[Yaoi] Feel Addict|รู้สึกติด [Mpreg]

ตอนที่ 31 : Chapter 28 : วันหยุด [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,353
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,092 ครั้ง
    27 ม.ค. 62

|Chapter 28 : วันหยุด|
...




น่าอาย!


น่าอายที่สุด!


สองคำนี้วนเวียนอยู่ในหัวของผมตั้งแต่ลืมตาตื่นได้เต็มตา ผมแม่งเรียกไอ้ฝิ่นว่าผัวไปเต็มปากเต็มคำเลยนะเว้ย ถึงจะชอบพูดเล่นกับคนอื่นแต่ผมไม่เคยพูดเล่นกับมันแบบนั้นสักครั้ง เอาจริงๆผมก็ยังเมาๆในความสัมพันธ์ของเราอยู่ มันไปได้ดีลื่นไหลจนไม่มีสะดุดแต่พอมีสติหน่อยก็กลับมาคิดอีกรอบ


เราเป็นอะไรกันวะ?


ไม่ได้เจ็บปวดไม่ได้อะไรแต่มันสงสัย คือความสัมพันธ์มันเกินเพื่อนไปไกลอันนี้เรารู้กัน แต่นอกจากนั้นพวกเราก็ไม่เคยคุยกันจริงๆจังๆสักครั้ง ความสัมพันธ์เรามันแปลกมาตั้งแต่ต้น ตั้งแต่ยังเด็กแล้วผมรู้สึกว่าความสัมพันธ์ของเรามันไม่เหมือนกับคนอื่น มันไม่ใช่มิตรภาพ แล้วก็ไม่ใช่ความรัก แต่เหมือนเป็นความผูกพันบางอย่างที่ทำให้ผมและมันปฏิบัติต่อกันค่อนข้างพิเศษ


ที่ผมมั่นใจว่าตลอดมามันไม่ใช่ความรักก็เพราะไม่ว่าไอ้ฝิ่นมันจะมีแฟนกี่คนผมก็ไม่เคยรู้สึกไม่ชอบ หึงหวงหรือว่าอิจฉา แต่ผมจะไม่ชอบใจถ้ามันไม่ใส่ใจเรื่องต่างๆของผมมากกว่า แต่ตอนนี้ผมก็ไม่มั่นใจว่าความรู้สึกต่อมันจริงๆแล้วเป็นอะไรกันแน่มันยุ่งเหยิงไปหมด เหมือนเราไม่มีเวลาในการจัดเรียงความคิดในหัวสักเท่าไหร่ เหมือนใช้ชีวิตไปแป๊บเดียวก็หมดวันแล้ว พอมาคิดๆดู


ผมชอบมันหรอวะ...?


"อรุณสวัสดิ์" เสียงทักทายแหบพร่าจากไอ้คนที่นอนพาดแขนมากอดผมไว้ทั้งคืนทำให้ผมเก็บสติเข้าร่างเอียงหน้ามามองมันที่ยิ้มบางๆขึ้นทักทาย


"..." รู้สึกเหมือนใจมันแกว่งๆยังไงไม่รู้


"ทำไมเงียบเลยล่ะ หืม?" มันเลิกคิ้วถาม ผมไม่ได้ตอบอะไร


"..." นี่ผมเป็นอะไรไปวะ?


"หน้าแดงนะเราน่ะ เป็นไข้รึเปล่า?" ไม่ว่าเปล่ามันยังเอามือมาทาบหน้าผากผมอีก แต่ดูจากรอยยิ้มบางๆและสายตาพราวระยับของมันก็รู้ มันกำลังล้อผม!


"พร่องเถอะ!" รีบเปิดปากด่าไปก่อนที่มันจะพูดอะไรมั่วซั่วอีก ว่าแต่ผมหน้าแดงจริงๆหรอ?


"ด่าแบบนี้เขินหรอเรา?" เห็นผมด่ามันยิ่งขยับยิ้มกว้างขึ้นไปอีก และขยับตัวมาค่อมผมไว้ นี่มันท่าไม่ค่อยดีมากๆ ผมก็พยายามเบี่ยงตัวมองตามันขวางๆ แต่มันก็ดูไม่ใส่ใจ จงใจเบียดชิดจนรู้สึกว่าอะไรๆมันก็ดูจะใกล้กันเกินไปสักหน่อย


“กูไม่ได้เขิน ตื่นก็ลุกสิ” ผมพยายามไล่มันนะแต่แม่งดูไม่อยากจะขยับอะไรสักอย่าง เอ่อ...แต่มีส่วนนึงที่ผมรู้สึกว่าเริ่มขยับแล้วแหละ ผมมองหน้ามันอย่างหงุดหงิดแต่มันก็ยังยิ้มทำใจเย็นได้อีก


“นี่กูอุตส่าห์ตื่นมาดูลูกให้มึงนอนสบายๆเพิ่งได้นอนไม่นานนี่เองมึงไม่สนใจเลยหรอ” มันทำสายตาน่าสงสารเหมือนต้องการจะร้องขอความเป็นธรรม ผมก็ได้แต่กรอกสายตาไปมา


“งั้นมึงก็นอนต่อ” ผมบอกแล้วพยายามฝืนตัวลุกแต่ฝิ่นก็อาศัยจังหวะที่ผมลุกดึงตัวผมเข้าไปกอด


“ไหนจูบอรุณสวัสดิ์ของกูล่ะ” มันก้มลงหอมแก้มผมแล้วยังยิ้มเผล่ทำไม่รู้ไม่ชี้อยู่ได้


“จูบเชี่ยระ...อุ๊ป!” ฝิ่นอาศัยจังหวะที่ผมเปิดปากด่าก้มลงจูบอย่างย่ามใจรุกเร้าจนผมใจอ่อนยอมตามใจมันไปหมด พอเห็นผมยอมมันก็เริ่มเกเรเรียกร้องเหมือนตายอดตายอยาก จนผมต้องนอนต่อเพราะลุกไม่ไหวมองไอ้คนไม่ได้นอนที่หน้าตาโคตรสดใสอย่างแค้นใจ นี่แค่ผมปล่อยให้มันอดเพราะบอกว่าเหนื่อยมาเกือบสองอาทิตย์ มันต้องทำขนาดนี้ไหม?


