[Yaoi] Feel Addict|รู้สึกติด [Mpreg]

ตอนที่ 3 : Chapter 2 : เรื่องธรรมชาติ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16,304
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 341 ครั้ง
    26 ม.ค. 62




Chapter 2 : เรื่องธรรมชาติ

เรื่องบางเรื่องมันก็แปลกเกินที่จะเชื่อว่ามันเกิดขึ้นจริงๆ



          อุ๊บ!!


พรึ่บ!


            อ้วกกกก!


            “เฮ้ย! เป็นไงบ้าง!?” ฝิ่นที่นอนหลับอย่างสบายในตอนสายๆของวันเสาร์ต้องรีบลุกขึ้นมาดูร่างบางของเพื่อนสนิทที่กำลังนั่งโก่งคออยู่ข้างชักโครก มือแกร่งลูบหลังคนตัวเล็กเอาไว้ให้อาเจียนออกมาให้หมด ใบหน้าหวานที่มักขึ้นสีฝาดน่ามองตอนนี้กลับซีดจนน่าใจหาย


    พออาการเริ่มดีขึ้นชาก็นั่งพิงอกแกร่งเอาไว้อย่างหมดสภาพ ฝิ่นก็ได้แต่ใช้ผ้าเช็ดตามใบหน้า เอาแก้วน้ำให้ร่างบางล้างปากแล้วพยุงออกมานั่งข้างนอกดีๆ


            “เฮ้อออ...”


            “ดีขึ้นรึยัง?”


   “อือ...”

 

ChamCha Part

 

            ช่วงนี้ผมเป็นอะไรก็ไม่รู้ครับเวียนหัว คลื่นไส้ ช่วงเช้าบ่อยๆ บางวันนี่แทบต้องหยุดเรียน เพราะไปไม่ไหว แถมตอนเย็นยังง่วงเร็วมากๆ บางทีในคลาสก็หลับไปเลยก็มี ทั้งที่ผมไม่ใช่พวกนอนกลางวัน เป็นพวกตื่นแล้วตื่นเลย ยกเว้นตอนลุกจากเตียงช่วงเช้าจะขี้เซาครับถ้าไม่อาบน้ำนี่นอนกลิ้งได้ทั้งวัน


            แล้วก็เหม็นกลิ่นบุหรี่แบบสุดๆ ทั้งที่แต่ก่อนผมสูบนะแต่ไม่ได้จัดอะไรมากมาย ไอ้ฝิ่นเลยพลอยสูบในห้องไม่ได้ด้วยขนาดที่ระเบียงยังไม่ได้เลย เหล้า กาแฟ โกโก้ ก็ไม่แตะ ได้กลิ่นก็พะอืดพะอมแล้ว ทั้งที่ปกติผมชอบกลิ่นกาแฟกับโกโก้มากเลยนะ ผมคิดว่าผมไม่ได้เป็นอะไรมากนะ


            “อาการมึงไม่ดีมาหลายวันแล้วนะ กูว่าไปหาหมอเถอะ”


            แต่ไอ้ฝิ่นมันไม่คิดอย่างนั้นน่ะสิ!


มันคะยั้นคะยอผมไปหาหมอมาหลายวันแล้วแต่ผมว่าเดี๋ยวก็หายไม่ต้องไปหรอก


“เอาไว้ก่อนเถอะ กูก็ไม่ได้เป็นอะไรมากแค่เวียนหัว ง่วงนอน แค่นั้นเอง” ผมยิ้มบางๆให้มันสบายใจ ตอนนี้ไม่มีแรงจะทำอะไรแล้วครับนั่งพิงอกมันแล้วเอาหัวพาดไหล่มันไปเลย


“แต่มันหลายวันแล้วนะเว้ย เหล้าบุหรี่ กาแฟ แม้แต่โกโก้ แตะไม่ได้สักอย่าง” มันว่าทำหน้าเครียดๆ อยากเอานิ้วจิ้มตรงหว่างคิ้วมันชะมัดขมวดอะไรขนาดนั้น แต่ไม่มีแรงแล้วเอาไว้ก่อนครับ


“ก็ดีไม่ใช่ไง รักษาสุขภาพ”


“มันดีแต่มันไม่ปกติไง ไปตรวจจะได้รู้ว่าเป็นอะไร” มันว่าอย่างเหนื่อยอ่อน แล้วเอาใบหน้าคมซบลงกับไหล่ผม ฝิ่นมันห่วง ผมก็รู้แหละ แต่ผมก็ไม่คิดว่าตัวเองเป็นอะไรหนักขนาดต้องไปหาหมอ


อ่า...พออยู่ใกล้กันขนาดนี้กลิ่นเฉพาะตัวของไอ้ฝิ่นก็ลอยมาแตะจมูกผมจังๆเลยครับ เป็นอีกเรื่องที่แปลก ผมก็รู้อยู่นะว่าไอ้ฝิ่นมันกลิ่นฟีโรโมนหอมแต่แบบไม่เคยรู้สึกว่าน่าดม แล้วช่วงนี้เป็นบ้าอะไรไม่รู้ ถึงรู้สึกว่าชอบกลิ่นมันมาก แอบดมตลอดเลย รู้สึกเหมือนโรคจิตชะมัด


“ฟังอยู่ไหมหือ?” ฝิ่นเงยหน้ามามองหน้าผม


“ฟังอยู่ แต่ก็ไม่ได้รู้สึกว่ามันร้ายแรงอะ” ผมว่าเสียงอ้อนแล้วหัวไถกับไหล่มันนิดๆ


“เฮ้อ~ถ้าอีกสองสามวันไม่หาย ไม่มีการต่อลองแล้วนะ” ฝิ่นถอนหายใจปลงๆกับความดื้อของผม ส่วนผมก็ยิ้มกว้างสิครับ ไอ้ฝิ่นน่ะขัดใจผมไม่ได้หรอก


“อือ เดี๋ยวก็หายแล้ว”


“แล้วตอนบ่ายว่าไง ไหวไหม?”


