[Yaoi] Feel Addict|รู้สึกติด [Mpreg]

ตอนที่ 17 : Chapter 16 : ประเด็น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,465
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 187 ครั้ง
    26 ม.ค. 62


|Chapter 16 : ประเด็น|
 

เรื่องบางเรื่องก็เกิดจากอะไรเล็กๆ

Cha Part


“ม๊ะ!” เสียงของลูกชายเรียกให้ผมที่กำลังล้างจานอยู่หยุดชะงักแล้วหันไปมอง เจ้าตัวถือของเล่นในมือขึ้นมาอวดผมแล้วยิ้มกว้าง


“มีอะไรครับ?” พอถามไปแบบนั้นเจ้าตัวก็แค่ส่งเสียงอ้อแอ้ไม่เป็นภาษาออกมาแต่เหมือนจะพูดอะไรสักอย่างผมเลยได้แต่ตอบครับๆไป ตอนนี้เข้าเดือนแปดแล้วเจ้าตัวเล็กไม่ได้ตัวเล็กแล้วครับน้ำหนักเก้าโลกว่าๆจ้ำหม่ำสุดๆ แถมเริ่มคลานแล้วด้วยผมกับไอ้ฝิ่นนี่หัวปั่นกันใหญ่


ผมกับลูกกินข้าวเช้ากันเสร็จแล้วครับเหมือแต่พ่อมอร์ฟีนทียังไม่ตื่น ปกติมันจะตื่นก่อนนะแต่เมื่อคืนกลุ่มมันต้องแก้งานเลยปั่นกันเกือบสว่างดีที่ผมได้กลุ่มดีครับไม่ต้องแก้อะไร ตอนนี้ลูกทานอาหารเสริมได้แล้วช่วงแรกๆนี่ยากมากครับกว่าจะยอมกิน แต่ผมไม่ได้ใช้อาหารสำเร็จรูปนะ ข้าวบดผสมตำลึงฟักทองมะเขือเทศแครอทเอาก็อร่อยดีเหมือนกันบางวันผมทำเยอะๆกินกับลูกด้วยซ้ำ


“แกร็ก...” ผมและลูกหันไปตามเสียงประตูที่เปิดไอ้ฝิ่นเดินเข้ามาหาลูกก้มลงไปฟัดจนเจ้าตัวน้อยหัวเราะเสียงใส มองพ่อลูกเล่นก็ก็ยิ้มนิดๆแล้วหันกลับมาล้างจานต่อ


หมับ!


“มีอะไรกินบ้าง หือ?” เสียงพร่าๆของคนเพิ่งตื่นคลอเลียอยู่ข้างหูทำให้รู้สึกจั๊กกะจี้จนต้องเอียงคอหนี แล้วดันหน้ามันออก


“อยู่บนโต๊ะ ไปกินดิ”


“อืม” มันรับคำในลำคอแต่เอาหน้าซุกคอผมซะงั้น  เลยดันหัวมันออกแต่มันก็ยังไม่วายเอาคางมาเกยไหล่ผมต่อ


“แล้วนี่ล้างหน้าล้างตารึยัง”


“ยัง” มันตอบอย่างไม่ทุกข์ร้อนเนียนลูบเอวผมอีก ผมเลยพลิกตัวกลับมองมันดุ


“ไปล้างให้เรียบร้อยก่อนค่อยมากิน”


“...”


“...” จ้องตากันอยู่สักพักมันก็เป็นฝ่ายถอนหายใจออกมาอย่างยอมแพ้


“ชักจะเหมือนแม่กูเข้าไปทุกวัน”


ผมมองมันที่เดินบ่นอุบอิบก็ได้แต่ส่ายหัวล้างจานใบสุดท้ายเสร็จก็มานั่งเล่นกับลูกต่อมอร์ฟีนกำลังเล่นลูกบอลสีแดงกับสีเขียวอยู่ ผมเลยไปนั่งข้างๆแล้วยื่นมือไปหา


“ขออันนึงได้ไหมครับ?”


