[Yaoi] Feel Addict|รู้สึกติด [Mpreg]

ตอนที่ 19 : Chapter 18 : สัญญาณ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,892
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 180 ครั้ง
    26 ม.ค. 62


|Chapter 18 : สัญญาณ|
 

อะไรเล็กๆน้อยๆก็สามารถบ่งบอกอะไรที่ยิ่งใหญ่ได้



Cha Part


                “ม๊า อุ้มๆ”  เสียงออดอ้อนของเจ้าตัวเล็กที่ตอนนี้ก็ขวบกว่าๆแล้วครับประมาณหนึ่งขวบหกเดือน ซนขึ้นเป็นกองเพราะเดินคล่องสุดๆ เดี๋ยวนี้หันมาปีนป่ายให้ผมหวาดเสียงแทนแล้วครับ ผมกับไอ้ฝิ่นตอนนี้ก็ปีสี่แล้วเร็วสุดๆ ช่วงก่อนจบปีสามมีข่าวเงียบๆว่าไอ้ฝิ่นมีลูกแล้วหลุดมาบ้างไม่ต้องบอกก็รู้ว่าหลุดมาจากใครแต่เพราะเป็นช่วงสอบเลยทำให้ข่าวลือปลิวหายไปอย่างรวดเร็วซึ่งก็ถือเป็นเรื่องดีครับ


            “ม๊าทำกับข้าวอยู่ครับรอก่อนนะ” ผมหันไปบอกลูกที่เดินมาเกาะขาอ้อนให้อุ้ม ตอนนี้กำลังทำข้าวเที่ยงอยู่ วันนี้ผมไม่มีเรียนครับแต่ไอ้ฝิ่นมีอีกสักพักมันก็คงออกนี่มันรอกินข้าวก่อนค่อยไป เมนูก็ข้าวผัดธรรมดานี่แหละ


            “มาเล่นกับป๊ามา” เสียงของไอ้ฝิ่นที่เพิ่งเดินออกมาจาห้องเรียกความสนใจจากเจ้าตัวเล็กได้เป็นอย่างดี มอร์ฟีนยิ้มกว้างวิ่งเข้าไปหาพ่อเขาทันที


            “เล่นๆ” เจ้าตัวหยิบตุ๊กตาหมีตัวโปรดเอาไปชูให้พ่อเขาเล่นด้วย สองพ่อลูกเลยเล่นงุ้งงิ้งกันอยู่ที่โซฟา ผมเลยได้ทำกับข้าวต่อ พอเสร็จก็เรียกสองพอลูกเขามากิน


            “อร่อยไหมครับ” ผมถามเจ้าตัวเล็กที่ตักข้าวกินเองอย่างขะมักเขม้นจนหน้าเอ็นดู


            “อาย่อย” มอร์ฟีนตอบพร้อมรอยยิ้ม ผมก็ยิ้มออกเหมือนกัน


            “อร่อยครับ” เสียงไอ้ฝิ่นขัดบรรยากาศความละมุนของผมกับลูกทันที ผมตะหวัดสายตาไปมองมันอย่างเซ็งๆ ส่วนมันก็จงใจกวนตีนผมนั่นแหละรู้อยู่ว่าผมถามลูก


            “ใครเขาถามมึงกัน”


            “กูอยากตอบ” มันยักไหล่แบบไม่ใส่ใจแล้วตักข้าวเข้าปากอย่างสบายอารมณ์ กวนตีนสัสๆ พอกินกันเสร็จก็ผมก็รีบไล่มันออกไปเรียนมันก็ยอมเดินไปดีๆ แต่ไม่วายหอมแก้มผมอย่างไม่ทันตั้งตัวแล้วเดินผิวปากอย่างอารมณ์ดี ทิ้งทายไว้ด้วยว่า...


            “ทำไมวันนี้เมียอารมณ์ไม่ดีท้องอ่อนๆรึเปล่าเนี่ย”


       สัส! ผมก็ได้แต่เข่นเขี้ยวในใจ แล้วเดินไปหาลูกที่นั่งเล่นของเล่นอยู่


            “ทำอะไรครับ” ผมถามแล้วนั่งลงข้างๆ เจ้าตัวเล็กเอี้ยงคอนิดๆแล้วฉีกยิ้ม


            “เล่นๆ” ลูกชูตุ๊กตาสารพัดสัตว์ให้ดูผมยิ้มให้ลูกบางๆจริงๆลูกผมทำอะไรผมก็ยิ้มให้มดแหละเพราะลูกผมทำอะไรก็น่ารักไปหมดไง


            “ตัวนี้อะไรครับ” ผมหยิบตุ๊กตาช้างตัวอ้วนสีเทามาถือไว้แล้วถาม มอร์ฟีนทำท่าคิด


            “ช้างงง” เจ้าตัวเอานิ้วป้อมๆชี้แล้วตอบ ดูน่ารักน่าหยิกจนผมอยากเอาลูกมาฟัดให้หายหมั่นเขี้ยวผมก็จับตัวนั่นตัวนี้มาให้เขาทายจำได้บ้างไม่ได้บ้างก็สอนเขาไป จนกระทั้ง...


            ติ๊ง---หน่องงงง


            เสียงหน้าประตูทำให้ผมลุกไปดู ปรากฏว่าเป็นเฮียบุหรี่ที่ยินยิ้มอยู่หน้าห้อง


            “ไงชาน้อยของเฮีย” เฮียมันทักแล้วเดินเข้ามาในมือมีถุงอะไรไม่รู้เต็มไปหมดน่าจะเป็นของฝากนั่นแหละครับ และส่วนมากคงเป็นของเจ้าตัวเล็กที่ทุกคนเห่อกันใหญ่


            “เฮียมาไงเนี่ย” ผมยิ้มกว้างไม่ได้เจอเฮียมันหลายเดือนก็คิดถึงอยู่เหมือนกัน


            “มีงานพอดี เลยแวะมาอยากเจอหลาน” มันตอบยิ้มๆเดินเข้าไปหามอร์ฟีนตัวน้อยที่นั่งเล่นอยู่


            “มอร์ฟีน สวัสดีลุงบุหรี่เร็วครับ สวัสดี” ผมเรียกลูกชายให้หันมามองคุณลุง เจ้าตัวเล็กก็ยิ้มหวานแล้วยกมือขึ้นสวัสดี น่ารักจนอยากยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายเลยอะ!


