[Yaoi] Feel Addict|รู้สึกติด [Mpreg]

ตอนที่ 28 : Chapter 26 : เจ้าตัวอ้วน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23,921
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 195 ครั้ง
    26 ม.ค. 62

 

|Chapter 26 : เจ้าตัวอ้วน|
...




หันไปดูที่ประตูห้องเห็นพยาบาลเข็นลูกเข้ามาตามคาด


“คุณพ่ออุ้มน้องเป็นใช่ไหมคะ?” อาจเพราะมาเมื่อวานทำให้รู้ว่านี่คนที่สองแล้ว พยาบาลเขาก็ถามย้ำนิดหน่อย


“อ่า...ครับ”


“งั้นปลุกคุณแม่ขึ้นมาให้นมได้เลยนะคะ ถ้าคุณแม่ลุกไหวก็ให้เดินบ่อยๆนะคะ ถ้าเดินเร็วก็จะฟื้นตัวไวค่ะ คนนี้คนที่สองแล้วคงไม่มีปัญหาอะไร ถ้ามีอะไรก็กดปุ่มเรียกเลยนะคะ”  


“ได้ครับ” ผมพยักหน้านิดๆ เธอยิ้มแล้วเดินออกไป ผมก้มมองเจ้าตัวเล็กที่จ้ำม่ำสุดๆก็หลุดยิ้มออกมาไอ้เซนกับไอ้แกมม่าก็เข้ามามุงกันใหญ่แต่ไม่กล้าอุ้ม อย่างว่าเด็กเพิ่งวันเดียวคอยังอ่อนอยู่เลย


“อย่างอ้วน” ไอ้เซนพูดแล้วจิ้มแขนอวบๆเบาๆคล้ายหมั่นเขียวนิด


“อืม” ไอ้แกมก็พยักหน้าเห็นด้วยเบาๆ


“แข็งแรงก็ดีแล้ว” ผมตอบกลับเบาๆ มองตากลมๆที่เปิดมามองบางครั้งแล้วปิดลง


แต่คนเล็กผมก็ตัวใหญ่มากครับดูแข็งแรงจนผมต้องยิ้มออกมาบางๆ เอานิ้วไปเกลี่ยแก้มนุ่มเบาๆปากเล็กๆก็เหมือนจะอ้าออกเหมือนรอนม ทำให้นึกขึ้นได้ว่าต้องให้นมลูกก็หันไปปลุกชาขึ้นมา มันงัวเงียขึ้นมาพอรู้สึกตัวก็ทำสีหน้าชะงักนิดๆ คงจะเจ็บแผลนั่นแหละ


“หืม?” มันลุกมายู่หน้าขัดใจเหมือนยังเมาขี้ตาไม่หาย


“มาให้นมเจ้าอ้วนนี่เร็ว คงหิวแล้วล่ะ” ผมอุ้มลูกขึ้นส่งอย่างระมัดระวังให้มันบนเตียง


“อืมมมม” มันก็ค่อยๆรับแล้วเริ่มปลดเสื้อออก


คงจะไม่มีอะไรติดขัดถ้าไม่มีสายตาอยากรู้อยากเห็นที่จ้องมาเต็มที่จนทำให้ไอ้ชาชะงักผมก็หันไปมอง เรียกได้ว่ามองแรงเลยล่ะครับ


“มีอะไรวะต่อดิ” ไอ้เซนพูดยิ้มๆแบบจงใจตีมึนไม่รับรู้ความอายของไอ้ชา


“มึงจ้องขนาดนี้กูจะกล้าให้นมลูกไหมสัส อีกนิดนึงกูจะนึกว่าเป็นแม่ลิงในสวนสัตว์แล้ว” ชาเงยหน้ามาด่ามันผมก็หลุดหัวเราะเบาๆ


ลูกลิงสองตัว...ก็เหมือนอยู่นะ


“โธ่กูแค่อยากเห็นอาบน้ำด้วยกันก็เคยมาแล้วอายไรวะ” ไอ้เซนทำสีหน้าโอดครวญ ผมก็ชี้หน้าพวกมันเรียงตัวแล้วชี้ไปที่ห้องพักญาติข้างใน


“ไปปลุกเฮียมาดูหลาน”


“เออๆ หวงอะไรนักหนาวะ กูไม่ได้ขอดูดด้วยคนสักหน่อย” เซนยักไหล่กวนตีนจงใจบ่นให้ได้ยินนั้นแหละครับ ผมเลยชูนิ้วกลางในแม่งไป


“อย่างนั้นมึงคงลงไปกองที่ตีนไอ้ฝิ่นแล้ว” ไอ้แกมแซวแล้วเหยียดยิ้มนิดๆ


พอพวกมันเข้าไปในห้องชาก็ปลดเสื้อแล้วเอาลูกเข้าอกปากเล็กๆก็ดูดจ๊วบๆอย่างไวน่าเอ็นดูมากครับจริงๆชามันไม่ซีหรอกถ้ามาเห็นตอนที่มันกำลังให้อยู่แต่รู้สึกมันจะเขินๆเขินตอนจะเอาลูกเข้าอกนี่แหละ มันบอกว่าตอนเริ่มมันรู้สึกอายยังไม่ไม่รู้ถ้าโดนจ้องตอนเริ่มมากๆเหมือนทำให้ไม่กล้าเริ่ม


ผมก็นั่งบนเตียงฝั่งที่ว่างแล้วก่อกวนแม่ลูกเล่นจิ้มแขนจิ้มขาบ้าง จิ้มลูกจนพอใจก็แกล้งจิ้มยอดอกอีกข้างที่ว่างเล่นเหมือนกัน มันก็ตะหวัดมามองตาเขียงเลยครับ


“ฝิ่น...” มันดุผมเสียงเบา คงกลัวลูกตกใจนั่นแหละครับ


“หืมมมม” ผมก็เล่นไม่เลิกไล้ไปตามแผ่นอกบาง


“ฝิ่น เอาดีๆอย่าซนดิ” มันยู่หน้าแล้วปัดมือผมทิ้ง


“เอาดีแน่นอนรอหายก่อนนะ” ผมก็กวนตีนมันไปแกล้งเมียเล่นก็สบายใจแล้วครับ


“พร่องเถอะ...” ด่านะครับแต่หน้านี่แดงเชียวผมเลยไล่นิ้วไปเกลี่ยแก้มมันแทนเริ่มหมั่นเขี้ยวแล้ว


ครืดดดดด....


