[Yaoi] Feel Addict|รู้สึกติด [Mpreg]

ตอนที่ 18 : Chapter 17 : น้องรหัส

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,402
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 178 ครั้ง
    26 ม.ค. 62


|Chapter 17 : น้องรหัส|
 

มีน้องรหัสขี้เสือกทำทำให้ชีวิตวุ่นวายได้


Cha Part


      ตอนนี้ก็เข้าช่วงพฤษภาคมแล้วครับ มอร์ฟีนตัวน้อยก็อายุเต็มขวบแล้ว แถมมีความสามารถขึ้นมาอีกอย่างคือเดินได้แล้ว! โอ๊ย!พอเห็นลูกตัวเล็กๆเริ่มเดินเตาะแตะก็ปริ่มมากครับ ตอนนี้เดินได้เริ่มคล่องแล้วก่อนหน้านี้ซื้อรถหัดเดินให้ ซนไปทั่วห้องเลยครับ ส่วนเพื่อนๆผมช่วงนี้ต่างคนต่างยุ่งโยเฉพาะพวกแนววิทย์ๆนี้หัวปั่นกันใหญ่ แต่ก็เจียดเวลามาหาหลานกันได้นะครับ ดูหลงหนักกันมากขึ้นทุกครั้งที่เจอด้วยซ้ำ


            ช่วงนี้ก็เจอส้มบ่อยขึ้นไม่รู้ทำไมเหมือนกันแต่ดูจะเข้าหน้ากันได้ดีขึ้นกว่าเดิม จริงๆผมก็รู้แหละว่าเขาหวังอะไรพยายามพูดอ้อมๆให้รู้หลายครั้งเจ้าตัวก็จะทำหน้าเสียแล้วกลับมาสดใสใหม่ในครั้งหน้าที่เจอ แล้วผมก็นิสัยเสียจัดการกับผู้หญิงรุนแรงเหมือนไอ้ฝิ่นไม่ได้ซะด้วยสิ...


“ม๊ะ!” เสียงใสของลูกชายเรียกสติผมให้กลับเข้าร่าง หันไปก็เจอเจ้าลูกชายชี้ให้เก็บลูกบอลที่กลิ้งมาหยุดข้างๆปลายเท้าของผมให้


“ครับๆ เอ้า!รับนะ”


“ยับๆ” ผมขำนิดๆ โยนบอลให้เบาๆเจ้าตัวก็ท่าจะรับกลางอากาศแต่สุดท้ายบอลก็ตกลงบนตักอย่างพอดิบพอดี แหม่ฝีมือผมยังไม่ตกนะเนี่ย


“หืม เล่นอะไรครับแม่ลูก” ไอ้ฝิ่นที่นอนอยู่บนโซฟาตื่นขึ้นมาก็พลิกตัวหันมาหาพวกผมที่ปูผ้านั่งเล่นอยู่บนพื้น มอร์ฟีนที่พอได้ยินเสียงคนเป็นพ่อก็หันไปหาแล้วยิ้มหวานให้


“ป๊ะ!”


“ครับ” มันลุกขึ้นแล้วอุ้มลูกขึ้นมา “ฮึบ! หนักชึ้นอีกแล้วนะเนี่ย” พออุ้มขึ้นก็เดินมาหาผมแล้วนั่งลงข้างๆ ผมก็มองงงๆว่ามันจะหอบลูกมาทำไม มันก็เสือกยิ้มแล้วโน้มหน้าเข้ามาใกล้


ฟอดดดด~! แล้วก้มลงไปหอมลูกที่นั่งอยู่บนตักอีกฟอด


            “คิกๆ” เจ้าตัวเล็กหัวเราะคิกคัก ลูกผมนี่ชอบเวลาถูกหอมจริงๆครับ ไม่ใช่ว่าโตขึ้นจะทำตัวเจ้าชู้หรอกนะ! แต่น่าเครียดตรงรู้สึกจะชอบเป็นพิเศษเวลาถูกผู้ชายหอมเนี่ยสิ!


            พยายามคิดในแง่ดีว่าทั้งผมทั้งฝิ่นเป็นผู้ชายลูกชายผมเลยชอบเล่นกับผู้ชายมากกว่าล่ะมั้ง...


            “เออ กูว่าออกไปหาไรกินกันข้างนอกไหม?” คราวนี้เป็นเสียงไอ้ฝิ่นที่ขัดจังหวะผมแทน แต่ก็ดีเหมือนกันอีกอาทิตย์สองอาทิตย์ก็สอบแล้วน่าจะไม่มีเวลาพาลูกไปเที่ยวเท่าไหร่ผมเลยพยักหน้าตอบตกลงไป เราก็พากันออกมากินห้างที่ค่อยข้างไกลจากมอหน่อยแต่ไม่พลุกพล่านเท่า จะว่าไงดีเพื่อลดอัตราเสี่ยงของการเจอคนรู้จักน่ะ แบบเจอคำถามว่าลูกใครตรงๆมันก็ทำให้รู้สึกตอบยากเหมือนกัน


            จริงๆฝิ่นมันก็แอบเซ็งเบาๆตอนที่ผมพูดเรื่องนี้แต่ผมก็ทำให้มันยอมจนได้นั่นแหละครับ ตอนนี้กลายเป็นว่าผมเองก็เริ่มเบื่อที่ต้องหลบๆซ่อนๆเหมือนกัน จนรู้สึกคล้ายเป็นบ้านเล็กของไอ้ฝิ่นยังไงอย่างงั้น ยังกับเมียเก็บ แต่ก็ไม่อยากให้มันเป็นเร่องใหญ่เหมือนกัน ยิ่งคนรู้เยอะความยิ่งแตกเร็วขึ้นนี่หน่า


            พอมาถึงห้างเราก็ไปกินสุกี้กันครับ อาหารต้มๆก็ทำให้มอร์ฟีนเคี้ยวง่ายหน่อยแต่ก็ต้องบดเป็นชิ้นเล็กๆบ้าง ช่วงที่หัดเคี้ยวแรกนี่เครียดเลยครับแต่ตอนนี้ก็ดีขึ้นแล้วแต่ว่าติดเล่นนี่สิ


            “เอ้าหม่ำๆครับ” ผมเอียงตัวป้อนอาหารเจ้าตัวเล็กที่อ้าปากกว้างเหมือนลูกนกแล้วเคี้ยวเอื่อยๆทำให้แก้มกลมๆฟองขึ้น ผมเลยตักอาหารเข้าปากแล้วเคี้ยวให้ดู เจ้าตัวก็ทำตาโตแบบสนใจแล้วเคี้ยวตาม


            โหยยยย~! น่ารักมากอะ! ดูแก้มกลมๆนั่นน่าฟัดสุดๆ!