ผมต้องแก้แค้น! จำไว้เลย!

 



Fin Part


ผมลืมตาช้าๆจากเสียงนาฬิกาปลุกที่ตั้งเวลากินนมของเจ้าอ้วนไว้คิดว่าคงใกล้ตื่นแล้ว โคดีนจะตื่นมากินนมประมาณหกโมงเช้า และต้องอยู่เล่นกับเขาจนเกือบสิบโมงก็ได้เวลานอนกลางวันรอบแรกพอใกล้เที่ยงก็จะตื่นมากินนมและเล่น จะนอนอีกทีก็บ่ายสอง


ผมลุกห่มผ้าให้ชาที่ดูจะเพลียไม่น้อยก็รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาเดินผิวปากออกจากห้องมา เดินมาที่โถงกลางก็เห็นมอร์ฟีนกำลังเกาะคอกเด็กยิ้มหัวเล่นกับน้องอยู่ ถ้าพวกผมไม่ได้อยู่ดูลูกตลอดก็จะเอาคอกเด็กแบบเบาะผ้าออกมากางไว้กันเจ้าตัวอ้วนที่เริ่มคืบคลานได้ออกไปซนที่ไหน


“มอร์ฟีนเล่นกับน้องหรอครับ” ผมยิ้มให้ลูกชายคนโตที่พยักหน้าหงึกหงักแล้วเดินไปนั่งข้างๆดึงเชือกที่ผูกเบาะลงด้านนึงให้ลูกเล่นกันได้ถนัด ก่อนเดินไปอุ่นนมที่ชาปั๊มไว้มาให้เจ้าโคดีนกิน เดินกลับมาเจอสองพี่น้องนอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเบาะพี่ก็พูดไปทางน้องก็อ้อๆแอ้ๆไปทางผมก็หัวเราะเบาๆ ก้มลงอุ้มเจ้าอ้วนออกมากินนมข้างนอกเพราะคอกเด็กมันมีโครงอยู่ผมเข้าไปนั่งไม่ได้ มอร์ฟีนก็เดินตามออกมาดูผมให้นมน้อง เห็นผมทำเจ้าตัวก็อยากจับขวดนมให้น้องบ้างผมเลยต้องให้เขาจับด้านหลังมือผมอีกที เดี๋ยวเจ้าอ้วนจะสำลักเอา


“งืออ น้องน่ายัก” เห็นน้องดูดนมจนแก้มตุ่ย มอร์ฟีนก็ชอบอกชอบใจก้มลงหอมแก้มน้อง ผมก็ยิ้มขำแต่โคดีนกินนมอยู่คงรำคาญถึงได้ดิ้นไปมา


“เอาไว้ค่อยเล่นกับน้องเนอะตอนนี้น้องกินนมอยู่” ผมบอกเขาเสียงนุ่ม มอร์ฟีนก็พยักหน้ารับ


“ม๊ะปายหนาย” ดูเหมือนมอร์ฟีนจะเริ่มคิดถึงแม่เขา ผมมองไปทางประตูห้องนอนที่ปิดสนิทคิดว่าชาคงนอนต่ออีกสักพัก


“ม๊านอนหลับอยู่ครับ” ผมตอบลูกชายที่จ้องรอบคำตอบตาแป๊วอย่างน่าเอ็นดู


“นอนหยอ?” เจ้าตัวเล็กเอียงคอทวนอย่างน่ารัก ผมก็เผลอยิ้มตาม ผมว่าผมไม่ใช่คนยิ้มง่ายเท่าไหร่แต่ตอนนี้รู้สึกว่าเผลอยิ้มได้ง่ายมากๆ ต้องขอบคุณชามันจริงๆแหละที่ให้ผมมากมายขนาดนี้


“ครับ แล้วมอร์ฟีนง่วงรึยังหือ? ไปนอนกับม๊าไหม?” ตอนนี้เที่ยงนิดๆมอร์ฟีนจะนอนกลางวันช่วงบ่ายโมง ตอนนี้ดูยังไม่ค่อยง่วงเท่าไหร่ แต่มอร์ฟีนทำท่าคิดหนัก คิ้วเล็กๆขมวดจนแทบจะชนกัน


“งื้อออออ”


“ว่าไงครับ” ผมลูบหัวทุยไปมาเขาส่ายหัวดุ๊กดิ๊กพร้อมยู่ปาก สักพักตากลมๆก็เป็นประกาย


“หยักกินติม” เสียงเล็กๆพูดพร้อมยิ้มแฉ่ง ผมหลุดยิ้มออกมานิดๆ


ไม่มีตัวเลือกนี้นะมอร์ฟีน


“เดี๋ยวนอนก่อนแล้วค่อยกินดีไหมครับ” ผมถามเสียงนุ่มแล้วลูบหัว


“อืมมม”เจ้าตัวทำหน้าคิดก่อนยอมพยักหน้าตกลง ผมยิ้มแล้วก้มลงจัดการเก็บขวดนมเจ้าตัวอ้วนที่กินเหมือนสูบนมมากกว่า ผมหมั่นเขี้ยวแก้มยุ้ยๆมากเลยบีบไปบีบมา เจ้าตัวคงรำคาญหันหน้าหนีส่งเสียงไม่พอใจเลยล่ะครับ อุ้มโคดีนกลับไปที่คอกเขา เจ้าตัวอ้วนนี่ก็สมชื่อครับตอนนี้หนักเกือบเก้าโลแต่เพราะแรกคลอดก็สี่โลแล้วเลยไม่ได้กังวลอะไรมาก จัดการลูกชายคนเล็กเสร็จก็หันกลับมาดึงเบาะโซฟาเบดลงให้เป็นที่นอนเอาผ้ามอร์ฟีนมาปูก็เรียบร้อย