ผมหันไปมองประตูที่ถูกเปิดออกเป็นเพื่อนๆผมนั่นแหละครับยกขโยงกันมาเลย ไอ้ไฮนซ์ก็อุ้มมอร์ฟีนเข้ามาหา มอร์ฟีนพอเห็นผมก็ยิ้มหวานหันมากางแขนเหมือนจะให้อุ้มผมเลยลุกจากเตียงเข้าไปอุ้มเขามาแล้วฟัดแก้มนุ่มๆทีนึง


“สวัสดีครับ” ผมทักทายเขายิ้มๆ


“ดีฮับ” เจ้าตัวเล็กเอียงคอหยีตายิ้มหวานแบบโคตรน่ารัก ผมเลยทนไม่ไหวฟัดแก้มกลมๆไปอีกรอบเขาก็หัวเราะคิกคัก พอฟัดเสร็จผมก็อุ้มเขาพาเดินไปที่เตียง มอร์ฟีนเห็นแม่ก็ยิ้มหวาน แต่พอสายตาเลื่อนลงไปที่เจ้าตัวอ้วนที่อยู่ในอกแม่เท่านั้นแหละ


“แง้งงงงงงงงงง!” ร้องจ้าเลยครับพวกผมก็หน้าเหวอเลยครับ ผมก็เลยต้องโยกตัวปลอบตบหลังเขาเบาๆ ก็ร้องไม่หยุดสงสัยจะห่วงแม่นั่นแหละครับ ที่เหลือก็ดูทำอะไรไม่ถูกที่เห็นจอมยิ้มหวานร้องไห้งอแง


“ชู่ววว ไม่ร้องนะครับ คนเก่งๆ” ผมก็ปลอบเขาไป


“มอร์ฟีนของลุงไม่ร้องนะครับ” ไอ้รัฐที่อยู่ข้างๆก็ช่วยลูบหลังเบาๆ มอร์ฟีนซุกหน้าแล้วร้องเสียงเบาลงดูหน้าสงสารมากครับ แต่พอคิดว่าร้องเพราะหวงแม่ก็รู้สึกขำนิดๆเหมือนกัน


“มานี่มา” ไอ้ชาว่ายิ้มๆมองไปก็เห็นเจ้าอ้วนนอนอุตุอยู่ข้างแม่เขาแล้วครับ ตอนที่ผมวุ่นวายกับการปลอบมอร์ฟีน เด็กอ้วนก็คงอิ่มแล้ว มอร์ฟีนร้องสะอึกสะอื้น แต่ก็กางแขนให้แม่เขาอุ้ม ร้องอยู่สักพักก็เบาลงมีแต่เสียงฮึกฮักในลำคอ


“มีอะไรวะ” เฮียซิการ์ที่เดินออกมาตอนไหนไม่รู้ ข้างหลังมีไอ้เซนกับไอ้แกมม่ามองมาอย่างสนอกสนใจผมก็สายหัวยิ้มๆ แล้วลูบหัวมอร์ฟีนที่ซุกอกแม่เขาไม่ยอมปล่อยอยู่


“เด็กหวงแม่” ไอ้ไฮนซ์ตอบแล้วยกมุมปากขึ้นนิดๆเหนือความคาดหมายจริงๆครับ ยังไม่ทันได้เหวอหรืออะไรเป็นเฮียซิการ์ที่ถามขึ้นมากลางปล้อง


                         “เออว่าแต่ หลานกูชื่ออะไรวะ?” 

“ชื่อ...” พอผมจะพูดทุกสายตาก็มาหยุดอยู่ที่ผม ให้บรรยากาศกดดันขึ้นเล็กน้อย ผมเลยเว้นจังหวะให้มากขึ้นเพื่อความตื่นเต้น


ก๊อกๆ  ครืนนนน...


“เห้อออ...”


เสียงประตูที่ดังขึ้นและเปิดออกทำให้ทุกคนที่ลุ้นอยู่ถอนหายใจและมองไปที่ประตูกันหมด


“อ้าว นี่ทำไมบรรยากาศมาคุกันจัง” เฮียบุหรี่เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเลิกคิ้วถามนิดๆ ทุกคนก็ได้แต่ยกมือไหว้แล้วหันมาทางผมต่อ


“กำลังจะบอกชื่อลูกอะเฮีย” เป็นชาที่ตอบแล้วหัวเราะในคอ


“อ๋อ มาขัดจังหวะสินะ ไม่เป็นไรเด่นดี” เฮียบุหรี่ก็ตอบอย่างมันใจแล้วเดินมาหยุดที่ข้างเตียง วางช่อดอกดอกกุหลาบสีเหลืองช่อใหญ่ไว้ข้างๆ


“ขอบคุณนะเฮีย” ชาก็ยิ้มตอบ เฮียก็พยักหน้ารับแต่เหมือนบรรยากาศที่เงียบไปมันไม่เดินต่อเฮียมองไปรอบๆแล้วหันมามองหน้าผม


“เอ้า ต่อสิ สรุปหลานชื่ออะไร”


