[Yaoi] Feel Addict|รู้สึกติด [Mpreg]

ตอนที่ 20 : Chapter 19 : ทะเล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,234
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 183 ครั้ง
    26 ม.ค. 62


|Chapter 19 : ทะเล|
 

ทะเลก็มักจะมีอีเว้นท์พิเศษเหมือนกันนะ





สรุปผมก็ตอบตกลงไอ้ธันไปครับถือว่าจะเอามอร์ฟีนไปเที่ยวด้วยพวกมันไม่เคยเจอหน้าหลานก็ถือโอกาสให้เจอไปเลย จะจบเทอมหนึ่งอยู่แล้วก็แนะนำไปเลย ผมเกลิ่นๆไว้แล้วว่าจะพาคนๆนึงไปรู้จักพวกมันก็ซักไซ้กันใหญ่เดาไปต่างๆนานา คิดว่าผมจะพาแฟนไปแนะนำ โธ่จริงๆแล้วลูกครับ


            “มอร์ฟีนครับ” ผมเรียกเจ้าตัวน้อยที่กำลังสนใจของเล่นให้หันมาหาผม


“ไย?” เจ้าตัวเล็กเอียงขอน้อยๆอย่างสงสัยทำให้ผมยิ้มอย่างเอ็นดู


“เสาร์นี้ไปเที่ยวกันไหมครับ?”


“ปาย” เสียงเล็กๆตอบผมด้วยสายตาเป็นประกาย พูดพึมพำอะไรไม่รู้อยู่คนเดียวแต่ดูท่าจะถูกใจเขาล่ะ ผมยิ้มให้เข้านิดๆเข้าก็ยิ้มตอบกลับมาจนตาหยี่ ผมเพิ่งกลับมาถึงห้องไม่นาน พี่น้อยพอผมมาถึง เขาก็กลับ ตอนนี้พวกเราเลยอยู่ห้องกันสามคน


 “แล้วมึงจะบอกพวกมัน?” ไอ้ฝิ่นที่นอนอยู่ใกล้ๆลูกเงยหน้าขึ้นมาถาม


“เออ พวกมันถึงจะกวนตีนแต่ก็ไม่ได้ปากโป้งแบบน้องมึง” ผมอดแขวะนองมันไม่ได้เหมือนกัน ขนาดพี่มันเองยังหลุดออกมาได้ ไปถามตอนเรื่องหลุดออกมาใหม่ๆแล้วครับไอ้แจ๊สมันบอกไม่ได้ตั้งใจหลุดปากมาตอนเมา เจริญชิบ!


“กูบอกแล้วกูไม่ได้ซีเรียสจะมองแบบไหนก็เรื่องของคน” มันลุกขึ้นมานั่งขัดสมาธิมองหน้าผมอย่างจริงจัง พอมอร์ฟีนเห็นพ่อลุกขึ้นนั่งก็คลานไปนั่งปุกลงต้องตักทันที ไอ้ฝิ่นก้มลงมามองเจ้าตัวเล็กก็เงยหน้าขึ้นไปยิ้มหวานให้ ฝิ่นเลยก้มหอมหน้าผากลูกทีนึงแล้วหันมามองผมใหม่ แล้วมันก็มองผมด้วยสายตาเอือมระอา


“แป๊บๆ ค้างท่านั้นไว้อย่างนั่นแหละ” ผมกำลังถ่ายรูปมันกับลูกรั่วๆอยู่ครับ มอร์ฟีนตอนนั่งอยู่บนตักมันแล้วน่ารักมากกก ทำไมลูกผมเหมือนเทวดาตัวน้อยๆได้ขนาดนี้นะ


“พอยัง” มันถามหน่ายๆ ผมก็พยักหน้าแล้ววางโทรศัพท์ไว้ข้างตัวนั่งมองมันดีๆ ผมเลยลุกไปคุยกับมันในห้องนอนแทนแต่ไม่ได้ปิดประตูหรอกครับมอร์ฟีนเล่นอยู่ข้างนอกมีอะไรจะได้ได้ยิน


“ก็มึงพูดว่ามึงไม่แคร์ใช่ไหมเล่า แต่เราก็อยู่ในสังคมอะไรที่มันมากไปก็ไม่ต้องให้รู้กันหมดก็ได้นี่” ผมตอบมันด้วยสีหน้าจริงจัง


“มันก็ใช่ แต่กูว่าจริงจังแบบมึงไปก็ไม่มีประโยชน์”


“อ่า จะว่าไงดีคือกันไว้ก่อนมันก็ดีกว่าไหม เราไม่รู้ว่าใครจะคิดยังไง ไม่ใช้แค่กูนะ กูหมายถึงลูกด้วย เขาเกิดมาจากแม่ที่เป็นผู้ชาย ตอนนี้เขาเด็กเขาไม่รู้หรอกแต่พอโตขึ้นเขาก็จะรับรู้เรื่องที่สังคมมองมาอยู่ดี”


“แต่ตอนนี้มันยังไม่เกิด” มันว่านิ่งๆเหมือนจะให้อะไรเกิดก็เกิดไปซึ่งทำอย่างนั้นได้ที่ไหนกันเล่า


“กูถึงบอกให้กันไว้ก่อนไง” ผมก็ย้ำให้มันฟังอีกรอบ ผมกับมันสบตาจ้องกันนิ่งๆ


“เฮ้อ มึงเลือกเองนะชา” แล้วเป็นฝ่ายมันที่ถอนหายใจแล้วยอมก่อน


“อะไรที่เป็นประโยชน์กับลูกกูก็เลือกหมดแหละ”


“อย่ามาบ่นที่หลัง” มันหันมามองนิ่งๆ ผมก็ไม่ได้อยากเชิงปิดอะไรหรอกแต่ก็อยากให้เรื่องมันเงียบๆแค่นั้นเอง


“เออ”