            หันมาก็เห็นไอ้ฝิ่นนั่งมองยิ้มๆ ผมถึงได้ขมวดคิ้วรู้สึกเขินขึ้นมาเล็กๆ เลยทำตาโตว่ามันดุๆ


            “ก็กินไปสิ”


            “พอดีมีอะไรน่ามองกว่า” มันว่ายิ้มๆแล้วคีบหมูเข้าปากเคี้ยวช้าๆแต่เสือกมองหน้าผมไปด้วย ทำให้รู้สึกร้อนผ่าวตรงหน้าแปลกๆ นับวันยิ่งทำตัวแปลกๆไอ้บ้านี่!


            “หม่ำๆ” จนลูกร้องกระตุกแขนทำให้ผมสะดุ้ง เผลอจ้องตามันนานไปจนลืมข้าวลูกเลย ก็รีบตักป้อนคุณชายเขาล่ะเดี๋ยวจะโมโหหิว


กินไปสักพักคงอิ่มนั่นแหละครับถึงได้ขอช้อนไปเล่นตักเข้าปากตัวเองสองสามคำนอกนั้นเอาไปตักน้ำจิ้มบ้างตักน้ำแกงบ้าง ผมเลยได้เวลานั่งกินสบายๆแต่ผมก็เสือกเหลือบไปเห็นรุ่นน้องผู้หญิงปี2 ขาเมาส์กันก็ตัวลีบทันทีครับรีบกินโดยอัตโนมัติจนไอ้ฝิ่นเลิกคิ้วสงสัย


      “เป็นไรวะ?”


“น้องปี2 โต๊ะนั้น” ผมพยายามเหลืบสายตาไปโต๊ะเยื้องๆกันที่เข้ามาใหม่ มันก็หันไปมองแวบนึงแล้วหันกลับมาเลิกคิ้วงง


“คณะเรา?” ดูมันถาม แม่งไม่เคยรู้ห่าอะไรสักอย่างกลุ่มนั้นนี้เหมือนหัวหัวโจ๊กปี2เลยนะเว้ย แต่อย่างว่าแม่งทำตัวประหนึ่งคุณชายมาตลอด แบบกูไม่สนใครเพราะมึงต้องสนกู ซึ่งน่าเจ็บใจที่ผู้หญิงส่วนมากก็วิ่งเข้าใส่มันตลอด ไอ้หล่อเอ๊ย!


“เออ” ผมตอบแล้วก้มหน้าก้มตากิน อยากหลบหน้ามันก็ส่วน หมั่นไส้มันก็ส่วน


“มึงแม่งคิดมาก” มัว่าเบาๆแล้วก้มจัดการชามของตัวเองต่อ


“เออกูรู้...” ผมถอนหายใจหน่ายๆ แล้วกินต่อไปเงียบๆพยายามสลัดเรื่องในหัวทิ้งไป


            พอกินเสร็จออกมาจากร้านก็ว่าจะหาทางลงไปซุปเปอร์ข้างล่างว่าจะไปซื้อของเข้าห้องด้วย บางอย่างก็หมดแล้วแถมของสดก็เหลือติดตู้ไม่เยอะเท่าไหร่ แต่เดินๆอยู่ก็เสือกโชคดีเจอคนทักซะได้


“อ้าว เฮียฝิ่น พี่ชาหวัดดีคร้าบบบ” เสียงโคตรกวนตีนอันเป็นเอกลักษณ์ของน้องรหัสไอ้ฝิ่นฉายาแจ๊สรู้โลกรู้ทักขึ้นแล้วรีบเดินตามมาทันที คือมึงจะมารยาทงามไปไหน!


“อ้าวไอ้แจ๊ส มาไงวะ” ฝิ่นก็เลิกคิ้วถามน้องมันไป แต่สายตาเสือกเหล่มามองทางผมเหมือนอยากรู้ว่ามีปฎิกิริยายังไง แน่นอนว่าหน้าผมนี่หงิกเลยครับหลบมาได้ตั้งหลายเดินบทจะเจอเสือกเจอกันง่ายๆซะงั้น!! แล้วเจอใครไม่เจอเสือกเป็นไอ้แจ๊ส!


“วันนี้มากินชาบูกับเพื่อนครับเฮีย วันไหนเฮียจะพาไปเลี้ยงบ้างเนี่ย” มันก็ถามพร้อมยิ้มทะเล้นตามสไตล์มันนั่นแหละครับ ไอ้ฝิ่นก็กระตุกยิ้มนิดๆ


“เห็นหน้าก็ถามหาเรื่องแดกเลยนะมึง เอาไว้ก่อนกูยุ่งๆ”


“คร๊าบๆ ว่าแต่พี่ชาอุ้มเด็กที่ไหนมาเนี่ยหน้ากลมเชียว”มันเลิดสนใจไอ้ฝิ่นมาสนใจลูกในอกผมแทนผมก็เผลอภถอยหลังก้าวหนึ่งแล้วหันไปมองไอ้ฝิ่น มันก็พยักหน้าแบบให้ตอบตามใจ


“...เอ่อ” ผมก็อยากจะโกหกว่าหลานหรือลูกใครสักคนแต่ก็รู้สึกอึกอัก ในเมื่อรู้อยู่เต็มอกว่าเขาคือลูกผม เป็นลูกชายของผม...


“ลูกเต้าเหล่าใครครับเนี่ยพวกเฮียคงไม่ได้ไปขโมยลูกเขามาใช่มะน่ารักชิบ” มันเขี่ยแก้มยุ้ยๆของลูกชายผม มอร์ฟีนค่อนข้างตื่นคนแปลกหน้าเลยหันหน้าหลบซุกหน้าลงกับอกผมผมก็ลูบหลังปลอบนิดๆ


“พูดมากจริงๆไปไกลๆตีนกูได้แล้ว” ไอ้ฝิ่นเห็นผมไม่ตอบอะไรเลยโบกมือไล่น้องมันไป


“โห้หห เฮียแม่งใจร้าย ว่าแต่หลานพี่หรอ” ไอ้แจ๊สก็หันมาโอดครวญพี่มันแล้วหันมาถามผมใหม่


“...เปล่า” ผมว่าเสียงแผ่ว มอร์ฟีนไม่ใช่หลานผมซะหน่อย...