“มอร์ฟีนมานอนเร็วครับ” ดูอิดออดนิดหน่อยแต่ก็ยอมเดินมาครับ เปิดเพลงกล่อมเด็กทิ้งไว้ไม่นานก็สิ้นฤทธิ์ครับ มาที่โคดีนดูสนุกสนานกับกองของเล่นเขามากวัยหัดคลานยังซนมากขนาดนี้ถ้าคลานคล่องคงเหนื่อยตายแน่ๆ เล่นกับเขาไปแต่เขาก็ไม่ค่อยสนใจผมมากหรอกครับคุยอ้อแอ้กับของเล่นเขา ถึงเจ้าตัวไม่สนแต่ก็ต้องคอยคุยด้วยให้เขาเรียนรู้ศัพท์เยอะๆถึงพูดไม่ได้จำไว้ก่อนก็ดี


เล่นกับลูกไปสักพักก็นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้กินข้าวเที่ยง เริ่มหิวนิดๆเหมือนกัน เมื่อเช้าผมกินแค่อาหารเช้าง่ายๆเป็นกาแฟกับขนมปัง เลยลุกไปผัดข้าวผัดหมูทำเสร็จก็ว่าจะเดินไปปลุกชามากินข้าวแต่ตอนเดินผ่านเจ้าหมูอ้วนนี้ก็หมั่นเขี้ยวครับ เล่นของเล่นไม่สนใครเลย ก็ไปนั่งฟัดก้อนกลมๆหอมๆเล่น


แกร็ก....


ผมมองตามที่ประตูที่ปิดเห็นชามันเดินงัวเงียขยี้ตาออกมา โคดีนเห็นแม่เขาก็ส่งเสียงชอบใจ ชานั่งลงข้างๆผมแล้วอุ้มเจ้าตัวอ้วนมาฟัด พอแม่มาเล่นด้วยโคดีนก็อารมณ์ดีครับหัวเราะคิกคักเสียงดังพูดภาษาเขาใหญ่ ผมก็หัวเราะเบาๆเมื่อเห็นลูกชายหันมายิ้มให้แต่ไม่รู้ทำไมเจ้าเด็กอ้วนทำแล้วผมรู้สึกเหมือนถูกเยาะเย้ยยังไงไม่รู้ โคดีนพอเห็นแม่เขาแล้วผมก็กลายเป็นหมาหัวเน่าทันที


“ว่าจะไปปลุกพอดี ไปกินข้าวดิ ผัดข้าววางไว้ที่โต๊ะ”


“อืม กินยัง?” มันหันมาถาม


“ยังไปกินพร้อมกัน” ชาก็เออออกับผม อยู่เล่นกับลูกต่อแปบนึงก็ลุกไปกินข้าว กินเสร็จก็กลับมาเล่นกับเจ้าโคดีนต่อ เจ้าตัวอ้วนนี่เห็นแม่แล้วคึกคักครับติดแม่มาก ชาดูจะหมั่นไส้แก้มยุ้ยๆและพุงกลมๆของโคดีนมากจับฟัดบ่อยมากครับ


“วันนี้จะไปไหนไหม?” ผมหันไปถามชาที่เพิ่งเงยหน้าจากพุงขาวๆของลูกชาย


“ว่าจะไปซื้อแพมเพิร์สอะใกล้หมดแล้ว” พูดเสร็จก็หันไปหยอกลูกชายต่อ


“อืม แชมพูใกล้หมดแล้วจะได้ซื้อไว้ด้วย” ผมตอบกลับแล้วไปจัดที่นอนโคดีนใกล้ๆมอร์ฟีน ตอนนี้ใกล้เวลานอนเขาแล้วครับ อยากเอาเขานอนเร็วหน่อยจะได้ตื่นเร็วแล้วไปห้างต่อ ชาก็อุ้มลูกเข้าไปนอนกินนมสุดท้ายก็หลับคาอกสิ้นฤทธิ์ไปอีกคน ผมก็เดินไปนั่งมองที่โซฟาตัวข้างๆ


มองสามแม่ลูกนอนเรียงกันผมก็เผลอยิ้มออกมา ชาจัดผ้าห่มลูกใหม่ก็ลุกขึ้นมาหยิบหมอนข้างมากั้นมอร์ฟีนกับโคดีนไว้ ที่จริงไม่ได้ปูที่นอนชิดกันมากและมอร์ฟีนก็ไม่ได้นอนดิ้น แต่ก็กันไว้ดีกว่า มันไล่หอมหน้าผากลูกทั้งสองคนแล้วลุกขึ้น ตอนที่กำลังจะผ่านหน้าผมไป ผมก็ดึงมันมานั่งบนตัก

“ฝิ่น! เล่นเชี่ยไรเนี่ย!” มันว่าผมเสียงต่ำคงกลัวลูกตื่นน่ะครับ


“หอมกูด้วยสิ” พูดจบผมก็เหยียดยิ้มอย่างที่ชอบทำ มันกรอกตาท่าทางเอือมๆ แต่ใครสน?


