~

“เออๆ” ไอ้ฝิ่นถอนหายใจอย่างปลงๆแล้วยอมปล่อยผม ลุกเดินเข้าครัวไป ผมก็ยิ้มหน้าบานเลยสิครับ รู้สึกว่าตั้งแต่ท้องมาอารมณ์ดีง่ายและก็อารมณ์เสียง่ายกว่าปกติเยอะเลย เบื่อตัวเองนะแต่ก็ทำอะไรไม่ได้


“เฮ้ย!ชา” จากที่นั่งเพลินๆผมก็สะดุ้งอีกรอบ ก็ไอ้เฮียซิกการ์เจ้าเดิม


“อะไรเฮีย!” ผมก็ตะกนตอบกลับ ทำไมกูต้องมานั่งตะโกนแบบนี้เนี่ย!


            “กินมาม่าฝีมือกูเปล่าอร่อยนะเว้ย!”


            มาม่าใครทำไม่อร่อยก็เหี้ยแล้ววว


            “ไม่ ตามบายเลยเฮีย”


            “แล้วจะเสียใจ!”


            เชื่อเถอะว่าตอนนี้กูดีใจอยู่ไอ้เฮีย!


            ผ่านไปสักพักไอ้ฝิ่นก็เดินออกมา สีหน้ามันดูกังวลแปลกๆ ผมก็อดสงสัยไม่ได้


            หรือว่าเฮียซิกจะสงสัยเรื่องผมวะ!?


            “ทำไมทำหน้างั้นวะ” ผมรีบตบโซฟาแป๊ะๆให้มันมานั่งข้างๆทันที่ เรื่อยงแบบนี้ต้องไว้ครับพลาดไปนิดเดียวนี้ชีวิตซวยไปเป็นแถบแน่นอน เหมือนที่เป็นอยู่ตอนนี้


            พูดแล้วเศร้า ดื่มแอนมัมแป๊บบบบ


            “ไม่มีอะไรหรอก” มันยิ้มให้ผมบางๆแต่ไอ้ห่านี่ กูไม่ได้อยากได้รอยยิ้มกูอยากได้คำตอบ ตอบ!!


            “หน้ามึงไม่ได้บอกแบบนั้นว่ามาเร็วๆ” ผมจ้องมันเขม็ง พองลมนิดๆตามความเคยชิน และแน่นอนว่า ฝิ่นมันก็จ้องกลับมาด้วยสีหน้าดีขึ้น รอยยิ้มบางๆก็ยังปรากฏอยู่


            “...”


            แต่ทำไม่มึงไม่ตอบวะ!?


            “บอกมาเดียวนี้เลย นะๆๆๆๆๆ” แค่จ้องเฉยๆไม่ได้ก็เพิ่มออฟชั่นเขย่าแขน เอาคางเกยไหล่มัน ส่งสายตาออดอ้อนมันอีก แน่นอนว่าไอ้ฝิ่นก็ไปไหนไม่รอดถอนหายใจยอมแพ้ ยกมือลูบหัวผมเบาๆ


            เยอะลูบเยอะ กูจะเคลิ้มแล้วนะ


            “เออ ก็แค่พ่อแม่กูอยากให้กูกลับไปอยู่เชียงใหม่ตอนปิดเทอมนี้” จากที่เคลิ้มอยู่ๆก็หายไปทันทีความรู้สึกแย่ตีขึ้นมาทันที พอรู้ว่าอาจจะไม่มีไอ้ฝิ่นอยู่ด้วยเกือบๆเดือน กลุ่มความคิดแย่ๆประเดประดังเข้ามาเหมือนเปิดสวิตซ์


พวกเราบ้านเกิดอยู่ที่เชียงใหม่ครับแต่พอขึ้นม.ปลายก็ย้ายมาเรียนที่กรุงเทพ ก็ไปๆกลับๆบ้านที่เชียงใหม่ แต่ช่วงหลังๆก็เหมือนไม่ค่อยได้กลับกันเท่าไหร่วันหยุดยาวก็เคลียร์งานกันซะส่วนมาก ไม่แปลกที่ทางบ้านมันจะอยากให้มันกลับบ้านบ้าง เพราะบ้านผมก็อยากให้กลับเหมือนกันแต่สภาพนี้จะให้กลับยังไงไปเจอแม่ความต้องแตกแน่ๆไม่ต้องติดเลย