“อ้าวงั้นของเฮีย?” ไอ้แจ๊สทำหน้างงแล้วหันไปหาไอ้ฝิ่น บางทีผมก็เบื่อหน้าตากวนตันของมันจริงๆอยากกระทืบชิบหายมึงจะสงสัยและขี้เสือกอะไรนักหนา!


“ลูกกูเองเลิกสงสัยได้แล้ว” ผมหันหน้าไปหาคนเอยประโยคทันที ไอ้ฝิ่นตีหน้านิ่งเรียบในขณะที่น้องมันหน้าเหวอไปแล้ว ส่วนผมเหมือนช็อคค้างมองไอ้ฝิ่นอยู่อย่างนั้น


“จริงจังปะเฮีย!” ไอ้แจ๊สโวยวายเสียงตื่น ไอ้ฝิ่นเลยหายใจหน่ายๆพร้อมพยักหน้า


“เออ! ลูกกูเอง!” มันว่านิ่งๆแล้วหันมามองผม รู้สึกแปลกๆ ยังไงไม่รู้เหมือนผมเป็นคนผิดที่ไม่พูดออกไปเอง...


“แอ๊ะ!” มอร์ฟีนตัวน้อยเรียกเสียงใสผมเลยก้มหน้าลงไปหา รอยยิ้มหวานๆจากเจ้าตัวเล็กก็ทำให้ผมเผลอยิ้มตามมือป้อมๆเอื้อมมาจับหน้าผมแล้วยิ้มร่า พร้อมพูดเจื้อยแจ้วไม่เป็นภาษาแต่ก็ทำให้รู้สึกดีสุดๆ ผมก็เผลอกดจมูกหอมแก้มกลมๆนั่นทันที


“แล้วเฮียไปทำใครท้องวะ” เสียงกวนบาทาของไอ้แจ๊สดันเข้าหูแต่ผมก็ไม่สนใจฟัดแก้มยุ้ยๆของลูกต่อนิสัยอีกอย่างของมอร์ฟีนคือชอบมีส่วนร่วมถ้ารู้สึกว่าตัวเองอยู่วงนอกทีไรจะต้องเรียกให้มาสนใจทุกครั้ง


“แถวๆนี้แหละจะเสือกอะไรนักหนา”  ไอ้ฝิ่นว่าเหมือนเรื่องทั่วไป


“โห~!ลูกเฮียทั้งคนผมก็อยากจะเสือก เอ๊ย!อย่าจะรู้ความเป็นมา”


“เอากับเมียแล้วท้อง ความเป็นมาชัดไหม? หรือต้องให้กูหาผัวให้เผื่อจะรู้วิธีทำ?” ไอ้ฝิ่นแม่งก็ตอบกวนตีนแต่สีหน้ามันก็ไม่ได้น่าเล่นด้วยเลยสักนิดน้องมันก็คงรู้ถึงได้หัวเราะแหะๆ


“ชัดครับ! งั้นผมไปก่อนนะเฮียถึงเวลานัดแล้ว หวัดดีคร๊าบบบ” พูดจบก็รีบเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว ไอ้ฝิ่นก็ส่ายหัวเบาๆแล้วหันมามองผม ผมก็เสสายตาหลบมันก็ยังจ้องอยู่


“อะไร...” ผมบ่นอุบอิบ มันมองมานิ่งๆ เอาลูกไปอุ้มเดินนำแล้วจับแขนลากตามไปด้วย รู้สึกได้ถึงความหงุดหงิดเล็กๆของมันผมเลยยอมเดินตามไปเงียบๆ มันก็พาเดินไปที่ซุปเปอร์มาเก็ตที่ตกลงกันไว้หยุดอยู่ตรงโซนผงซักฟองคนไม่มีเท่าไหร่


“จะซื้ออะไรล่ะ” มันถามแล้วเหลือบมามองเล็กน้อย


“ก็ของใช้แล้วก็ของกิน” มันพยักหน้าแล้วปล่อยมือจากแขนผม แต่เป็นผมเองที่เอื้อมไปคว้าแขนมันไว้ “โกรธหรอ...” ช้อนสายตาขึ้นมองนิดๆ ไอ้ฝิ่นก็มองกลับมานิ่งๆไม่ยอมตอบ “อย่าโกรธเลยนะ...”


“แล้วทำไมไม่พูดไป” มันหันมายืนมองหน้าผมดีๆ แต่เพราะอุ้มมอร์ฟีนไว้ด้วยทำให้สีหน้านิ่งๆดูน่าขำเพราะเจ้าตัวเล็กที่มันอุ้มไว้อยู่หันมายิ้มร่าให้ผม อ่า...ตัดอารมณ์ชิบ...


“ก็ตอนนั้นมันพูดยากนี่...” ผมก็บ่นงึมงำไป “แล้วกูก็รู้สึกกลัวความเสือกของน้องมึงโคตรๆด้วย คนอะไรขี้เสือกชิบ...”


“ก็ให้มันเสือกไป คนจะรู้ยังไงกูไม่ซีเรียสเลยนะ”


“แต่กูซีเรียสนี่หว่า! มึงไม่ได้เป็นคนท้องก็พูดได้สิ ถึงไม่พูดออกมาแต่ก็มันก็ตัวประหลาดอยู่ดีนั่นแหละ!” ผมว่าแล้วก้มหน้าลง ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมองมัน ได้ยินเสียงถอนหายใจเบาๆแล้วก็...


หมับ...


ไอ้ฝิ่นดึงผมเข้าไปกอดด้วยมือข้างเดียว มอร์ฟีนที่อยู่ในอกมันก็พลิกมากอดผมแล้วหัวเราะเสียงใสคงคิดว่าเล่นกัน แต่ก็ทำให้ผมยิ้มตามได้ไม่อยาก ผมเอาหน้าผากไถหน้าผากน้อยๆของลูกเบาๆเจ้าตัวก็หัวเราะคิก เลยก้มหอมอีกฟอด...


เจ้าตัวเล็กยิ้มหวานแล้วเงยหน้าจุ๊บแก้มผมนิดๆ น่าร๊ากกก ผมเลยก้มงับจมูกเล็กนั่นมอร์ฟีนก็หัวเราะชอบใจใหญ่ โหยยย ลูกชายผมตะไมน่ารัก!