“มึงอยากปิดกูจะช่วยปิด มึงเลือกเองนะ” แต่ทำไมประโยคหลังมันย้ำแปลกๆยังไงไม่รู้


“มึงจะไม่ทำอะไรแพลงๆใช่ใหม่”


“ถ้ามึงบอกอะไรเป็นประโยชน์กับลูกมึงก็จะทำ กูทำบ้างไม่ได้รึไง” มันมองมาด้วยสายตาแบบที่ชอบใช้ประจำเจ้าเล่ห์และดูร้าย ทำให้ผมไม่ไว้ใจมันตงิดๆ


“ฝิ่น” ผมเรียกมันดุๆ นึกขยาดสายตาแบบนั้นมันมองมาครู่หนึ่งแล้วหัวเราะในลำคอ


“หึ กูไม่ทำอะไรที่มันไม่ดีกับมึงและลูกหรอก มึงก็รู้ถึงกูจะเหี้ยแต่กูก็ไม่เคยเหี้ยกับมึง” สายตาจริงจังของมันทำให้ผมคลายกังวลไปบ้าง


“ใจมึงกูจะไปรู้หรอ” ผมว่ามันกลับมันกระตุกยิ้มทีนึงแล้วเปิดปากพูด


“คนที่กูไม่เคยรู้ใจคงเป็นมึงมากว่า บางทีกูก็สงสัยนะว่าเป็นกูฝ่ายเดียวรึเปล่าที่บ้าอยู่คนเดียว” มันยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆสายตามเราสบกันนิ่งๆจนผมต้องเอยปากถาม


“เรื่องอะไร” มีเรื่องอะไรที่มันบ้านมีแต่ผมสิที่บ้ากังวลนั่นนี่ไปหมด


“หึ” มันหัวเราะในลำคอเบาๆแล้วยืดตัวกลับไปยืนดีๆ


“ฝิ่น...”

“แต่ไหนแต่ไรมึงก็เป็นคนลอยไปลอยมาอยู่แล้วชามึงมันคนที่จับไว้กับตัวไม่ได้จริงๆนั่งแหละ”


ไม่รู้ทำไมสุดท้ายหลังจากที่เราคุยกันคำพูดนั่นมันก็ติดอยู่ในหัวผมตลอด


ผมลอยไปลอยมายังไงวะ...  


เฮ้อ...ชั่งมันเถอะ...

..................

…………

……


“หม่ำๆ” เสียงใสๆของเจ้าตัวเล็กเรียกสติที่ล้องลอยไปไกลให้กลับมาสนใจเรื่องตรงหน้า มอร์ฟีนชี้ไปที่กุ้งเผาสีสดน่าทาน แน่นอนว่าดึงดูดเด็กๆได้ดีทีเดียว ผมเลยแกะกุ้งร้อนๆแล้วเป่าให้เย็นก่อนป้อนปากเล็กๆที่เจริญอาหารสุดๆ แถมพอป้อนแล้วยังทำท่าทางอร่อยแบบตาพริ้ม น่ารักน่าหยิกสุดๆ


“เอาจริงๆก็ยังอึ้งไม่หาย” เสียงไอ้ธันทำให้ผมหันมามองมันแล้วยิ้มนิดๆ


ตอนนี้เราอยู่ตราดแล้วครับเพราะออกกันตั้งแต่ตีห้าตอนนี้เก้าโมงกว่าๆก็แวะพักกินอาหารเข้ากันก่อนเข้าที่พักซึ่งดูท่าจะถูกใจมอร์ฟีนตัวน้อยสุดๆกินเอาๆจนกลัวลูกจะกลิ้งซะแล้ว เรื่องมอร์ฟีนผมก็เฉลยเพื่อนไปตอนเช้าพวกมันหาว่าผมอำกันทั้งนั้นสุดท้ายผมก็เลยบอกแล้วแต่จะเชื่อไม่เชื่อก็ตามใจมึง เท่านั้นแหละบอกว่าเชื่อกันใหญ่สงสัยคิดว่าผมงอน


“เอาปูไหมกูแกะให้” เสียงทุ้มของพ่อมอร์ฟีนทำให้ผมเบะปาก


ไอ้นี่ต่างหากที่ผมงอนจริง!


ผมก้มหน้าก้มตากินไม่สนใจไอ้ฝิ่น หันไปคุยกับไอ้ธันต่อเรียกได้ว่าเมินแบบจงใจได้ยินเสียงถอนหายใจหน่ายๆ แล้วก็ลุกไป ผมรีบหันขวับทันทีที่มันทำท่าจะเดินหนี


“จะไปไหน!” ผมรีบเรียกมันไว้ทันทีสายตามีแววขบขันเล็กๆจนผมรู้สึกฉุนและสะบัดหน้าหนี พวกเพื่อนๆก็ได้แต่นั่งมองตาปริบๆไม่มีใครคิดแทรกบรรยากาศมาคุระหว่างผมกับมัน


“ไปห้องน้ำ จะไปด้วย?” มันถามด้วยน้ำเสียงแกมหยอกผมเม้มปากแน่นไม่ยอมตอบมันก็ยักไหล่แล้วหันหลังเดินออกไป


ไม่ชอบเลย... ไม่อยากโกรธมันแต่ก็หงุดหงิดยิ่งเห็นมันหันหลังให้ยิ่งไม่ชอบ...


หลังจากที่ไอ้ฝิ่นออกไปบรรยากาศก็ดีขึ้นพวกเพื่อนๆก็คุยนั่นนี้เล่นไปจากตอนแรกที่น้ำหวานว่าจะไม่มาแต่พอรู้ว่าไอ้กิ่งเป็นผู้หญิงคนเดียวในทริปก็มาด้วย ส่วนเพื่อนไอ้ธันที่จะมาเนียนเป็นแฟนมันก็บอกว่ามีปัญหานิดหน่อยเดียวจะตามมาน่าจะถึงตอนบ่ายๆ


ครืด...