            “สัวสดีครับ มาหาลุงเร็ว” เฮียก็กวักมือเรียกหลานเขาไปหาตบลงที่ตักแปะๆมอร์ฟีนก็ลุกไปนั่งลงตักแล้วเอยียงคอมอง ฝ่ายเฮียก็หมั่นเขี้ยวก้มลงฟัดแก้มหลานเลยครับ ฟัดเสร็จก็รื้อถุงที่ถือมาหาของเล่นให้หลานต่อมอร์ฟีนก็ดีใจยิ้มแป้นเลยครับ


            “แล้วนี่เฮียจะอยู่ถึงเมื่อไหร่อะ แล้วไปพักที่ไหน”


            “ก็สองสามวัน ส่วนที่พักก็มีแล้ว” เฮียเหยียดยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ พอรู้เลยครับว่าที่พักที่เฮียหมายปองนั้นคือที่ไหน ก็ต้องขอให้ไอ้ไฮนซ์โชคดีไม่รู้เหมือนกันว่ามันชอบหรือไม่ชอบที่โดนเฮียมันรุกใส่ขนาดนี้


หลังก็คุยเล่นกันไปสัพเพเหระ ไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบ เฮียมันเริ่มมีโคตรการอยากเปิดร้านขนมหวานขึ้นมาผมล่ะงงเฮียมันจริงๆงานก็เยอะยังหางานให้ตัวเองอีก แต่มันชอบบอกมีฝันอะไรถ้าทำให้เป็นจริงได้ก็ทำซะไม่ใช้สักว่าอยากจะทำในความคิด ผมก็เลยเออออห่อหมกกับเฮียมันไป ก็ดีกว่าผมที่ยังไม่รู้เลยว่าจบไปจะทำอะไร ไปขอเทคกิจการเฮียมันสักอย่างจะได้ไหมวะเยอะเหลือเกิน คุยไปเล่นกับลูกไปด้วยผมก็ไม่รู้ตัวเหมือนกันว่าเผลอหลับไปตอนไหนจนกระทั้ง...


“...ชา...ชาตื่นได้แล้ว”


ผมสะลึมสะลือลุกขึ้นมาตามเสียงเรียกทุ่มๆที่คุ้นเคยเห็นไอ้ฝิ่นมองมาด้วยสายตาอ่อนโยนที่นับวันจะเห็นบ่อยขึ้นทุกที ผมก็เผลอยิ้มให้มันไป มันก็ยกมือขึ้นลูบหัวผมเบาๆ ผมหลับไปทั้งที่นั่งอยู่บนผ้าปูของลูกและหลังพิงโซฟาไปเลยด้วยซ้ำทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไรเหนื่อยๆแท้ๆ


“กูหลับไปหรอ...” เสียงผมแหบนิดๆจากการนอน นี่ผมเผลอหลับไปตอนไหนก็ยังไม่รู้ตัวเลยครับ


“อืม ไม่สบายรึเปล่า ปวดหัวไหม” ฝิ่นยกมือมาทาบตรงหน้าผากของผม ผมก็สายหน้าเบาๆแค่รู้สึกง่วงนอนเฉยๆไม่ได้ปวดหัวหรืออะไร ก้มมองความรู้สึกหนักๆบริเวณตักก็เห็นมอร์ฟีนนอนหนุนตักผมกอดตุ๊กตาหลับปุ๋ยอยู่ จนต้องขยับยิ้มบางให้ความน่ารักตรงหน้า


“กี่โมงแล้ววะ?” ผมบิดขี้เกียจ คลายความเมื่อยล้า ไอ้ฝิ่นก็ปลุกลูกขึ้นมาเพราะไม่อยากให้นอนนานเดี๋ยวจะพาลงอแงอีก


“สี่โมงครึ่ง” มันว่าแล้วลูบหัวลูกที่งัวเงียจับมือเล็กๆออกไม่ให้ขยี้ตา


“อืม” ผมรับคำเบาๆรู้สึกขี้เกียจขึ้นมาซะเฉยเลยลุกไปนอนกลิ้มที่โซฟา


            อ่า~สบายจนไม่อยากทำอะไรแล้ว... และไอ้ฝิ่นก็เหมือนจะเดาความคิดจากหน้าฟินๆของผมออก


            “หึ จะเป็นหมูเข้าสักวัน”


            สัส! ผมมองมันดุๆแต่มันเสือกยิ้มกวนตีน มอร์ฟีนตัวน้อยที่เพิ่งตื่นก็เดินโซเซปีนโซฟามานอนเบียดผม ทำให้ยิ้มออกได้บางๆ เมื่อเขาเห็นว่าผมมองอยู่เจ้าตัวเล็กก็ส่งยิ้มหวานมาให้


            “ง่วงนอนหรอครับ” ผมถามยิ้มๆแล้วลูบหัวเขาเบาๆมอร์ฟีนพยักหน้าหงึกหงัก


            “ง่วง..” เสียงงึมงำเล็กๆว่าออกมาอย่างน่ารัก อยากจับมาฟัดจริงๆ


            “นอนไม่ได้แล้วนะ” ผมบอกเขาดีๆ ลูกชายผมเอียงคอนิดๆแล้วตอบกลับ


            “อือ” รู้เรื่องรึเปล่าไม่รู้เพราะตอบอือแต่ดันเบียดตัวซุกผมเพิ่มมากขึ้น


            “ขี้เซาเหมือนแม่มันไม่มีผิด” ไอ้ฝิ่นที่นั่งพิงโซฟาอยู่กับพื้นเอียงตัวมาลูบหัวกลมๆอย่างเอ็นดูปนหมั่นเขี้ยว แต่ที่มาว่าผมขี้เซานี้ไม่ได้ขนาดนั้นซะหน่อย!