ฟอดดดดด~!


ผมตาโตหันไปมองคนก่อเหตุทันที ก็ไอ้ฝิ่นน่ะสิอยู่ๆก็ผมลงมาหอมผมซะงั้น!


“ลืมกูเลยสิ” ไอ้ฝิ่นแซวขึ้นมาผมถึงได้ชะงักแล้วถอยตัวออกมาหันมองซ้ายขาวก็ไม่มีคนอยู่ใกล้ๆ เลยโล่งอก แล้วมองค้อนไอ้ฝิ่นมัน


ก็ผมพอเล่นกับลูกก็ลืมตัวทุกทีเลยอะ ใครใช้ให้ลูกผมน่ารักกันเล่า!


“มึงแม่งอยู่ดีๆลากไปกอด” ผมก็บ่นเบาๆ จริงๆโคตรเขินเลย เรื่องดราม่าปลิวหายจากสมองไปหมด ยิ่งมันขยับยิ้มบางๆยิ่งรู้สึกน่าอายขึ้นเท่านั้น


“ก็มึงทำหน้าแบบช่วยกอดหน่อยสินี่ เนอะ!” พูดอย่างเดียวไม่พอเสือกส่งสายตาเจ้าชู้แถมมาด้วย แถมก้มลงไปหามอร์ฟีนอีกต่างหาก แล้วขานั้นน่ะ...


“จ้ายยย!” คือใครผู้ว่าเนอะตอบใช่หมดนั่นแหละครับ!


“ใครทำวะ!” ผมว่าเสียงดุแต่มันก็โคลงหัวนิดๆ มอร์ฟีนก็หัวเราะคิกคัก


“มึงนั่นแหละ ไม่เอาหน่าเดี๋ยวคืนนี้จะกอดปลอดยันเช้าเลยรับลอง” มันโน่มมากระซิบเสียงกระเซ่าที่ข้างหูแบบโคตรจงใจจนหน้าผมร้อนวูบไปหมด


“ไปไกลๆตีนกูเลยไป!”


“หึ”


ผมก็ได้แต่เดินกระฟัดกระเฟียดไปซื้อของให้เสร็จจะได้กลับห้องกันสักที ก็เลือกซื้อของใช้เข้าห้องแล้วก็ไปซื้อของสดมาไอ้ทำอาหารต่อ เดินเลือกซื้อไข่ไก่เนื้อสัตว์แล้วก็ผักไป สักพักโทรศัพท์ไอ้ฝิ่นก็ส่งเสียงมันก็กดรับเลย พอเห็นคุณพ่อไม่สนใจคุณลูกก็ดิ้นจะลงจากตัก ฝิ่นก็ยอมปลอดลูกลงมอร์ฟีนก็เดินเตาะแตะมาหาแล้วกอดขาผมไว้


“ม๊ะ หม่ำๆ” เจ้าตัวเล็กเอาคางถูกกับขาผมเหมือนจะอ้อนผมก็ใจอ่อนยวบเลยครับ


“อะไรครับหิวหรอ?” มอร์ฟีนส่ายหน้าแต่ชี้ไปที่แผงขายขนมแบบที่พ่อเขาชอบซื้อไปให้ ผมก็ไม่อยากให้เจ้าตัวเล็กติดหวานเลยปรามไอ้ฝิ่นมันบ่อยๆเหมือนกัน แต่ก็แอบเอาไปให้ลูกอยู่ดี


“โหนมมม” ลูกชี้ไม้ชี้มือไปมาท่าทางอยากได้แต่ผมคิดว่ามันชักจะเยอะไปเลยส่ายหน้า


“ไม่ได้นะครับกินเยอะไปแล้ว” พอเห็นผมส่ายหน้าจากยิ้มหวานๆก็หน้าบูดซะงั้น เรื่องขัดใจไม่ได้นี่ก็อีกเรื่องที่หน้าหนักใจ เหมือนใครก็ไม่รู้ ผมเลยต้องอุ้มขึ้นมาแล้วหอมแก้มยุ้ยๆให้อารมณ์หายบูดแทนหันหน้าหนีอยู่พักนึงก็ยอมให้หอมดีๆ ร้ายจริงๆลูกผม


“ชา” ไอ่ฝิ่นเรียก ผมก็หันไปมองแล้วเลิกคิ้วเชิงให้พูดต่อ “ไอ้พวกนั้นมันจะมากินข้าวที่ห้อง ซื้อของเพิ่มอีกแล้วกัน เดี๋ยวไปเอารถเข็นมาให้” มันว่าแล้วเดินไป ตอนนี้ที่ใช้อยู่เป็นตะกร้าใหญ่ๆที่ลากได้เพราะคิดว่าจะซื้อของไม่เยอะแต่เพื่อนจะมาถล่มห้องคงต้องเปลี่ยนแผนแล้วแหละ


สุดท้ายก็ซื้อของมาโคตรเยอะ เหล้าเบียร์อีกเพราะไม่ได้มากินกันเป็นกลุ่มเป็นก้อนนานแล้วโดยเฉพาะยิ่งมีลูกแล้วผมนี่ไม่ได้ออกไปเที่ยวยามราตรีที่ไหนเลยครับ แถมไม่ได้แตะแอลกอฮอล์มานานมากจนคิดว่าถ้าเอาไปบอกตัวเองเมื่อก่อนคงไม่เชื่อแน่ๆว่าทำได้ แต่มันจะก๊งเหล้ากันผมก็แอบเสียด้ายนะที่ไม่ได้กินด้วยแต่พอคิดว่าต้องให้นมลูกก็ทำให้สลัดเรื่องนี้จากหัวไปได้ง่ายๆเลย


เรียกว่าความเป็นแม่รึเปล่านะ..?