ผมหันไปมองไอ้ฝิ่นที่กลับมานั่งอยู่ข้างๆขมัวคิ้วนิดๆเมื่อได้กลิ่นบุหรี่จางๆจากตัวมัน กลิ่นจางมากเหมือนมันตากลมก่อนกลับมา แต่อาจเพราะช่วงนี้ผมจมูกไวกับกลิ่นแปลกๆผมถึงรู้สึกไม่ชอบเท่าไหร่ มันไม่สูบมานานแล้วตั้งแต่รู้ว่ามีมอร์ฟีน แต่ช่วงนี้ผมได้กลิ่นบ่อยมาก แล้วเพราะอะไรมันถึงสูบล่ะ?


“ทำไม...” ผมจับชายเสื้อไอ้ฝิ่นที่กำลังคุยกับไอ้ธันให้มันหันมาสนใจมันเลิกคิ้วนิดๆ


“อะไร?”


“ทำไมสูบ” พอผมบอกไปแบบนั้นมันก็แสดงสีหน้าเข้าใจ


“ได้กลิ่นหรอ”


“อือ... ไม่ชอบ ลูกก็อยู่”


“อ่า ขอโทษ เครียดนิดหน่อยเดี๋ยวจะเลิกแล้ว” มันว่าแล้วยิ้มบางๆให้ผมแบบที่ชอบทำ แล้วก็ลุกออกจะโต๊ะไปอีกรอบผมก็เรียกเอาๆไว้ไม่ทัน


            “มันไปไหนวะ?” ไอ้กิ่งที่เมื่อกี้หันไปคุยกับน้ำหวานหันมาถามผม


            “ไม่รู้อยู่ๆก็เดินออกไป” ผมส่ายหัวไอ้กิ่งก็พยักหน้ารับแบบไม่ค่อยสนใจชวนคุยเรื่องอื่นไปแทน อยู่ดีๆก็ลุกพรวดออกไปไม่บอกไม่กล่าวซะงั้น


เดี๋ยวนะ!? ผมงอนมันอยู่นี่หว่า เผลอคุยไปตั้งเยอะเลย


จริงๆมันก็ขอโทษแล้วแต่ผมดันงอนมันอีก ผมเบื่อตัวเองจังอยากยกโทษให้มันแต่มันก็ยังรู้สึกหงุดหงิด และยิ่งมันอยู่ห่างจากสายตาก็ยิ่งหงุดหงิด


มันเดินกลับมาแต่ผมต้องมองอย่างงุนงง เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกเปลี่ยนเป็นเชิ้ตที่ฟ้าอ่อน


“เปลี่ยนเสื้อทำไมวะ” ไอ้ธันหันไปถามไอ้ฝิ่นอย่างสงสัย


“ชามันไม่ชอบกลิ่นบุหรี่” ไอ้ฝิ่นตอบนิ่งๆแล้วเดินมานั่งที่ รู้สึกดีใจนิดที่มันยอมเปลี่ยนเสื้อจริงๆที่พูดไปผมก็ไม่ได้ต้องการให้มันเปลี่ยนนะแค่บอกเฉยๆแต่พอมันทำเองแล้วรู้สึกดียังไงไม่รู้


“โอ้โห ผัวเมียคู่นี้ไปสวีทไกลๆคนโสดอย่างกูเลย” ไอ้กิ่งครับโบกมือไล่พวกผมด้วยสีหน้าหมั่นไส้


“แล้วทำเป็นงอนนั่นนี่ อยากให้ผัวง้อก็บอก” ตามด้วยไอ้ธันครับมาหน้าเดียวกับไอ้กิ่งเลย


“นั่นสิคะคุณพี่ข้าวใหม่ปลามันก็อย่างนี้แหละ” ไอ้กิ่งหันไปเกาะแขนไอ้ธันแล้วจีบปากจีบคอพูด


“ใช่แล้วค่ะคุณน้อง คุณพี่ละอยากเห็นตอนคบกันไปสักสิบปี แหม่ท่าจะสนุก” ไอ้ธันก็รับมุกจีบปากจีบคอพูดพร้อมจริตแบบคุณป้าข้างบ้านมาเต็ม จนน้ำหวานหลุดหัวเราะรวมทั้งผมที่เบือนหน้าหนี ส่วนไอ้ฝิ่นทำหน้าเหนื่อยใจครับ


…………………………


“เอาของลงหมดรึยัง? กูจะล็อกรถแล้วนะ” ไอ้ธันชะโงกหน้าเข้ามาถามจากหน้าประตู ผมสำรวจกระเป๋าตัวเอง ก็ครบทุกไปก็พยักหน้าให้มันไป


“เดี๋ยวๆธัน โทรศัพท์เราไม่อยู่ขอไปดูที่รถก่อน” น้ำหวานที่เห็นไอ้ธันจะเดินไปก็เรียกไว้แล้วเดินตามไป ผมหันมามองหน้าไอ้ฝิ่นมันกำลังยกกระเป๋าเข้าไปเก็บในห้องครับ ที่พักของเราเป็นรีสอทเพื่อนพ่อไอ้ธันมัน บ้านหลังนี้เป็นบ้านทรงโมเดิลสองชั้นสวยแบบเรียบๆดีครับ ตัวบ้านเป็นปูนเปลือยตกแต่งด้วยไม้ตรงกลางบ้านเปิดโล่งเป็นสระว่ายน้ำพื้นข้างๆก็ตีระแนงไม้สวยสุดๆ มีสามห้องนอนพวกเราก็แบ่งกันลงตัว


ส่วนเพื่อนไอ้ธันมันบอกว่าให้นอนกับพวกผู้หญิงไป เพราะสองสาวได้ห้องใหญ่สุด มันสั่งคนให้เอาเตียงเสริมไว้แล้วสุดท้ายก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนแดดเปรี้ยงขนาดนี้ไม่มีใครบ่นอยากเล่นน้ำหรอกครับ แต่ต้องยกเว้นเจ้าจังเล็กไว้นิดนึงเพราะขานี้พอเห็นน้ำทะเลก็ส่งเสียงใหญ่คงอยากเล่นนั้นแหละครับ กล่อมให้นอนกลางวันก่อนเดี๋ยวค่อยเล่นตอนแดดหมดแล้ว


หมับ...