            “ใช่ที่ไหน ลูกง่วงก็นอ ใครง่วงก็นอนทั้งนั่นและ”


“หึ” มันหัวเราะในลำคอโคตรน่าเตะผมก็หันหน้าหนี เขี่ยแก้มยุ้ยๆของลูกเล่นดีกว่าเจ้าตัวเล็กก็เหมือนรำคาญหันหน้าหนี ผมก็หัวเราะเบาๆกับความน่ารัก


“เออ แล้วเฮียบุหรี่ล่ะ” ผมหันมาถามมันอย่างเพิ่งคิดได้ว่าก่อนหลับไปผมคุยกับเฮียมันอยู่นี่หว่า มองซ้ายมองขวาก็ไม่เห็น กลับไปแล้ว?


“ไปแล้ว กลับหลังจากกูกลับมาถึงซักพัก พรุ่งนี้ว่าจะมาหาเย็นๆ” มันว่าแล้วอุ้มลูกลงจากโซฟาเด็กขี้เซาก็ดิ้นๆอยากจะนอนต่อ ไอ้ฝิ่นทำท่าลำบากใจ ดูน่าขำนะขนาดแต่ก่อนผู้หญิงมาตบแย่งมันสองสามคนมันยังยิ้มเลวได้สบายๆ แต่ดูตอนนี้สิแค่จะขัดใจลูกนิดๆหน่อยๆยังขมวดคิ้วแทบจะชนกัน


“เล่นของเล่นดีกว่าเนอะมอร์ฟีน เดี๋ยวม๊าจะเล่นด้วยนะครับ” ผมลุกขึ้นนั่งแล้วก้มลงไปหาลูกที่ตักไอ้ฝิ่น เจ้าตัวเล็กพอได้ยินคำว่าของเล่นก็ตาสว่างยิ้มกว้างขึ้นมาทันที


“เล่นๆ” เขาว่าเสียงใสแล้ววิ่งไปหยิบของเล่นทันที ผมหันไปมองไอ้ฝิ่นที่หลุดหัวเราะเบาๆกับอาการของลูกก็ยิ้มนิดๆ  ผมเลยคิดการผลักภาระไปให้มันทันที


“กูจะเล่นกับลูกนะมึงไปทำข้าวเย็นเลย” ผมว่าด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์มันเลิกคิ้วนิดๆ


พรึ่บ! คนตัวโตลุกขึ้นแล้วล้มตัวนอนหนุนตักผมเหยียดยิ้มอย่างสบายใจ แล้วยังมีหน้ามาพูดด้วยน้ำเสียงกวนส้นตีนอีกว่า


“กูกลับมาเหนื่อยๆไม่มีแรงว่ะ ขอพักเอาแรงหน่อยแล้วกัน”


ผมก็ได้แต่ถอนหายใจเซ็งๆ มอร์ฟีนที่หอบของเล่นมาก็ทำหน้างง เอียงคอนิดๆ คงสงสัยว่าบอกจะเล่นกับเขาทำไมมีพ่อเขามานอนตักอยู่อย่างนี้ ผมเลยตบโซฟาว่างที่ข้างๆตัว ลูกชายผมก็วางของเล่นบนโซฟาแล้วปีนขึ้นมานั่งข้างๆ หยิบตุ๊กตาหมาขนฟูมาให้ผม ผมก็เลยหยิบเจ้ามามาเชิดแกล้งเจ้าตัวเล็ก ซึ่งก็ชอบใจหัวเราะคิกคักไม่หยุด ไอ้ฝิ่นก็เงยหน้าขึ้นมาแหย่ลูกด้วยบางที เล่นกันจนเหนื่อยเจ้าตัวเล็กก็ขยับมาเกาะแขนรู้เลยว่าจะอ้อนเอาอะไรสักอย่าง


“หม่ำๆ” เสียงใสๆว่าแล้วขยับเข้ามาใกล้เพิ่มผมเลิกคิ้วนิดๆ


“หิวหรือครับเดี๋ยวม๊าไปทำกับข้าวให้น้า” ผมทำท่าจะลุกแต่เจ้าตัวน้อยส่ายหัว


“ม่ายๆ หม่ำๆ” เจ้าตัวเล็กว่าแล้วพยายามเบียดพ่อเพื่อขึ้นตัก ฝิ่นมันก็ลุกขึ้นมา ผมก็พอจะเดาได้แล้วครับว่าเจ้าตัวเล็กอยากจะหม่ำอะไร  


“นมหรอครับ” ผมยิ้มให้กับลูกชายที่ปีนมาอ้อนถึงบนตักเพราะช่วงนี้พยายามให้เขาหย่านมแม่อยู่เลยให้กินแค่ตอนก่อนนอน แต่พอเย็นๆก็เริ่มอ้อนขอกินขึ้นมาเหมือนกัน แม่ผมบอกว่าตอนผมเด็กๆก็ไม่ยอมหย่านมกินนมแม่จนถึงสองขวบแบบเลิกไปเองเลย แต่ผมไม่อยากให้เขากินขนาดนั้นเลยพยายามให้เขาค่อยๆห่าง ตอนเช้าผมก็ให้เขากินนมในแก้วเอาเลิกขวดได้แล้วแต่เลิกเต้าไม่ได้นี่สิ