“มึงเป็นเด็กรึไง” มันว่าแล้วขมวดคิ้วใส่ ดูน่ารักจนผมต้องอดใจไม่ให้ก้มลงฟัดแก้มขาวๆ


“เป็นตอนนี้แหละ” ผมตอบกลับอย่างยียวน


“...” มันมองมาด้วยสายตานิ่ง ผมขยับยิ้มบาง


“นะ...” อ้อนเสียงอ่อย ชานิ่งไปสักพักแล้วหน้าขาวๆก็กลายเป็นสีแดงก่ำ คิดได้อย่างเดียว


เสร็จโจร...


ชาก้มลงกดจมูกที่หน้าผากผมเบาๆแล้วแผละออก ใบหน้าแดงก่ำไม่หายผมถูกใจไม่น้อย ช่วงนี้หน้าชาแดงบ่อยซึ่งก็ทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นเยอะช่วงก่อนๆไม่ใช่ว่ามันไม่หน้าแดงนะแต่เหมือนมันไม่เขินผมน่ะเข้าใจใช่ไหม คือเรื่องน่าอายมันก็หน้าแดงปกติแต่มันไม่หน้าแดงหรือเขินถ้าเกิดการใกล้ชิดผิวเผิน ถือว่าเป็นพัฒนาการที่ดี เรื่องของความสัมพันธ์ผมไม่ได้เร่งเร้าอะไรให้มันเร็วนักหรอก ผมรู้สึกว่าเรามีเวลาทั้งชีวิตที่จะได้อยู่ด้วยกันได้ค่อยๆพัฒนาความรู้สึก


“สะ เสร็จแล้ว...” มันพูดอยู่ในลำคอท้วงผมที่ไม่ยอมปล่อย


“แก้มล่ะ” เอียงคอให้มันเห็นแก้มชัดๆ ชาก็ขบปากอย่างขัดใจ


“เยอะไปแล้ว” มันบ่นอุบอิบ


แต่จริงๆแล้ว...ผมอยากเร่งรัดเร่งเร้าให้มันเข้าใจซะเดี๋ยวนี้ว่าเราเป็นอะไรกัน


“แค่สองที่เอง” ผมว่าเสียงช้าๆ ยื่นหน้าเข้าใกล้เพื่อกดจมูกหอมแก้มแดงๆนั้นอย่างใจคิด


“อื้อ!” มันส่ายหน้าหนีผมเลยตามไปประกบจูบซะเลย


ที่ผมยอมรอเป็นเพราะผมรู้ ว่าชาทนต่อการเร่งรัดไม่ไหว มันถูกลูกผูกติดไว้กับผม เราไม่ได้เกลียดกันและเรายังไม่มีคนรักเราถึงได้อยู่ด้วยกัน ชาเป็นคนตามน้ำผมถึงให้ความสัมพันธ์เราไหลไปช้าๆ


“อืมมมม” ชาทุกอกผมให้ปล่อยผมเลยยอมถอนจูบอย่างอ้อยอิ้ง


“พะ พอเลย!” มันว่าเสียงเขียวแต่ผมไม่ได้ตอบอะไรยิ้มให้มันบางๆ


เพราะอย่างนั้นผมจะรอ...รอมันจมลงช้าๆ จนเมื่อมันรู้ตัวอีกทีมันจะจมลงลึก


ลึกจนหาทางขึ้นไม่เจอ...


Chamcha Part 


“ชาซอสมะเขือก็หมดหยิบมาด้วย” ฝิ่นที่เข็นรถเข็นอยู่บอกผมตอนเดินผ่านแผนกเครื่องปรุงต่างๆจะว่าไปเหมือนเกลือก็ใกล้จะหมดแล้วเหมือนกัน มอร์ฟีนได้ยินก็รีบวิ่งไปชี้ซอสมะเขือยี่ห้อที่ใช้ 


“อันนี้ช่ายยป่าววว” เจ้าตัวทำหน้าเหมือนจะพูดว่าฟีนก่งใช่ไหมล่ะ ผมก็ยิ้มออกมา 


“ครับ เก่งมาเลยมอร์ฟีน” ผมลูบหัวเขา แล้วหยิบที่ลูกชายผมชี้ขึ้นมา  


อันที่จริงซอสขวดเล็กแบบบีบบนโต๊ะผมยังไม่หมดหรอกครับที่จะหมดคือซอสในครัวต่างหาก แต่เห็นมอร์ฟีนที่รู้จักแต่ซอสมะเขือเทศในขวดแบบนั้นผมก็อดเอาใจไม่ได้จริงๆ หันไปหยิบขวดใหญ่มาอีกอันแล้วใส่ลงรถเข็น ส่วนโคดีนก็หลับอยู่ในเป้อุ้มเด็กตรงอกพ่อเขานั่นแหละครับ ดูจะง่วงๆเพราะเราออกมาก่อนเวลาตื่นเขาพอสมควร ดีที่เขาไม่ใช่เด็กงอแงเลยหลับเงียบๆแค่นั้น 


“ฝิ่นไข่ไก่ที่บ้านเหลืออยู่ปะ” ผมจำได้ว่าไข่ไก่เหลือไม่กี่ฟอง เมื่อกลางวันก็กินข้าวผัดด้วยไม่รู้มันซื้อมาเพิ่มหรือมันใช้เท่าที่มีก็ไม่รู้ 


“ใช้หมดแล้วซื้อเลย” มันบอกแล้วก้มดูโคดีนที่ยุกๆยิกๆ เดินผ่านโซนขนมมอร์ฟีนก็ตาลุกวาว 


ม๊ะ เอานี้ๆ” ลูกชายคนโตผมก็ชี้มั่วไปหมดเลยครับ 


“เอาแค่อันเดียวนะครับ กินเยอะไม่ดีนะ ผมบอกเขาเสียงจริงจัง มอร์ฟีนยู่หน้า 


งืออ...อานเดียวหยอ”  


ไม่ต้องมาทำหน้าอ้อนเลยนะมอร์ฟีน! 