“ไหวอยู่แล้ว” ผมว่าแล้วยิ้มให้มัน มันคงจะหมั่นเขี้ยวแหละครับเลยขยี้ผม ผมซะแรงเลย


ตอนบ่ายพวกผมมีนัดไปเล่นบาสกันครับ ตอนนี้ผมก็รู้สึกดีขึ้นแล้วก็คิดว่าน่าจะไปได้แหละ อีกอย่างกลุ่มผมไม่ได้ว่างพร้อมกัน มาเล่นกีฬากันอย่างนี้บ่อยๆหายหัวกันไปเรื่องนั้นเรื่องนี้บ้าง ยกเว้นตอนแตกเหล้าแหละครับมากันพร้อมหน้าพร้อมตาเชียว


“งั้นไปกินข้าวก่อน”  ฝิ่นขยับตัวลุก พาผมมาที่โต๊ะกินข้าว หลายวันมานี้หน้าที่ต่างๆในห้องเป็นของมันหมดเลยครับ ผมก็เกรงใจมันนะอยากให้มันจ้างแม่บ้านมาทำเป็นอาทิตย์ๆไป แต่ก็ไม่อยากให้คนแปลกหน้าเข้ามาในห้องแหละ มันก็คงคิดเหมือนกัน


          เดินเข้ามาในโซนครัวก็เห็นข้าวต้มอ่อนๆกินข้าวหอมฉุยลอบมาแตะจมูก ตอนนี้มื้อเช้าของผมต้องเป็นข้าวต้มเปล่าๆเท่านั้นครับ รู้สึกว่ามันหอมสุดๆ อย่างอื่นสำหรับผมมันขมคอมาก แต่ช่วงกลางวันจะทานได้เยอะขึ้น แต่ก็ต้องเป็นพวกกลิ่นไม่แรงครับ ผมก็จัดการข้าวเช้าของตัวเองทันที


ไอ้ฝิ่นก็น่าสงสารนะครับคือมันต้องกินข้าวต้มกับหมูหวานแผ่นมาหลายวันแล้วเพราะมันทำอย่างอื่นมากินผมได้กลิ่นก็พะอืดพะอมหมดเลย สงสารก็สงสารนะบอกให้มันไปกินข้างนอกเอามันก็ไม่ยอมบอกว่าถ้าผมเป็นลมเป็นแล้งไปหรือเป็นอะไรระหว่างที่มันไม่อยู่จะทำยังไง


เหมือนมีพ่ออีกคนจริงๆครับ...


หลังจากลงมือกินข้าวเช้าเสร็จฝิ่นมันก็เก็บถ้วยจานไปล้างผมก็นั่งรอมันที่โต๊ะกินข้าวแหละครับ มองไปมันก็เพลินตาดี ผู้ชายร่างสูง หน้าตาหล่อเลว กำลังล้างจานด้วยท่าทางดูดีเวอร์ โคตรไม่เข้ากับหน้ามันเลย ปกติก็เห็นจนชินตานะแต่พอมานั่งมองดีๆมันก็แปลกตานะ หน้าเลวๆของมันกำลังล้างจานเนี่ย


“มองขนาดนี่กินเลยไหม หืม?” ร่างสูงที่ไม่รู้มาหยุดอยู่ตรงหน้าเมื่อไหร่ถามขึ้น ทำให้ผมสะดุ้งเบาๆ มองหน้ามันอย่างเหรอหรา ส่วนมันก็ยิ้มขำ


ไม่รู้ทำไม...รอยยิ้มของมันทำให้ผมเผลอจ้องมันต่ออีก สายตาของเราทั้งคู่สบตานิ่งๆ สติของผมเหมือนพล่าเบลอไม่รับรู้แม้กระทั้งระยะของใบหน้าที่ขยับเข้าใกล้กันจนเกินความจำเป็น


แรงดึงดูด...


นั่นเป็นสิ่งที่ผมรู้สึกได้แต่สติไม่ได้รับรู้ เหมือนสายตาของผมโฟกัสอยู่แค่ดวงตาคู่คมที่สอดมองผมด้วยสายตาที่อ่อนโยนคู่นี้


แม้กระทั้งวินาทีที่ริมฝีปากทาบทับกันจนแนบสนิท สายตาของเราก็ยังประสานกันอยู่เหมือนต่างฝ่ายต่างอยู่ในภวังค์ของกันและกัน รสจูบอ่อนละมุนแบบที่ไม่เคยได้รับที่ไหนกำลังแผ่ส่านไปทั่วริมฝีปาก ขยับเบาๆแบบไม่มีการรุกล้ำใดๆ


ไม่รู้...