“งอนหรอ” วงแขนอุ่นกอดเข้าทันทีที่อยู่กันตาลำพังเสียงทุ้มๆดังคลอเลียอยู่ข้างหู


“เออ!” ผมว่าออกไปอาการออกขนาดนี้จะบอกว่าเปล่าก็อายตัวเองได้แต่บอกให้มันรู้ไปนั่นแหละ


“ขอโทษ ที่หลังจะไม่ทำแล้ว...” มันว่าเสียงแผ่วซบลงกับไหล่ผม


“มึงก็รู้ว่ากูไม่ชอบ อย่างทำอีกนะ” ผมพลิกตัวกลับไปเผชิญหน้ากับมัน สายตามองมันอย่างจริงจัง มันยกมือขึ้นแล้วปาดที่ขอบตาผมเบา ไม่รู้ตัวเลยว่าน้ำตาตัวเองคลอขึ้นมาด้วย...


“ไม่รู้ว่ามึงจะเป็นขนาดนี้...แต่จะไม่ทำอีกแล้วครับ” ยิ่งมันทำหน้าหงอยๆเหมือนเด็กสำนึกผิดมันทำให้ผมเผลอยิ้มไม่รู้ตัว แล้วเป็นผมเองนั่นแหละที่โผเข้ากอดมันเอง...


เรื่งมันเกิดเมื่อ...สองวันก่อน...


ผมตื่นขึ้นมาในตอนเช้าด้วยเสียงนาฬิกาปลุก เมื่อคืนหลังจากที่มันบอกว่าผมลอยไปลอยมามันก็เดินออกจากห้องนอนไป ผมก็ไม่สนเดินออกไปอุ้มลูกแล้วพาไปอาบน้ำเข้านอน มันก็ไม่ยอมเข้ามาในห้องจนกระทั้งผมหลับไป ผมมองที่ว่างข้างกาย เย็นเฉียบรู้ได้เลยว่ามันลุกออกไปนานแล้วหรือไม่ได้เข้ามานอนข้างใน ความรู้สึกวูบโหวงประหลาดก่อตัวขึ้นมาทันที


“ฝิ่น!” ผมตะโกนเรียกมันไร้เสียงตอบรับ สมองรู้สึกกดดันขึ้นมาเฉยๆ ลุกพรวดพลาดไปดูในห้องน้ำก็ว่างเปล่า... ผมรีบเดินออกนอกห้องไม่อยู่ที่โซฟา ตะโกนเรียกมันในห้องครัวก็ไม่มี


ความรู้สึกแย่ๆประเดประดังขึ้นมาจนน้ำตาคลอ หัวรู้สึกตื้อๆ ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น


มึงเลือกเองนะ...


หรือมันจะทิ้งผมไปแล้ว... เพราะผมงี่เง่าเอง


หมับ!


ผมสะดุ้งนิดๆหันขวับไปดูก็เจอกับรอยยิ้มหวานเจ้าของอ้อมกอดเล็กๆ ผมก็หันไปกอดเขาแนบอกลูกชายตัวน้อยก็พูดอ้อแอ้ไม่เป็นภาษา ผมรู้สึกโหวงๆในอกความอึดอัดมันเหมือนขยาดตัวในอกจนน้ำตาผมไหลออกมาผมสะอื้นเบาๆ มอร์ฟีนหยุดพูดพยายามเอียงตัวมามองหน้าผม มือเล็กๆปาดน้ำตาผมเบาๆ


“ม๊า โอ๋ๆ” เสียงเล็กๆเลียนแบบตอนผมปลอบเขาทำให้ผมยิ้มทั้งน้ำตาวันนี้ผมมีเรียนบ่ายก็เรียกพี่น้อยมาดูลูก ไปเรียนก็เหมือนเรียนไม่รู้เรื่อง


สุดท้ายวันนั้น มันก็ไม่กลับ โทรไปก็ไม่รับ ส่งข้อความไปก็ไม่ตอบ


มันจะหายไปจากผมจริงๆหรอ..?


วันถัดมาทั้งวันผมก็ยังติดต่อมันไม่ได้ถามเพื่อนคนไหนไปก็ไม่เจอ ผมเริ่มร้อนใจเหมือนกันกลัวว่ามันจะไปเจออุบัติเหตุอะไรรึเปล่า สุดท้ายพอเอาลูกนอนผมก็ข่มตานอนไม่ลง เตียงมันดุกว้างไปเลยเมื่อผมนอนคนเดียว


ผมชินกับการมีมันอยู่มากขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่..? ตอบตัวเองไม่ได้ มันหายไปสองวันทำไมรู้สึกแย่ขนาดนี้นะ... ไหนว่าจะอยู่ด้วยกันไง


แกร็ก...


เสียงเปิดประตูทำให้ผมสะดุ้งตื่นเพราะพอเครียดก็หลับๆตื่นๆมีเสียงดังนิดหน่อยผมก็รู้สึกตัวแล้ว ผมหันไปมองเห็นไอ้ฝิ่นมันเปิดไฟแล้วเปิดตู้เสื้อผ้าเหมือนจะเก็บของ ผมยิ่งรู้สึกแย่ไปอีก


“ฮึก...มะ มึงจะไปไหน...” ผมลุกขึ้นนั่งบนเตียงแล้วถามมันมองมานิดๆ


“ยังไม่นอนอีกหรอ” มันดันไม่ตอบแล้วถามผมแทนนิ่งๆของมันยิ่งทำให้ผมรู้สึกถูกปฏิเสธ


“นอนแล้ว แต่มึงจะไปไหน มึงจะทิ้งกูแล้วใช่ไหม! โฮ!” ผมปล่อยโฮออกมาไม่อายใครมันรีบเข้ามาตะคลุบตัวผมกอดไว้แล้วลูกหลังเบาๆ