“แอ๊!” เจ้าตัวยู่หน้าเอามือหลบ ผมยิ้มนิดๆกับนิสัยขี้หวง ได้ใครมาวะเนี่ย


“นะครับนะ” ผมยื่นมือไปใหม่เจ้าตัวเล็กมองหน้าผมสักพักก็ยอมวางลูกสีแดงลงบนมือผม แหม่เลือกลูกให้ซะด้วย เพราะลูกที่ใหญ่กว่าคือลูกสีเขียวครับ


“ขอบคุณครับ” ผมยิ้มกว้างให้เจ้าตัวก็ยิ้มหวานส่งกลับมาส่งเสียงอ้อแอ้เหมือพูดอะไรสักอย่างแล้วยิ้มอีกรอบ โอ๊ยยย! น่ารักมากครับ ผมทนหมั่นเขี้ยวไม่ไหวเข้าไปฟัดแก้มยุ้ยๆนั้นเลย


“แอะ แอ๊!” ส่งเสียงไม่ได้ศัพท์แต่ดูท่าชอบใจอยู่ตีแขนไปมาไม่หยุดเลย


เล่นกับลูกได้สักพักไอ้ฝิ่นก็ออกมาแต่งตัวเรียบร้อยเลยครับท่าจะอาบน้ำเลย มันเดินไปที่โต๊ะกับข้าวสักพักก็เดินกลับมาที่นอนที่ผมปูกับพื้นไว้ให้ลูก ถือถ้วยกับแก้วมาด้วย


“ทำไมไม่ไปกินในครัวดีๆ”


“หึ” มันขำในลำคอนิดๆแล้วมองผมอย่างล้อเลียนคงจะแซวว่าเหมือนแม่นั่นแหละครับ


“เหอะ!” ผมก็หันหน้าหนีมาเล่นกับลูกแทนมอร์ฟีนจริงๆก็เป็นเด็กเลี้ยงง่านนะครับติดที่ว่าขี้สงสัยพอคลานได้นี่สำรวจไปทั่วเลยครับผมนี่ต้องหาที่อุดปลั๊กมาใช้เลย


“เดี๋ยวออกไปซื้อของกันไหม?” พอมันกินข้าวเอาจานไปเก็บเสร็จก็เดินมาถามผมผมเลยก้มลงไปถามเจ้าตัวน้อยที่มองมาตาแป๋ว


“ไปเที่ยวไหมครับมอร์ฟีน”


“แอ๊!” เจ้าตัวยิ้มหวานตีมือใหญ่ผมก็เลยอุ้มลูกไปแต่งตัว สั่งให้ไอ้ฝิ่นไปเตรียมรถเข็นกับของใช้ลูกให้เรียบร้อย ออกมาก็เอาตัวแสบใส่รถเข็นพากันออกไป


            พอถึงห้างเราก็มาเดินดูของกันครับช่วงนี้เสื้อผ้าลูกเริ่มแน่นๆขึ้นแล้วโตไว้มาก เราเลยมาเดินดูเสื้อผ้ากัน พอมีลูกค่าใช้จ่ายเยอะมากครับแต่ก็โดนดัดนิสัยเพราะพ่อแม่ผมกับฝิ่นตกลงว่าจะไม่ให้เงินรายเดือนเพิ่มแต่ก็ไม่ได้กระทบความเป็นอยู่อะไรมากเพราะเที่ยวก็ไม่ได้เที่ยวเงินก็เหลือใช้อยู่แล้ว


            ซื้อชุดให้ลูกเพิ่มเสร็จก็เดินไปที่แคชเชียร์ว่าจะไปเดินดูของใช้กันต่อ ปรากฏว่าผมเหลือบไปเห็นไอ้แจ๊สน้องรหัสไอ้ฝิ่นมันเข้าซะก่อน เดินมากับสาวเข้าโซนซาริโอใกล้ๆกัน


“เฮ้ยยย นั่นน้องมึงๆ” ผมสะกิดแขนไอ้ฝิ่นยิกๆให้มันหันไปมองน้องมัน


“แล้ว?” แต่มันเสือกทำหน้าตาย จนผมต้องส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ


“หลบดิ เดี๋ยวก็ได้เป็นประเด็น”


“ไม่ขนาดนั้นมั้ง” มันส่วยหัวแล้วมองผมเหมือนคนคิดเกินเหตุ แต่คือไอ้แจ๊สนี่ตัวดีเด็กปีหนึ่งแท้ๆแต่ทำตัวขี้เสือกชิบหายวันก่อนเพื่อนในคณะผมคนนึงมันไปลากผู้ชายมากินครับวันต่อมาก็ดังทั่วมอเลยครับว่าไอ้นั่นเป็นเกย์ควีนชอบแนวก้ามปู ทั้งๆที่คนเสียบเป็นเพื่อนผมแต่อย่างว่าคนมันตัดสินกันแต่ภายนอกอยู่แล้วครับ มันนี้อับอายมากโอดครวญกับผมเรื่องชื่อเสียงมันป่นปี้ จนผมขยาดแทน


“กูว่าขนาดนั้นน้องรหัสมึงแม่งขึ้นชื่อเรื่องกูรู้โลกรู้อยู่” ผมรีบส่งเงินให้พนักงานเข้าก็จัดการคิดเงิน พับใส่ถุงให้เสร็จเรียบร้อยผมก็เข็นรถเข็นลูกออกมาทันที  