            “มึงจะไปจริงหรอ?” ผมห้ามเสียงไม่ให้สั่นไม่ได้ พอๆกลับน้ำตาที่เริ่มคลอที่หน่วยตา ไอ้ฝิ่นเห็นผมจะร้องไห้ก็ตกใจ รีบยกผมขึ้นตัก หมุนหน้าไปหามัน แล้วเอามือเช็ดน้ำตาที่เริ่มหยดแหมะๆอย่างเบามือ ยิ่งมันอ่อนโยนผมยิ่งรู้สึกอยากร้องมากว่าเดิม อยากโวยวายฟูมฟายออกมา


            “กูไม่ไปไหนทั้งนั้นแหละ กูไม่ทิ้งมึงกับลูกไปไหนหรอก อย่าร้องนะ” เสียงทุ้มเนิบๆของไอ้ฝิ่น ทำให้ผมสงบลงได้ ยิ่งมัยกอดไว้หลวมๆแล้วโยกตัวตัวเบาๆเหมือนกล่อมเด็กยิ่งรู้สึกดี


บ้าชะมัดเลยกู รู้สึกดีกลับวิธีปลอบปัญญาอ่อนอย่างนี้อะนะ

 

 

“แล้วพ่อแม่มึง...” ผมเงยหน้าขึ้นมองมัน ก็อยากให้มันกลับไปหาพ่อแม่มันนะ แต่ก็ไม่อยากให้มันไปไหนไกลๆ ความรู้สึกโคตรขัดแย้งแต่ที่ไม่อยากให้มันไปมันเด่นมาก


            “เดี๋ยวกูหาทางเอง มึงไม่ต้องห่วง” มันก็รั้งหัวผมไปซบกับอก แล้วลูบหลังไปมา


            “ไม่กลับจริงๆนะ” ผมก็กำเสื้อถามอู้อี้อยู่ที่อกมันนั่นแหละ พอสติมาก็เริ่มอายแล้ว


“ครับ”


โอ๊ย~แล้วมึงจะทำเสียงนุ่มทำไมวะ!


“ไม่ร้องแล้วก็ปล่อยได้แล้วมั้ง” บอกให้มันปล่อยนะครับแต่ก็เอาหน้าซุกอกมันอยู่


ไอ้ตัวไม่รักดีมึงจะขัดสมองทำไมวะ!


“ไม่อยากปล่อยเลยว่ะ”


ฟอดดดดดด~


ผมก็ตาโตเลยครับ ไอ้ฝิ่นดันกดจมูกลงหอมแก้มผมฟอดใหญ่ ผมเลยดิ้นขลุกขลักจะลงจากตักมันแต่มันไม่ยอม ไล่หอมผมทั้งหน้าผาก คาง ไหล่ ผมก็หัวเราะคิกคักเพราะมันก็จี้เอวผมอีก


“พอเลยๆ” ผมรีบดันมันออก


“ไม่พอได้ไหม หืม?”


โอ๊ย~จะทำเสียงนิ่มๆทำไมวะ กูเกลียด แล้วตามึงจะเยิ้มอะไรขนาดนั้นวะ!


ใจกูให้มันได้เต้นปกติบ้างก็ได้!


“ไม่พออะไรเล่า!”


เขินสิครับจะอะไร พอเขินแล้วมองตาวาวๆของมันไม่ได้ สู้แม่งไม่ได้ก็ก้มลงซุกอกมันเหมือนเดิม ยิ่งได้ยินเสียงมันหัวเราะในลำคำอุณหภูมิของหน้ายิ่งสู้ขึ้นอีก


 “ครับๆไม่แกล้งก็ได้”


โอ๊ย~จะบ้าตาย ทำไมเสียงมึงนุ่มได้ขนาดนั้นวะ

ตาย! กูตาย!


“อ้าว พวกมึงจะพลอดรักกัน ทำไมไม่ไปทำในห้องวะ”


เฮือก!