“อื้อ” เอาตัวเล็กยิ้มหวานเอียงตัวซบอกผมอย่างน่าหยิก ขี้ประจบตังแต่เด็กเลยจริงๆ


“ไม่ได้นะครับตกลงกันแล้วนะว่าวันล่ะครั้ง” เจ้าตัวแสบพอเห็นผมส่ายหน้าก็งอนแก้มป่องทำปากเบะ ผมก็ต้องก้มลงหอมแล้วอุ้มเขาขึ้นจากตัก “เอาไว้ตอนนอนเนอะ”


“หม่ำ...” เจ้าตัวเล็กพูดเบาๆทำให้ดูหน้าสงสารสุดๆเหมือนเห็นหูหางตกเลยครับ


“ให้กินไปเถอะ เดี๋ยวก็เลิกเอง” ไอ้ฝิ่นที่ไม่ค่อยจะใจแข็งกับลูกได้เลยก็บอกแล้วก้มลงหอมแก้มยุ้ยเบาๆเจ้าตัวแสบก็หัวเราคิกคักใหญ่ ผมก็ได้แต่ส่ายหน้ากับนิสัยชั่งตามใจของมัน เลยต้องถอดเสื้อเอาลูกเข้าเต้าไปตามระเบียบ เจ้าตัวเล็กก็ดูจะชอบใจดูดเอาดูดเอา


ส่วนไอ้ตัวพ่อจะนั่งจ้องหาซากอะไรก็ไม่รู้!


“อ๊ะ!” ผมสะดุ้งนิดๆเมื่อยอดอกอีกข้างที่ว่างโดนสะกิดจนความเสียงแล่นปราดไปทั่วร่างหันไปมองมือดีอย่างดุๆแต่มันเสือกยิ้มอย่างชอบใจ


“ไม่ได้ดูดนอนแล้วของดูดหน่อยดิ” ผมอ้าปากค้างกับคำขอแบบตีแสกหน้าแบบนี้ คนนะเว้ยไม่ใช่บุหรี่เอะอะขอดูด!


“ไปไกลๆเลย!” ผมโบกมือไล่มันไปแต่มันก็เสือกคว้ามือผมไว้ กดลงกับพนักพิงแล้วขยับเข้ามาใกล้


“ทำเหมือนไม่เคย นิดหน่อยเอง” มันว่าเสียงพร่าแล้วก้มลงดูดด้วยอีกคน ผมทั้งเขินทั้งอายแต่ทำอะไรไม่ได้เลยพยายามกลั้นเสียงแปลกๆที่จะออกมาเพราะวิธีกินของมันไม่เหมือนลูกน่ะสิ!


“อะ...อ...อือ...” ผมพยายามนิ่งที่สุดเท่าที่จะนิ่งได้มือเผลอจิกเกรงขยุยหัวไอ้ฝิ่นเอาไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ความรู้สึกของลิ้นร้อนที่ทั้งขบทั้งเม้มทั้งดูทั้งเลียทำให้ยากในการครองสติสุดๆ แต่ก็ต้องทำครับไม่งั้นไม่หยุดแค่ดูดเล่นแน่ๆ แล้วนี้เพิ่งตอนเย็นไม่ใช่เวลาเลยครับ


“อื้อ!” มอร์ฟีนส่งเสียงขัดใจที่พ่อมาเบียดตัวเอง มือน้อยๆก็พยายามดันกลับ


แม่งโคตรน่าอาย! ถึงลูกจะยังเล็กอยู่ก็เถอะแต่น่าอายชิบ ส่วนไอ้ฝิ่นก็มีหน้าเขยิบให้ลูกดีๆแล้วหันไปยิ้มให้ลูกอีก มอร์ฟีนพอได้ดูดอย่างสบายใจก็ไม่สนใจใคร ส่วนไอ้ฝิ่นก็ผละจากอกไปยุ่มย่ามกับคอผมแทน


แม่งจะหื่นไปไหน!?


พลัก!


“ชา!” มันส่งเสียงปามอย่างดุๆ ส่วนผมก็ตีหน้าไม่รู้ไม่ชี้


เมื่อกี้ผมรวบรวมแรงแล้วผลักหัวมันออก แน่นอนว่ามันหน้าหงิกทันทีที่ถูกขัดแต่เรื่องอะไรจะสนผมรวบลูกที่ยังคงกินนมไม่เสร็จขึ้นแล้ว หยิบเสื้อที่ถอดทิ้งไว้แล้วลุกออกจากโซฟา พาลูกเข้าครัวแทน ก้มมองหน้าลุกก็เจอตาแป๋วๆกำลังมองมาดูท่าจะอิ่มแล้ว ผมเลยวางเขากับพื้น


“เดี๋ยวม๊าทำกับข้าวก่อนนะครับ” ผมลูบหัวเขาเบาๆเจ้าตัวเล็กก็ยิ้มให้


“อื้อ!” ผมเลยหยิบวัตถุดิบขึ้นเตรียมทำอาหารเย็นล้างหมูล้างผักไปเจ้าตัวเล็กก็คอยมองนั่นมองนี่และก็เดินเกาะแข้งเกาะขาผม


หมับ! ผมถอนหายใจหนักๆทันทีที่รู้สึกถึงวงแขนใหญ่ที่โอบรอบเอว และคางที่เกยไหล่ผมไว้


“ไหนว่าจะให้กูทำ” เสียงทุ้มเอยเนิบนาบอย่างไม่ทุกข์ร้อน น่าหมั่นไส้เป็นที่สุด


“เบื่อมึง” ผมว่าอย่างไม่ใส่ใจหันผักที่เพิ่งล้างต่อ


“กูเป็นผู้ชายของแบบนี้มันห้ามยากมึงก็รู้” มันว่าแล้วซบหน้าลงกับไหล่ผม มันชอบบอกผมขี้อ้อน มันก็อีกคนที่ขี้อ้อน! “มึงต้องเข้าใจกูสิ” ยังไม่ทันที่ผมจะว่าอะไรเสียงเล็กๆก็ขัดขึ้น