ไม่รู้ว่าสิ่งที่กำลังดำเนินอยู่หมายถึงอะไร ไม่รู้ว่าทำไปเพื่ออะไร เพราะอะไร แต่กลับให้ความรู้สึกอบอุ่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เป็นรสจูบนุ่มนวลที่ราวกับตราตรึงทุกสัมผัสไว้ที่ริมฝีปาก รวมถึงความรู้สึกที่ไม่รู้ว่าคืออะไรก็ถูกส่งผ่านมาด้วย...


ไม่รู้ว่าคืออะไรแต่กลับทำให้รู้สึกอบอุ่น...


จนริมฝีปากของเราทั้งคู่ผละออกจากกันสมองของผมก็เหมือนยังไม่เข้าที่เข้าทาง จนกระทั้งเรียวปากของร่างตรงหน้าขยับยกขึ้นเป็นรอยยิ้มละมุนละไมแบบที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยๆ สติที่เหมือนกำลังจะกลับมาของผมก็ขาดสะบั้นไปกับความเจิดจ้านั้น


เป็นมือบางของผมนี่แหละ เอื้อมขึ้นคล้องคอแกร่งลงมากดจูบกันอีกรอบ แต่คราวนี้เมื่อริมฝีปากแนบสนิทความร้องแรงก็ประทุกขึ้นมาทันที


          เอาสิ!


ถ้าลิ้นไม่ละลาย...อย่าเรียกผมว่า  “ชามชา


[ต่อ]


พวกเราลงมานอนนัวเนียกันที่โซฟาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ โดยที่ผมคร่อมไอ้ฝิ่นอยู่มือทั้งของผมและมันซุกซนลูบไปตามตัวของกันและกันแบบไม่มีใครยอมใคร จนฝิ่นเหมือนจะทนไม่ไหวจับผมพลิกลงใต้ร่างมัน ขยับหน้าหล่อๆของมันซุกไซ้ลำคอของผมอย่างเมามัน เอาเข่าถูตัวตนของผมจนอารมณ์เตลิด


“อ๊ะ!...”


ผมสะดุ้งเบาๆเมื่อถูกริมฝีปากอุ่นร้อนครอบครองยอดอก และอีกข้างก็ถูกขยี้อย่างรุนแรงจนต้องร้องครางออกมาอย่างช่วยไม่ได้


มันถอดเสื้อผมตอนไหนเนี่ย!


ฝิ่นสอดมืออีกข้างเข้ามาในกางเกงบอลขาสั้นของผม นิ้วแกร่งเกลี่ยที่ปากทางเข้าสีสดเบาๆจนผมขนลุกซู่


“ขอนะ...” เสียงทุ้มแหบพร่าของมัน เหมือนระเบิดที่ทำลายล้างสติของผมไป สมองประมวลผลไม่ได้ว่าควรตอบอะไร พอเห็นผมไม่ตอบนิ้วแกร่งที่เกลี่ยไปมาก็ลงน้ำหนักเตรียมกดนิ้วแทรกเข้าไป


“ดะ...”

อ๊อดดดดดดดด!!


เสียงอ๊อดหน้าประตูดังขึ้นขัดจังหวะทุกการกระทำ ผมที่ได้สติแล้วรีบยันแผงอกของฝิ่นไว้ทันที มันทำเสียงขัดใจในลำคอเหมือนจะไม่ยอมหยุด


“ปะ...ไปเปิดประตูสิ” ผมดันมันเพิ่ม ฝิ่นเงยหน้ามามองผม เราสบตากันนิ่งๆจนมันที่หลบสายตาก่อน ทำเสียงฮึดฮัดในลำคอ ยอมลุกเดินไปเปิดประตูอย่างหัวเสีย ส่วนผมก็ต้องรีบหยิบเสื้อมาใส่แต่งตัวให้เรียบร้อย เผลอแป๊บเดียวเสื้อผ้าหลุดจะหมดตัวแล้วครับ


มือไวชิบหาย!

 

“สวัสดีเพื่อนนนน” เสียงทะเล้นๆแบบนี้เป็นใครไม่ได้ครับนอกจากไอ้เปาคนเดียว


“กูคงไม่ได้มาขัดจังหวะอะไรนะ” เสียงนุ่มๆ ฟังสบายหูแบบนี้ ไอ้กัลป์ชัวร์ครับ พอหันไปมองหน้าก็เป็นมันจริงๆครับ รอยยิ้มคนดีมุมปากของมันก็ยังขัดหูขัดตาผมอยู่ดี


กัลป์ หรือ กาลกัลป์ เรียนรัฐศาสตร์ ลักษณะภายนอกดูเป็นผู้ชายนุ่มนิ่ม ไม่ใช่ว่ามันดูน่ารักหรืออะไรนะครับ ผมคงไม่สามารถบอกว่าผู้ชายส่วนสูงร้อยแปดสิบกว่าๆอย่างมันน่ารักได้ แต่บรรยากาศรอบตัวมันจะสบายๆ เหมือนคนดีศรีสังคมอะไรแบบนั้น แต่สิ่งที่พึงรู้ไว้ถ้ารู้จักกับมัน คือ มันตอแหลครับ


มันสามารถตกหญิงด้วยท่าทางคนดี สุภาพ นิ่มๆ ดูสูงส่งของมัน และสับรางได้เร็วยิ่งกว่าจรวดบางทีผมยังเห็นมันควงทีเดียวสองสามคนโดยไม่ตีกันไม่รู้มันทำได้ยังไง


