[Yaoi] Feel Addict|รู้สึกติด [Mpreg]

ตอนที่ 22 : Chapter 21 : ลมที่พัดผ่าน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,153
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 176 ครั้ง
    26 ม.ค. 62


|Chapter 21 : ลมที่พัดผ่าน|
 

ลมที่พัดผ่านจะนำบาบงสิ่งมาและหอบบางสิ่งไป


Cha Part


บรรยากาศสบายๆในวันเสาร์ช่วงบ่าย พวกผมก็นอนกองกันอยู่หน้าทีวีนี่แหละครับ ถ้าถามว่ามีเรื่องอะไรจะอัพเดทไหมตอนนี้มอร์ฟีนก็ขวบกว่าๆเกือบสองขวบแล้วครับพูดเจื้อยแจ้วกำลังน่ารักเลย


 ส่วนอีกเรื่องที่สำคัญมาก...


ผมท้องครับ... เฮ้ท้องนะ ท้องจริงๆ เพิ่งรู้เมื่อประมาณสองเดือนก่อน สรุปตอนนี้ท้องได้ห้าเดือนแล้วครับ อื้มมมมมม หนักใจสุดๆแต่คราวนี้ก็บอกพ่อแม่ไปเรียบร้อยโดนคาดโทษขึ้นมาอีกกระทง แต่เอามอร์ฟีนเป็นกันชนสุดท้ายก็ลอดมาได้ แน่นอนว่าผมก็สวดไอ้ฝิ่นเละเลยสุดท้ายจบด้วยประโยคเดียว


หรือมึงจะเถียงว่าไม่ได้ชอบเวลากูสด


            ครับ เถียงไม่ได้เวลาอยากก็ไม่ค่อยคิดเท่าไหร่ มันขอก็ใครบางครั้งเองด้วยซ้ำ...


            ข้ามประเด็นนี้ไป ตอนนี้มอร์ฟีนพูดคล่องแล้วครับผมเลยให้เจ้าตัวแทนตัวว่าฟีน โอ๊ยน่ารักสุดๆ


            “มอร์ฟีนครับ”


            “หือ?” เสียงใสจากร่างเล็กที่นอนขีดๆเขียนๆด้วยสีเทียนเงยหน้าขึ้นมาหาผม


            “หิวรึยังหือ?”


            “ยางงงง” เจ้าตัวเล็กพอรู้ว่าผมจะให้กินข้าวก็ส่ายหัวดิกรู้เลยว่าอยากเล่นต่อ


            “แต่ถ้าไม่กินมาไม่ให้เล่นต่อนะครับ” ผมพูดน้ำเสียงกึ่งดุนิดๆเจ้าตัวเล็กก็บุ้ยปาก


            “ก้อด้ายย” แต่ก้ยอมตอบตกลงถึงสีหน้าจะบูดอยู่ก็เถอะ อาจเพราผมฝึกเขาตั้งแต่เด็กๆเลยเป็นเด็กที่ไม่เอาแต่ใจเท่าไหร่ แต่ขี้อ้อนมากนี่สิแก้ไม่ได้ผมก็เผลอตามใจอยู่เรื่อย


            “เก่งมากครับ” ผมยิ้มหวานแล้วลูบหัวทุ้ย ก่อนหันไปหาไอ้ฝิ่นที่ทำตัวชิวนอนเอกเขนกใส่บ๊อกเซอร์ตัวเดียวดูหนังอยู่ “ฝิ่นหิวข้าวยัง”


            “อ่า ยังดูหนังอยู่ กินก่อนเลยก็ได้” มันตอบโดยที่ไม่ละสายตาออกจากจอ ผมส่ายหัวหน่ายๆกับหนังแนวเข้าใจยากที่ต้องใช่สมาธิในการดูเยอะชิบ ผมดูไม่เคยรู้เรื่อง เลยเดินนำลูกชายเข้าครัว


            อ้อ..อีกเรื่องหนึ่งตอนนี้ผมตกลงกันว่าจะไม่พูดคำหยาบกันครับ เพราะช่วงที่มอร์ฟีนพูดเริ่มคล่อง เจ้าตัวเล็กดันถามขึ้นมาว่า


“รายคือกู?” 


สีหน้าแป๋วๆพร้อมเอียงหัวมองอย่างสงสัยทำเอาผมลมแทบจับ แถไปว่าเป็นคำไม่ควรพูดและหลังจากนั้นผมก็ไม่พูดให้ลูกได้ยินอีกเลย แล้วก็ต้องคอยกำชับเพื่อนๆทุกตัวให้ระวังคำพูดคำจาขึ้นอีก ตอนแรกทุลักทุเลมากครับแต่ตอนนี้เริ่มชินแล้ว


จากนั้นก็กินข้าวกันครับ มอร์ฟีนตอนนี้กินข้าวได้เองแบบเวียนสุดๆเลยครับเห็นกี่ทีกี่ทีก็ยังปลื้มจนจะปริ่มแบบ ความรู้สึกว่าลูกโตขึ้นมันเป็นอย่างนี้ น่าใจหายและรู้สึกภูมิใจในเวลาเดียวกัน เพราเขาเป็นลูกชายที่ผมเลี้ยงมาเองกับมือ คนเป็นพ่อแม่นี่ลำบากเหมือนกันนะ ผมไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพ่อกับแม่ห่วงผมขนาดนี้  ก็ลูกสำหรับผมแล้วช่างบอบางละบริสุทธิ์ขนาดนี้นี่หน่า


ดูหลงลูกเนอะ แต่มอร์ฟีนก็น่าหลงจริงๆนี่~ เอาเถอะกลับมาก่อนผมก็จัดการกินข้าวกำกับให้ลูกไม่เล่นระหว่างกินเสร็จเดินออกมาจากครัว เสียงกริ่งก็ดังขึ้นมาพอดี


ติ้ง----หน่องงงง


เนื่องจากไอ้ฝิ่นอยู่ใกล้สุดมันก็ต้องเดินออกไปเปิดประตูมอร์ฟีนก็เดินกลับไปที่โซฟาที่ระบายสีเล่นค้างไว้ ผมเลยเดินออกไปดูไอ้ฝิ่นแทน