“ชู่ววว ใจเย็นเดี่ยวลูกตื่น”


“เย็นเหี้ยอะไรมึงทำกูท้อง ฮึก ละ แล้วมึงจะทิ้งก็ใช่ไหมล่ะ หรือเบื่อแล้ว” ผมวพูดไปสะอึกสะอื้นไปด้วยรู้สึกรำคาณตัวเองที่อารมณ์อ่อนไหวขนาดนี้ แต่ความรู้สึกที่อัดอั้นมันก็อยากละบายออกมา


“ไม่มีเบื่ออะไรทั้งนั้นแหละไม่ได้จะทิ้งมึงด้วย”


“แล้วมึงจะหายไปทำซากอะไร”


“ก็มึงไม่ทุกข์ร้อนกับเรื่องของกูเลยกูแค่คิดว่ามึงอาจจะไม่สนใจถึงกูจะหายไป...”


“กูพูดรึยังว่ากุไม่สนใจ ฮึก! มึงแม่งไม่รู้หรอกว่าแค่กูยอมอ้าขาให้ผมมันก็เกินลิมิตกูมาตั้งเท่าไหร่แล้ว ฮึก! คะ แค่นี้กูก็รู้สึกหมดความมั่นใจในตัวเองไปไม่รู้เท่าไหร่ แล้วมึงก็มาหายไปเนี่ยนะไอ้เหี้ย มึงนึกถึงใจคนที่จะถูกทิ้งบ้างไหม!?” ผมขึ้นเสียงใส่มัน มันจะว่ายังไงผมไม่รู้หรอกแต่ผมก็มีเรื่องที่อยู่ในหัวเหมือนกัน จากเป็นผัวเขาอยู่ดีๆก็กลายเป็นเมียซะงั้นความรู้สึกเหมือนถูกจ้องมองมันมีตลอดเวลา อาจจะคิดไปเองงหรืออะไรก็ได้แต่มันก็บั่นทอนความมั่นใจผมไปเหมือนกัน


“กูขอโทษ กูก็บอกแล้วว่ากูไม่ได้จะทิ้ง”


“ฮือ แล้วหลังจากทะเลาะกันมึงหายไป สะ สองวันไม่ได้จะทิ้งห่าอะไรเป็นใครก็คิดมากทั้งนั้นแหละ กูยังแอบคิดไม่ได้ว่ามึง ฮึก ตายห่าไปแล้วรึเปล่า” ผมโวยวายซบหน้าลงไหล่หนา มันก็ลูบหัวปลอบ


“กูขอโทษไม่ได้ตั้งใจไม่คิดว่ามึงจะเป็นขนาดนี้”


“มึงแม่งชั่ว”


“ครับๆกูชั่วเอง เพราะงั้นคนดีไม่ร้องนะ”


“กูไม่ใช่เด็ก”

...................


 ครับ หลังจากนั้นผมก็รู้สึกงอนมันขึ้นมาเฉยๆ รู้สึกหงุดหงิดที่มันเล่นแรง แล้วก็รู้สึกหงุดหงิดตัวเองที่เหมือนจะงี่เง่าขึ้นทุกวัน มันเหมือนหลายเรื่องมาขยำรวมกันในหัวจนปนเปแยกไม่ออก สุดทายก็ออกมาในรู้แบบ งอน อยากให้งอน แค่มันมาพูดดีๆยอมรับผิดที่ผมก็ไม่รู้ว่าใครผิดใครถูกแต่มันยอมความหงุดหงิดผมก็หายไป แปรปรวนไปไหนวะอารมณ์ผม...


“ม๊า น้ำ~” เสียงของมอร์ฟีนที่กระตุกชายเสื้อผมชี้ลงไปที่ทะเลผมก็ยิ้มขำๆตอนนี้ก็สี่โมงแล้วครับ เลยแต่งตัวคุณลูกชายพาออกมาเล่นน้ำ ตอนนี้ก็ยืนอยู่หน้าบ้านรอเพื่อนๆออกไปพร้อมกัน เพื่อนธันก็ยังไม่มาโทรตามล่าสุดบอกยังแก้ปัญหาไม่ได้จะมาถึงช้าหน่อยนี่สี่โมงแล้วยังไม่โผล่เลยครับ


บรืนนนนนนน


เสียงรถพร้อมAudi R8 สีเทาเข้มที่แล่นเข้ามาเข้ามาจอดอย่างรวดเร็วดูโคตรชำนาญ ถ้าให้เดาน่าจะเป็นเพื่อนธันที่ว่า โหเป็นผู้หญิงที่ขับรถได้แซ่บมาก! แต่พอประตูเปิดออกมากลับเป็นผู้ชายร่างสูงที่มองไกลๆยังรู้ว่าหล่อบวกแว่นกันแดดสีชาบนดั้งประหนึ่งสันเขื่อนบอกเลยว่ากูอิจ!!


ว่าแต่นี่มันใครวะ? กำลังจะหันไปถามนายธันวาให้หายสงสัย แต่เสียงตะหวาดดังลั่นจนลูกผมสะดุ้งก็ดังขึ้นมาซะก่อน 


“มารูไหนมุดกลับไปรูนั้นเลยไอ้เหี้ย!!” ไอ้ธันครับเหมือนองค์ลงชี้หน้าไอ้หน้าหล่อนั้นแบบโคตรหาเรื่อง จนผมต้องกอดปลอบลูกให้หายตกใจ ส่วนไอ้นั่นก็หาได้สะทกสะท้านไม่ เดินเข้ามาเรื่อยๆแล้วมาหยุดอยู่ตรงหน้าไอ้ธัน


“ไม่กลับ มีรูที่อยากมุดอยู่แถวนี้”


ผมนี้หันขวับไปมองไอ้คนพูดเลยครับ ซึ้งมันก็ยักคิ้วกวนๆให้ไอ้ธันที่ช็อกค้างไปแล้วอยู่ มองหน้าหล่อๆของมันในระยะไม่ห่างมากก็รู้ได้เลยว่าเป็นลูกครึ่ง แถมยังสึกคุ้นๆเหมือนบางส่วนมันคล้ายใครบางคนแต่นึกไม่ออก ผมก็ว่าจะไม่สนใจจูงลูกลงหาดถ้าไม่ใช่ว่า...