แล้ววันนี้ผมก็สะดุ้งเป็นรอบที่สามของวันเพราะเฮียมันอีกแล้ว แถมยังขัดจังหวะชิบหาย ผมเลยตวัดสายตาเหวี่ยงๆไปมองเฮียมันแต่มันก็เสือกยักไหล่แล้วยิ้มกวนตีนกลับมาให้


“ไม่ต้องไปแกล้งมันเฮีย มันยิ่งงอแงอยู่” ไอ้ฝิ่นว่าเนิบๆ ผมก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าอยู่ในสภาพนังตักไอ้ฝิ่นแถมซุกอกมันอยู่ด้วย


“โอ๋สัดๆ” เฮียมันก็แซวแล้วแสยะยิ้มออกมา


“ก็นะ” ไอ้ฝิ่นก็ตอบแล้วเหยียดยิ้มร้ายกลับ


“นี่สรุปได้กันแล้ว?” เฮียมันเลิกคิ้วเป็นเชิงถามแล้วเดินเข้ามานั่งโซฟาตัวข้างๆ


นี่มึงกะมาสัมภาษณ์กูจริงจังเลยใช่ไหมเนี่ย


“เรื่องของกู”


“พูดอย่างนี้ ไม่เกือบได้แดกแล้วชวดบ่อยๆ ก็แดกไปแล้วชัวร์”


“ก็เรื่องของกูอีกและ”


ไอ้ฝิ่นมึงตอบพี่ได้ไม่กลัวโดนตีนแนบหน้ามาก แต่หันไปมองสีหน้าเฮียก็ยังคงฉีกยิ้มที่มันฉายแววสนุก เหมือนเจอเรื่องถูกใจอยู่ แล้วเฮียมันก็ฉีกยิ้มโคตรร้ายออกมา แล้วหัวเราะหึๆในลำคออย่างถูกใจ จนผมเผลอขนลุกขึ้นมา ขยับตัวแนบกันไอ้ฝิ่นมากขึ้นอย่างไม่รู้ตัว


“กูว่าเรื่องนี้ต้องxงำ”


พ่อง!

 

ห้ามพูดๆๆๆ ถึงมันจะจริงก็เถอะ!!












[100%]
[ครั้งที่ 3]
มาครบ100%c]แล้วนะคะ
ฝิ่นกับชานี่เหมือนเป็นธาตคู่ตรงข้ามค่ะ
แพ้กันเองตลอด555
แล้วตอนนี้เฮียซิกมันก็เริ่มสนใจ(อยากเสือก)
เรื่องน้องตัวเองซะงั้น บอกเลยว่ามันค่ะ555

[ครั้งที่ 2]
มา60%ค่ะ
ฝิ่นชามันจะหวานเกินหน้าเกินตาไปแล้วนะ
อย่าลืมว่าเฮียซิกก็อยู่ด้วย
หรือว่าฝิ่นจะไม่สนกัน!?

[ครั้งที่ 1]
มาแล้ว30%นะคะ
ส่วนเรื่องNCเราเปิดเป็นเฟสกลุ่มเอาคะ
ก็เข้าไปหาได้ในเพจ Black A.นะคะ




อ่านแล้วก็คอมเม้นหรือฟีดแบ็คกลับมากันด้วยนะคะ




- BlckSnow -



Twitter >> https://twitter.com/Blacksnow_A

#คนติดชา














ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 295 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,079 ความคิดเห็น