 “มึง...” ฝิ่นเหมือนจะพูดอะไรแต่ก็ชะงักไป


“ใครมาว่ะฝิ่น??” ผมเดินมาจากข้างหลังไอ้ฝิ่นบังมิดเลยครับ


“หึ” มันหัวเราะเหมือนเยาะๆในลำคอแต่ไม่ตอบผม


“หึหาไร ถามว่าใครมา”


“ดูเอาเอง...” มันยักไหล่แล้วเบี่ยงตัวให้ผมไปที่หน้าประตู


“วิน...” ผมใจกระตุกวุบเมื่อเจอคนตรงหน้า เผลอพึมพำออกมาเบาๆ และมองสำรวจ ร่างกายสมส่วนแต่จัดว่าบางเมื่อเทียบกับชายหนุ่มทั่วไป ผิวสีขาวซีด เส้นผมสีน้ำตาลอ่อน และใบหน้าหวานที่มักจะติดด้วยรอยยิ้มเล็กๆที่มุมปาก ไม่เปลี่ยนเลยสักนิด...


“สวัสดีชา ไม่ได้เจอตั้งนาน” เสียงใสทักทายเขาอย่างร่าเริง


“อะ อื้ม” ลำคอเหมือนแห้งผากไปชั่วขณะ ผมรู้สึกอึดอัดกับบรรยากาศตรงหน้าขึ้นมาทันที


“แล้วนี่ยังตัวติดกับไอ้ฝิ่นอยู่อีกหรอ”


“อ่าใช่...” ผมตอบไป แอบเหลือบมองไอ้ฝิ่นที่ทำเพียงมองมานิ่งๆก็เสสายตาหลบ


มันไม่พอใจ...


“ช่างเถอะ เราเพิ่งกลับมาไทยน่ะขอมาหาบ่อยๆได้ไหม?” วินพูดพร้อมรอยยิ้มหวานปนกระแสออดอ้อนทำให้ผมอึกอัก ตอนนี้ผมอยู่กับลูกจริงๆก็เรียกมีผัวแล้วแถมไอ้ฝิ่นมันก็แสดงออกชัดเจนว่าไม่พอใจ ผมไม่ได้บริสุทธิ์ใจขนาดจะยิ้มแล้วบอกว่าได้สิเหมือนเพื่อนคนอื่นๆ


ใครๆก็บอกรักแรกนั้นฝังใจเสมอ มันก็คงจะจริง...


“ไม่” เสียงนิ่งเรียบของไอ้ฝิ่นพูดตัดบทไม่สนใจ เปลี่ยนสายตาออดอ้อนให้ตวัดไปหาร่างสูงอย่างน้อยอกน้อยใจแทน


“ฝิ่น นี่กะเก็บชาไว้คนเดียวเลยสิ!” วินประชดออกมา


“แล้ว?” ไอ้ฝิ่นตีหน้านิ่งถามอย่างกวนตีนทำให้คนได้ฝังคำตอบเม้มริมฝีปากแน่น


“เอ่อ คือเรายังเรียนไม่จบมันก็มีงานที่ต้องทำเยอะน่ะจะมาบ่อยๆก็คงไม่สะดวก” ผมพูดขัดบรรยากาศมาคุให้ไวที่สุด วินเลยละสายตาจากฝิ่นมาหาผมแทน


“งั้นไม่เป็นไร ว่าแต่จะไม่ให้เราเข้าไปในห้องหน่อยหรอ?” 


ผมหันไปมองหน้าไอ้ฝิ่นประมาณว่าเอาไงมันก็ยักไหล่แบบไม่ได้สนใจ เรียกได้ว่าแล้วแต่มึง


“อ่าเข้ามาสิ...” ผมหันไปบอกวิน พอจะรู้ว่าฝิ่นมันเป็นอะไรกังวลเรื่องอะไร ถึงผมจะเหี้ยมาเยอะแต่ในตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมผมมีลูก แถมไม่ใช่แค่คนเดียวแล้วด้วย


ผลหันหลังเดินนำเข้ามาในห้องวินพอได้เห็นผมชัดๆก็ทักขึ้น


“ว่าแต่เพิ่งสังเกตชาอวบขึ้นเยอะเลยนี่หน่า”


“อื้ม” ผมตอบรับในลำคอไป


“ม๊า!” มอร์ฟีนเงยหน้าขึ้นเรียกผมด้วยร้อยยิ้มหวาย ผมเลยเดินเข้าไปหาเข้ายกรูปที่ขีดๆเขียนๆขึ้นอวดไม่รู้รูปอะไรหรอกครับสีเยอะเกินแต่ดูสนุดดี


“เก่งจังครับ” ผนชมแล้วนั่งลงข้างๆลูบหัวเขาเบาๆ


“อื้ม ฟีนเก่งงงง” จ่าตัวเล็กก็ยิ้มแฉ่งเอาหัวมาถูแขนผมอ้อนๆ


“อ้าวลูกใครเนี่ยน่ารักจัง” วินที่เดินตามมาถามขึ้นมอร์ฟีนที่เห็นว่ามีคนแลกหน้าเข้ามาก็เอาหน้าซุกหลบที่หลังผม บอกแล้วครับเจ้าตัวเล็กไม่ค่อยคุ้นคน ยกเว้นคนหล่อ...


“ลูกเราเอง” เสียงฝิ่นพูดเรียบๆรู้เลยว่าถ้าไม่อยู่ต่อหน้าลูกสรรพนามคงไม่ดีขนาดนี้


“เอ๋? ไปทำใครท้องกันล่ะเนี่ยยย” วินพูดยิ้มๆเหมือนจะแซวแต่ผมก็ดันเสือกตาไวพอจะเห็นความวูบไหวในแววตานั้น เหมือนเดิมแทบทุกอย่างเลยสิ...