“พ่องมึง” ผมด่ามันไปแต่หน้ามันก็ไม่สลดหรอกครับเดินผ่านเข้าครัวไปแล้วนู่ คงไปหาน้ำแดก เลยหันไปหาไอ้ฝิ่นเลิกคิว แล้วมองไปทางไอ้กัลป์กับไอ้เปาประมาณว่า มันมาทำอะไร มันก็ยักไหล่ตอบ เหมือนบอกว่าไม่รู้ดิ


“ไม่ต้องมาส่งภาษาตาภาษาใจกันแถวนี้ พวกกูก็มาเล่นด้วยไงเดี๋ยวตอนบ่ายก็ไปด้วยกันเลย” เปาว่า แล้วเดินมานั่งที่โซฟาตัวเดียวกับผม ฝิ่นก็เดินตามมานั่งโซฟาตัวข้างๆ


“กูไม่ได้ส่งภาษาอะไรทั้งนั้นแหละ แค่งงว่าพวกมึงมากันทำไม”


“ก็กูว่างอะ นี่กูเอาแผ่นเกมมาด้วยนะ เล่นกันๆ” ไอ้เปากอดแขนผมไว้แล้วทำหน้าอ้อนแบบโคตรน่ารักจนผมอดยิ้มบางๆไม่ได้ แถมเผลออีกต่างหาก


ฟอด!


ครับเผลอก้มลงหอมแก้มย้วยๆสมชื่อซาลาเปาของมัน เพื่อระบายความหมั่นเขี้ยวของตัวเอง  ไอ้เปาทำตาโตเลยครับเพราะผมไม่เคยหอมแก้มมันเลยสักครั้ง


“ทำอะไรของมึงเนี่ยยยยย” เปามันดันผมออกเลยครับแถมจ้องผมแบบงอนๆ น่ารักไปอีก ส่วนไอ้ฝิ่นนั่งขำครับ


“ก็มึงน่ารัก” ว่าเสร็จก็ยิ้มกว้างให้มันอีก


“มาอารมณ์ไหนของมึงเนี่ย?” มันบ่นอุบอิบแต่แอบเห็นแก้มป่องๆมันแดงด้วยแหละ สงสัยจะเขิน ฮ่าฮ่าฮ่า


อย่าไปแกล้งมัน มานี่มา” ฝิ่นมันตบตักตัวเองเรียกผม แน่นอนครับผมก็ย้ายตัวเองไปนั่งบนตักมันทันที นั่งเอียงข้างพิงอกมันไว้ สบายสุดๆ ได้โอกาสแอบดมทั้งทีจะพลาดได้ยังไง


“แหม่...อ้อนผัวใหญ่!” ไอ้เปาเบ้ปากมาให้อย่างหมั่นไส้


“ก็ปล่อยมันไป ถ้าอิจฉาก็กลับไปอ้อนที่บ้าน” ไอ้กัลป์เดินออกมาแซวไอ้เปายิ้มๆ มันเลยชูนิ้วกลางใส่ แต่ไอ้กัลป์ยิ้มบางๆแผ่ออร่าคนดี ไม่ได้เข้ากับการกระทำกวนตีนสักนิด คือหน้ามันหล่อแบบดูคนดีดูพระเอกไง พอมันยิ้มเลยดูดีไปหมด ตรงข้ามกับนิสัยชั่วๆของมันมาก


“ก็ไปแกล้งมัน” ไอ้ฝิ่นปรามแบบไม่จริงจัง ถ้าเทียบกันแล้วไอ้ฝิ่นมันไม่ค่อยแกล้งเพื่อนคนอื่นหรอกครับแต่ชอบแหย่ผมคนเดียวกับคนอื่นนี่ดูขรึมๆไปเลย ผมเอาหัวไถอ้อนนิดๆมันก็ยกมือลูบหัวผมเบาๆ


ชอบเวลาที่มันลูบหัวมากเลย รู้สึกสบาย อ่า...


หลังจากนั้นเราก็นั่งเล่นเกมที่ไอ้เปาเอามา จนใกล้เวลานัดถึงได้ระเห็จตัวออกจากห้องมาที่สนามบาส ตอนนี้ตอนบ่ายก็จริงครับ แต่แดดประเทศไทยไม่สามารถดูถูกได้จริงๆ เปรี้ยงมาก เดินเข้ามาในสนามที่จองไว้ก็เห็นไอ้รัฐกำลังแย่งลูกกับไอ้แกมม่าแล้วก็ไอ้เซนอยู่กลางแดดนั่นแหละครับ


“จะเล่นกันอย่างงี้หรอวะ?” ผมยู่หน้าเห็นแดดแล้วความอยากเล่นลดลงฮวบฮาบเลยครับ


“ไม่ไหวก็ไม่ต้องเล่น ไปนั่งในร่มตรงนู้นไป” ฝิ่นได้ทีไล่ผมไปนั่งใต้ร่มไม้ถัดไปจากสนามครับ มันเป็นเหมือนสวนหย่อมที่มีโต๊ะหินให้นั่ง แต่มันก็อยู่ห่างจากสนามพอสมควรเหมือนกัน