กลับเข้าห้องผมก็เตรียมของไว้รอเพื่อนๆมาช่วยกันทำ ไอ้เปาเป็นคนมาถึงก่อนครับมันก็เลยช่วยผมล้างของเตรียมเลยเราจะทำหมูกระทะกันที่ห้องผมมีเตาไฟฟ้าอยู่เลยทำกินได้ชิวๆ คนที่มาถึงคนที่สองก็เป็นไอ้ไฮนซ์มันก็มาช่วยหันเนื้อเป็นชิ้นเล็กๆให้ ขอบอกว่ามันใช้มีดมือนิ่งมากนี้ซื้อแซลมอนดิบมาให้มันแล่ด้วย


“เท่านี้ก็พอแล้วมั้ง” ผมบอกเพื่อนแล้วยกผักที่ล้างแล้วหันไว้เรียบร้อยออกไปข้างนอก ตอนนี้เลื่อนโซฟาไปชิดผนังแล้วครับเอาที่โถงกลางปูเสื่อไว้นั่งกินโดยเฉพาะ


“น้ำจิ้มอยู่ไหนอะ” ไอ้เปาตะโกนถามจากครัว


“ในถุงนั้นแหละมึงหาดู” ไอ้ฝิ่นมันก็ตอบให้ มอร์ฟีนตัวน้อยเดินเตาะแตะส่งเสียงอ้อแอ้ไปมาเหมือนตื่นเต้นจนผู้ให้ทุกคนต้องขยับยิ้ม


“กระติกน้ำแข็งอยู่ไหนวะ”ทีนี้เป็นผมที่ถามไอ้ฝิ่นบ้างมันหมุนคิ้วเล็กน้อยแล้วมาช่วยผมหา


“น่าจะบนตู้” หาไปสักพักมันเหมือนคิดได้ก็ไปเปิดตู้ด้านบนซึ่งก็เจอจริงๆครับ ว่าแต่มีกระติกแต่ลืมไปเลยว่าลืมซื้อน้ำแข็งมาด้วย


“มึง ลืมซื้อน้ำแข็งมาว่ะ” ผมหันไปบอกฝิ่นมันก็เลิกคิ้วนิดๆแล้วทำหน้าเหมือนเพิ่งคิดได้


“เออวะ เดี๋ยวกูโทรบอกเพื่อนให้” มันเดินออกไปหยิบโทรศัพท์โทรข้างนอกผมก็เอากระติกไปวางไว้ที่โต๊ะก่อนแล้วเดินมาช่วยไอ้เปาหันพริกกระเทียมสำหรับใส่น้ำจิ้ม ทำจนเสร็จเรียบร้อยทุกอย่างก็พากันยกของไปที่เสื่อเตรียมไว้


ติ้ง----หน่องงงง 

ผมเดินไปเปิดประตูก็เจอไอ้รัฐกับไอ้กัลป์ยืนฉีกยิ้มกวนตีนอยู่หน้าห้อง


“ไง ชามึงดูมีน้ำมีนวลขึ้นว่ะ ท้องอีกคนรึเปล่าวะ” เสียงกวนตีนของไอ้รัฐทักทันทีที่เจอหน้าผม ผมส่ายหน้าน้อยๆ โชว์นิ้วกลางเนื่องจากขี้เกียจด่า แล้วหลบให้พวกมันเกินเข้ามา เห็นมันถือถุงเหล้ามาเพิ่มและน้ำแข็งที่พวกผมลืมซื้อมาด้วย


“มอร์ฟีน” พอวางของเสร็จไอ้กัลป์ก็หันไปเรียกหลานครับมอร์ฟีนก็เดินมาหาแล้วยิ้มหวานให้


“ยุง!” ลูกผมนั้นนอกจากพ่อแม่แล้วก็เรียกทุกๆคนว่าลุงครับถึงจะเพี้ยนเป็นยุงก็เถอะแต่เพื่อนผมมันก็เห่อกับชิบหาย ไอ้กัลป์ยิ้มแล้วเอี้ยวไปหยิบถุงขึ้นมาอันนึงแล้วหยิบของออกมาเป็นกล่องของเล่นสีสันสดใสข้างในคือระนาดไม้ของเด็กเล่นมอร์ฟีนนี่ตาวาวเลยครับยิ้มแล้วส่งเสียงอ้อแอ้แต่ฟังดูก็รู้ว่าดีใจแล้วเอื้อมไปจับสำรวจอย่างสนใจ


“ชอบไหมครับ” ไอ้กัลป์ถามด้วยรอยยิ้มมอร์ฟีนก็ยิ้มหวานตอบ


“ชอบครับ ชอบ” ผมค่อยๆพูดช้าๆเป็นตัวอย่างให้ลูกพูดตามเจ้าตัวเล็กก็ดูสนใจฟัง


“จะ จ้อบ!” โอ๊ย~! ทำไมพูดไม่ชัดได้น่ารักขนาดนี้ลูกผม ไอ้กัลป์ก็ขยับยิ้มบางก้มลงไปหอมแก้มลูกชายผมทันที เจ้าตัวเล็กหัวเราะคิกๆเอียงหน้าให้หอมอย่างเต็มใจ โธ่แก้มนิ่มๆของลูกชายผมพวกมันมาทีไรหมอกันแก้มแทบซ้ำ!


“ไอ้กัลป์พอๆ ลูกกูแก้มช้ำหมด” ไอ้ฝิ่นว่าแล้วส่ายหัว แอบหวงลูกนี่หว่า


“ทำเป็นหวงไปได้” ไอ้กัลป์ยิ้มแต่น้ำเสียงจงใจกวนตีนชัดเจน


“ว่าแต่มึงไปซื้อมาตอนไหนวะ?” ไอ้รัฐถามขัดขึ้น คาดว่าเซ็งที่ตัวเองไม่มีอะไรให้


“กูซื้อไว้นานแล้วไม่ได้เอาเข้ามาให้สักที” มันว่าแล้วยักไหล่แบบเหนือกว่า พวกผมนี่เก่งกันมากครับในเรื่องกวนตีนกันเอง ไอ้รัฐขมวดคิ้วนิดๆแล้วเหยียดยิ้มแบบนึกออก


“ระดับเสี่ยรัฐ ไม่มีของก็เปย์เงินครับ คมมันมีตัง” มันหยิบกระเป๋าตังตัวเองแล้วหยิบแบงค์พันมาโบกล่อลูกชายผม มอร์ฟีนก็มองตามแล้วยิ้มแต่ดูเหมือนไม่เข้าใจ ลองยื่นให้มอร์ฟีนก็รับมางงๆ แต่ก็ยิ้มหวานไปให้ไอ้เสี่ยรัฐ มันก็ยิ้มแล้วก้มลงมาฟัดแก้มลูกผมอีกคนมอร์ฟีนก็ดันยื่นแก้มให้เข้าหอมอีก


ลูกชายผมทำไมไม่รู้จักหวงเนื้อหวงตัวเลยเนี่ย!