  1. #3994 modtanoy252932 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 มกราคม 2562 / 12:44
    เงื่อนงำค่ะเฮีย เงื่อนงำ5555
    #3,994
    0
  2. #3858 exoxoxo1122 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 15:18
    เฮีย5555555555
    #3,858
    0
  3. #3787 AirrUtai (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 10:10
    ชาอ้อนน่ารักมากค่ะ เป็นใครก็หลงอ่ะ
    #3,787
    0
  4. #3631 Thitaphorn Tiemnara (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 09:00
    เฮียดูออกเเน่ๆๆ
    #3,631
    0
  5. #3429 ADragonike (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 15:28
    เงื่อนงำมั้ยล่ะคะเฮีย 55 // น้องชามีความหวงสามีนะคะ คำถามแต่ละอันนี่ต่ให้คิดใหม่ยังไงก็หวงชัดๆ เลยค่ะ
    #3,429
    0
  6. #3289 Mistyblack (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 06:45
    เฮียรู้???
    #3,289
    0
  7. #3010 SP.palrer (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 15:39
    -ก็แย่ล่ะเฮีย=_=
    #3,010
    0
  8. #3001 แคนต้าลูปปปป ^^ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 18:59
    เงื่อนงำมั้ยล่ะเฮีย 5555555555555.
    #3,001
    1
    • #3001-1 mon9228(จากตอนที่ 5)
      3 ธันวาคม 2560 / 15:01
      แน่ะๆ คุณแม่เริ่มหวงคุณพ่อแล้วหรอ แต่ดูคุณพ่อจะปลาบปลื้มใจนะคะ อิอิ เฮียซิกสงสัยจะจับพิรุธได้แหงๆ
      #3001-1
  9. #2896 มามา (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 17:42
    หวานจนมดอาย
    #2,896
    0
  10. #2835 namhom-3449 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:29
    เฮียนี่อย่างกับโคนันอยู่ไม่ถึงวันถึงกับรุ้ทันว่าได้กันเเล้ว
    #2,835
    0
  11. #2313 kookieso (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 10:24
    -งำ?55555
    ปล.พึ่งเข้ามาอ่านค่ะ55555
    #2,313
    0
  12. #2124 WANGYi-En852626 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 03:41
    เอาความเขินของฉันคืนมานะเฮียซิก!
    นั่งเขินอยู่ดีๆ เฮียแม่มมาแย่งซีนจนได้ 555
    #2,124
    0
  13. #1985 blue lu pinku (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 14:01
    ฮือออน่ารัก ชาขี้อ้อนฝิ่นขี้ตามใจ
    #1,985
    0
  14. #1911 Azlyss (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 23:42
    เฮีกซิกมีความโคนัน สังเกตสอดส่อง555555555
    พี่แกดูอยากรู้แบบคูลๆ
    มีความฉลาด ไม่แสดงออกแต่ในใจเดาไว้แล้วเยอะแน่ๆ
    #1,911
    0
  15. #1905 Kim-kibom (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 21:36
    พี่เค้ารู้ทันแน่ๆ มาทำไมคะเนี่ย
    #1,905
    0
  16. #1875 แบคแมน (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 22:14
    ครอบครัวนี้ฉลาดเป็นกรดอ่ะ ยอมใจ เต็มที่เลยเฮีย
    #1,875
    0
  17. #1829 Onigu_ahgase (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 06:51
    เฮียเค้าฉลาดเป็นกรดจริงๆ อยู่ไม่ถึงครึ่งวันก็พอจะรู้ว่าได้กันแล้วว~
    #1,829
    0
  18. #1759 จอมมารสีเงิน (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 09:55
    เงื่อนงำป่ะคะ?
    #1,759
    0
  19. #1756 fine feel (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 09:46
    เฮียซิกคงสังเกตคนคู่นี้มานานแล้วอ่ะ ถึงไม่แปลกใจอะไรมาก 555555
    #1,756
    0
  20. #1689 choopp (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 00:30
    ความอ้อนนี้โอ้ยน่ารัก ชอบเฮียซิกมากอ่ะเอาจริง
    #1,689
    0
  21. #1644 luiseluise (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 06:46
    มีความอ้อนพ่อของลูกกก
    #1,644
    0
  22. #1383 จอมมารสีเงิน (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 00:26
    เงื่อนงำ เปล่าค้า~~
    #1,383
    0
  23. #1324 Feremaka (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 10:50
    หวานไม่สนคนที่อยู่ด้วยเลย5555
    #1,324
    0
  24. #1234 maimes' ❀ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 23:48
    ชางอแงโคตรน่ารักแล้วแบบนี้ฝิ่นจะไปไหนรอดแค่แม่ยังขนาดนี้พอลูกออกมาคุณพ่อจอดสนิททุกทางแน่นอนค่ะ
    ขำชาตอนที่ซักฝิ่นความเป็นผัวเมียมันเริ่มชัดก็ตรงนี้แหละน่าร้ากกกกก~
    เฮียมันดูเจ้าเล่ห์มากใครสักคนในครอบครัวที่จะรู้ก็อิเฮียนี่แหละแต่ชอบเวลาพี่น้องเถียงกันโคตรขำ 55555
    #1,234
    0
  25. #1167 สาววายไร้ผัวนะเออ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 14:06
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #1,167
    0