“เดี๋ยวกูนั่งข้างสนามนี่แหละ นั่งตรงนั้นมันเปลี่ยว” ผมทำตาปริบๆให้ไอ้ฝิ่นเห็นใจซึ่งก็ได้ผลครับมันถอนหายใจปลงๆแล้วเอาเสื่อปูไว้ข้างสนามกางร่มให้ผมถือไว้กันแดดอีก


“ไอ้ไฮนซ์ไปไหนว่ะ?” เปาตะโกนถามพวกที่อยู่ในสนาม ส่วนไอ้กัลป์ถอดเสื้อเปลี่ยนกันโต้งๆเลยครับเพราะมันเปลี่ยนกางเกงก่อนออกมาจากห้องผมแล้ว


“ไปซื้อน้ำ” ไอ้แกมตะโกนตอบ


แกม หรือ แกมม่า มันเรียนวิศวะโยธาครับ ตามทางบ้านมันที่เปิดบริษัทรับเหมาอยู่ เห็นว่าได้กำไรเป็นกอบเป็นกำ ช่วงไหนงานยุ่งๆไอ้แกมยังต้องวิ่งไปคุยกับลูกค้าเองเลยครับ มันเป็นคนที่ดูยังไงก็โคตรแบดบอยเลยครับ ไม่ว่าจะตา จะหน้า จะปาก ดูเลวไปซะหมด แถมสันดานก็เลวด้วยครับ ฟันแล้วทิ้ง ซิงไม่ซิงมันได้แล้วมันทิ้งหมด ใครไม่หยุดยุ่งกับมัน มันก็จัดการให้ไม่กล้ามายุ่งอีก เลวตัวพ่อเลย


“เป็นไงมึงได้ข่าวไม่สบาย หรือจัดหนักกับไอ้ฝิ่นมากไปวะ?” ส่วนไอ้คนปากหมาๆที่เดินตรงเข้ามาถามไถ่อาการนี่คือไอ้รัฐครับ


ชื่อเต็มๆคือ รัฐไท มันเรียนวิศวกรรมปิโตเลียม เป็นผู้ชายที่ต้องบอกว่ามี sex appeal กับทั้งผู้หญิงและผู้ชาย มันเป็นพวกที่สบตาด้วยแล้วรู้สึกเหมือนจะโดนดูดเข้าไปในตามันเลยครับ รอยยิ้มการกระทำและทุกอย่างของมันจะให้ความรู้สึกน่ามอง แต่มันดันไม่จริงจังกับใครและไม่ทิ้งด้วย ใครทนเจ็บอยู่ได้ก็อยู่ ใครทนไม่ได้ก็ไป นั่นแหละครับมัน


“จัดหนักห่าอะไรล่ะ เป็นอะไรตอนนี้กูยังไม่รู้” ผมตอบแล้วทำหน้าเซง


“หึ หายไว้ๆ” รัฐหัวเราะในลำคอเบาๆแล้วขยี้หัวผมเล่น


“เออ” ผมว่าแล้วปัดมือมันออก ผมกูเสียทรงหมด!


“แหม่พอไม่ใช่ผัวนี่หวงเนื้อหวงตัวจังนะ แม่สาวเสียบ” ไม่รู้จะด่ายังไงชูนิ้วกลางให้แม่ง มันเห็นก็หัวเราะเบาๆ


“ไม่ต้องให้กูก็มี” มันว่าแล้วลากสายตาลงตรงเป้ามัน


“กามสัส!” ผมด่ามัน แต่มันก็มีหน้ามายิ้มกวนตีนให้ต่ออีก พอดีกับที่ไอ้เซนมันเรียกไอ้รัฐลงสนามมันเลยไม่ได้กวนอารมณ์ผมต่อ 


ผมก็นั่งมองพวกมันเล่นไปเรื่อยๆ สักพักไอ้ไฮนซ์ก็เดินมาพร้อมหิ้วถุงใส่ขวดน้ำมาด้วย ผมกำลังจะตะโกนทักทายมันถ้าไม่เห็นคนที่ตามมาซะก่อน


ผู้หญิงผมยาวร่างสูงเพียวหุ่นนางแบบ


แพรวา...


[ต่อ]


พรึ่บ!


ผมรีบลุกขึ้นเดินไปที่สนามเลยครับ รู้สึกไม่อยากเห็นหน้าหรืออยู่ใกล้ยังไงไม่รู้ หงุดหงิดแปลกๆ พอผมเดินมาไอ้ฝิ่นก็รีบวิ่งเข้ามาดู คนอื่นๆก็หยุดเล่นกันหมดพวกมันรู้ครับว่าช่วงนี้ผมอาการไม่ดี


“เป็นอะไรรึเปล่า” มันถามสีหน้าจริงจัง เหมือนกลัวผมเป็นอะไร ผมเลยยิ้มให้มันบางๆ


“เปล่ากูอยากเล่นด้วย”


“กูว่ามึงนั่งพักเถอะเมื่อเช้ายังไม่ดีเลย”


“นั่งเฉยๆมันเบื่ออะ ตอนนี้ก็ดีขึ้นแล้วให้กูเล่นเถอะ”


“...” มันไม่ยอมตอบรับ มองหน้าผมนิ่งๆ


“นะ” ผมว่าพร้อมส่งสายตาออดอ้อนให้มัน เลียนแบบสายตาหมาตอนขออาหารให้เหมือนที่สุด จนมันต้องหลบสายตาแล้วถอนหายใจเฮือกแล้วพยักหน้ารับปลงๆ ผมยิ้มกว้างทันที