สุดท้ายเราก็ซื้อของที่จำเป็นได้ครบหมดเราเอาของลงไปเก็บก่อนรอบนึงแล้วหาอะไรกินกัน ช่วงเย็นวันเสาร์ในห้างเป็นเวลาที่คนตามร้านอาหารเยอะมากพวกผมเลยเลือกแค่ร้านที่มีคนน้อยเท่านั้น  


สั่งอาหารไปสักพักเขาก็ยกมาเสิร์ฟ ผมกินไปก็คอยมองมอร์ฟีนไป เจ้าตัวเล็กของผมกินข้าวเองได้แล้วแต่ก็มีเลอะเทอะตามประสา มีบางทีที่รีบๆผมก็ป้อนให้บ้าง แต่วันสบายๆผมจะให้เขากินเอง กลัวติดนิสัยน่ะครับ เด็กบางคนห้าหกขวบยังจะให้ป้อนอยู่เลยทั้งที่อยู่โรงเรียนก็กินเองได้ ผมกลัวลูกเป็นอย่างนั้นก็ต้องฝึกเขาตั้งแต่เล็กๆ ดีที่เจ้าตัวไม่งอแงมาก มีแอบๆอมข้าวแต่ถ้าว่าเสียงเข็มหน่อยก็กินดีๆ ผมมองเขากินยิ้มๆ  การใช้ชีวิตของพวกผมก็ไม่มีอะไรหวือหวาสักเท่าไหร่ออกจะเรียบง่ายสบายๆ แต่การที่ยังอยู่แถวมอตัวเองก็มักจะมีเรื่องให้ปวดหัวอยู่พอสมควร 


“อ้าว! เฮียยยย!” เสียงทักติดจะกวนตีนนิดๆ เป็นของไอ้แจ๊ส เผื่อใครลืมไปแล้วมันเป็นน้องรหัสไอ้ฝิ่นครับ ชื่อเต็มๆของมันคือแจ๊สแดนซ์แต่ไม่มีใครเรียกครับส่วนมากก็ไอ้แจ๊สกันทั้งนั้น มันเห็นผมหันไปสบตากับมัน ก็เดินตรงยิ้มร่าเข้ามาเลยครับ 


“อะไร...”ไอ้ฝิ่นหันไปมอง มันก็ฉีกยิ้มประจบ 


“โถ่...ไม่เจอกันตังนานคิดถึงน้องสักนิดก็ไม่มี แหม่ว่าแต่พี่ชาขาวขึ้นนะเนี่ย” คนกะล่อนยิ้มอย่างเอาใจซึ่งในสายตาผมน่าหมั่นไส้มาก จนต้องกรอกตาไปมา 


ช่วงนี้อยู่แต่บ้าน ผมตอบไปง่ายๆมันก็พยักหน้าหงึกหงัก 


ไหนๆก็ไหนๆเจอกันทั้งทีเฮียก็เลี้ยงน้องหน่อยเนอะ” มีใครหน้าด้านกว่ามันอีกไหมครับเดินเข้ามาทักเองนั่งเองแถมขอให้เลี้ยงเองอีก อยากบอกว่าเนอะพร่องจริงๆ ไอ้ฝิ่นก็ส่ายหัวแต่ก็เปิดปากอนุญาต 


“อยากกินอะไรก็สั่ง”  


“ผมรู้เฮียอะป๋าอยู่แล้ว เฮียผมครับเฮียผม มันก็พล่ามอะไรต่อของมันไปสักพักแล้วหันไปสั่งอาหารกับพนักงาน ดูจากการแต่งตัวโคตรชิวของมันแล้วคงแค่จะมาหาข้าวกินเฉยๆ 


“เป็นไงบ้าง?” ไอฝิ่นมันก็ถามสารทุกข์สุขดิบน้องมัน เพราะถ้าไม่นับบังเอิญเจอ ตั้งแต่จบมันก็กลับไปเลี้ยงน้องอยู่รอบสองรอบ แจ๊สมันก็บ่นเรื่องโครงงานสารพัด ของมันไป บ่นไปกินไปผมก็นั่งกินป้อนข้าวลูกไปเพลินๆ 


แล้วนี่ลูกเฮียตอนนั้นปะ โตแล้วน่ารักอะ” ไอ้แจ๊สมันก็ชี้ๆมาที่มอร์ฟีน มอร์ฟีนพอโดนชี้ก็เอียงคองงๆแต่ก็ยิ้มหวานส่งมาให้ 


อืมอร์ฟีนสองขวบกว่าแล้ว” ฝิ่นพยักหน้ารับ 


“แล้วอีกคนนั่นลูกเฮียอีกปะ ชื่อไรครับ แจ๊สหันหน้าไปหาโคดีนที่นอนเหม่ออยู่และแน่นอนว่าโดนเมินโดยสมบูรณ์ 


“ใช่ โคดีน”  ฝิ่นยิ้มนิดๆเหมือนจะอวดอยู่ในที  


ตั้งแต่อยู่ด้วยกันในลักษณะนี้เรื่องที่ผมพอใจที่สุดก็คงเป็นเรื่องที่มันดูภูมิใจกับลูกนี่แหละ มันทำให้ผมลืมเรื่องความเครียดต่างๆนาๆไปด้วย ทำให้รู้สึกว่าเด็กที่อยู่ในท้องของผมนอกจากผมแล้วก็มีพ่อของเขาที่ต้องการ มันชวนให้สบายใจโคตรๆ 


ว่าแต่เมียเฮียนี่ใครวะ มีลูกเป็นตัวเป็นตนทำไมไม่เอาเมียมาโชว์บ้าง ผมเผลอชะงักเล็กๆกับคำถามของไอ้แจ๊ส มันก็ถามตามเรื่องตามราวอะนะแต่ชวนให้รู้สึกไม่สบายใจสุด 