“อุ้มมมม ป๊าอุ้ม” ผมหลุดหัวเราะน้อยๆกับเจ้าตัวเล็กที่เห็นไม่มีใครสนใจก็เรียกหาทันที ไอ้วฝิ่นส่ายหัวนิดๆแล้วก้มลงไปอุ้มลูกขึ้นมา


“ฮึบ! หนักขึ้นรึเปล่าเนี่ย” มันว่าไม่พอก้มฟัดพุงกลมๆจนลูกหัวเราะคิกคัก ผมก็หันมาทำกับข้าวต่อ มอร์ฟีนดูจะสนใจกับการทำกับข้าวตากลมโตจ้องมองอย่างสนใจ เด็กวัยนี้มักจะสนใจและเลียนแบบพฤติกรรมของผู้ใหญ่ บางวันเขาก็หยิบบล็อกไม้สี่เหลือมผืนผ้าขึ้นมาแนบหูแล้วคุยอ้อแอ้คนเดียวน่ารักมาก


“อื้อ!” เจ้าตัวเล็กยิ้มกว้างเข้าใจคำถามรึเปล่าไม่รู้ตอบอื้อไว้ก่อน ผมยิ้มนิดๆ เอาหมูลงผัดในกระทะเสียงซู่ๆก็เรียกความสนใจเจ้าตัวน้อยไปที่เตามองตาแป๋วเชียว


“หอมไหมครับ” ผมถามลูกเมื่อกลิ่นหมูลอยขึ้นมอร์ฟีนทำท่าดม


“หอม!” ตอบไม่พอยื่นหน้ามาใกล้เตา จนไอ้ฝิ่นต้องรีบดันอกไว้ ผมยิ้มให้กับความน่าเอ็นดูนิดๆแล้วใส่กะหล่ำลงเมื่อหมู่ใกล้สุก ไอ้ฝิ่นยื่นหน้ามามองนิดๆ


“ไม่ใส่กระเทียมหรอ” มันถามอย่างแปลกใจ


“ไม่อะมันเหม็น สงสัยเก็บไว้นาน” ผมตอบแล้วส่ายหัวมันก็พยักหน้ารับ


พอผัดเสร็จก็เทใส่จานพักทิ้งไว้หันไปหยิบถ้วยตอกไข่2ฟองแล้วตีให้เข้ากันมอร์ฟีนดูท่าทางสนใจดิ้นๆจะเข้ามาดูใกล้ๆจนไอ้ฝิ่นต้องอุ้มมายืนดูข้างๆ ผมก็ปรุงรสใส่หมูสับผัดให้สุกก่อนแล้วเทไข่ที่ตีไว้ลง ทอดจนสุขก็พลิกกระทะใส่จานมอร์ฟีนตบมืออย่างชอบใจ ผมก็หัวเราะเบาๆรู้สึกได้เลยว่าความสุขมันหาได้ง่ายเคยไหนเมื่อมีเขาอยู่ตรงนี้ แค่เขายิ้มผมก็ทำกับข้าวไปยิ้มไปได้ง่ายๆเลย พวกเราก็กินอะไรง่ายๆกันอยู่แล้วกับข้าวสองอย่างก็พอกับการกินสองคนเพิ่งกินนมไปลูกคงไม่ยอมกินข้าวแล้วแหละ


กินข้าวเสร็จเราก็ออกมาดูทีวีกันจนเกือบสองทุ่ม ผมก็หาเจ้าตัวเล็กไปอาบน้ำด้วยรู้สึกเวียนหัวนิดๆกับกลิ่นสบู่ แปลกมากเลยที่มาไม่ชอบกลิ่นมันตอนนี้ ผมเลยใช้สบู่กับลูกแทนมอร์ฟีนก็ดูสนุกสนานกับการเล่นฟองในอ่างเล็กๆของตัวเอง


“ปะ ล้างตัวกันครับ” ผมก้มลงหาลูกหลังจากล้างตัวเสร็จแล้วแต่ดูเจ้าตัวเล็กจะไม่ค่อยให้ความร่วมมือเท่าไหร่ หน้ายู่เล่นไม่ไม่สนใจผมเลยนี่สิ


“ม่ายยย” เขาว่าแล้วส่ายหน้าไปมา


“ขึ้นได้แล้วครับ” ผมว่าแล้วอุ้มเข้าขึ้นมามาเจ้าตัวพยายามดิ้นผมก็รวบตัวแล้วพาไปล้างตัวใต้ฝักบัว เจ้าตัวเล็กหลับตาปี้กับน้ำที่ลงมาจากฝักบัวผมยิ้มนิดล้างตัวเขาให้สะอาดปิดก๊อกน้ำแล้ววางเขาลงจากพื้นพันผ้าเช็ดตัวแล้วพาออกมาข้างนอก


“เข้าไปนานเชียว” ไอ้ฝิ่นพูดหยอกลูกแล้วเอาลุกไปฟัดเล่น มันชอบฟัดลูกหลังอาบน้ำครับบอกว่าหอมดี ผมเลยไล่มันไปอาบแทน แต่งตัวให้ลูกเสร็จพาไปนอนยังไม่ทันได้กล่อมเลยก็หลับไปซะแล้วคงจะเหนื่อยเพราะเล่นมาทั้งวัน ผมก้มลงหอมหน้าผากมนเบาๆ


“ราตรีสวัสดิ์ครับ” ห่มผ้าห่มให้เรียบร้อยผมก็เดินมานอนที่เตียงตัวเองนอนๆอยู่ใกล้จะเคลิ้มก็ได้ยินเสียงไอ้ฝิ่นเปิดประตูเข้ามา ไอ้ฝิ่นแต่งตัวก้เข้ามานอนข้างๆ


“หลับยัง?” มันถามเบาๆ


“ถ้ามึงไม่ถามก็จะหลับแล้ว” ผมตอบมันไปได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆตอบกลับมามันพลิกตัวเข้ามาหาแล้วรวบตัวเข้ามากอดเหมือนทุกวันแต่วันนี้ผมดันรู้สึกแปลก ดันตัวออกไป