“ไม่มี อะไรมันอยากเล่นด้วย” ฝิ่นหันไปบอกพวกในสนามแล้วดึงผมไปเล่นฝั่งมัน พอดีกับไอ้ไฮนซ์เข้ามาในสนามพอดี ฝั่งผมเลยมี ผม ฝิ่น รัฐ เซน ส่วนฝั่งตรงข้ามก็มี เปา แกม กัลป์ ไฮนซ์ พอเป็น 4 ต่อ4 พวกเราก็รีแต้มเริ่มเล่นกันใหม่ ส่วนน้องแพรวาก็นั่งเฝ้ากระเป๋าไปตามระเบียบครับ นี่ถ้าผมไม่ลุกมาเล่นคงต้องประทะคารมกับเธอให้หงุดหงิดใจแน่ๆ


 เปิดมา รัฐแย่งลูกได้ มันก็รีบหลบไอ้แกมแล้วส่งต่อให้เซน แต่ไอ้กัลป์กระโดดรับลูกกางอากาศไปได้โยนให้ไอ้ไฮนซ์ต่อ พวกเราผลักกันรุกผลัดกันรับ เกมดุเดือดจนเหมือนเล่นเอาจริงเอาจัง จนมีคนมายืนดูรอบๆสนาม


ผมวิ่งตามลูกโคตรเหนื่อย ยืนพักปาดเหงื่อ อีกนิดเดียวใกล้หมดเวลาแล้ว พวกผมเล่นกันแบบไม่มีกรรมการครับ แต่จะตั้งนาฬิกาไว้ ทำให้ไม่มีขอเวลานอก ไม่มีการเปลี่ยนตัว มีแค่พักครึ่งแรกครึ่งหลัง แต่มันสุดๆ เหงื่อผมนี่ไหลเป็นทางเสียดายที่เล่นไม่ได้เต็มที่ ทีมผมตามอยู่ลูกเดียวผมวิ่งเข้าไปแย่งบาสในจังหวะที่ไอ้เปากำลังจะรับต่อจากไอ้แกม แล้วรีบส่งต่อให้ไอ้ฝิ่น ฝิ่นมันรับลูกจากผมแล้วเลี้ยงไปแดนของฝั่งตรงข้ามทันทีแต่พวกไอ้เปาก็รีบวิ่งไปดักกันเอาไว้ ฝิ่นเลยตัดสินใจกระโดดชู้ตจากนอกหัวกะโหลก


พลุบ!


ลูกชู้ตลงห่วงอย่างพอดิบพอดี ได้คะแนน 3 แต้ม พอดีกับนาฬิกาที่ตั้งไว้ดังขึ้น หมดเวลาการแข่งขัน


เฮ้!


ทีมผมรีบวิ่งมารวมกันที่กลางสนาม แต่ผมเหลือบไปเห็นน้องแพรวาก็วิ่งตรงมาทางนี้พร้อมขวดน้ำและผ้าในมือ คงจะมาหาไอ้ฝิ่น


น่ารำคาญเป็นบ้า...


ผมพยายามไม่สนใจเธออีกวิ่งไปรวมตัวกับเพื่อนต่อ แต่จังหวะที่ใกล้จะถึง ผมกลับรู้สึกทรงตัวไม่อยู่ล้มลงทันที


หมับ!


ร่างกายของผมถูกใครสักคนรวบไว้ได้ทัน ได้ยินเสียงอะไรสักอย่างดังอยู่ข้างหูแต่ไม่สามารถประมวลผลว่าเป็นเรื่องอะไรได้ เสียงเหมือนไกลออกไปเรื่อยๆจนไม่สามารถรับรู้ได้อีก...

วูบ...


..................

..........

.......


“อือ...”


“เฮ้ย ชาฟื้นแล้วๆ” เสียงไอ้เปาดังเสียดแก้วหูขึ้นมาทันที


ผมกระพริบตาถี่ๆค่อยๆขยับตัวนิดๆมองไปรอบๆ ตอนนี้ผมอยู่ในห้องของโรงพยาบาลสักที่เลยนอนนิ่งๆ แต่รู้สึกกระหายน้ำขึ้นมา


“นะ...น้ำ” พอไอ้เปาได้ยินก็รีบกุรีกุจอรินน้ำแล้วเสียบหลอดมาให้ ไอ้ไฮนซ์ที่อยู่ข้างๆก็พยุงผมขึ้นมานั่งพิงหมอน ผมก้มลงดูดน้ำในในมือเปาจนอิ่มก็ละหน้าออก


“พอ?” ไฮนซ์ถามขึ้นสั้นๆ ผมก็พยักหน้าไปเบาๆ


อาจจะไม่ใช่เวลา แต่อยากแนะนำครับ ไอ้ตัวสูงๆหน้านิ่งๆดูหยิ่งๆคนนี้คือ ไฮนซ์ นิสัยโคตรนิ่ง แถมโคตรติสต์ และโคตรฉลาด มันเรียนสิ่งแวดล้อม นิสัยมันก็ดีนะแต่ไม่ค่อยแสดงออกมันเป็นคนที่ใส่ใจรายละเอียดเล็กๆน้อยๆ รักสัตว์ต้นไม้ใบหญ้าแต่ชอบเมินมนุษย์ ยังดีที่มันยังคุยกับเพื่อนบ้าง แต่เห็นอย่างงี้คู่นอนมันเพียบนะครับไม่รู้ตกยังไง แต่มองหน้านิ่งๆของมันก็เข้าใจ มันหล่อครับจบ


กลับเข้าเรื่องดีกว่า สรุปผมเป็นลมเพราะอะไร เกี่ยวกับที่เป็นมาทั้งอาทิตย์รึเปล่าหว่า?