“อยากจะสะ...รู้อะไรนักหนา” ไอ้ฝิ่นคงอยากตะโกนคำว่าเสือกใส่หน้ามันอยู่แต่พอหันมาเห็นมอร์ฟีนที่จ้องตาแป๋วอยู่ก็ชะงักเหมือนกัน 


“แหม่เฮียเป็นปะป๋ากับเขาบ้างนี่ผู้เป็นคนขึ้นมาเลยน้า~” ไอ้แจ๊สมันก็นกรู้กวนตีนใหญ่ 


“กินๆไป” 


“ที่ถามนี่ไม่ใช่อะไรนะเฮียมันมีข่าวลือน่ะสิ” 


“ข่าวลือ?” 


ช่าย พวกเฮียอะจบกันแล้วก็คงไม่ค่อยได้อัพเดทข่าวคราวใช่ป่ะล่ะ ตอนนี้ที่คณะอะลือกันใหญ่เลยว่าเฮียอะไปทำเด็กม.ต้นท้อง” 


ห๊ะ!?”


“เออ เพราะเฮียไม่เคยเอาเมียมาออกหน้าออกตาให้เห็นไงเลยลือกันไปต่างๆนาๆ ไอ้แจ๊สมันทำหน้าเหมือนช่วยไม่ได้ ไอ้ฝิ่นขมวดคิ้วนิดหน่อยแล้วก็หัวเราะในลำคอแบบไม่ทุกข์ร้อน 


แต่เดี๋ยวนะ ทำไมถึงไปลือว่าเป็นเด็กมอต้นวะ?  


ผมอดหลี่ตามองไอฝิ่นอย่างสำรวจไม่ได้ นี่มันคงไม่ได้แอบไปยุ่งกับเด็กมอต้นจนมีข่าวลือหรอกใช่ไหม ดูเหมือนมันจะรับรู้ถึงสายตาของผมก็เลิกคิ้วนิดๆ แล้วมองเหมือนจะรู้ทัน แต่แทนที่มันจะแก้ตัวหรืออธิบายอะไรมันกลับอมยิ้มนิดๆซะงั้น น่าหมั่นไส้ที่สุด!!  


“มีคนเห็นมันควงเด็กม.ต้นรึไง?” สุดท้ายผมก็พลั้งปากไปจนได้ ก็คนมันสงสัยนี่!! 


“ไม่รู้ิพี่ ผมแค่ได้ยินมาไม่ได้ไปเห็นกับตาจริงๆ แหม่แต่ถ้าจะถามควรถามเฮียฝิ่นดูเองนะ” ไอ้แจ๊สว่าด้วยน้ำเสียงน่ากระทืบ อย่างปั่นอะไอ้นี่ นี่ขนาดมันไม่รู้นะว่าสถานะผมกับไอ้ฝิ่นเป็นอะไรกัน 


ไม่ชอบเด็ก ชอบแบบเอ็กซ์ๆก็รู้นิ ไม่ต้องให้ใครถามไอ้ฝิ่นก็โพล่งขึ้นมาเองแถมยังฉีกยิ้มเลวๆของมันด้วย ไอ้แจ๊สก็ผิวปากแซว

 

“ชักอยากเห็นหน้าคนเอ็กซ์องเฮียแล้วซิ” 


“คนนี้หวงว่ะ ไม่อยากโชว์ มันโคลงหัวแล้วหันไปลูบหัวโคดีนที่กระตุกเสื้อพ่อเขาอยู่ 


“แหม่เฮียยยยย แต่ก่อนนี่ควงสาวๆสวยๆโฉบไปโฉบมาตอนนี้มาทำไม่อยากโชว์ ไอ้แจ๊สก็ส่งเสียงแซวของมันต่อไป 


“ก็หวง อยากเก็บไว้มองคนเดียวด้วยซ้ำ” มันก็ฉีกยิ้มร้ายๆให้น้องมันแซวไม่ขาดปาก 


ผมก็ได้แต่ก้มมองมอร์ฟีนกินข้าวเงียบๆไป พอเขากินเลอะก็เช็ดปากเช็ดแก้มให้ แต่แอบหน้าร้อนนิดๆ จนต้องขมุบขมิบด่าฝิ่นในใจ 


ไอ้แจ๊สกินไปคุยไปจนข้าวมันหมด มันก็ลุกขอบคุณพี่รหัสของมันแบบโคตรโอเวอร์แอค ไอ้ฝิ่นทำหน้าเหม็นเบื่อก่อนโบกมือไล่ไป ก็ตลกดี ยิ่งไอ้เรื่องข่าวลือเรื่องเมียไอ้ฝิ่นนี่ตลกร้ายชัดๆ คือพวกเราไม่ได้ปิดบังอะไรจริงจังเลยนะ แต่แบบใครมันก็คงไม่คิดแหละว่าผู้ชายมันจะท้องได้คนก็เลยลือไปมั่วๆ 


“มองอะไร” ผมทำตาขวางใส่ไอ้ฝิ่นที่นั่งนิ่งมองผมไม่เลิกแถมยังไม่พูดอะไรอีก 


“มองเด็กม.ต้น” 


“ฝิ่น!” ผมว่าว่ามันพลางกัดฟันกรอดไม่อยากโวยวายให้ลูกตกใจ มันก็ยิ้มๆเพราะแหย่ผมได้ 