“ต้องรู้ทุกเรื่องไหม?” ไอ้ฝิ่นตอบนิ่งๆแต่บาดลึกวินหน้าตึงไปวูบหนึ่งร้อยยิ้มเล็กๆถึงกลับมาปรากฏที่มุมปากเหมือนเดิม  แต่มีหรอที่ไอ้ฝิ่นจะแคร์มันหันมาหาลูกแล้วจับเจ้าตัวน้อยขึ้นนั่งตัก มอร์ฟีนก็ช่างออเซาะเอาหัวถูไถอกแกร่งของคนเป็นพ่ออย่างอ้อนๆจนฝิ่นเผลอหลุดยิ้มออกมาแวบหนึ่ง


“งั้นเดี่ยวเราไปเอาน้ำมาให้ก่อนนะ” ผมขัดบรรยากาศไม่ให้มาคุมากไปวินยิ้มนิดๆมาให้ส่วนฝิ่นมองมาทางผมนิดๆก่อนพยักหน้า มอร์ฟีนพอเห็นผมลุกก็ตะกายลงจากตักคนเป็นพ่อ ฝิ่นเลยต้องปล่อยลงมา ผมยิ้มเอ็นดูให้กับลูกชายรอเขาเดินมาจับมือแล้วเลยเดินเข้าครัวไป

 


Fin Part

“คิดจะทำอะไร” ผมถามนิ่งๆเมื่อหลายเดือนก่อนมีคนมาบอกผมว่ามันเรียนจะจบแล้วแต่เห็นมันเงียบไปเลยคิดว่าไม่คิดจะกลับมาวุ่นวายที่นี่อีก แต่ที่ไหนได้ก็ยังกล้ากลับมาเหยียบที่นี่อีก


“ไม่ได้คิดจะจะอะไรนี่ คิดถึงก็เลยมาหา เรียนจบวินอยู่เที่ยวเสร็จก็ต้องกลับมาไทยอยู่แล้ว ยังไงบ้านวินก็อยู่ไทยนะ อีกอย่างอดีตมันก็น่าคิดถึงเหมือนกันนะ” มันขยับปากพูดด้วยจังหวะน่าฟังแต่สำหรับผมแล้วมันโคตรน่ารำคาญ


เมียเก่าของเมีย...ความสัมพันธ์แม่งวุ่นวายดีเนอะ


“ไม่น่าจำให้รกสมองด้วยซ้ำ” ผมว่าไปอย่างไม่ปิดบังร้อยยิ้มเหยียดๆก็ไม่ปิดบังเช่นกัน


“ดูพูดจาเข้า ใจร้ายจัง” แววตาดื้อเพ่งไม่ยอมลงนั้นไม่เปลี่ยนเลยสักนิดมันจะดูน่ารักก็ต่อเมื่ออยู่กับชานั่นแหละ เหอะ!


“จำเป็นต้องใจดีด้วย?” ผมกรอกตาไปมาอย่างหน่ายๆ


“ฮึ” มันทำเสียงขึ้นจมูกแบบไม่ยอมลง เป็นครั้งแรกที่ผมไม่อยากให้ใครรู้ว่ามอร์ฟีนเป็นลูกของผมกับชา ถ้ามันรู้ผมคิดไม่ออกเลยว่าจะวุ่นวายแค่ไหนด้วยนิสัยร้ายแบบเด็กๆของมัน มันไม่สนผลที่จะตามมาอยู่แล้ว ผมถึงรีบออกตัวก่อนว่าเป็นลูกผมที่ดูจะเป็นไปได้มากกว่า


“น้ำได้แล้ว” ผมตวัดสายตาไปมองชาที่เดินเหยือกน้ำแดงและแก้วเข้ามาผมรีบลุกไปแย่งของในมือมันออก ถึงจะไม่หนักมากแต่ก็ไม่อยากให้มันถือเท่าไหร่ ตอนแรกนึกว่าน้ำแก้วเดียวซะอีก


“น้ำแดงโซดาหรอ” วินมันพูดทักขึ้น


“อื้ม” ชาหันไปมองยิ้มให้นิดๆ


“ดีเลยมาร้อนๆ ชื่นใจสุดๆ เดี๋ยววินรินให้” มันจัดแจงรินให้อย่างเอาอกเอาใจแต่สำหรับผมมันเป็นการขัดลูกหูลูกตาสุดๆ


“ไม่เป็นไรวินเป็นแขก” ชามันดูอึกอักคงไม่ชอบบรรยากาศอึดอัดเท่าไหร่


“ชานี่น่ารักเหมือนเดิมไม่มีผิด”


เวลาผ่านไปจนถึงตอนค่ำๆ มอร์ฟีนเริ่มหาวหวอดๆชาเลยพาลูกเข้าไปนอนก่อน วินมันก็ยังยิ้มละไมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ ต้องชมมันว่าอะไรดีทั้งๆที่บรรยากาศแย่ขนาดนี้ยังคงทำตัวเป็นทองไม่รู้ร้อยอยู่อีก


“ชานี่ดูเหมือนแม่จังเนอะ” มันพูดชวนคุยทั้งๆที่รู้ว่าผมไม่ได้อยากเสวนากับมันสักนิด


“...”


“นี่วินพูดกับฝิ่นอยู่นะ” ดวงตากลมโตตวัดมามองพร้อมทำแก้มพ้องลม เหอะ!คิดว่าน่ามอง? เพราจริตมันเยอะเกินไปแบบนี้ไงผมถึงไม่ชอบ แต่ก่อนก็ไม่เป็นอย่างนี้หรอกใสๆเลยก็ว่าได้ ถ้าจะถามว่าใครทำให้มันเป็นงี้ เอาตรงๆก็พวกผมนั่นแหละ...


“แล้วไม่กลับ?” ผมถามกลับไม่สนใจคำถามก่อนหน้า


“ไล่กันจริงนะ” มันพูดเหมือนจะประชดแต่ผมไม่ได้สนใจ ชาเคยรักมันนั่นเป็นเรื่องจริงผมถึงไม่อยากให้มันมาวอแว ถึงจะมีลูกด้วยกันใจคนเราถ้ามันจะไปก็ขวางไว้ไม่ได้หรอก


เพราะงั้น...ถ้าถ่านไฟเก่ามันจะคุผมก็จะเอาตีนขยี้เอง!