“อะไร?” มันถามงงๆ


         “เหม็น” ผมตอบมันไปเหม็นกลิ่นฉุนๆของสบู่มากรู้สึกกลิ่นแรงมาก


            “กูเพิ่งอาบน้ำ”  มันตอบกลับมาแล้วก้มดมเสื้อเช็คกลิ่นตัวเอง


            “กูเหม็นสบู่” ผมตอบ มันเลิกคิ้วดูงงหนักกว่าเก่า


            “มึงก็ใช่อยู่ทุกวัน” นั่นก็ใช่แต่วันนี้ผมไม่ชอบกลิ่นมันนี่


“ก็วันนี้กูเหม็น ไม่รู้ล่ะไม่ต้องมากอด” ผมตอบแล้วพลิกตัวหันหลังนี้ได้ยินเสียงมันบ่นแว่วๆมาแต่ผมทำเป็นไม่สนใจ


“นี่เมียกูเป็นอะไรวะเนี่ย!?”

 

.......................


“...ชา ตื่นได้แล้ว วันนี้มีเรียนนะ” เสียงของไอ้ฝิ่นทำให้ผมเริ่มรู้สึกตัวแต่ความงัวเงียมีมากว่าทำให้ผมขยับพลิกตัวหนี แต่ดูเหมือนวันนี้ไอ้ฝิ่นจะมีผู้ช่วยมือดีซะแล้ว


แปะๆ


“มะม๊า!” มือเล็กๆตบแปะๆเข้าที่แขนของผมทำให้ผมรีบรวบเจ้าตัวเล็กเขามากอดเขาหัวเราะคิกหอมแก้มผม ผมก็หอมแก้มเขากลับ รู้สึกอารมณ์ดีรับอรุณจริงๆ


อ่า...มีเทวดาตัวน้อยๆมาปลุกมันดีอย่างนี้นี้เอง


ผมค่อยๆลุกขึ้นยื่นลูกไปให้ไอ้ฝิ่นแล้วเดินไปอาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อย ซึ่งผมก็ยังคงเกลียดกลิ่นสบู่เหมือนเคยเลยต้องอาบสบู่ลูกแทบ วันนี้ผมมีเรียนเช้าแน่นอนว่าไอ้ฝิ่นก็ด้วยเพราะเป็นวิชาบังคับ อาบน้ำเสร็จก็จัดการป้อนน้ำป้อนข้าวลูก ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมคงนอนยังไม่ตื่นแต่ตอนนี้ต้องตื่นแต่เช้ามาจัดการเรื่องต่างๆให้เรียบร้อย


ติ๊ง---หน่องงงง


“สวัสดีครับพี่น้อย” ผมทักทายพี่เลี้ยงของมอร์ฟีนที่แม่หามาให้พี่เขาเป็นคนงานในบ้านของคนรู้จักกัน เลยไว้ใจได้ นอกจากเลี้ยงมอร์ฟีนตอนพวกผมไม่อยู่แล้วยังช่วยทำความสะอาดห้องให้อีกต่างหากเบาแรงได้เยอะเลยครับ


“สวัสดีค่ะน้องชา วันนี้กลับเที่ยงใช่ไหมคะ” พี่เดินเข้ามาวางของในห้องครัวแล้วเดินไปหามอร์ฟีนที่ยิ้มหวานมาให้แล้วอุ้มขึ้น ปกติพี่เข้าจะอุ้มมอร์ฟีนไปส่งพวกผมหน้าประตูนั่นแหละครับ


“ใช่ครับ ฝากพี่น้อยด้วยนะครับ”


“ค่ะ” พี่เข้าอุ้มมอร์ฟีนมาส่งที่หน้าประตูผมก็ก้มลงหอมหน้าผากเล็กคนละทีกับไอ้ฝิ่น


“บ๊ายบายมอร์ฟีน” ผมยกมือโบกลาเจ้าตัวน้อยที่ทำหน้าเศร้าโบกมือตอบแต่ไม่ได้ร้องออกมา ช่วงที่รู้เรื่องแรกๆก็ร้องลั่นเลยครับแต่เดี๋ยวนี้เริ่มชิน เพราะเขารู้ว่าจะกลับมาแต่คงเป็นผมนี่แหละที่ติดลูกรู้สึกใจหายทุกครั้งที่ลูกไม่อยู่ใกล้ๆ พอถึงเวลาเลิกเรียนพวกผมก็ตรงดิ่งกลับห้องกัน ไม่มีออกท่องออกเที่ยวดึกๆดื่นๆ คิดๆดูแล้วชีวิตผมก็เปลี่ยนไปมากเหมือนกันนะ


แต่ก็เป็นไปในทางที่ดีขึ้นนั่นแหละ


พอมาถึงมอผมก็เดินเข้าห้องเรียนทันทีเพราะเพื่อนๆมันขึ้นห้องกันหมดแล้ว ถึงโต๊ะประจำตัวเองก็ทักทายไอ้คุณธันวา น้ำหวานและกิ่งแก้วที่อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา ถ้าใครลืมทั้งสามหน่อนี้เป็นเพื่อนที่คณะของผมเองครับ


“ไง นึกว่าจะไม่มาซะแล้ว” เสียงยียวนของหญิงถึกนามกิ่งแก้วทักก่อนใครเพื่อน


“คนที่ควรพูดน่ะกู กูมันเข้าแทบทุกคลาส ส่วนมึงน่ะโดดเกือบทุกคลาส” ผมส่ายหัวหน่ายๆแล้วนั่งข้างไอ้ธัน ไอ้กิ่งมันก็ยักไหล่เหมือนไม่แคร์เข้าใจว่ามันคงแค่ทับถมที่มันมาก่อนผมแค่นั้นเอง