“อ้าวมอร์ฟีนกินหมดแล้วหรอครับ” ดูมันครับเปลี่ยนเรื่องทันที 


“หมดแย้ววว” มอร์ฟีนตอบอย่างร่าเริง เอื้อมหยิบแก้วน้ำมากิน 


“ถือดีๆนะครับ” ผมบอกเขาดูจากท่าถือแล้วกลัวทำหกราดตัวมากครับ  


“คับ!” เขาก็พยักหน้ารับแข็งขัน พอกินเสร็จก็ว่างลง 


อิ่มรึยังครับ” ฝิ่นถามพร้อมยิ้มนิดๆ 


“อิ่มมม” เจ้าตัวว่าพร้อมลูบพุงกลมๆไปมา จนผมหลุดยิ้ม 


“กินเองหมดเลย เก่งมากครับ” ผมบอกเขาแล้วลูบหัวเบา เจ้าตัวน้อยของผมก็ยิ้มแฉ่ง ดีใจที่ถูกชมหน้าชื่นขึ้นมาทันที 


กินกันเสร็จเราก็ออกมาเดินย่อยกันครับ ตอนนี้แผนกที่ผมแวะไปบ่อยๆก็คือแผนกเสื้อผ้า ของเล่นเด็กนี่แหละครับ ผมเดินดูพวกเสื้อผ้าให้โคดีนใหม่ด้วยครับ โตเร็วมากอ้วนเอาๆ เสื้อที่ใส่ก็เริ่มแน่นๆแล้ว ส่วนมอร์ฟีนมาถึงชั้นนี่ก็ลากพ่อเขาไปโซนของเล่นแล้วครับ ผมหยิบชุดที่ถูกใจมาสองสามชุด ก็เดินดูไปเรื่อยๆเห็นบางอันที่คิดว่ามอร์ฟีนใส่น่าจะน่ารักก็ซื้อมา 


ผมชอบเสื้อผ้าเด็กมากครับ มันดูเล็กๆน่ารักอย่ากกับชุดตุ๊กตา ไม่แปลกใจที่ตอนเด็กๆแม่ผมจับผมแต่งนั่นแต่งนี่ยังกับเล่นเกมแต่งตัว พอซื้อเสื้อผ้าให้สองตัวแสบเสร็จผมก็เดินไปตามสามพ่อลูกที่โซนขายของเล่น เจอเจ้าตัวเล็กกำลังอยากได้บ้านเด็กเล่น พอได้รู้ผมก็เหงื่อตกเลยครับ บ้านเด็กนี่ไม่ใช่เล็กๆ แถมพวกผมอยู่คอนโดกันด้วย จะเอาไปวางตรงไหนครับลูก!! 


“มอร์ฟีน” ผมเรียกเจ้าตัวน้อยที่เกาะแขงเกาะขาพ่ออ้อนเอาของเล่นอยู่ 


“คับ” มอร์ฟีนหันมายิ้มหวานแต่ยังไม่เลิกเกาะขาพ่อเขา ฝิ่นก็มองมายิ้มแต่ดูท่า ถ้าผมมาช้ากว่านี้สักหน่อยมันคงซื้อให้ลูกไปแล้วแน่ๆ 


“บ้านมันใหญ่มากเลยนะครับ”  ผมทำเสียงเข้ม เจ้าตัวน้อยของผมก็ทำหน้าเจียมเจี้ยม 


ฟีนหยักด้าย” เจ้าตัวว่าเสียงอ่อยๆปล่อยจากขาพ่อเขาแล้วมาเกาะขาผมแทน เอาแก้มนิ่มๆถูไถไปมาอย่างออเซาะ จริงๆเลย ถ้าผมใจอ่อนก็ไม่มีคนคอยคุมเจ้าตัวน้อยนี่แน่ๆ ไม่ว่าใครก็แพ้ลูกอ้อนมอร์ฟีนทั้งนั้นดูจากปริมาณข้าวของเครื่องใช้ที่คนรอบตัวรุมซื้อให้ก็รู้แล้ว 


“จะเอาไปวางที่ไหนครับ” ผมยังทำเสียงเข้มอย่างต่อเนื่องแต่พูดช้าๆให้เขาค่อยๆทำความเข้าใจ


“ห้องฟีน” มอร์ฟีนว่าแล้วทำสายตาออดอ้อน ห้องเล็กตอนนี้ถูกใช้เป็นห้องของมอร์ฟีนแน่นอนครับว่ามันก็พอจะยัดเข้าไปได้แต่ความจำเป็นมันแทบไม่มีเลยครับ แถมถ้าโคดีนเลิกตื่นตอนกลางคืนพวกผมก็จะแยกให้ไปนอนกับมอร์ฟีนด้วย มอร์ฟีนเริ่มนอนยาวได้ตอนเก้าเดือนเจ้าอ้วนก็คงพอๆกัน ดังนั้นในอนาคตอันใกล้บ้านเด็กเล่นนี้ต้องเป็นของเกะกะแน่นอน 


“ห้องเราเล็กไปครับ” ผมให้เหตุผลลูก เขาทำปากยู่เหมือนกำลังนึกตาม 


งือออ ซื้อใหม่จิ” 


เดี๋ยวๆทำไมจากบ้านเด็กเล่นมันขยายสเกลในพริบตาเลยล่ะ!!!!