“มึงเครียดเกินไปนะชา” มันเดินตามมามองผมหน่ายๆ


“กูจะหลบมีปัญหาไหม?” คิ้วกวนตีนมันไป


“เฮ้อ จะเอาอย่างนี้ใช่ไหม” มันถอนหายใจแล้วถามผมหน้าตาย


“เออ!” ผมตอบหน้าตายบ้าง มันก็หลุดขำนิดๆ


“ม๊ะ!” เสียงมอร์ฟีนเรียกทำให้ผมรีบเดินไปหาลูกที่ด้านหน้า


“หือ? เอาอะไรครับคนเก่ง” ผมมองลูกที่ตีไม้ดีมือชี้ไปที่ตุ๊กตาหนอนสีแดงตัวใหญ่ เด็กวัยนี้ชอบอะไรสีจัดๆจริงๆครับ ผมก็ยิ้มแล้วลูบหัวลูก แต่เสียงแขวะของมันก็ยังตามมา


“มาตรฐานกับผัวน่ะหัดมีบ้างนะมึง”


“เหอะ!” ผมทำหน้าตากวนตีนใส่มันแล้วก้มลงไปคุยเล่นกับลูก เหลือบไปก็เห็นไอ้ฝิ่นเดินไปซื้อไอ้หนอนยักษ์สีแดงมาให้ลูก พอได้ของเล่นถูกใจเท่านั้นแหละครับมอร์ฟีนหัวเราะเอิ๊กอ๊ากตีไม้ตีมือชอบใจใหญ่ กอดไม่ปล่อยเห่อออกหน้าออกตามาก


“พาลูกไปกินไอติมไหม” ไอ้ฝิ่นมันถามขึ้นมาผมก็ก็พยักหน้าหงึกหงักอยากพาลูกกินก็ส่วนนึงอยากกินเองนี่สวนมา ฮ่าฮ่าฮ่า ส่วนเจ้าตัวเล็กเคยลองเอาให้กินดูแล้วรู้สึกจะชอบมากหลังๆมานี่เห็นถ้าถือให้เห็นคลานตามทันทีเลย


พอถึงร้านก็สั่งไอติมถ้วยใหญ่มากินกัน ส่วนมอร์ฟีนผมก็สั่งแบบ 1 สคูปมีการตกแต่งเป็นหมีน่ารักๆมาให้ครับ รอสักพักก็มาเสริฟ ผมเลยตัดป้อนก่อนคำแรก


“เอ้า หม่ำๆครับ”


“หม่ำๆ” เจ้าตัวน้อยอ้าปากกินไอศกรีมเย็นๆหลับตาปี๋แล้วยิ้มกว้าง


“อร่อยไหมครับ อร่อย” ผมค่อยๆพูดช้าให้เขาพูดตามลูกก็มองหน้าผมแล้วพูดตาม


“หย่อย” โห้ยยย ยิ้มหวานขนาดนี้ได้ยังไงผมก้มหอมแก้มยุ้ยฟอดใหญ่ ทำให้รู้สึกอยากฟัดเรื่อยๆเลยลูกผม แถมถูกหอมยังหัวเราะเสียงใสอีก ตายๆต่อไปต้องห้ามสาวๆหนุ่มๆที่ไหนมาหอมนะเนี่ย!


“หึ กินสิเดี๋ยวก็ละลายหมด” ไอ้ฝิ่นที่มองมาขำๆว่าผมที่มัวแต่ฟัดแก้มลูกให้ไปจัดหารไอศกรีมถ้วยโตที่ส่งมา ผมเลยจับลูกนั่งตักถือถ้วยไอติมให้เขาลองตักเองส่วนมืออีกข้างก็จัดการถ้วยของตัวเองไป


แหมะ...


ผมก้มลงมองกางเกงลูกที่เลอะไอศกรีมวานิลาแล้วมองหน้าลูกที่เงยหน้ามาฉีกยิ้มกว้างให้ขอบปากนี่เลอะไปหมดเลยครับ


“อะ” ไอ้ฝิ่นหยิบทิชชู่ยื่นมาให้ผมก็จัดการทำความสะอาดทั้งกางเกงทั้งหน้าลูกตัวน้อยที่และไปหมดพอโดนเชดเจ้าตัวก็หัวเราะคิกคักเอียงคอหนีบ้าง อ่ามือก็เลอะไปหมด


“อ่า เลอะหมดเลย อย่าเล่นสิครับ กินดีๆนะ”