“เออเสาร์อาทิตย์นี้กูมีธุระที่ตราดสนใจร่วมทริปกับกูป่าว กินฟรีอยู่ฟรีนะเออ” ไอ้ธันวาหันหน้ามาถาม ผมเลิกคิ้วนิดๆจริงๆก็สนใจอยู่นะแต่ผมมีเจ้าตัวเล็กด้วยนี่สิ จริงๆก็ไม่ได้กะปิดอะไรเพื่อนหรอกแต่อย่างที่เห็น มันก็ไม่ได้มีโอกาสให้บอกเหมือนกัน


“ไปกับใครบ้างวะ?” ผมหันไปถามมันบ้าง สนใจเหมือนกัน


“ตอนนี้ที่ตกลงกับกูแล้วคือไอ้กิ่ง แล้วก็มีเพื่อนกูไปอีกคน คือกูไปกับครอบครัวด้วยแต่พวกเราขับรถไปกันเองไรงี้ ว่าไงสนใจไหม” มันรีบชี้แจ้งแล้วมาทำตาปิ้งๆใส่ผมหมั่นไส้เลยต้องผลักหัวมันออก มันก็ร้องโอดดอยสะดีดสะดิ้งไป บอกแล้วครับมันชอบทำตัวแรด


“มึงว่าไง” ผมหันไปถามไอ้ฝิ่นมันก็ทำท่าคิดนิดๆแล้วก็


“แล้วแต่” ผมถอนหายใจกับคำตอบของมัน แล้วมึงจะคิดทำซากอะไร!


“มึงจะไปทำอะไรวะ” จริงๆตราดมันก็แนวทะเลผมละส่งสัยจริงๆว่าธุระที่ว่าน่ะธุระอะไร


“ไปดูตัว” มันตอบอย่างชิวๆจนผมต้องหันไปมองขวับ


“นี่มึงจะแต่งงาน!?” ผมถามมันอย่างุนงงคือมันเป็นเกย์ครับถึงจะเหมือนรับแต่มันก็แมนๆเป็นรุกแต่ที่แน่ๆมันเอาแต่ผู้ชาย มันถอนหายใจเซ็งๆแล้วหันมาตอบผม


“กูยังเรียนไม่จบ กูยังไม่แต่งตอนนี้แน่ๆ แล้วเรื่องดูตัวกูจะล้มงาน” พอประโยคสุดท้ายมันก็ยิ้มเจ้าเล่ห์เหมือนคิดหาเรื่องสนุก


“ที่มึงชวนกูไปด้วยคงไม่ได้คิดจะทำอะไรแผลงๆใช่ไหม” ผมหันไปหรี่ตาจ้องมองมันอย่างต้องการคำตอบ มันก็แกยิ้มประจบทันที


“แหม่เพื่อนจะไปทั้งทีไปเล่นน้ำตากลมอย่างเดียวได้ไงจริงไหม มันต้องทำอะไร ตอบแทนค่าที่พักและอาหารหน่อยเซ่” พูดซะยาวเหยียดแถซะจนสีข้างถลอก สรุปจะเอาพวกผมไปหลอกอะไรแม่มันซักอย่างชัวร์ ถึงว่ากินฟรีอยู่ฟรี


“งั้นกูไม่ไปแล้วให้กูไปหลอกอะไรพ่อแม่มึงนี่กูไม่เอานะ” ผมรีบตอบปัดทันที มันมันก็รีบตีหน้าเศร้าตอแหลชิบหาย แล้วเริ่มเล่าความที่ไม่รู้จริงเท็จยังไง


“ก็กูไม่ได้ให้มึงไปโกหกอะไรอย่างงั้นเว้ยกูแค่อยากได้คนไปช่วยกู”


“ช่วยอะไร”


“ช่วยเป็นพยานว่ากูกับเพื่อนกูคบกันอยู่”


“สัส! ไม่หลอกตรงไหนวะเนี่ย!?” ผมถามมันเสียงเข้ม มันฉีกยิ้มแหะๆแล้วยังมีหน้ามาตอบว่า


“ก็ไม่หลอกไง กูกับเพื่อนก็คบกันอยู่จริงๆ หมายถึงคบเป็นเพื่อนอะนะ”


“มันก็คือการโกหกนั่นแหละ” ผมว่าไป


“เขาเรียกพูดความจริงแบบเศษหนึ่งส่วนสองต่างหาก”


เอ้า! แถมันเข้าไปเพื่อนกู!!




[100%]



100%ค่ะ
มาหาเพื่อนที่คณะบ้างเดี๋ยวน้อยใจ
นี่ยังไม่ทันรู้ว่ามีหลานขวบกว่ากันเลย
ไปทะเลครั้งนี้จะเรียกได้ว่าเปิดตัวหลานกับเพื่อนๆ
จริงๆแค่อยากพามอร์ฟีนเที่ยวเฉยๆ555

ติดตามนะคะ

---------------------
50%ค่ะ
ไม่หื่นไม่กามไม่ใช่ฝิ่นค่ะ
พาร์ทนี้แค่โมเม้นน่ารักๆ(?)ภายในครอบครัว
เดี๋ยวพาร์ทหน้าไปต่อกับเรื่องสัญญาณต่อ
---------------------
25%นะคะ
ประโยคสุดท้ายของฝิ่นมีความหยาบคายมาก
และชื่อตอนมีความสปอยมาก555
ช่วงนี้เสพความมุ้งมิ้งวนไปค่ะ

ในกลุ่มเฟสเราทำโพลถามความสนใจเรื่องรวมเล่มไว้ค่ะ
ถ้าใครสนใจเข้าไปโหวตโพลได้นะคะ
หรือใครไม่สะดวกบอกในเม้นได้ค่ะ
แต่ขอแค่คนละทีนะคะเราจะได้กะคร่าวๆได้