 “โคเดอีน” ผมตอบเฮียแต่สายตาก็ยังจ้องเจ้าตัวอ้วนที่นอนอืดอยู่ข้างๆแม่ตัวเอง


“หืมมมมม” เฮียรับในลำคอ “งั้นเฮียเรียกโคดีนแล้วกันน่ารักดี”


“ตามใจ”

 

Cham Cha Part

            ผมนั่งอยู่บนเตียงมองเพื่อนๆที่นั่งกันหน้าสลอนเต็มห้องไม่ไปไหนสักที เฮียบุหรี่มาเยี่ยมสักพักก็กลับไปทำงานต่อ เฮียซิการ์ก็เพิ่งออกไปสนามบินเพราะมีนัดคุยงานกับคู่ค้าที่กรุงเทพพรุ่งนี้ จริงๆถ้าไม่มีอะไรก็จะบินไปรอตั้งแต่เมื่อวานแล้วแต่พอดีผมจะคลอดเฮียเลยอยู่ดูหน้าหลานก่อน


ตอนนี้มอร์ฟีนหลับอยู่ในห้องข้างในเป็นไอฝิ่นเอาไปนอนกลางวันครับ ส่วนเจ้าดีนผมก็ให้พ่อเขาอุ้มไปนอนที่นอนเขาก่อน ตอนแรกผมว่าจะเรียกเจ้าตัวอ้วนว่าอีนนะแต่พอเฮียบุหรี่พูดขึ้นมาดีนนี่ดูเหมือนเด็กผู้ชายมากกว่า โคเดอีนเรียกย่อๆว่าดีนก็เหมาะดี ที่ให้ชื่อโคเดอีนก็เพราะเป็นสารสกัดจากฝิ่นอีกตัวแล้วก็คล้องจองกับมอร์ฟีนด้วยนี่แหละแต่พอคิดดูอย่างที่เฮียเรียกมอร์ฟีนกับโคดีนก็เข้ากันดีแฮะ หันไปมองเด็กที่อ้วนๆกลมๆหลับอย่างเดียวนี่น่าน้วยมากเลยต้องอดใจไว้!


            ครืดดดดดดด...


            เปิดประตูแบบไม่เกรงใจใครผมก็เดาได้เลยว่าเป็นไอ้เปาที่จะตามมากับเฮียตะวันไอ้ธันเฮียเคนแน่นอน พอได้ยินเสียงเปิดประตูไอ้พวกที่นั่งหน้าสลอนก็รีบหันไปมองอย่างพร้อมเพียงเลยครับ


            “เอาของมาปะ” เสี่ยงไอ้รัฐดังทักก่อนใครเพื่อนเลยครับ


            “เออหายากชิบหายเลยเนี่ย” ซาลาเปาเบ้หน้าชูของที่ว่า เฮียตะวันก็มองมันดุๆเลยครับไม่ค่อยชอบให้เปามันพูดคำหยาบเสียงดังเท่าไหร่


            “นั่นแหละแจ่ม เอามาๆ” เซนบอกแบบโคตรกระตือรือร้น กวักมือเรียกไว้ๆ


            อย่างว่าล่ะครัยที่นี่มันโรงพยาบาล ตั้งวงแดกเหล้าก็ไม่ได้จะทำอะไรได้นอกจาก...


อูโน่...


คงไม่ต้องบอกนะครับว่าหลังจากนั้นผู้ชายตัวถึกๆเจ็ดแปดคนก็ตั้งวงเล่นอูโน่กันเป็นจริงเป็นจังเลยครับเฮียเคนก็เอากับเขาด้วยทักทายผมเสร็จล้างมือมาแตะจิ้มๆลูกผมแป๊ปเดียวไอ้ธันกวักมือเรียกไปเล่นก็ตามเมียไปทันทีครับ แถมไอ้เปาซื้อไพ่เกมแวร์วูฟแล้วก็ไพ่ปกติมาอีกแม่งเสียงดังไม่หยุดเลยครับ ดีนะที่เป็นห้องแบบโคตรพิเศษ ถ้าเป็นโรงพยาบาลทั่วไปพยาบาลแช่งหักกระดูกไปแล้วครับ


“เป็นไงบ้างเราวันนี้ลุกได้รึยัง” เฮียตะวันไม่ได้เข้าไปร่วมวงกับเขาก็ชวนผมคุยครับ เฮียมันก็เอากระเช้าผลไม้มาฝาก นั่งปลอกเปลือกจัดใส่จานให้ด้วยอีกตั้งหากไม่แปลกใจเลยที่ไอ้เปามันอยู่กับเฮียแล้วดูมีน้ำมีนวลผิวพรรณเปร่งปรั่ง ผัวเลี้ยงดีนี่เอง


“วันนี้ก็ลุกเดินบ้างแล้วนะเฮีย แต่ก็ขี้เกียจลุกบ่อยๆ”


“เดินเยอะๆหน่อยจะได้หายไวๆ เห็นหลานแข็งแรงก็ดีแล้ว”


“ครับ” ผมก็ผงักหัวรับไป คุยไปเรื่อยเปื่อยสักพักโทรศัพท์เฮียเข้า เลยออกไปคุยข้างนอกผมเลยกวาดสายตาไปมองไอ้พวกที่ตั้งวงอยู่ เลิกเล่นอูโน่กันแล้ว มันกำลังเล่นไพ่ตอแหลอยู่ เสียงดังยิ่งกว่าเดิมอีกตะโกนด่ากันในวงเลยครับมองพวกมันก็ต้องสายหัวนี่มันมาเยี่ยมผมหรือมาเข้าค่ายลูกเสือกันวะครับ แต่เห็นมันเล่นกันโคตรน่าสนุก เลยค่อยๆลุกจากเตียงมานั่งแหมะข้างๆไอ้ธัน