“อ๊ะ กูไม่ได้ซื้ออะไรมาเลยว่ะ แต่อยากหอมมอร์ฟีนอะ หอมได้ไหม?” ไอ้เปาหันมามองพวกผมแบบลืมไปเลยผมเลยส่ายหน้าบอกๆไม่เป็นไร แล้วมันก็ก้มไปถามมอร์ฟีนต่อ


“ด้าย!” มอร์ฟีนพูดแล้วยิ้มเหมือนเดิมใครว่าอะไรมาได้หมดเลยครับ ไอ้เปาก็ก้มลงไปฟัดอย่างหมั่นเขี้ยว เห็นแล้วผมก็อยากฟัดมอร์ฟีนน้อยๆเหมือนกันอะ หันไปมองไอ้ไฮนซ์ที่นั่งอยู่มันขมวดคิ้วนิดๆย้ำว่านิดเดียวจริงๆ ก็เดินไปหยิบกระเป๋าของมันค้นๆอยู่แป๊บนิงก็เดินกลับมานั่งอยู่ตรงหน้ามอร์ฟีนแล้วก็ยื่นดอกกุหลาบสีชมพูที่ริดหนามออกมาให้หนึ่งดอก เดี๋ยวนะ!มึงพกดอกไม้ไปมอด้วยหรอ!?


มอร์ฟีนยิ้มหวานแล้วเอื้อมมือไปรับอย่างสนใจ ใบหน้าน่ารักดูสนใจเจ้าดอกไม้สีชมพูสุดๆ มองแล้วเจ้าตัวน้อยก็เอามาดมแล้วยิ้มอย่างชอบใจหัวเราะคิกแล้วยื่นมาให้ผมดู ผมก็ก้มทำท่าดม


“หอม” แล้วก็สูดหายใจเข้าแรงๆ แสดงกิริยาดมให้เจ้าตัวเล็กดู เขาก็ดมใหม่แล้วก็พูดตาม


“หอม!” เสียงหวนๆไม่ค่อยชัดแต่ดาเมจทะลุล้านมาก ประกอบกับรอยยิ้มกว้างยิ่มทำเอาผมตาพร่าเลยทำไมรู้ผมตะมุตะมิน่ารักฟรุ้งฟริ้งได้ขนาดนี้!


ฟอดดดด


ผมหันไปมองจะใครละครับก็ไอ้ไฮนซ์น่ะสิฉกฉวยแก้มนุ่มๆของลูกผมไปแล้ว แถมเจ้าตัวน้อยก็ยินยอมพร้อมใจสุดๆเอียงหน้าให้คนหน้านิ่งหอมได้ถนัดแถมยิ้มหวานสุดๆ


ทำไมลูกผมถึงชอบให้ผู้ชายหอมวะ!?


ประเด็นคือ โดยเฉพาะ ผู้ชายหล่อ!!


หลังจากนั้นไม่นานไอ้แกมก็มาอีกคนเหลือแต่ไอ้เซนที่หายหัวไปไหนไม่รู้ พวกผมก็เป็นเพื่อนที่ดีครับแดกก่อนสิครับรออะไร บรรยากาศก็เฮฮาสุดๆเป็นการกินกันธรรมดาๆแต่สบายใจดีนะครับ ถ้าเป็นเมื่อก่อนก็คงไม่มีหรอกของคาวมีแต่แอลกอฮอล์แล้วก็ของหวานคือสาวอกตู้มกับหนุ่มๆหน้าตาจิ้มลิ้ม เพื่อนๆผมมันก็ยังไปกันอยู่ครับแบบนั้นแต่พวกมันก็ไม่เคยออกปากชวนสักครั้งหลังจากมีเจ้าตัวน้อย ผมคิดว่าทุกอย่างมันเป็นไปแบบธรรมชาติมากๆ การมีลูกนี่พิเศษจริงๆนั่นแหละ


ในวงหมูกระทะเราก็คุยกันสัพเพเหระ เอาเรื่องนั่นเรื่องนี้มาล้อกันบ้าง ผมก็ป้อนข้าวลูกชายตัวน้อยที่อ้าปากรับเป็นลูกนกอยู่สักพักก็ยึดช้อนไปตักกินเองเลอะเทอะสุดๆแต่ก็ปล่อยเขาเล่นไปครับอยู่บ้านไม่ต้องห่วงอะไรมากถือเป็นการเรียนรู้ของเขาไป ผมก็ตามเช็ดไป


“มะม๊ะ!” เจ้าตัวเล็กเข้ามากอดแขนผมแล้วเงยหน้าเรียก จะอ้อนเอาอะไรอีกเนี่ย


“เอาอะไรครับ?” ผมลูบหัวเด็กขี้อ้อนแล้วถามยิ้มๆ


“หม่ำๆ” ผมขมวดคิ้วนิดๆรู้เลยเจ้าตัวเล็กไม่ได้หมายถึงข้าวแน่ๆเพราะเพิ่งกินอิ่มเมื่อกี้


“ขนมหรอครับ?” ผมลูบหัวกลมๆไปมารู้สึกขำตาโตๆที่มองมาอย่างเป็นประกาย อ่า...ใจอ่อนไม่ได้ด้วยสิ ช่วงนี้เจ้าตัวเล็กดูจะติดขนมมากไป


“จ้าย! โหนมมม” เสียงสูงๆต่ำ แล้วท่าทางอยากได้ทำให้ผมขยับยิ้ม แต่ก็ส่ายหน้า


“ไม่ได้นะครับ กินเยอะเกินไปแล้ว”


“หม่ำ...” เจ้าตัวเล็กแบะหน้าเหมือนจะร้องไห้ ผมก็เลยอุ้มเข้ามานั่งลูบหลังเขาไปมา เจ้าตัวเล็กก็ซุกหน้าลงอย่างเดียว ดูท่าจะงอน แต่ผมก็ไม่อยากให้เขากินขนมบ่อยๆ ถ้าติดหวานและแย่เลย แต่ดูเหมือนตัวพ่อจะไม่คิดงั้น


“มีอยู่ในครัวก็ให้ลูกกินไปสิ” ไอ้ฝิ่นว่าแล้วทำท่าจะลุกไปหยิบผมรีบดึงแขนมันไว้แล้วส่งสายตาดุๆไปให้ มันถอนหายใจเซ็งๆ “นิดๆหน่อยไม่เป็นไรหรอก”


“ไม่เป็นพ่อง นี่เดี๋ยวนี้เริ่มงอแงจะกินบ่อยแล้วนะถ้ายังเอาให้กินเดี๋ยวก็เคยตัว”