“ก็ไม่เห็นมีใครอยากให้อยู่นี่”


“แน่ใจหรอ ไม่อยากให้วินไม่โผล่มาหาจริงๆหรอ..?” สายตาเว้าวอนที่ส่งผ่านมาทำไมผมจะไม่รู้


“เออกลับไปซะ จะให้ดีไม่ต้องโผล่หัวมา”


“นี่! วินก็เมียฝิ่นคนนึงนะ!” วินท่าทางหงุดหงิดจนต้องยกความสัมพันธ์ในอดีตมาอ้าง น่าตลกจนผมต้องเหยียดยิ้มให้


“แต่พอดีกูไม่เคยนับมึงเป็นเมียว่ะ! เชิญ!”


หลังจากนั่นวินมันก็ชักสีหน้าแล้วเดินตึงตั้งออกไป ท่าทางจะหัวเสียหน้าดูแต่ผมแคร์ที่ไหน แต่ไหนแต่ไรคนที่คอยโอ๋มันก็มีแต่ชาทั้งนั้น ผมเดินเข้ามาในห้องได้ยินเสียงอาบน้ำเลยหยิบของออกมาอาบข้างนอก พอจัดการตัวเองเสร็จกลับเข้าไปที่ห้องเล็กตอนนี้กลายเป็นห้องนอนเจ้าตัวเล็กไปแล้วก็เจอชามันนั่งอยู่ที่เตียงลูกลูบหัวทุยที่นอนหลับไปแล้วด้วยท่าทางซึมๆของมันทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิดแต่อย่างว่า เรื่องที่อยากจะลืมที่สุดดันปรากฏอยู่ตรงหน้านี่นะ


หมับ!


มันซะงักนิดๆหันมามองผมตาโต ก็ผมเสือกกระชากมันขึ้นมากอด แต่เห็นท่าทางมันแล้วไม่อยากปล่อยให้มันคิดถึงเรื่องเก่าๆวะ พอมันตั้งตัวได้มันก็กอดผมไว้แน่น


“ฝิ่น...” มันพูดแค่นี่แล้วเงียบไปผมก็ลูบหัวปลอบเบาๆ มันยังลืมไม่ได้แต่ท่าทางอย่างนี้ก็ทำให้ผมแน่ใจได้ว่ามันคงจะไม่กลับไป


“หืม?” ผมครางรับในลำคอเสียงนุ่มมันยิ่งเบียดซุกตัวผมเข้ามาอีก  


“กูยังลืมเขาไม่ได้...แต่กูไม่ได้รักเขาแล้วนะ เพราะงั้นอย่าทิ้งกูไปนะ” ใบหน้าขาวเงยหน้าเกยอกผม สีหน้าไม่มั่นใจทำให้ใจผมไหวแปลกๆ ผมทำให้มันเริ่มกลัวว่าจะหายไปจากมัน ทั้งที่ควรจะหนักใจแต่ผมกลับยินดี อย่างน้อยมันก็บอกได้ว่ามันยังต้องการผม


“กูจะทิ้งมึงได้ยังไง” ผมลูบหัวมันไปมาลากมันมาที่ห้องตัวเองจับมันนั่งตักผมที่ปลายเตียง หันหน้าเข้าหากันผมกอดมันไว้หลวมๆ ซุกหน้าลงไหล่บางที่ยกแขนขึ้นกอดผมกลับ จะว่าไงดีถ้าอยากขอบคุณไอ้วินก็คงเป็นเรื่องที่มันทำให้ร่างเล็กตรงหน้าอ่อนไหวขึ้นมาล่ะมั้ง ผมมันพวกชอบค้ากำไรเกินควรด้วยสิ


“วินยังชอบมึงที่สุดเหมือนเดิม...” มันพึมพำแล้วซุกหน้าลงกลับอกผม ชามันกำลังอ้อนผมรู้โดยเฉพาะเวลาที่มันไม่มั่นใจอะไรสักอย่างมันก็ชอบทำตัวน่ารักแบบนี้ไง


แล้วผมจะไปไหนรอดวะ?


“คนเดียวที่กูอยากได้เป็นเมียคือมึง” ผมตอบด้วยน้ำเสียงจริงจังมันเงยหน้าขึ้นมาหาแล้วยิ้มหวานก่อนซบหัวทุยๆลงกับอกผม


“อือ กูก็...ยอมเป็นเมียมึงคนเดียวเหมือนกัน” มันเอ่ยเบาๆจนเหมือนผมคิดไปเองแต่เสียงที่ได้ยินเป็นของจริง สติผมก็เหมือนถูกพรากไปด้วยคำพูดคำจาออดอ้อน กดมันลงกับเตียงแล้วจัดการปลอบมันอยู่นาน กว่าอารมณ์ของผมมันจะสงบ


ผมก้มลงมองใบหน้าน่ารักที่หลับไปเพราะความอ่อนเพลียคาออกผมด้วยรอยยิ้ม โอบกอดไว้หลวมๆ ไม่ว่าเมื่อไหร่มันก็เป็นคนเดียวที่ผมคอยทะนุถนอม อาจเป็นเพราะใบหน้าน่ารักนี่ที่ทำให้ผมยอมอ่อนข้อให้มันทุกครั้ง เพียงแค่มันมองมาด้วยสายตาเว้าวอนผมแม่งก็แทบจะหามาให้มันทุกอย่างแล้วจริงๆ