ไพ่ตอแหลก็เล่นง่ายๆครับคนอื่นเล่นกันยังไงไม่รู้แต่พวกผมจะเล่นแบบเรียงกันไปเช่นวางสองกี่ใบก็แล้วแต่ก็ต่องลงสองหรือสามต่อโดยคว่ำหน้าลง แน่นอนว่าทุกคนไม่มีทางมีไพ่เรียงได้หมดตอนลงต้องมีคนโกหกแน่ๆ ถ้าสงสัยว่ามีใครโกหกก็ต้องเปิดไพ่ดูโดยที่ถ้าถูกจับได้ว่าโกหกก็เก็บไพ่ทั้งกองขึ้น คนที่จับได้ก็จะได้สิทธิ์ลงลัดคิว แต่ถ้าเปิดออกแล้วไม่ได้โกหกคนเปิดเก็บไพ่ขึ้นทั้งกอง มันสนุกตอนจับเท็จและด่าเพื่อนไปในตัวนี่แหละตอนแรกๆจับกันไม่สนุกหรอกครับ แต่พอเริ่มเก็บไพ่ขึ้นเยอะมันก็เริ่มเดาทางได้ตอนนั้นแหละครับโคตรมัน


“สี่ 2 ใบ” เซนวางไผ่ยิ้มๆ มองไม่ออกเลยครับว่าโกหกรึเปล่า


“ตอแหล!” ไอ้รัฐว่าแล้วหงายไพ่ขึ้นอย่างไว สรุปตอแหลจริงๆครับเป็นสี่หนึ่งใบกับคิงใบนึง ไอ้เซนก็เก็บไพ่ขึ้น พร้อมด่าไอ้รัฐไปด้วย


“สี่ 2 ใบ” ไอ้รัฐลงต่อ


“มันจะจริงหรอวะ...” 
ไอ้กัลป์ลากเสียงกวนๆนิดๆแล้วเอื้อมมือไปแตะไพ่ไอ้เซน

“จริงไม่จริงก็เปิด ใจๆ” ไอ้รัฐส่งยิ้มยียวน ไอ้กัลป์เลยยักไหล่แล้วลงต่อ


“ห้าใบนึ่ง...” มันลากเสียงทำไมไม่รู้แต่ฟังกวนตีนหน่อยๆ


“ใช่หรอ” ไอ้แกมมองหน้าไอ้กัลป์แล้วเปิดไพ่ “ตอแหลไอ้สัส”


“เชี่ยยยย มึงแม่ง”  กัลป์ก็บ่นแล้วเก็บไพ่ขึ้นมือ


“สิบ 2 ใบ” ไอ้แกมลงต่ออย่างสบายอารมณ์


“จะจริงรึเปล่า” ไอ้รัฐแซวเสียงกวนตีน แกมม่ายักคิ้ว


“ไม่มั่นใจก็เปิด” มันว่าเรียบๆมุมปากเหยียดยิ้มนิดๆน่าเอาตีนแนบจริงๆครับ


“เออกูไม่มั่น” ไอ้รัฐสายหัว ไม่ได้จับ ก็เป็นตาไฮนซ์ต่อ


“คิง2ใบ” ไอ้ไฮนซ์ว่าเรียบๆกวาดตามองเพื่อที่จ้องมาเป็นจุดเดียวเพราะมันสองใบสุดท้ายแล้ว ปกติมันก็ไม่น่าจะเป๊ะขนาดนั้น ขืนไม่จับหรืออะไรมันชนะคนแรกแน่นอน


“ใช่หรอวะไฮนซ์” เซนพูดแล้วเอื้อมมือมาหยิบไพ่ไว้


“ก็เปิด” มันว่าด้วยเสียงเรียบๆแต่สายตามีแววท้าทายเล็กๆ


“เออกูเปิดแน่” เซนพูดแล้วหงายไพ่ขึ้น คิงสองตัวจริงๆครับแหม่


“นี่แหละคัรบ ราชาตอแหลของพวกเรา ใครจะรู้ที่ตอแหลเก่งสุดเป็นไอ้ไฮนซ์นะครับ” ไอ้รัฐพูดแซวยิ้มๆไอ้เซนก็ได้แต่ส่ายหัวเกมนี้เราเอาชนะสามคนครับเดี๋ยวจบเร็วเกินไป ผมก็นั่งดูมันเล่นกันเพลินๆครับ


“ทำอะไรหืม?” เสียงคุ้นเคยที่ดังขึ้นด้านหลังโซฟาจะเป็นใครล่ะครับนอกจากไอ้ฝิ่น ผมเลยเงยหน้ามองมันเอาหัวพิงพนักโซฟา


“ดูมันเล่นไพ่กัน” มันทำหน้าเหมือนรับรู้ยิ้มนิดๆแล้วลูบหัวผมเบาๆ


“ไปนอนไหม ตื่นมาแต่ช้าเลย” ถามผมเหมือนเป็นเด็กเลยครับ นี่มันคิดว่าผมเป็นลูกอีกคนรึไงวะ


“ยังไม่ง่วงเลย” ผมส่ายหัวไถกับท้องแข็งๆไปมา


“งั้นลุกเดินไหม ในห้องนี่แหละ จะได้ขยับขาบ้าง” ฝิ่นมองมาอย่างเอ็นดูสุดๆครับเหมือนมองเด็กตัวเล็กๆผมเลยเผลออ้อนมันอีก


“อือ ยังเจ็บแผลอยู่เลย...ลุกไม่ไหววว”


“ตอแหล!”  ผมนี่สะดุ้งหันไปมองไอ้ธันที่จับไพ่ใครไม่รู้ แต่สายตามันมองมาทางผมนี่แหละ จงใจกวนตีนครับเลยเกรียนใส่แม่งเลย