“ไอ้ชานี่เหมาะเป็นแม่กว่าที่คิดว่ะ” เสียงรบกวนโสตประสาทของไอ้รัฐดังขึ้น หันไปมองก็เจอรอยยิ้มล้อของมันอีก และทุกตัวในวงตอนนี้หันมามองหน้าผมแล้วยิ้มนิดๆหมดเลย


“ไม่รู้ว่ามึงจะแม่ได้ขนาดนี้” ไอ้กัลป์ว่าตาม ส่งยิ้มล้อเลียนมาอีก


“ไปว่ามันมาก เดี๋ยวเขิน” ไอ้เปาแซวยิ้มๆในปากเคี้ยวหมูตุ้ยๆ


“เหมาะ” ไอ้ไฮนซ์พูดออกมานิ่ง แต่รู้ได้เลยว่ามันกำลังล้อผมอยู่


ผมแก้มร้อนฉ่าไม่รู้จะทำยังไง เลยทำตัวหูทวนลมตีมึนไม่สนใจแม่งเลย แต่แก้มที่แดงก่ำอยู่นี่ก็ไม่สามารถหยุดการล้อเลียนทางสายตาได้เลย


“หึ สัสฝิ่นเปรมเลยสิ” ไอ้แกมหันไปแซวไอ้ฝิ่น ฝิ่นก็เสือกเหยียดยิ้มรับแล้วยักไหล่


“สุขจนทะลักเลยสัส” มันตอบด้วยร้อยยิ้มกวน


“ที่ทะลักนี่สุขหรืออะไร” ไอ้รัฐถามพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม ไอ้นี่ลากเข้าเรื่องกามๆจนได้


“อะไรไม่รู้แต่ที่แน่ๆไม่ใช้แค่สุขแน่นอนที่ทะลัก” ไอ้ลูกคู่กัลป์ก็รับช่วงต่อไปอย่างไว หน้าตาคนดีไม่เหมาะกับสายตามเจ้าเล่ห์ของแม่งเลยจริงๆ ไอ้น้องเปาคนดีก็เขินหน้าแดงไปหมด


“หึ” ไอ้ฝิ่นไม่ตอบพวกมันหันมายิ้มกรุ้มกริ่มให้ผมแทน


ติ๊ง---หน่องงงง

เสียงกริ่งช่วยชีวิตผมจริงๆทุกคนชะงักเล็กน้อยแล้วไล่ไอ้เปาไปเปิดประตูจริงๆคือไอ้กัลป์แค่แกล้งเพราะมันกำลังจะเอาหมูเข้าปาก มันก็เดินหน้าบูดไปเปิดให้


“ไม่มาพรุ่งนี้เลยล่ะสัส” ไอ้แกมทัก คนที่เดินเข้ามาใหม่ เนื่องจากเวลานี้ก็เฉียดๆสองทุ่มแล้ว คือพวกมันกะกลับไม่ดึกมากให้ผมเอาลูกนอนจริงๆก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรหรอกผมเอาลูกนอนมันก็ต่อกันได้


“เอากับเมียเพิ่งเสร็จ” ไอ้เซนตอบกวนตีน แล้วยิ้มแบบมีเลศนัยกลับ ไอ้แกมเลยได้แต่ส่งเสียงเหอะในลำคอ เข้าใจทันที่ว่าเมียที่ว่านี่หมายถึงใคร แล้วถึงไม่บอกว่าเอากันเพิ่งเสร็จก็พอเดาได้อยู่เพราะรอยที่คอที่โผล่พ้นเสื้อมาก็ชัดเจนยิ่งกว่าอะไร 


เห็นน้องเบต้าน่ารักๆอย่างนั้น...เอาเรื่องว่ะ


“แล้วไม่เอามาด้วย” ไอ้แกมถามแล้วก็ยกเหล้าขึ้นกินต่อ ดูท่ามันจะไม่ใช่พวกหวงน้องเล็กเท่าไหร่ ดูห่วงอยู่ห่างๆยังไงไม่รู้ ต่างกับน้องอัลฟ่าชิบหาย


“เอากับกูยังลุกไหวก็ไม่เลิกหรอก ใช่ไหมมึง” ไอ้เซนตอบไป แต่หันไปถามไอ้ฝิ่นแบบจงใจแซวผมไปด้วย ทำไมเพื่อนมันชอบแหย่ผมจังวะ!


“หึ ถ้าเป็นกูยังไม่โผล่หัวมาหรอก” ว่าไม่พอเหยียดยิ้มเลวๆอย่างชอบใจอีก


ถามจริง...พวกมึงจะเกทับกันหาอะไร!!





[100%]



100%ครบค่ะ
ช่วงนี้ก็ขำๆเฮฮาประสาเพื่อนเนอะ
บทหน้าก็พาวาปกันอีกรอบ
มอร์ฟีนก็น่าจะขวบกว่าๆ 
ไปรอดูกันว่าจะน่ารักน่าหยิกขนาดไหน

ติดตามกันนะคะ
---------------------


พ่อฝิ่นแม่ชาเริ่มหวงลูกแล้วค่ะ555
มอร์ฟีนตัวน้อยก็เสน่ห์แรงสุดๆ
ลุงๆอาๆหลงกันทั่วหน้า
แต่เป็นเราก็หลงมีควาน่าร๊ากกก♥


*แก้เรื่องอายุมอร็ฟีนหน่อยน้า
ตอนแรกอัพไปว่าขวบเต็มเพราะเป็นเดือนพ.ค.
แต่ลืมว่ายังไม่ปิดเทอมเลยแก้อายุว่าเกือบขวบค่ะ
---------------------


มาแล้วค่ะ 50%
วันนี้ถึงบ้านดึกแต่อยากอัพค่ะ
หวัดก็ยังไม่หายดีแต่นอนดึกหลายวันแล้ว
ไม่รู้จะแก้ยังไงเบื่อตัวเอง...T^T
เข้าเรื่องดีกว่า ฝิ่นชาก็ยังปล่อยรังสีความมุ้งมิ้ง
อย่างต่อเนื่องไม่เกรงใจใครๆค่ะ
คู่นี้นอยด์กันไม่นานโกรธกันไม่ได้ยังไงไม่รู้เนอะ
พาร์ทหน้าใครคิดถึงเพื่อนๆมารอกันน้าาา