ผมไล้มือไปตามใบหน้าเนียน คิดๆดูแล้วเรื่องไอ้วินผมก็เป็นคนผิดเองนั่นแหละ ช่วงที่มันคบกันใหม่ๆผมก็รู้สึกร้อนรนตอนนั้นไม่รู้หรอกว่าเป็นเพราะอะไรรู้แค่ไม่ชอบที่มันให้ความสนใจคนอื่นมากขนาดนั้น ผมรู้ว่าไอ้ชามันเป็นพวกอยากรู้อยากลองเลยจัดการไปหาพวกหนังที่มันเล่นสนุกกันสามคนมาชวนมันดูบ่อยๆจนมันต้องออกปากว่าอยากลอง แน่นอนว่าผมรับคำมันทันที หลังจากนั้นคงไม่ต้องบอกก็อยู่กันแบบสามคน แล้วก็ยังดูแลไอ้วินมันดีอย่างจงใจด้วย ตอนที่มันขอผมคบเหมือนอยากจะอยู่กันสองคนผมรู้สึกเหมือนที่ทำมาทุกอย่างมันสำเร็จ เรื่องทั้งหมดเป็นแรงขับเคลื่อนที่ผมไม่ได้สนใจว่าทำไมถึงทำ รู้แค่ว่าพอใจที่จะทำก็แค่นั้น...


ยิ่งตอนสุดท้ายพวกมันเลิกกันผมยิ่งพอใจ พอหลังๆมันคบใครก็ไม่เคยนานสักที ในตอนนั้นคิดว่าเป็นการหวงเพื่อนธรรมดาและแค่อยากรู้อยากลองร่างกายผู้ชายพอเบื่อก็เลิก แต่ตอนนี้ผมก็เข้าใจ แต่อยากเก็บมันไว้คนเดียวไม่ให้ใครมายุ่งก็เท่านั้น  เพราะมันเป็นสิ่งมีค่าสิ่งเดียวที่ผมมี...

“อือออ” ร่างเล็กที่ผมกอดไว้คนรู้สึกไม่สบายผมเลยค่อยๆเอนตัวลงนอนช้าๆกอดมันไว้ในอ้อมแขนมองหน้าใสๆที่ซุกอกผมหาท่าที่สบายก็ต้องเผลอยิ้มออกมา กดจมูกหอมลงหน้าผากเบาๆก่อนจะหลับตานอนตามคนข้างๆไป...

......................


            ตอนเช้าผมตื่นมาคนแรกคนร่างเล็กขี้เซาก็ซุกอยู่ในผ้าห่มไม่สนใจใคร ผมเลยลุกไปจัดการตัวเองในห้องน้ำก่อน ออกมาก็เดินไปห้องเล็ก เจอลูกชายตัวน้อยตื่นขึ้นมาขยี้ตาอยู่ที่เตียงตัวเอง


            “ตื่นแล้วหรอครับ” ผมถามแล้วเอาเมื้อลูบหัวเล็ก เจ้าตัวก็เอียงหัวรับมือผมอย่างออดอ้อน


            “อื้อออ” มอร์ฟีนตอบกลับมาอย่างงัวเงียลืมตาแทบไม่ขึ้น เหมือนแม่จริงๆ


            “มาแปรงฟันกับป๊ามา” ผมดึงแขนเล็กเบาๆเป็นการกระตุ้นให้เข้าลุกขึ้นจากเตียง


“งื้อออ ฟีนง่วง” เจ้าตัวน้อยเอาแก้มยุ้ยๆถูกับข้อมือผมอ้อนๆดูท่าจะอยากนอนต่อ


“มอร์ฟีนไม่อยากไปดูการ์ตูนหรอ” เอาเรื่องการ์ตูนมาล้อครับซึ่งเจ้าตัวก็ดูจะชอบใจ


“ดูตูน!” มอร์ฟีนตอบแล้วรีบลงจากเตียงหลังจากนั้นผมก็ปล่อยให้เขาดูการ์ตูนไปครับ ตัวเองก็มาจัดการอาหารเช้า ไอ้ชาหลับจากที่ทำกันต้องเอาใจมันสุดๆไม่งั้นวีนแตกแน่


ติ้ง----หน่องงงง


ผมเหลืบมองเวลาก็ยิ้มนิดๆคนที่ผมนัดมาแล้ว ก็ปิดเตาแล้วเดินออกมาเปิดประตูรับ ผู้ชายร่างสูงหน้าตาเรียบเฉยสวมแว่นสายตามองมานิ่งๆ กันต์เป็นเพื่อนในห้องช่วงม.ปลาย


“มาเป๊ะจริงๆ” ผมทักแล้วหลบให้มันเดินเข้ามา


“ก็มึงนัด” มันก็ตอบเรียบๆมันก็เป็นคนที่มาบอกผมเรื่องไอ้วินนั้นแหละ


“กูว่ามึงควรจะจัดการมันให้เด็ดขาดนะ” มันรู้ว่า มันที่ว่าหมายถึงใคร วินเรียนเร็วกว่าพวกผมปีนึงแต่เพราะอายุเท่ากันพวกเราเลยไม่เรียกมันว่าพี่ กันต์ก็เป็นเพื่อนวินมานานเพราะบ้านอยู่ใกล้กัน แต่ที่สำคัญกว่านั้น คือมันรักวิน...


“กูไม่ใช่คนที่จะไปยุ่งได้หรอก”


“ถ้ามึงไม่จักการกูคงต้องส่งคนไปจัดการเองนะ มึงรู้จักกูดีใช่ไหม? กูไม่ต้องการให้มันมาวุ่นวายที่นี่อีก” ผมยิ้มเย็นส่งไปให้มันที่ตีสีหน้าเคร่งครึมขึ้นมาทันที


นี่ไม่ใช่การข่มขู่นะครับ แค่เป็นการตักเตือนให้คิดดูดีๆ


“เขาไม่ฟังกูหรอก...” มันพูดออกมาเรียบๆแต่ผมรู้ดีว่าใจมันไม่ได้เรียบเฉยเหมือนหน้ามันแน่ๆ


“กูไม่สนหรอกว่ามึงจะทำยังไงกักจะขังหรือล่ามไว้กับเตียง กูสนแค่ว่ามันจะไม่มาวุ่นวายกับพวกกูอีก” ผมพูดพร้อมรอยยิ้มเหยียดๆตามสไตล์ ถ้าถามว่าทำไมถึงสลัดปลิงได้ง่ายอยากเปลี่ยนผู้หญิงพวกนั้นก็เปลี่ยนได้สบายๆ ทั้งที่ชอบยุ่งกับผู้หญิงแนวได้ง่ายแต่สลัดยาก มันก็แค่ต้องจัดการเป็น แล้วอะไรที่จะทำให้เขาไม่มายุ่งนะหรอ...?