“อ้าวเฮีย มึงมาไงวะ?” เสียงทุ้มของไอ้ฝิ่นมีแววประหลาดใจ แต่ผมประหลาดใจกว่า นี่มึงรู้จักัน!?


“นี่พวกมึงรู้จักกันด้วยหรอ!?” ถึงจะคิดแต่ผมไม่ได้เป็นคนถามนะครับ เป็นไอ้ธันที่หาเสียงตัวเองเจอหันขวับกลับไปถามไอ้ฝิ่นทันที


“เออ นี่เฮียเคน ลูกพี่ลูกน้องกูเอง” ไอ้ฝิ่นก็ตอบสบายๆเหมือนเป็นเรื่องปกติ ส่วนผมคิดในใจว่าไอ้เฮียที่ว่าคงไม่ได้มีชื่อนำหน้าว่าโคหรอกใช่ไหม? ไอ้ธันได้ยินอย่างนั้นก็สะบัดหน้าหนีเดินตึงตังเข้าบ้านไป


“ทำไมกุไม่เคยเห็นเลยวะ?” ผมถามอย่างงุนงง ก็รู้จักมันมาตั้งแต่จำความได้ทำไมถึงไม่เคยเห็นเฮียเคนของมันสักที มันก็ยิ้มนิดๆ


“เฮียมันอยู่อังกฤษมึงคงเคยเจอหรอก ปกติส่วนมากถ้ามาไทยมันก็อยู่บ้านมันไม่ก็ไปเที่ยวต่างจังหวัดกันมึงเลยไม่เคยเจอ ว่าแต่ทำไมถึงมาโผล่นี่ได้วะเฮีย” ไอ้ฝิ่นตอบผมแล้วก็หันไปถามพี่มันที่ยังจ้องตามหลังไอ้ธันปานจะจับแดกไปทั้งตัว


“ก็เรียนจบแล้วจะทำอะไรก็ได้” ไม่ได้ให้ความกระจ่างแต่พอเฮียมันหันมาเจอผมสายตาคมก็ส่องประกายวาวๆแบบน่าหลบหลีกสุดๆ “นี่น้องสะใภ้กู?” มันหันไปถามไอ้ฝิ่น


“เออ ส่วนนั่นลูกกู” ไอ้ฝิ่นที่ดูไม่ได้เคารพพี่มันคนนี้เท่าไหร่อาจเพราะอายุไม่ห่างกันมากแถมยังอยู่ต่างประเทศถึงได้ไม่ถือเรื่องพี่น้องอะไรเท่าไหร่


“เออ จำได้ มอร์ฟีนใช่ไหม?” เฮียเคนหันมามองทางผมแล้วเลื่อนสายตามองเจ้าตัวเล็กที่หลบอยู่หลังผมยื่นหน้ามาแอบมองเฮียมันอย่างน่ารัก เฮียมันก็ยิ้มให้ทีนึง ลูกชายผมก็ยิ้มหวานกลับทันที


บอกแล้วลุกชายผมชอบผู้ชายหล่อ! อุ้มไปไหนถ้ามีคนมาขอจับนี้ยิ้มให้นิดๆแต่ถ้าเป็นหนุ่มหล่อนี่ยิ้มหวานแถมเอียงแก้มให้หอมเลยครับ ผมล่ะเครียด!


“ชะ ช่าย” เจ้าตัวเล็กพูดเบาๆไม่ยอมออกมาดูเขินๆผมเลยลูบหัวเขาที่หนึ่งแล้วดันตัวให้เดินมาข้างหน้า แล้วยกมือสวัสดี ผมยิ้มแก้มปริบกับความน่ารักของลูกชาย


“สวัสดีครับ” เฮียมันก็รับไหว้ แล้วหันไปหาไอ้ฝิ่น “ลูกมึงน่ารักว่ะ”


“อยู่แล้ว”ไอ้ฝิ่นก็เหยียดยิ้มกวนตีนกลับ


“เออ nice to meet you นะน้องสะใภ้ คิดว่าคงได้เจอกันอีกบ่อยๆ I’m Cocaine” เฮียมันยื่นมือมาหน้าระรื่นผมก็ยื่นมือไปจับ พร้อมที่ในใจคิดว่า


ทำไม่ซื้อหวยไม่ถูกอย่างงี้วะ!?


“อ่า ชามชาครับ” ผมก็ตอบไปเฮียมันก็ยิ้มกลับ


“โอเค งั้นขอไปตามว่าที่เมียก่อน พวกเราจะไปเล่นน้ำใช่ไหม?” ผมก็พยักหน้ารับไป เฮียมันก็เดินเข้าไปในตัวบ้าน ทิ้งความค้างคาใจให้ผมไม่หาย แล้วทำไมเฮียเคนกับไปธันถึงรู้จักกันวะ??


อ่า...ต่อมเผือกเริ่มทำงานแล้วสิ


หมับ!