“มีปัญหาอะไร หลังโรงพยาบาลปิดไหมครับ” น้ำเสียงผมกวนตีนมากครับ


“เอาไหมล่ะครับ ให้ผัวไปต่อยเลย” น้ำเสียงไอ้ธันก็ไม่แพ้กัน


“คิดว่ามีผัวอยู่คนเดียวหรอครับ” ผมก็ต่อปากต่อคำมันไปลืมว่าเพื่อนอยู่กันเป็นฝูงไปเลย


“แหม่เดี๋ยวนี้ออกหน้าออกตา” ไอ้รัฐแซวมาคนแรกครับ ที่เหลือก็ตะโกนแซวกันแซ่เซงเลย ตอนแรกกะเอาฮาตอนนี้อายจนอยากมุดพรมแล้วครับ!!


 

อยู่โรงพยาบาลได้สามสี่วันเราก็กลับมาที่รีสอร์ทครับ ตอนกลับมาพ่อแม่ผมกลับฝิ่นก็มาถึงพอดี ปู่ย่าตายายก็เห่อหลานคนเล็กมาก รับขวัญหลานก็นอลังการมากทั้งทองทั้งที่ดินมีหมดครับ อยู่ต่อมาสักอาทิตย์เพื่อนๆก็ทยอยกันกลับ เพราะบางตัวอาจเจอพ่อแม่ตัดจากกองมรดกได้เนื่องจากหายหัวไปนานเกิน ก็เป็นช่วงชิวๆที่ได้อยู่กับพ่อกับแม่ อ้อนนู่นอ้อนนี่แถมมีคนดูหลานให้อีกต่างหาก แต่ก็อยู่ได้สองอาทิตย์ก็ต้องกลับครับเพราะพ่อๆก็มีการมีงานต้องทำ


พวกผมก็อยู่ต่อจนลูกอายุครบสองเดือนเลยพาบินกลับมากรุงเทพฯครับอยู่ที่นั่นก็ดีมีเฮียบุหรี่มาเล่นด้วยบ่อยๆแต่มันก็ไม่รู้สึกเหมือนอยู่ที่บ้านเท่าไหร่คล้ายไปพักร้อนมากกว่า จังหวะที่เปิดประตูเข้าห้องในคอนโด มันทำให้ผมรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก แต่ทำให้ผมต้องหันไปฉีกยิ้มให้ฝิ่นแล้วพูดว่า


 “ถึงบ้านแล้วเนอะ” มันดูชะงักนิดๆเหมือนคิดไม่ถึง แล้วก็ตอบกลับมา


“ครับ ถึงบ้านเราแล้ว” ผมยิ้มให้มันแล้วเดินอุ้มโคเดอีนเข้าห้องฝิ่นก็จูงมอร์ฟีนเข้ามา กวาดตามองรอบๆห้องก็เหมือนเดิมทุกอย่าง ไม่สิเป็นระเบียบกว่าเดิมตั้งเยอะช่วงที่เราไม่อยู่ก็มีแม่บ้านคอยมาทำความสะอาดอยู่แล้วครับแต่ไม่บ่อยเหมือนเดิม


“หิวข้าวไหม สั่งอะไรขึ้นมากินรึเปล่า” ผมหันไปถามไอ้ฝิ่นหลังจากวางโคเดอีนไว้บนเตียงเด็กทารกข้างโซฟา อันนี้เป็นของเก่าของมอร์ฟีนครับก็เข็นออกมาจากห้องเก็บของแต่เบาะนี่เป็นของรับขวัญหลานจากพวกลุงๆน้าๆนั้นแหละ มันขยันเห่อจนผมแทบไม่ต้องซื้ออะไรเพิ่มเลยล่ะครับ ทั้งเบาะนอนทั้งชุดทั้งขวดนมทั้งของเล่น


“หิวววว” เสียงเล็กๆกระตุกผมยิกๆทำให้ต้องก้มลงไปหามอร์ฟีนตัวน้อย


“อ้าวหิวเหมือนกันหรอครับ” ผมอมยิ้มเกลี่ยแก้มนิ่มไปมา


“อืมมมม” หัวกลมๆพยักขึ้นลงหงึกหงัก


“งั้นเดี๋ยวป๊าสั่งมาให้กินเนอะ รอแป๊ปนึง” ฝิ่นหันมาพูดกับลูกเข้าก็ส่งเสียงรับในลำคอ


ตอนนี้ห้องผมไม่มีคนอยู่มานานก็เลยไม่มีของที่พอกินรองท้องได้เลยครับ ผมเดินเข้าครัวไปหาของมาให้ลูกก็มีแต่พวกขนมขบเคี้ยว ซึ่งถ้ามอร์ฟีนกินไปคงไม่ยอมกินข้าวต่อแน่ เลยเอานมกล่องแล้วก็น้ำผลไม้กล่องมาให้กินไปก่อน เจ้าตัวน้อยของผมก็เลือกน้ำผลไม้ไปกิน กินไปยิ้มไปเลยครับ


“สั่งอะไรมากินอะ” ผมนั่งลงข้างๆไอ้ฝิ่นตรงโซฟา พอนั่งลงมันก็เอาหัวมาซบไหล่ผมทันที มาโหมดไหนของมันก็ไม่รู้


“ก็ข้าวผัดให้ลูก ส่วนพวกเราก็กระเพรา” มันว่าแต่สายตาจ้องมองมอร์ฟีนที่วิ่งเล่นไปมารอบๆโซฟา สนุกกับการสำรวจโต๊ะตู้ลิ้นชักอยู่ครับ “ชา”


“หืม” มันเรียกแล้วหยุดเสียงไป ผมก็ตอบรับไปหันไปจัดผ้าห่มให้โคเดอีนไป เขาเป็นเด็กที่ยิ่งโตยิ่งอ้วนจริงๆครับกินเก่งมากเลย


“มึงว่า...เราเก็บตังค์ซื้อบ้านเป็นหลังกันดีไหม?”