ความเด็ดขาดล่ะมั้ง...


“กูเข้าใจแล้ว...”


Cha Part

            ตอนนี้ผมกำลังมึนๆกับการตื่นนอนแต่โดนไอ้ฝิ่นไล่ไปจัดการตัวเองให้เรียบร้อยบอกว่ามีแขก พอออกมาก็เจอไอ้กันต์กำลังนั่งเล่นกับลูกชายที่เอียงหน้าออเซาะอย่างสนิทสนม


            เดี๋ยวๆ ใจง่ายไปไหนลูกชายผม!?


            “สวัสดีชา” เสียงทุ่มเนิบๆเอ่อทักทาย


            “อ่า...สวัสดีกันต์ไม่ได้เจอตั้งนาน” ผมยิ้มส่งไปให้พอได้เจออะไรก็ตามที่เป็นส่วนเล็กๆในอดีตรู้สึกว่าเรื่องราวมันชักจูงให้เจอส่วนอื่นด้วยอย่างน่าประหลาด


            “กี่เดือนแล้วหรอ” กันต์ถามอย่างสุขุม มันเป็นหัวหน้าห้องทุกปีที่อยู่ม.ปลายนิสัยนิ่งๆเงียบๆแต่ไม่ใช่คนเย็นชาอะไรหรอกเรียกว่าคนจริงจังกับงานมากกว่า ว่าแต่เรื่องที่ผมท้องไอ้ฝิ่นบอกหรอวะ?


“อ่าใช่ ห้าเดือนแล้ว...” ผมตอบแล้วเกาแก้มเบาๆแก้เขินคิดดูก็อายนะครับเพื่อนตอนม.ปลายนี่เป็นช่วงที่ผมซ่าสุดๆเพราะความหน้าหวานเลยประกาศศักดาว่าจะไม่ยอมให้ใครเสียบได้แน่นอน เรียกว่าโม้ไว้เยอะมากแต่นี่ไม่ใช่แค่เสียมนี่ถึงขั้นป่องเลยทีเดียว


“หืม? ใหญ่เหมือนกันนะ แถมน้ำหนักน่าจะขึ้นเยอะไปมอคนไม่สงสัยหรอ”


“มันก็ ใส่เสือตัวใหญ่พลางหุ่นเอาจะได้ไม่เน้นท้องน่ะ แถมน้ำหนักขึ้นท้องก้ไม่ดูเด่นมาก” ผมเล่าแล้วลูบท้องตัวเองเบาๆ มอร์ฟีนเห็นผมลูบท้องตัวเองก็เอาหัวทุยๆมาถูอ้อน


“ลูบฟีนด้วยยย” เจ้าตัวเล็กยิ้มหวายจนผมต้องลูบหัวด้วยความเอ็นดู


“แต่ถือว่าโตมากเลยนะ”


“ก็...”


“เฮ้ยกินข้าว” เป็นเสียงพ่อครัวจำเป็นที่ขัดขึ้นเรียกพวกเราเข้าไปกินข้าวช้าเกือบๆเที่ยงในครัว มอร์ฟีนก็ดูดี๊ด๊าใหญ่เห็นบอกว่าพ่อจะให้กินเค้กผมก็ได้แต่ส่ายหัวกับความขี้ตามใจของตัวพ่อ อีกเรื่องที่ผมรู้สึกดีกับการท้องรอบสองคือผมไม่แพ้อาหารเท่าไหร่เลยครับมีที่กินไม่ได้เป็นบางอย่างกับแพ้กลิ่นฉุนนอกนั้นสบายเลยครับแต่นอนเก่งมากจนท้องแรกเทียบไม่ติดเลย


“เพิ่งรู้มะ เอ่อ ฝิ่นทำอาหารเก่ง” กันต์ที่เกือบหลุดสรรพนามทีไม่ควรใช้ต่อหน้าเด็ก เหลือบมองเจ้าตัวเล็กที่ตักข้าวกินเองเล็กน้อยแล้วพูดต่อ


“เอาจริงๆแม่งแค่ขี้เกียจ” ผมเหน็บแนมพ่อมอร์ฟีนที่ยักไหล่แบบไม่ทุกข์ร้อนจิ้มหมูทอดชิ้นเล็กๆป้อนลูกเฉย ก่อนหันมายิ้มยียวน


“อยากกินฝีมือเมีย” มันตอบแล้วเหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์ผมจองมันดุๆมันก็ยิ้มล้อผมอีก น่าหมั่นไส้ว่ะ!ว่าจะอ้าปากด่ามันแล้วครับถ้าไม่ใช่ว่า


“เอาอีกกก” มอร์ฟีนมอร์ฟีนว่าแล้วชี้ช้อนไปที่แกงจืดหมูสับ การต่อปากต่อครับจึงหยุดไปโดยปริยาย


“เอาอะไรครับ” กันต์ที่อยู่ใกล้ถ้วยก็ถามให้


“เต้าหู” เจ้าตัวเล็กยู่ปากออกเสียงอย่างน่ารัก ทำไมน่าฟัดอย่างนี้ กันต์ก็จัดการตัดให้อย่างรวดเร็ว คงไม่ใช่สถาปนาตัวเองเป็นทาสลูกชายผมอีกคนนะ


“นี่ครับ” กันต์ตักใส่ถ้วยลายการ์ตูน


 “ขอบคุณครับบบ” มอร์ฟีนยิ้มหวาน ผมรู้สึกถึงดาเมจที่กระแทกตาอยู่ส่วนไอ้กันต์ยิ้มตามเลยครับ ไอ้ฝิ่นยิ้มบางๆ เห็นไหมๆลูกชายผมอะน่ารักที่สุด