โอ๊ะ! ลืมเอามาอวด ฝิ่นชาของเรา
มีแฟนอาร์ตกับเขาด้วยแหละ 
v
v
v

 

น่ารักเนอะๆ♥♥
ขอบคุณ คุณ@lA_tE_sH_iOมากๆเลย


---------------------

อ่านแล้วก็คอมเม้นหรือฟีดแบ็คกลับมากันด้วยนะคะ

มันเป็นกำลังใจให้คนเขียนจริงๆ☻♥

- BlckSnow -


 

Twitter >> https://twitter.com/Blacksnow_A

มาเล่นแท็กกันเถอะ

#คนติดชา 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 178 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,079 ความคิดเห็น

  1. #3889 JJBE13 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 13:01
    อยากฟัดแก้มน้องบ้าง แง
    #3,889
    0
  2. #3799 AirrUtai (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 21:00
    ลุงเยอะจังมีเพื่อนๆแบบนี้ดีมากเลยค่ะ
    #3,799
    0
  3. #3492 Mistyblack (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 14:00
    ชอบเกทับเรื่องนี้กันจริงๆ....ขอสักคนได้มะ? 5555
    #3,492
    0
  4. #3456 ADragonike (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 10:22
    ดีจังเลยเป็นกลุ่มเพื่อนที่ถึงจะกวนกันแค่ไหน แต่ก็รู้เลยว่ารักกันมาก
    #3,456
    0
  5. #3407 mon9228 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 18:04
    แซวกันเข้าปาย แต่ก็ชอบนะ อบอุ่นดี มิตรภาพดีๆ หายาก น้องมอร์ฟีนทำไมเอียงแก้มให้หนุ่มๆหอมตลอดเลยล่ะลูก 555555
    #3,407
    0
  6. #2400 maimes' ❀ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 01:29
    ชอบบรรยายกาศเวลาอยู่รวมกันแบบนี้ชอบอ่านมิตรภาพแบบนี้
    จิกกัดกันกวนตีนกันแต่มันทำให้เห็นความเป็นเพื่อนชัดดี
    มอร์ฟีนน่ารักชอบที่บอกไม่ว่าจะถามอะไรก็ได้หมด ทำไมตะมุตะมิขนาดนี้ลูก
    ขำชาตอนบอกว่ามอร์ฟีนชอบให้ผู้ชายหอมโดยเฉพาะผู้ชายหล่อ อนาคตนี่เริ่มมาละไหม 55555
    #2,400
    0
  7. #2364 RAMIRA. (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 22:07
    ตะหงิดกะอนาคตมอร์ฟีน5555555
    #2,364
    0
  8. #1946 Kim-kibom (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 21:36
    มอร์ฟีนน่ารักมากจริงๆเลย
    #1,946
    0
  9. #1942 แบคแมน (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 17:41
    อยากได้มอร์ฟีนกลับบ้าน น่ารักน่าหยิกสุดอ่ะะะะะ
    #1,942
    0
  10. #1712 choopp (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 14:21
    มอร์ฟีนน่าร้ากกกก เฮียฝิ่นกับพี่เซนนี่ทำไมต้องเกทับกันพี่ไม่เข้าใจ สงสารชาด้วยชาเขินตัวแตกแล้ว 5555555555
    #1,712
    0
  11. #1672 TiwticAmp_90 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 16:36
    โดนแซวขนาดนี้ เขินตัวแตกอ่ะ! 5555
    #1,672
    0
  12. #1665 Tasanee Buram (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 11:55
    มอร์ฟีนเป็นเด็กขี้อ้อน.,.
    #1,665
    0
  13. #1633 Feremaka (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 23:49
    ไม่อยากจะคิด ถ้ามอร์ฟีนโดนแกล้ง คนแกล้งจะโดนไปกี่เท้า//นั่งนับ
    #1,633
    0
  14. #1632 94Pu[244] (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 23:42
    แนะนำได้ไหม๊อะครับ ตอนที่น้องอยู่กับตัว ไม่อยากให้ตัวละครพูดคำหยาบให้น้องได้ยินอะครับ // มอร์ฟีนหนูน่ารักมากกกกกก~ อะไรคือหนูชอบให้ผู้ชาย(หล่อ)หอมแก้ม เรียนวิชาขายอ้อยแต่อ้อนแต่อ่อน =_=
    #1,632
    0
  15. #1617 LittleDeer ' (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 19:30
    โอยย อยากได้เล่ม55555555555
    #1,617
    0
  16. #1616 UkataChAn (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 18:39
    อ่าเรื่องนี้ที่ไร ปวดแก้มทุกที 55+
    #1,616
    0
  17. #1615 peezchy (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 17:03
    แมนๆคุยกันค่ะ 555
    #1,615
    0
  18. #1614 APRIL (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 16:59
    น่ารักได้อีกกกก
    #1,614
    0
  19. #1613 noonpanchanok (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 12:31
    มอร์ฟีนลูกกกกกกกกกกกก 
    #1,613
    0
  20. #1612 Moon1125Glass (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 10:56
    พูดเรื่องเอากันโต้งๆเลยนะ5555
    #1,612
    0
  21. #1611 baekbow (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 10:25
    เรื่องพวกนี้ยอมกันไม่ได้จริงๆเลย 555
    #1,611
    0
  22. #1609 Megasweetty (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 10:04
    มอร์ฟีนจะเอาสามีใช่มั้ย ฮืออออ ชอบให้ผู้ชาย(หล่อ)หอมมม
    #1,609
    0
  23. #1608 Whatever it is (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 08:15
    มอฟรนน่ารักกก
    #1,608
    0
  24. #1607 Helyhua Blythe (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 06:39
    เขิลวะเวลากลุ่มนี้คุยกัน. แต่กะน่ารักอะ(?)...#อัลฟ่าร้อนแรงนะ555ทิ้งรอยที่คอด้วย. แต่เซนก็พูดตรงไปนะ...ลุกไม่ได้เลยหรอ(?)...มีความอายมากเข้าแทนที่ทันที#คู่ฝิ่นชา. ก็ยังฟินกระจายเหมือนเดิม. ชอบๆๆๆๆ#ขอบคุณไรต์ค่ะ
    #1,607
    0
  25. #1606 FK_29 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 06:24
    แซวทีนี่เขินไปยันโลกหน้า 555 ชอบเวลาเค้ารวมตัวกันจังเลยค่ะ
    #1,606
    0