“ห๊ะ!?” ผมหันขวับไปมองหน้าฝิ่นทันที ก็เห็นมันยิ้มละไมมาให้ผมก็อดร้อนวูบวาบบนใบหน้าไม่ได้ จนต้องเบือนหน้าหนีไปจัดผ้าห่มให้ลูกต่อ


“ก็มีลูกสองคนถ้าโตขึ้นยู่แต่ในคอนโดคงแออัด”  มันว่าแล้วหันไปหามอร์ฟีนที่ลากกล่องของเล่นเขามาให้เปิดให้ ที่กล่องมันปิดแน่นหนาก็เพราะต้องโหลดลงท้องเครื่อง พอได้แล้วเข้าก็ยิ้มหวานเอาของเล่นมาเล่นอย่างร่าเริงตรงพรมหน้าโซฟา


“แต่ตอนนี้ยังไม่โตเท่าไหร่เลยนะ” ผมหันไปมองหน้ามันงงๆ รู้สึกแปลกๆที่มันดูคิดจริงจังขนาดนี้ ไม่เหมือนเรื่องที่คิดได้ออกมา แต่เหมือนตั้งใจเกริ่นขึ้นมามากกว่า อยู่กับมันมานาน แค่นี่ก็รู้สึกตงิดๆแล้ว


“ถึงบอกให้เก็บตังไง” มันพูดเสียงกวนๆ ผมเลยเบ้หน้าอดเหน็บไปสักประโยคไม่ได้


“ทำมาเป็นพูด มึงอะตัวใช้เงินเลย”


“ตอนนี้ก็ไม่เท่าไหร่นะ” มันเหยียดยิ้มมาให้อย่างลอยหน้าลอยตา


“หรออออ...” ผมก็อดประชดมันไม่ได้


“เที่ยวก็ไม่ได้เที่ยว นอกจากเปย์ลูกเมียแล้วไม่ได้ใช้อะไรเท่าไหร่” ไม่พูดเปล่ายังมาทำตาเจ้าชู้ เล่นหูเล่นตาใส่อีก!


“ฮึ!” ผมก็สะบัดหน้าหนี ไม่มองให้ใจมันไหวไปไหวมาหรอก หันไปมองมอร์ฟีนตัวน้อยให้ชุ่มชื่นหัวใจยังจะดีกว่า โอ๊ยลูกชายผมกำลังกอดตุ๊กตาหมีตัวใหญ่อยู่เลยครับพอเห็นผมมองก็หันมายิ้มหวานให้


น่าร๊ากกกกกกก~!!!


“กูว่าจะทำงาน ตอนแรกคุยกับป๊าไว้ว่าถ้าจบจะไปต่อโทต่างประเทศ”


“อะไรนะ!?” ผมหันขวับกลับมามองมันคอแทบหักคือเรื่องนี้ไม่เคยรู้มาก่อนเลยครับ


“พอมารู้ว่ามีมอร์ฟีนเขาก็จะให้กูไปเรียนโทที่อังกฤษเพราะมันเรียนโทแค่ปีเดียวเขาจะจัดการค่าใช้จ่ายให้ทั้งค่าเรียนและค่าเลี้ยงดูลูกเมีย” ยิ่งมันพูดเนิบๆไม่สนใจอาการทุกข์ของผม ยิ่งน่าหมั่นไส้


“แล้วมึงจะไป...?” ผมถามมันเสียงเบารู้สึกใจแกว่งๆยัไงไม่รู้


“ไม่ได้ยินว่ากูพูดว่าจะทำงานหรอ” มันมองหน้าผมแล้วส่ายหัว ให้ทำไงวะคนมันตกใจนี่ มันไม่เห็นเคยพูดถึงสักนิดทั้งที่ปกติมีเรื่องอะไรมันก็บอกตลอด


“เฮ้ย โทอังกฤษเลยนะเว้ย ลุงพลเขาก็คงหวังกับมึงไปมาก” แต่ก็แอบเสียงดายแทนมันเหมือนกันครับ พี่มันก็ไปเรียนต่างประเทศหมด ถ้าแยกกันสักปีคงไม่นานมาก...  


“แล้วมึงจะอยู่ยังไงกับลูกเล็กๆสองคนน่ะ หืม?” มันขมวดคิ้วทันทีที่ผมทำท่าจะให้มันไป


“กูไปอยู่กับแม่ก็ได้...” ผมพูดเสียงอ่อมแอ้ม มันยิ่งจ้องผมใหญ่เลย


“เกิดลูกจำกูไม่ได้ก็แย่น่ะสิ เฮ้อ...” ฝิ่นยิ้มเหมือนเหนื่อยใจกับผมมากจนน่ากระทืบ


“มึงเวอร์ไปและ” ผมผลักหัวมันเบาๆมันก็โคลงหัวนิดหน่อย หัสเราะในลำคอเบาๆ มีวูบนึงที่คิดว่าบรรยากาศแบบนี้ถ้าต้องหายไปปีนึงผมคงทนไม่ไหวเหมือนกัน


“หึ กูคิดจะทำงานไปด้วยแล้วก็เรียนโทที่ไทยนี่แหละ” มันคงเห็นผมก้มหัวเหมือนคิดอะไรเลยพูดเสียงนุ่มแล้วลูบหัวผมไปมา