หลังจากกินข้าวกันเสร็จไอ้กันต์ก็ขอตัวกลับบอกว่ามีเรื่องต้องไปจัดการผมก็จัดการล้างถ้วยล้างจานออกมาก็เจอสองพ่อลูกนอนดูการ์ตูนอยู่ที่โซฟา ผมก็เดินไปนั่งลงข้างๆ


“กันต์มาเรื่องอะไรหรอ” ถึงผมจะไม่ใช่พวกใส่ใจอะไรมากแต่เพื่อนที่นานๆเจอกันที่มาถึงห้องมันก็อดจะแปลกใจไม่ได้ จริงๆก็พอจะเดาออกแต่อยากถามให้แน่ใจ


“คิดว่ารู้ซะอีก” มันว่าสบายๆแถมเนียนเอาหัวมาหนุนตักผมอีก


“เรื่องวิน...” ผมว่าไปเบาๆได้ยินเสียงหึในลำคอตอบกลับมันเงียบไปสักพักแล้วเงยหน้ามองผมด้วยสายตานิ่งๆ มือหนาหยิบมือของผมมาว่าไว้แล้วบีบเบาๆ


“ก็ใช่” มันตอบแล้วมองมาด้วยสายตาอ่อนโยน ผมเผลอแม่มปากแน่น


“เขาจะกลับมาทำไมไม่รู้เนอะ...”


“อย่าคิดมาก มึงไม่สบายใจกูก็จะจัดการให้”


“มึงคงไม่ทำอะไรรุนแรง...” ผมดักคอมันไว้ก่อน นึกถึงคำของส้มที่เคยบอกสมัยคบกันที่เคยบอกไว้...

“รู้แค่สิ่งกูทำเป็นประโยชน์ต่อมึงที่สุดก็พอ”

 .

.

.

“ทำไมส้มดูเกร็งเวลาเจอฝิ่นจัง”

“ก็ฝิ่นน่ากลัวนี่ เวลามองเรารู้สึกขนลุกยังไงไม่รู้ แถมเพื่อนเราที่เคยคบกับฝิ่นยังบอกว่าน่ากลัวเลย”

“ก็ไม่เห็นมันน่ากลัวตรงไหน”

“ใจดีกับชาคนเดียวน่ะสิ...” 




[100%]

100%ครบค่ะ
ฝิ่นมันร้ายแต่ไม่เคยเอามาร้ายใส่ชาไง
ไม่งั้นคงล็อบบี้ไฮนซ์ให้ยอมรับเฮีบไปอยู่ด้วยได้หรอก
แถมตลอดเวลาไม่ถูกกวนโดยผู้หญิงเก่าๆ
ทั้งหลายเลยด้วย ไม่เด้ดไม่ร้ายจริงทำไม่ได้นะเออ

-------------------
77%ค่า
ฮู่ ฝิ่นนี่ร้ายสุดๆเลยค่ะ
จริงๆฝิ่นเป็นคนเจ้าเล่ห์มากแต่เพราะ
อยู่กับชาตลอดเราเลยไม่ค่อยได้เห็นมุมนี้
(เห็นแต่มุมหื่นแทน555) 
เคยมีคนพูดไว้ว่าฝิ่นน่ากลัว
แต่หนูชาไม่ได้สนใจค่ะเลยไม่รู้ความมารนี้
และคิดว่าคงไม่รู้ไปตลอด กำๆ
ยังไงก็ติดตามด้วยนะคะ
-------------------
50% มาแล้วววว
เห็นมีคอมเม้นแวบๆว่าชาเป็นเกย์หรอ
ตอนต้นเรื่องบอกไว้แล้วนะคะว่าชาได้ทั้งญและช
แต่ฝิ่นนี่สิต้นเรื่องบอกว่าไม่เอาผู้ชาย เอ๊ะ!? ยังไง?
ถ้าอ่านดูดีๆความสัมพันธ์น่าจะเคยบอกไว้อยู่
เรื่องความแผลงของหนูชา 
คิดว่าน่าจะเดาได้แต่บอกไว้ผ่านๆ555
และเคยบอกไว้แล้วว่าไม่มีม่าพีคๆ
เชื่อใจกันหน่อยชี่!
ยังไงก็ติดตามเนอะ

-------------------
ขนาดนี้น่าจะเดาได้แล้วเนอะว่าวินเป็นใคร
แต่ความสัมพันธ์จะมีแค่นี้รึเปล่า?
ส่วนม่าไม่ม่าก็ต้องรอชมกันนะเออ
ติดตามกันนะคะ

อ่านแล้วก็คอมเม้นหรือฟีดแบ็คกลับมากันด้วยนะคะ

มันเป็นกำลังใจให้คนเขียนจริงๆ☻♥



- BlckSnow -


 

Twitter >> https://twitter.com/Blacksnow_A

มาเล่นแท็กกันเถอะ

#คนติดชา 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 176 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,079 ความคิดเห็น