“เออ มึงแล้วนี่กูเป็นอะไรไปว่ะ?” ผมเลือกถามไอ้เปาที่นั่งอยู่ข้างเตียง ขืนถามไอ้ไฮนซ์คงไม่รู้เรื่อง


“ก็เป็นลม...” มันว่าแล้วทำสีหน้าหนักใจ


“อันนั้นกูรู้ กูหมายถึงทำไมกูถึงเป็นลม” ถามย้ำไปอีก กูอยากรู้ว่ากูเป็นอะไร ไอ้เป็นลมน่ะกูรู้แล้ว สลบไปขนาดนั้นคงแค่ง่วงนอนฉบับพลันหรอกมั้งแหม่!


“ก็...เอ่อ...” เปาก็ยังอึกๆอักๆ ส่วนไอ้ไฮนซ์ก็ไม่สนใจอะไรเดินไปนั่งโซฟาแล้วหยิบหนังสือมาอ่านดูชิวซะเหลือเกิน


"มึงเป็นอะไร อ้ำๆอึ้งๆอยู่นั่นแหละ"


"เอ่อ...คือ..."


"คือ?" ยิ่งเห็นมันสีหน้าไม่ดีก็ยิ่งสงสัย


"คือ...แบบว่า..."


"ว่า...?"


"มันพูดยากว่ะ"  มันว่าเสียงอ่อย


โธ่! ผมอุตส่าห์ลุ้นรอฟังมันจนตัวโก่งเสือกไม่บอก!!


"ยากยังไงวะ?" ผมถามกลับไป


 "มัน...ไม่ค่อยจะน่าเชื่อ"


"มึงพูดดีๆไอ้เปา สรุปกูเป็นอะไรกันแน่วะเนี่ย!?" เริ่มรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาแล้วครับแต่พอมองหน้าเหมือนจะร้องไห้ของไอเปาผมก็ด่ามันไม่ลง


สรุปผมเป็นอะไรกันแน่? หรือเป็นโรคร้ายแรงที่รักษาไม่ได้หรอวะ!?


แกร๊ก...


ผมหันไปตามเสียงเปิดประตูทันที ฝิ่นเดินหน้าเครียดเข้ามา มีพวกแกม รัฐ กัลป์ เดินตามมาด้วย ผมเลยเปลี่ยนเป้าหมายใหม่ทันที ถามไอ้ฝิ่นก็ได้วะ!


“ฝิ่น นี่กูเป็นอะไรวะทำไมไอ้เปามันไม่ยอมบอกกูล่ะ” ผมเงยหน้าถามมัน


“มันคงกลัวมึงไม่เชื่อ” มันยิ้มให้ผมบางๆแต่สีหน้าและแววตาของมันมีร่องรอยของความหนักใจปนอยู่ด้วย ทำเอาผมแอบเครียดตามไม่ได้


“ทำไม? กูเป็นอะไรร้ายแรงมากเลยหรอ?” ผมเริ่มหน้าเสีย คิดคำตอบไปต่างๆนานา


“ก็ไม่เชิง...ชา มึงฟังกูดีๆนะ” มึงบอกให้กูตั้งใจฟังแต่กูเริ่มไม่อยากฟังแล้วว่ะ!!


“อือ” 


แต่แหม่...เรื่องของคนอื่นยังเสือกเรื่องของตัวเองจะไม่รู้ได้ไง ฝิ่นสูดหายใจเข้ารอบนึงแล้วค่อยๆแปร่งเสียงออกมาช้าๆชัดๆอย่างจริงจังสุดๆ


“มึง...ท้อง”


“ห๊ะ!?”


บอกผมทีว่า มันล้อผมเล่น!!









[100%]

[ครั้งที่ 3]

ครบ100แล้ววว

เดี๋ยวบทหน้าเราไปฟังคำพูดคุณหมอกันนะ

ว่ามันเป็นอะไรยังไง

ซึ่งแน่นอนว่าเป็นการยำเรื่องจริงและจินตนาการ

อย่าซีเรียสค่ะ555


------------------------------


[ครั้งที่2]

มาแล้ว 70% นะคะ

บทนี้อยากแนะนำหนุ่มๆให้ครบอีก30%

ได้แนะนำไฮนซ์อยู่แล้วเนอะ

ถ้าไม่เกิดเรื่องอะนะ


------------------------------


[ครั้งที่1 ]

35% แล้วนะ

เพื่อนได้กันบอกว่าเมาเหล้า

รอบนี้เพื่อนจูบกันจะบอกว่าเมาอะไรดี?