“แต่ถ้ามึงจะทำงานไปด้วยพวกภาคที่เรียนเย็นวันธรรมดามันต้องมีประสบการณ์3ปีนี่” ผมเงยหน้ามองมันเอียงคอนิดๆมองอย่างสงสัย


“มึงเข้าใจอะไรผิดไปรึเปล่า”  ฝิ่นมองหน้าผมนิ่ง แล้วยิ้มล้อออกมา


“หือ?” ก็งงสิครับผมเข้าใจผิดตรงไหนวะ?? ผมยิ่งทำหน้างงใส่มันมันก็ยิ้มแล้วก้มลงบดจูบกับปากผมเฉย ผมที่ไม่ได้ตั้งตัวก็อ้าปากค้างสิครับ ฝิ่นยิ่งสบโอกาสแทรกลิ้นเข้ามาเฉย


“นิดเดียว...” เสียงทุ่มพึมพำชิดริมฝีปาก ผมคิดตามไม่ทันเหมือนคุยเรื่องจริงจังอยู่ แล้วมาอารมณ์ไหนไม่รู้แถมบดจูบมาหนักๆเหมือนหมั่นเขี้ยวขบจนปากผมเจ็บไปหมด จูบไปจูบมาจนเคลิ้มผมมารู้สึกตัวก็ตอนมือปลาหมึกเริ่มเลื้อยเข้ามาในเสื้อนี่แหละ เลยทุบอกมันดังๆปั่กๆให้มันปล่อยสักที มันก็อ้อยอิ่งอยู่สักพักค่อยถอน แล้วซุกไซร้ลำคอของผมต่อ ผมก็ไม่รู้จะทำยังไงก็หันหน้าหนี ไปชะงักกับมอร์ฟีนตัวน้อยที่หยุดเล่นของเล่นตัวเองแต่จ้องมาทางพวกผมตาแป๋วผมยิ่งทุกไหล่มันหนักๆอีกที


เล่นอะไรไม่ดูลูกเลยแม่ง!!


“มึงเห็นไหมลูกมองอยู่น่ะ” ผมดุเสียงเบ


“ไม่เป็นไรหรอก” มันพึมพำเหมือนไม่ใส่ใจหันไปมองลูกคนโตแล้วยิ้มให้ มอร์ฟีนก็ยิ้มหวานตอบ ฝิ่นมันก็เงยหน้าขึ้นมามองผม “เห็นไหมเขายังไม่ว่าอะไรเลย”


พร่องเถอะ!


ด่าได้แค่ในใจครับทำอะไรไม่ได้ก็แค่หายใจฮึดฮัดกวักมือเรียกเจ้าตัวน้อยเข้ามากอด หอมแก้มนิ่มๆไปสองสามทีก็อารมณ์ดีขึ้น น้องฟีนคิดว่าแม่เล่นด้วยเก็เลยหัวเราะคิกคักใหญ่


“แล้วที่มึงว่ากูเข้าใจผิดนี่อะไร” ผมหันไปถามเพราะนึกได้ว่ายังคุยไม่จบ


“กูลืมไปแล้วนะเนี่ย คือกูจะเรียนเป็นงานหลังทำงานเป็นงานรอง” มันว่าพรางหัวเราะเบาๆ


“ห๊ะ?” ผมก็งงอีกรอบมีที่ไหนว่ะเรียนเป็นหลักงานเป็นรอง??


“มีโรงแรมที่พ่อให้เฮียซิการ์จัดการ ใกล้เปิดตัวอีกสองสามเดือน แค่ 3 ดาวคงพอให้กูลองบริหารดูได้แขกคงไม่อะไรมากเท่าไหร่ และก็มีคนของเฮียคอยช่วยอยู่ แต่เราอาจได้ย้ายไปอยู่โรงแรมแทนน่ะนะชั้นบนกูคุยๆกับเฮียไว้แล้วว่าให้กั้นโซนอยู่อาศัยให้ด้วยเอา” แม่งสาธยายมายืดยาวผมไม่เคยรู้กับมันสักเรื่องเลยว่ะ


“เดี๋ยวๆนี่มึงไปจัดการไว้หมดแต่กูไม่รู้เรื่องเลยเนี่ยนะ” ผมเบรกมันไว้ก่อนที่ผมจะมึนหัว


“ก็เอาให้ชัวร์ก่อนไง กูก็บอกก่อนหลายเดือนอยู่นะ”


“มึงแม่ง...” ด่าไม่ออกเลยครับก็เลยได้แต่ถอนหายใจปลงๆ


“มึงควรจะภูมิใจว่ากูคิดเพื่ออนาคตของเราและลูกขนาดนี้” มันพูดด้วยนัยต์ตาพราวระยับ


 “เออๆ แล้วลุงพลรู้เรื่องแล้วใช่ไหม?” ผมเลยต้องหลบตาแล้วเปลี่ยนเรื่อง


“ยัง”


แล้วมึงวางแผนไว้หมดแล้วเนี่ยนะ!!!






[100%]


ครบ100ค่ะ
ฝิ่นนี่แอบคิดอะไรเป็นฉากๆ
แล้วจัดการเลยชาน้อยๆของเรา
ตามไม่ทันสักที555




-------------------

อ่านแล้วก็คอมเม้นหรือฟีดแบ็คกลับมากันด้วยนะคะ

มันเป็นกำลังใจให้คนเขียนจริงๆ☻♥


- BlckSnow -


 

Twitter >> https://twitter.com/Blacksnow_A

มาเล่นแท็กกันเถอะ

#คนติดชา 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 195 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,079 ความคิดเห็น