“ปล่อยไปก่อนค่อยถามทีหลัง” ไอ้ฝิ่นเดินมาจับแขนผมแล้วลากลงมาที่หาด


“เหอะ ไม่ได้อยากเสือกขนาดนั้น” ผมสะบัดหน้าหนีอีกมือผมก็เอื้อมไปจูงมอร์ฟีนให้เดินตามมาเพราะดูท่าเจ้าตัวเล็กจะตื่นเต้นจนมองนั่นนี่อย่างสนใจไปหมด


“หึ เห็นหน้ากูก็คิดว่าจะวิ่งไปแอบฟังแล้ว” มันว่าดักคอ ผมก็ได้แต่ทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคออย่างไม่สบอารมณ์ซึ่งมันก็รู้ว่าผมกวนตีนถึงได้ยกมือมาขยี้หัวผมให้หายหมั่นเขี้ยว


“แหม่กูควรทำยังไงดีเป็นผู้หญิงไร้ผัวเนี่ย” เสียงไอ้กิ่งพูดขัดการแกล้งของไอ้ฝิ่นทำให้ผมชะงักทันที ลืมพวกมันไปเลยครับหันไปมองเจอไอ้กิ่งที่ทำหน้าล้อเลียส่วนน้ำหวานก็ยิ้มแห้งๆคงอายที่ไอ้กิ่งพูด


“กิ่งก็พูดอะไรไม่รู้” น้ำหวานหันไปตีแขนดุไอ้กิ่งเบาๆ


“หวานก็ดูพวกมันแต่ละนางสิ เป็นผู้ชายแท้ๆดันมีผู้ชายมาตามตูดกันต้อยๆ แล้วดูผู้หญิงอย่างเราๆ ขึ้นคานวนไปค่ะ!” ไอ้กิ่งว่าเสียงกระแนะกระแหนแกมล้อเลียนหน่อยๆ


“กิ่งก็” น้ำหวานก็ตีแขนเขินๆ ส่วนผมก็รู้สึกอายเพื่อนจริงๆรีบเดินลงหาดเลยครับ


หลังจากนั้นเราก็พาลูกลงเล่นน้ำถูกใจมอร์ฟีนเขาแหละ หัวเราะเอิ๊กอ๊ากใหญ่ พวกผู้หญิงเขาก็ไปขับเจ็ทสกีเล่นกันครับของรีสอทแต่เพราะเป็นเพื่อนพ่อไอ้ธันเขาเลยให้เล่นฟรี ก็เล่นอยู่สักพักผมกับไอ้ฝิ่นก็ขอตัวขึ้นก่อนพอดีกลับไอ้ธันและเฮียเคนเดินสวนมาพอดี


“อ้าวขึ้นแล้วหรอวะ” ไอ้ธันทัก


“เออเล่นนานไปเดียวจะไม่สบาย” ผมหันไปมองมอร์ฟีนตัวน้อยที่หน้าบูดเพราะไม่อยากเลิกเล่น “เอาไว้พรุ่งนี้เนอะ” ผมหันไปพูดกับลูก ไอ้ฝิ่นอุ้มไว้อยู่เพราะตอนแรกไม่ยอมเดินตามมาเลยต้องอุ้มมาแทน


“อื้อ” ลูกชายผมยู่ปากตอบมาเหมือนไม่ค่อยเต็มใจแต่ก็ยอม ช่วงอายุหนึ่งขวบต้องฝึกเขาดีๆครับถามตามใจมากไปอายุสองสามขวบจะเริ่มฝึกยากแล้วเพราะจะรู้เรื่องกว่านี้


“งั้นเดี๋ยวกูเล่นเสร็จกินข้าวเย็นกัน กูให้พนักงานเอาพวกอาหารทะเลมาไว้ในครัวแล้ว”


“โอเค” ผมกับพยักหน้ารับไป แต่มันนี่สิไม่วายหันมาแซว


“บ้านไม่มีใครอยู่แต่จะทำอะไรก็ในห้องนะเว้ยเผื่อกูกลับขึ้นมาจะไปป๊ะฉากเด็ด”


“ไม่ต้องห่วงกูหรอก ห่วงตัวเองเถอะไม่รู้กูคิดไปเองรึเปล่าว่าปากมึงมันปวม!”


โถ่! ล้อมาล้อกลับไม่โกง! เรื่องอะไรจะยอมมันฝ่ายเดียว!!




[100%]

100%ค่ามีตัวละครเพิ่มมาใหม่คือ
เฮียโคเคน สารเสพติดทั้งตระกลู จริงๆ
ไม่มีอะไรมากเนอะพาร์ทนี้
พาร์ทหน้าก็ยังอยูที่ทะเล มาดูกันว่าชาน้อย
จะไปเผือกอะไรอีกบ้าง
ติดตามเนอะ♥

------------------


 75% ค่าาา
อันนี้เข้าใจกันรึเปล่าค่ะถ้างงเราจะแก้ทามไลน์ให้
คือหลังจากคืนที่ฝิ่นทะเลาะกันฝิ่นหายไปสองวัน
ชาเลยงอนค่ะแต่เราตัดตอนอยู่ทะเลมาก่อนแล้วย้อนกลับ
คือถ้างงกันเยอะก็บอกนะเราจะได้แก้ให้เข้าใจง่าย

ช่วงท้ายเหมือนพระนายเรา
โดนแย่งซีนไปแล้ว
แต่ไม่ต้องห่วงค่ะเนื้อเรื่องของตัวละคร
จะดำเนินตามที่ไม่ฝิ่นก็ชาเจอ
จึงสรุปได้ว่า มอร์ฟีนเด่นสุดค่ะ5555

------------------
25%ค่ะ
บทนี้เรามาทะเลกันเนอะ
เขาว่ามาทะเลไม่มาพักร้อนก็มาพักใจ
แต่ทริปนี้อาจจะเป็นทริปมาเพิ่มรักเติมใจก็ได้ใครจะรู้
เพราะไม่รู้ก็ติดตามกันเนอะ


อ่านแล้วก็คอมเม้นหรือฟีดแบ็คกลับมากันด้วยนะคะ

มันเป็นกำลังใจให้คนเขียนจริงๆ☻♥



- BlckSnow -


 

Twitter >> https://twitter.com/Blacksnow_A

มาเล่นแท็กกันเถอะ

#คนติดชา 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 183 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,079 ความคิดเห็น