  1. #3803 AirrUtai (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 21:52
    ฝิ่นนี่น่ากลัวอ่ะ
    #3,803
    0
  2. #3651 Thitaphorn Tiemnara (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 21:11
    ใจดีกับชาคนเดียวจ้าาา
    #3,651
    0
  3. #3495 Mistyblack (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 15:45
    แสดงว่าฝิ่นนี่ซึนมานานนนนนน
    #3,495
    0
  4. #3475 AP_FC (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 17:05
    ตอนแรกเป็นห่วงว่าลูกโตแล้วยังพูดกู-กันอยู่แต่พอมาอ่านตอนนี้แบบฮือ เลิกพูดกันแล้ว น่ารักมากๆเลย อยากลองอ่านตอนลุงๆบ้างว่าอยู่ต่อหน้าหลานจะทุลักทุเลขนาดไหน5555555
    #3,475
    0
  5. #3460 ADragonike (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 11:30
    ใจดีกับชาคนเดียวสินะฝิ่น
    #3,460
    0
  6. #3414 mon9228 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 01:29
    อ่าาา ฝิ่นเครียดเรื่องวินนี่เอง ไม่เป็นไรนะ ไม่ต้องเครียด ยังไงชาก๋็ไม่กลับไปอยู่แล้ว
    #3,414
    0
  7. #3121 fah_ikon14 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 13:06
    คุณโหดสัสมากกกก ถ้าโตนี่ต้องหวงเบอร์ไหนครัชช5555
    #3,121
    0
  8. #2984 Route of Desert (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 เมษายน 2560 / 02:33
    ขอเดาว่าลูกชื่อกัญชา 
    แฝดก็เฮโรอีน กับยาแก้ปวด 55555
    #2,984
    0
  9. #2705 ma_jung (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:34
    อุ้ววว ก้คิดว่าฝิ่นร้ายนะ แต่นิ ยิ่งเห้นอดีตยิ่งรุ้สึกว่าร้ายมากกกกก ถ้าอนาคตจะเป้นเจ้าพ่อด้านมืดยังไม่แปลกใจเลยครัช อยุ่กับครอบครัวทีก้ฟินกันไป~ ><
    #2,705
    0
  10. #2409 maimes' ❀ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 02:53
    ความน่ารักของฝิ่นมันอยู่ตรงที่ใจดีกับชาแค่คนเดียวนี่แหละมันคือความลิมิเต็ด ดีงาม
    แต่ว่าตอนนี้แบ่งมาใจดีกับมอร์ฟีนแล้วนะชอบเวลาพี่ฝิ่นเค้าเล่นกับลูกดูเป็นหัวหน้าครอบครัวอบอุ่นมาก
    #2,409
    0
  11. #2382 Kim-kibom (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 22:50
    วินมาทำไมเนี่ย
    #2,382
    0
  12. #2358 TiwticAmp_90 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 20:29
    เหยๆๆๆ....มีแต่คนทักว่าท้องใหญ่ นี่มีแววจะได้ลูกแฝดหรือเปล่าน้าา?
    #2,358
    0
  13. #2341 baekbow (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 18:07
    อย่าทำไรรุนแรงน้าาาาาาาา กลัวชารู้แล้วไม่สบายใจ
    #2,341
    0
  14. #2340 bchp (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 13:55
    มาต่ออีกเร็วเร็วนะคะ~~~ เรานี่ติดชามาก ฮ่าๆๆๆๆๆๆ
    #2,340
    0
  15. #2338 mysnow45 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 10:25
    ท้องใหญ่นิ ลูกแฝดรึเปล่าไรท์ อย่าได้แฝดๆ  แลดูมีความวุ่นวายในการเลี้ยงลูกน่ารักดี
    #2,338
    0
  16. #2337 วายครองโลก (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 10:22
    โอ้ยยยย ชอบบบ ฝิ่นร้ายดี ต้องอย่างงี้เด็ดขาด
    #2,337
    0
  17. #2335 มนุษย์สาววาย (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 07:34
    ผู้ชายแบดบอยยยยยย ชอบที่ซู้ดดดดดดดด
    #2,335
    0
  18. #2334 จี้จอย คนนี่แหละ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 06:42
    ว่าทำไม ผู้หญิงที่ฝิ่นเคยยุ่งด้วยไม่มาตามราวี หึหึ
    #2,334
    0
  19. #2333 kookieso (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 04:37
    ฮาฝิ่น55555555
    #2,333
    0
  20. #2332 ALOHA (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 03:51
    กรี๊ดดดด !!!! ชูป้ายไฟ รักฝิ่น รักฝิ่น
    เอาตรงเราสงสารชามชา รักแรก รักมาก แถมดันลากเพื่อนเลิฟ ไปร่วมสนุก อะไรมันเลยรู้สึกแปลก ๆ บวก เอ้ย เราจะเอายังไง แบบนี้แน่นอน

    ฝิ่นจัดการ ท้องแฝด ไหมอะ ขอลูกสาวมั่ง ต้องน่ารักมากมาก แน่เลย เอาแบบขี้อ้อนเยอะ ๆ เลยนะ
    #2,332
    0
  21. #2331 pikipinocchio (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 02:53
    ฝิ่นนี่เป็นผู้ชายแบบเสือร้ายเลยนะ แต่ไงล่ะ อยู่กับเมียกับลูกก็เก็บเขี้ยวเล็บแล้วค่อยกาง ตอนมีเรื่อง ชอบนะ ถึงดูร้ายกาจแต่มันปกป้องคนที่รักได้ แต่ก็ไม่เคยมาทำร้ายคนที่ตัวเองรัก... // มอร์ฟีนลูกกก ป้าอยากหอมแก้มหนูจังเลย สายอ่อยรึเปล่าลูกกก // ท้องสองนี่จะได้น้องแฝดรึเปล่าเอ่ยยย (ขอเด็กผู้ชายนะ -/\-) ขอบคุณค่า ;D
    #2,331
    0
  22. #2330 Tsr1f (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 01:26
    เฮียฝิ่นสายโหด 5555
    #2,330
    0
  23. #2329 ♡.jaja (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 01:11
    ฝิ่งโหมดดาร์ก!
    #2,329
    0
  24. #2327 luk (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 23:46
    ฝิ่นร้ายมาก ประมาณว่าเก็บเขี้ยวเล็บไว้ใช้กับคนอื่นนอกจากชา ชอบอะ ฝิ่นดูทั้งรักทั้งหวง เมียข้าใครอย่าแตะ 55 โอ๊ย เริ่มอิจฉาชา สามีก็ดี ลูกก็น่ารัก
    #2,327
    0
  25. #2326 Oreo_custard (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2559 / 23:38
    ขอผู้แบบฝิ่นสักล้านคนค่ะ!!! โคตรชอบผู้ชายแบบนี้อ่ะ คือดี มันดีต่อใจมาก แต่เราไม่แย่งแกหรอกนะชา คนนี้ชั้นให้แก 555555 (มโนไปอีก)
    #2,326
    0