  1. #4021 Blue Topaz (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:04
    ภาษาอังกฤษ codeine อ่านว่าโคดีนอยู่แล้วนะคะ ตั้งชื่อว่าโคดีนเลยก็ได้ :)
    #4,021
    0
  2. #3835 SUGA19 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 06:54
    ทำไมอยู่ๆก็เปลี่ยนสรรพนามเป็นก_ูม-ึงต่อหน้าลูกอีกละ
    ไรท์ลืมรึป่าว?
    #3,835
    1
    • #3835-1 BlackSnow(จากตอนที่ 28)
      1 สิงหาคม 2561 / 20:37
      อันนี้เราไม่ได้ลืมน้า ฝิ่นชาถ้าพูดกันเองจะใช้กูกัน ซึ่งในฉากเราอธิบายได้ไม่หมดคล้ายๆบรรยากาศแบบพูดกันเองแล้วมีลูกเป็นฉากประกอบเหมือนคุยๆไปมองลูกไปด้วย มอร์ฟีนไม่ได้ยินส่วนโคดีนยังไม่รู้เรื่องประมาณนั้นค่ะ
      #3835-1
  3. #3685 Brasfia (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 19:59

    เวลาอ่านชื่อลูกชา ทำไมมันชอบอ่านผิดจากโคเดอีน เป็นโคเอดีน ตลอดอ่่ะงื้อออ

    #3,685
    0
  4. #3573 ชาววายยยย (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:19
    รอตอนต่อไปอยู่น้าาาาา
    #3,573
    0
  5. #3572 ชาววายยยย (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:18
    รอตอนต่อไปอยู่น้าาาาา
    #3,572
    0
  6. #3566 Ppp (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 17:35
    เอ็นดูจังเลยย
    #3,566
    0
  7. #3557 oKisSaTen123 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 21:31
    ขอบคุณค่ะ น่าร๊ากกกฝุดๆ
    #3,557
    0
  8. #3553 [:Wynn:] (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 13:07
    น่าย๊ากกกกกกกกกกก
    #3,553
    0
  9. #3498 SunareePuykaew (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 19:20
    รอฉันรอไรท์อยู่แต่ไม่ร้ไรท์อยู่หนใด~~~
    #3,498
    0
  10. #3482 prapapormsr (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 22:37
    น่าฮักขนาด
    #3,482
    0
  11. #3481 prapapormsr (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2560 / 22:37
    มาไวๆนะ เรารออยู่ๆๆ
    #3,481
    0
  12. #3473 oKisSaTen123 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2560 / 15:51
    ขอบคุณค่ะ รอจ้าาๆๆๆๆ รีบมาต่อเร็วๆน่ะค่ะ
    #3,473
    0
  13. #3472 น่าน๊า (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 15:53
    55555 ไม่มีบอกเลยน่ะวางแผนเพลินเลยย
    #3,472
    0
  14. #3471 น่าน๊า (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 15:53
    55555 ไม่มีบอกเลยน่ะวางแผนเพลินเลยยน
    #3,471
    0
  15. #3469 แมวดี (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2560 / 19:45
    น่ารักกกกง่า~
    #3,469
    0
  16. #3468 Phatnanraa (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2560 / 15:46
    น่ารักกกกกกกกกกกกก
    #3,468
    0
  17. #3467 Whatever it is (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 22:09
    คลอดแล้ววว มอฟีนยิ้มหวานเหมือนเดิมมมม
    #3,467
    0
  18. #3466 TiwticAmp_90 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 15:43
    ดีเลยที่ฝิ่นคิดจะเริ่มทำงาน เก็บเงิน มีเมียแถมลูกอีกสองคน เด็กเล็กๆยิ่งต้องใช้เงินเยอะนี่เนอะ
    เอาใจช่วยทั้งครอบครัวเลยนะคะ

    ปล.น้องฟีนน่าร๊ากกกก
    ปล2.เปิดกูเกิ้ลใหญ่เลยว่า โคเดอีน คืออะไร 555 เข้ากันดีเนอะ
    #3,466
    0
  19. #3462 fukumoji (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 13:19
    ความสามีและพ่อที่ดีสูงมากค่ะ
    #3,462
    0
  20. #3453 FK_29 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 07:55
    กำลังจะดีแล้วฝิ่นลูก55555 มีความคุยกับเฮียแล้ว แต่ยังไม่คุยกับพ่อ! 5555 ครอบครัวน่ารักอ่ะ งื้อออออ ฟีนน่าร้ากกกกก
    #3,453
    0
  21. #3452 wichuda917 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 07:52
    รออออออออ
    #3,452
    0
  22. #3443 -KY- (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 22:31
    ฝิ่นเริ่มมีความเป็นผู้นำ เป็นหัวหน้าครอบครัว คิดถึงเรื่องครอบครัว ... ชาก็เริ่มมีความเป็นแม่มากขึ้น ชอบตอนที่มอร์ฟีนร้องไห้หวงแม่ แล้วชาเรียกให้มาหาละกอดปลอบ คือบั่บ....แม่มากกก รู้สึกดี น่ารักและดีต่อใจ รออ่านต่อนะคะ
    #3,443
    0
  23. #3442 Lai Arin (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 22:27
    เหมือนจะดีอ่ะฝิ่น แต่ลุงพลยังไม่รุ้เรื่องด้วย5555555555
    #3,442
    0
  24. #3441 REIGAR_AODA (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 21:50
    แหม่คุณฝิ่น เดี๋ยวนี้มีคำว่า 'เรา' แล้วนี่

    มีความพ่อสูงมากกก

    ชาน้อย ตอนฝิ่นบอกว่าจะต้องไปต่างประเทศตั้งปีนึงนี่มีแอบน้อยใจใช่ไหม?

    น่ารักอ่ะ <3
    #3,441
    0
  25. #3439 Sarawini Kos (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 18:47
    โอ้ยยยยยชอบบบ ขอบอกอีกรอบ 'ทำนส.เถ๊อะะะ'
    #3,439
    0