---------------------

อ่านแล้วก็คอมเม้นหรือฟีดแบ็คกลับมากันด้วยนะคะ

มันเป็นกำลังใจให้คนเขียนจริงๆ☻♥


- BlckSnow -


 

Twitter >> https://twitter.com/Blacksnow_A

มาเล่นแท็กกันเถอะ

#คนติดชา 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 180 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,079 ความคิดเห็น

  1. #4031 9494 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 22:58
    ท้องหรอ55555555
    #4,031
    0
  2. #3800 AirrUtai (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 21:14
    ท้องอีกคนละสินะหุหุ
    #3,800
    0
  3. #3493 Mistyblack (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 15:20
    จะมีน้องป่าววว ถ้ามี เอาแฝดเลย
    #3,493
    0
  4. #3457 ADragonike (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 10:38
    มอร์ฟีนจะมีน้องรึเปล่าน้า อาการเริ่มออกแล้ว
    #3,457
    0
  5. #3411 mon9228 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 00:59
    ชาเริ่มออกอาการแล้ว มอร์ฟีนจะมีน้องแล้วสิ
    #3,411
    0
  6. #2401 maimes' ❀ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 01:48
    ถ้าไม่คิดไปเองหรือคิดมากไปมอร์ฟีนน่าจะได้เป็นพี่แล้วล่ะ อาการนี้คุ้นเหมือนเคยเจอ
    ชอบเวลาเล่นกันพ่อแม่ลูกตัลลั๊ค เป็นครอบครัวที่น่ารักและอบอุ่น :)
    #2,401
    0
  7. #2073 Pharam.ภารัมย์ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2559 / 15:58
    มาแล้ว น้องมอร์ฟีนจะมาแล้ว ฮื่อออ เขินนน ดีกับใจมากๆ
    #2,073
    0
  8. #1981 แบคแมน (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 12:39
    เธอมีอาการนะชามชาาาาาาา น้ำยาคงดีเกิ๊นนนนน
    #1,981
    0
  9. #1900 baekbow (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 16:17
    ท้องแน่ๆเลย หวังว่าจะรู้ตัวก่อนเกิดอันตรายนะ
    #1,900
    0
  10. #1890 choopp (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 00:22
    ชาหนูท้องอีกคนแล้วใช่มั้ยงุยย มีความเหม็นสบูอ่ะ มอร์ฟีนจะได้เที่ยวแล้วนี่ถ้าเพื่อนในคณะกลุ่มนี้เจอจะตกใจมั้ยเนี่ยแบบนี้
    #1,890
    0
  11. #1852 TiwticAmp_90 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 18:49
    รอเวลาไรท์เฉลย
    #1,852
    0
  12. #1851 Tasanee Buram (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 18:22
    รอต่อนะค่ะ
    #1,851
    0
  13. #1849 cherryme (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 16:24
    แพ้ท้องอีกรอบ? ความรักของฝิ่นกับชาในความคิดเรา ดูยังแบบ ไม่ถึงจุดสูงสุดเลย เหมือนเป็นแฟนกัน รักนะตะเองไรงี้ แต่ยังไม่ถึงจุดที่แบบ คู่ชีวิตถึงจะมีมอร์ฟีนแล้วก็ตามเถอะ
    #1,849
    0
  14. #1841 FK_29 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 12:17
    พูดความจริงแค่เศษหนึ่งส่วนสอง? 5555 ขำอ่ะ มอร์ฟีนจะได้เที่ยวแล้ว ดีใจด้วยนะเด็กน้อยยย นี่ลุ้นจังว่าถ้าเพื่อนๆของชากับฝิ่นรู้ว่าสองคนนี้มีลูกด้วยกันจะทำหน้ายังไง 555
    #1,841
    0
  15. #1840 94Pu[244] (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 11:53
    มอร์ฟีนจะได้น้องแล้ววววววว~ จำได้ว่า คุณแม่บอกให้เรียนจบก่อนค่อยมีอีกคนนิ ฝิ่นนี่เผลอไม่ได้ จะปั้มเด็กอย่างเดียว =.=
    #1,840
    0
  16. #1839 Oreo_custard (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 11:41
    น่อวววว มอร์ฟีนได้เที่ยวแบ้ววววว ดีใจกับนาง 555555
    #1,839
    0
  17. #1838 N\'noey Butter (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 09:27
    งุ้ยย ตะไมสัญญาณมีแค่นี้ล้าา~~
    ไม่ค่อยแน่ใจนะเนี่ยย
    #1,838
    0
  18. #1837 Minutedao (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 09:10
    ยิ่งอ่านยิ่งอยากต่อ สนุกง้ะ มอร์ฟีนน่ารัก
    #1,837
    0
  19. #1836 APRIL (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 09:04
    ชากำลังจะมีน้องให้หนูแล้วนะคะมอร์ฟีนลูกกกก
    #1,836
    0
  20. #1835 Stamppu (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 09:03
    มอร์ฟีนจะมีน้องใช่ไหมอ่ะไรต์ โอ๊ยยย ฟินจ๊ะฟิน รออ่านอยู่น๊า~~
    #1,835
    0
  21. #1834 PN97:MEIXIAN (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 08:07
    ตั๊ลล๊ากกก5555 ชาฝิ่นจะไปได้ไง ลูกก็รออยู่
    #1,834
    0
  22. #1833 sansawhan 1920@gmail.com (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 07:31
    มอร์ฟีนมีน้องชั่วๆ
    #1,833
    0
  23. #1830 Moon1125Glass (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 06:57
    ชาเหม็นสบู่นี่ กำลังจะมีน้องให้มอร์ฟีนรึเปล่า อิอิ
    #1,830
    0
  24. #1827 mothergod (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 06:25
    ชาไปตรวจบ้างนะ
    #1,827
    0
  25. #1824 PS-phanwarin (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 05:56
    5555คบกันอยู่ เอออจริง555
    #1,824
    0