อ่านแล้วก็คอมเม้นหรือฟีดแบ็คกลับมากันด้วยนะคะ


- BlckSnow -



Twitter >> https://twitter.com/Blacksnow_A

#คนติดชา







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 341 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,079 ความคิดเห็น

  1. #3865 kkaestyle (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 00:55
    โอ้วว มาย ก้อดดด เชื้อแรงจริงพี่ฝิ่น
    #3,865
    0
  2. #3857 exoxoxo1122 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 13:18
    โอ้ชิท
    #3,857
    0
  3. #3629 Thitaphorn Tiemnara (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2561 / 00:28
    จะทำยังไงต่อกันล่ะทีนี้ ฮืออ เครียดแทน
    #3,629
    0
  4. #3427 ADragonike (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 14:58
    ทำไงต่อดีคะน้องชา รู้ตัวแล้วว่าท้อง ต่อไปต้องดูแลตัวเองดีๆ แล้วนะ
    #3,427
    0
  5. #3377 mon9228 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 14:55
    อ่าาาา อาการออก หมอก็ยืนยันแล้ว ชัดเจน จะทำไงต่อกันดีล่ะเนี่ย
    #3,377
    0
  6. #3287 Mistyblack (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 06:12
    น่านไง
    #3,287
    0
  7. #3008 hankanh90 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 10:48
    ขอnc. คะhankanh90@gmail.com
    #3,008
    0
  8. #2999 แคนต้าลูปปปป ^^ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 18:16
    โง้ยยยย รู้แล้วววววว
    #2,999
    0
  9. #2832 namhom-3449 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:15
    ฝิ่นเเกหนักใจทามมายยยย รุ้สึกว่าเเพรวาต้องเปนตัวปันหาของคู่นี้เเน่นอา
    #2,832
    0
  10. #2569 sprinkle star (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2559 / 21:12
    แลดูพี่ฝิ่นเค้าหนักใจซัมธิง แค่มีลูกเองงง ถถถ ส่วนชาเอ๊ย..เจ้กลัวขุ้นแพรมาทำร้ายลูกเราจังเลย ; - ; เฮียฝิ่นรีบๆตัดหล่อนทิ้งไปเห๊อะ!
    #2,569
    0
  11. #2121 WANGYi-En852626 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2559 / 03:04


    กรี๊ดดดดด!! สาวเสียบท้อง!!!
    แล้วทำไมฝิ่นต้องหนักใจว่ะ?

    #2,121
    0
  12. #2110 catloving (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2559 / 22:51
    แพรวาเชิญที่อื่นคะ ที่นี่มีแค่ฝิ่นชาเท่านั้นนะจ๊ะ
    #2,110
    0
  13. #1983 blue lu pinku (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 13:35
    ท้องงง แพรวานี่จะต้องเป็นตัวปัญหาของชีวิตคู่สองคนนี้แน่ๆอะ
    #1,983
    0
  14. #1878 Kim-kibom (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 22:29
    เตรียมเป็นคุณแม่ได้เลยๆๆ
    #1,878
    0
  15. #1862 แบคแมน (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 20:38
    ท้องแล้ววววววว ชาท้องงงง ครั้งเดียวพี่ได้เลย น้ำยาดีแค่ไหนถามใจเธอดู
    #1,862
    0
  16. #1826 Onigu_ahgase (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 06:22
    แค่ครั้งเดียวก็ติดนะจะ นำ้ยาดีจริงๆ
    #1,826
    0
  17. #1800 cherryme (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 21:03
    เชื้อเค้าดี เชื่อเค้าแรงวะะะ
    #1,800
    0
  18. #1754 fine feel (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 09:21
    ครั้งเดียวติด!!! เชื้อดีจริงค่ะ เชื่อแล้วววววว 555555
    #1,754
    0
  19. #1682 choopp (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 23:50
    น้ำยาเกรดดีมากค่ะยอม
    #1,682
    0
  20. #1641 luiseluise (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 06:21
    น่าตีจริงๆไปเล่นบาสแบบนั้นดีนะไม่เป็นอะไร
    มีอาการอัอนผัวนะค่ะ แต่น่ารัก
    #1,641
    0
  21. #1291 ni.nin (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 กันยายน 2559 / 22:58
    Fin บอกได้คำเดียวว่า Fin ไม่มีคำไหนจะมาบรรยายได้ดีกว่านี้แล้วตอนนี้ ติดตามอยู่น้า~ 
    #1,291
    0
  22. #1230 maimes' ❀ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 23:14
    น้ำยาพี่ฝิ่นนี่เกรดพรีเมี่ยมมากเลยนะคะทีเดียวเสียบปุ๊บติดปั๊บหรือมีทีหลังอีก (แซวว~)
    แต่บอกเลยว่าชอบเวลาชาอ้อนฝิ่นมากถึงมากที่สุดเป็นเราหลงไปแล้วขนาดฝิ่นเจอมาแตาเด็กยังจอดสนิทเลย
    เปากับกัลป์ยังไม่น่ามาเลยนะคะ มาไม่ถูกเวลาเลยอีดกนิดเดียวจะได้เข้าเข็มละ 55555
    #1,230
    0
  23. #1165 สาววายไร้ผัวนะเออ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 13:43
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #1,165
    0
  24. #1058 DREAM_WH (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 กันยายน 2559 / 01:09
    โอ้ยมีความกลัวลูกไหลมาก
    #1,058
    0
  25. #693 jjjj. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 23:22
    เล่นบาสมาหนักหน่วง ดีนะไม่เป็นอะไร
    #693
    0