[100%]


ความสัมพันธ์ของฝิ่นชา
มันจะไม่หวือหวาเหมือนเรื่องต่างๆ
ที่ทั้งสองคนชอบแสดงออกนัก
ถึงเรื่องอื่น(?)จะร้อนแรงแต่
เรื่องความความสัมพันธ์ความรู้สึก
มันจะเป็นโทนเอื่อยๆฟุ้งๆมากกว่า

แต่อย่าลืมว่าฝิ่นน่ะร้ายยยย♥

ครบ 100%แล้วววว
น้องฟีนสายใช้เงินทิ้งขว้างค่ะ
บอกว่าห้องเล็กไป
ต้องซื้อใหม่ตั้งแต่2ขวบ 555

ไม่แน่ใจว่าคำผิดเยอะไหมเราอยู่ตปท
ใช้โน๊ตบุ๊คพิมแล้วไม่ค่อยถนัดเท่าไหร่
ไม่ชินแป้นพิมพ์เลย ตอนพิมพ์ก็แก้เยอะมาก
ใครเห็นแจ้งได้นะคะ 

คิดถึงทุกคนมากๆเลย<3

-------------------

อ่านแล้วก็คอมเม้นหรือฟีดแบ็คกลับมากันด้วยนะคะ

มันเป็นกำลังใจให้คนเขียนจริงๆ☻♥


- BlckSnow -


 

 

มาเล่นแท็กกันเถอะ

#คนติดชา 

 






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.092K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,079 ความคิดเห็น

  1. #4032 Suni-Waew (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 17:59

    ชอบๆๆๆๆ รอๆๆๆๆ
    #4,032
    0
  2. #4019 Aeay_0946 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 31 มกราคม 2562 / 06:40
    มอร์ฟินน่ารักกกกกก
    #4,019
    0
  3. #4013 dommedai123 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 09:22
    น้องฟีนนนนน่ารัก รออยู่เสมอน้าไรท์ สู้ๆนะคะ ☺️
    #4,013
    0
  4. #3969 mothergod (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 11:27
    ป๊า รวยพอเปล่าาา55555
    #3,969
    0
  5. #3968 atom190023 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 11:03
    รออยู่น้าไรท์
    #3,968
    0
  6. #3967 Firstsce (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 10:49
    โอ้ยยยย น้องฟีนลูก จากบ้านเด็กเป็นบ้านใหญ่เลย 5555555
    #3,967
    0
  7. #3966 น.ส.แม่มด ใจดี (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 10:45
    รออค่าา
    #3,966
    0
  8. #3965 Cheezymm (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 10:05
    จากบ้านเด็กเล่นเป็นบ้านใหม่เฉยเลยลู๊กกก 5555555555
    #3,965
    0
  9. #3964 nnnnnnnn.oey (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 08:31
    ป๊าสายเปย์อยู่แล้ว ซื้อบ้านใหม่ให้น้องฟีนเลยยยยย
    #3,964
    0
  10. #3963 mon9228 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 01:44
    น้องฟีนอยากได้บ้านใหม่เพื่อบ้านของเล่นเลยหรอลูก 5555
    #3,963
    0
  11. #3962 yotwadee2534 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 01:30
    นึกว่าหายไปแล้วท มาต่ออีดนะรอยุ
    #3,962
    0
  12. #3961 msxxx (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 01:23
    มอร์ฟีนค้าบบบบบบ 5555555555555555555 ซื้อบ้านเลยยย
    #3,961
    0
  13. #3960 mouth2mink (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 00:58

    เอ็นดูความมองเมียตัวเองแล้วบอกว่า มองเด็กม.ต้น 5555555 แต่ก็น่าจะเหมือนจริงนะ ชาน่าจะบางๆขาวๆใสๆ เหมือนเด็กม.ต้น


    น้องฟีนนนนนนลูกกก เอาห้องใหม่เลยเหรอออครับ แต่จะว่าไป ดีไม่ดี พ่อซื้อให้นะเนี่ย 5555 เรือนหอพ่อกับแม่ไงง


    คิดถึงมากค่ะะะ

    #3,960
    0
  14. #3959 khimmim (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 00:24
    เจ้ามอร์ฟีนนนนน5555 นิสัยรวยแต่เด็กเลยลูก
    #3,959
    0
  15. #3958 Lai Arin (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 00:16
    กรี๊ดดดดดดดดมาแล๊วววววว
    #3,958
    0
  16. #3957 Monkeynoon (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 23:37
    อยากให้ชาเลิกคิดมากเรื่องคสพน้าาาาา นี่ว่าที่เป็นครอบครัวกันทุกวันนี้ก็ชัดเจนแล้ว ตัวฝิ่นก็แสดงออกชัดเจนเหมือนกัน ส่วนน้องฟีนน่ารักมากลูกกกกก อยากอ่านเรื่องน้องตอนโตเลย ไรท์จะแต่งต่อมั้ยนะy—y
    #3,957
    0
  17. #3956 Key_ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 23:31
    ลูกกก หนูต้องใจเย็นๆนะคะ. ถ้าตังเหลือโยนมาทางป้าก็ได้ลูก
    #3,956
    0
  18. #3955 AirrUtai (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 23:24
    กลับมาต่อไวไวนะคะอย่าทิ้งไปนานน๊า
    #3,955
    0
  19. #3954 nutwu (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 23:01
    น้องหนูรู้กใจเย็นจ้า55555
    #3,954
    0
  20. #3953 FooNii (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 22:14

    คิดถึง นึกว่าจะเท เราแล้ววววววววว

    #3,953
    0
  21. #3952 noinamonnapa (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 21:48

    ฝิ่นนี่ก็สายป๊าตามใจนับวันชายิ่งเป็นม๊าหนักขึ้นๆน่ารักว้อยยครอบครัวยาสูบเนี่ย5555
    #3,952
    0
  22. #3951 _Nenuu_ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 21:22
    ขี้เอาแต่ใจเหมือนใครเนี่ยหื้มมม
    #3,951
    0
  23. วันที่ 26 มกราคม 2562 / 20:52

    ป๊าว่าไงงงงง ลูกอยากได้บ้านใหม่
    #3,950
    0
  24. #3949 svanya (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 20:51
    มอร์ฟีน​ลู๊กกกกก ถถถ
    #3,949
    0
  25. #3948 paarat (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 20:27
    ซื้อเลย ซื้อเลย
    #3,948
    0