  1. #3825 BTSGOT_7 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 12:29
    โฮ..ถ้าผู้หญิงคงชื่อไอซ์
    #3,825
    0
  2. #3801 AirrUtai (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 21:23
    โห..ชื่อเป็นมงคลทั้งตระกูลเลย
    #3,801
    0
  3. #3494 Mistyblack (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 15:29
    บางทีก็แอบคิดตระกูลฝิ่นค้ายาป่าว?
    #3,494
    0
  4. #3458 ADragonike (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 10:56
    เราร้องไห้ตามชามเลยอ่ะ ตอนฝิ่นหายไป ความรู้สึกตอนนั้นเป็อะไรที่แย่มากๆ ทั้งห่วงทั้งกลัว ไม่ทำแบบนี้แล้วนะฝิ่น
    #3,458
    0
  5. #3412 mon9228 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 01:10
    ฝิ่นเล่นแรงจัง หายไปเลยแบบนี้ ใครๆก็คิดมากนะ แต่ดีนะที่ปรับความเข้าใจกันแล้ว
    #3,412
    0
  6. #3120 fah_ikon14 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 11:35
    เห็นชื่อแต่ละคนแล้วกลัวพวกนางโดนจับจังเลย55555 ชาอีกถึงจะเติมว่าชามชาก็เถอะแจ่มันก็ชาอะ55555
    #3,120
    0
  7. #2405 maimes' ❀ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 02:10
    สงสารชามากตอนที่ฝิ่นหายไปแต่ก็เข้าใจฝิ่นนะตัวเองก็อยากได้อะไรกลับมาบ้างแต่แบบนี้แรงไป ชาน้อยน่าสงสาร
    เวลาร้องไห้ก็น่าปลอบแต่แบบนี้ไม่เอาสะเทือนใจเกินยิ่งช่วงนี้คิดว่าชาเหมือนจะมีน้องยิ่งแปรปรวนใหญ่เลย
    ชอบความใส่ใจเล็กๆ น้อยๆ ของฝิ่นตอนไปเปลี่ยนเสื้อมากๆ อ่านแล้วอยากได้ฝิ่นเป็นของตัวเอง งื้ออ~
    เฮียโคเคนมาแรงมากค่ะ ลุคนี้ก็อยากได้เหมือนกัน เปิดตัวด้วยการมีรูที่อยากมุด เอาใจน้องไป
    #2,405
    0
  8. #2082 N\'noey Butter (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 21:23
    5555 ลั่นเลยย
    #2,082
    0
  9. #2078 Gammmmmmmmmm (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 18:11
    อุ้ยยย
    #2,078
    0
  10. #2075 Minutedao (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 17:07
    หมาแน่ๆ งื้อเขิน ชาพูดว่าผัว
    #2,075
    0
  11. #2072 FK_29 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 11:38
    มีความน่ารักกกกก ????
    #2,072
    0
  12. #2068 มนุษย์สาววาย (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 06:50
    งื้อออออ อยากได้ผู้ชายแบบฝิ่นสักคน สัญญาว่าจะรักที่สู้ดดดดดด อิจฉาชามากกกกกก
    #2,068
    0
  13. #2061 choopp (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2559 / 02:02
    โอ้ยเฮียโคเคนมาแรงแซงทางโค้งมากค่ะพูดเลย เอาตรงๆเลยนะฉันชอบฝออออออ อ้าวยังไงธันเงิบดิเงิบมั้ยละงุยยยจะล้อเขาจะดูสภาพปากตัวเองเล้ยยยย ถ้าธันไม่เอาเราขอเฮียโคเคนก็ได้นะกิกิ จริงจังบ้านนี้ชื่อสารเสพติดหมดเลย ก็ติดจริงๆค่ะตั้งแต่มอร์ฟีนยันโคเคนเลยนะ ถึงจะไม่ชอบกลิ่นบุหรี่แต่ถ้าได้เฮียมาสักคนก็ถือว่าดีค่ะ
    #2,061
    0
  14. #2055 baekbow (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 20:02
    เหยดดดด เงิบเลยดิธัน มีความปากบวมด้วย 5555
    #2,055
    0
  15. #2037 วายครองโลก (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2559 / 00:39
    สนุกมากกก ชอบบบบ
    #2,037
    0
  16. #2025 Feremaka (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 21:16
    ขนมาให้หมดตระกูลเลยค่ะ ตำรวจจะได้มาเลยทีเดียว#ห๊ะ
    #2,025
    0
  17. #2021 Oreo_custard (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 19:16
    อร๊ากกกกกก ทมายฟินจุง หนูมอร์ฟีนน่ารักน่ารักฟุดๆเบย รักเบยๆ จองนะๆ พร้อมเปย์
    #2,021
    0
  18. #2017 TiwticAmp_90 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 18:33
    ตระกูลของฝิ่นนี่งานดีจริงๆ 5555
    หนูมอร์ฟีนนี่ส่อแววมาแต่ไกลเลย แต่ไม่ๆๆ...เราต้องรอดูไปก่อน 5555
    #2,017
    0
  19. #2016 lover pc (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 17:58
    .....พ่อแม่ปู่ย่าตายายข่างตั้งชื่ออออ555555555
    #2,016
    0
  20. #2003 GalaxyBaekhyunee (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 12:53
    อยากอ่านคู่ของธันอ่ะ
    #2,003
    0
  21. #2002 Minutedao (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 08:49
    เฮียโคเคนคงหล่อมากๆ อยากได้มั้งจังงงงง
    #2,002
    0
  22. #2001 แบคแมน (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 08:33
    ล้อมาล้อกลับไม่โกงนะ55555
    #2,001
    0
  23. #2000 Whatever it is (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 08:27
    ยาเสพติดทั้งตระกูล ที่บ้านค้ายาแหงๆ 5555
    #2,000
    0
  24. #1999 Tasanee Buram (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 08:02
    ชื่อพี่น้องแต่ละคนนี้ดีๆทั้งนั้น 555
    #1,999
    0
  25. #1998 FK_29 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 07:18
    ชาสายเผือก 5555 ผู้ชายบ้านนี้ทำให้เราอยากลองยาเสพติดค่ะ 5555
    #1,998
    0