“อื้อ!” เจ้าตัวยิ้มหวานแล้วยอมนั่งดีๆให้เช็ดไอศกรีมออกทั้งปากทั้งแก้มทั้งมือสุดยอดจริงๆ


“นี่ ทิชชู่เปียก” ฝิ่นก้มไปค้นกระเป๋าลูกแล้วยื่นมาให้ทั้งห่อแต่เปิดฝาเรียบร้อยพร้อมใช้ ผมก็ดึงมาเช็ดคราบเหนียวๆอีกรอบ ทำความสะอาดเสร็จผมเลยป้อนแทนถ้าเป็นที่บ้านคงปล่อยเต็มที่แต่นี้อยู่ในห้างเลยให้รีบกินให้เสร็จดีกว่า กินกันจนเสร็จ จ่ายเงินเรียบร้อยก็ลุกออกจากร้าน


กึก!


เดินออกมาหน้าร้านก็ต้องชะงักกับลูกค้ารายใหม่ที่เดินเข้ามาฝ่ายนั้นก็ชะงักเหมือนกัน แต่ก็ทักขึ้นมาก่อน


“ไงไม่ได้เจอนานเลยนะชา” เสียงหวานของส้มดังขึ้นทำให้ผมต้องรีบตอบกลับ


“อืม ไม่ได้เจอกันตั้งนานเป็นไงบ้าง”


“ก็เรื่อยๆแหละ แต่ก็นานแล้วเนอะคิดดูแล้วก็ปีกว่าแล้ว” สายตาของส้มไม่ได้ดูสดใสเหมือนทุกที่มีแววตาเศร้าเล็กๆในนั้น


“หรอ นานเนอะ” ผมไม่รู้จะทำยังไงกับบรรยากาศกระอักกระอ่วนนี่แต่เหมือนส้มจะทำให้มันน่าอึดอัดกว่าเดิมกับประโยคถัดมา


“แล้วนั้นลูกชาหรอ?”


“อ่า...ใช่” ผมตอบกลับไม่รู้คิดไปเองว่าแววตาของส้มมันเศร้ากว่าเดิมรึเปล่า


“แล้วแม่เด็กไม่มาหรอ” ส้มก้มลงไปมองมอร์ฟีนในรถเข็น


“ก็ไม่ได้ยุ่งกันแล้วล่ะ” จะให้ตอบว่าแม่เด็กมันยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้ก็กระไรอยู่ เลยโกหกไปคำโตแต่คิดว่าไม่ควรยังไงไม่รู้วะ เพราะสายตาของส้มเป็นประกายขึ้นมาแวบหนึ่ง


“จริงหรือ”


“อืม มีปัญหาหลายๆเรื่องน่ะ ตอนนี้เลี้ยงลูกก็หัวปั่นพอแล้วไม่มีเวลาคิดเรื่องอะไรหรอก” ผมพยายามบอกอ้อมๆไปว่าตอนนี้ไม่อยากรับความหวังจากใครทั้งนั้น เจ้าตัวก็เหมือนจะรับรู้ได้ถึงได้เปลี่ยนเรื่องถาม


“ลูกชานี่น่ารักเนอะ แล้วชื่ออะไรล่ะ”


“มอร์ฟีนน่ะ”


“มอร์ฟีนหรอน่ารักจังทำ ไมถึงชื่อนี้ล่ะ?”


แล้วผมจะตอบยังไงล่ะครับ? ตั้งตามชื่อพ่อมันน่ะหรอ!?


“ตั้งตามเราเองแหละ” เสียงนิ่งๆของไอ้ฝิ่นกับรอยยิ้มเหยียดแบบที่ชอบทำประจำทำให้ส้มหน้าเจื่อนลงนิดๆ สยบความเคลื่อนไหวทุกอย่างเลยครับ ถึงคำตอบจะโคตรน่าสงสัยก็เถอะแต่ก็คงไม่กล้าถามตรงๆ ส้มไม่ค่อยสู้หน้าไอ้ฝิ่นแต่ไหนแต่ไรแล้วบอกฝิ่นน่ากลัว ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าตรงไหนหรือไปรู้อะไรมาเหมือนกัน


“หรอ” ส้มตอบรับเบาๆแล้วรีบหันมาหาผม


“แล้วนี่ส้มจะไปไหนล่ะ”


“ก็เพื่อนๆนัดมากินขนมน่ะ”


“เพื่อน...” ไอ้ฝิ่นทวนเสียงเอื่อยๆ บงบอกความกวนตีนเลยครับ ปากเหยียดยิ้ม ตาจ้องนิ่งๆจนส้มหลบสายตาหนี ผมก็ได้แต่ส่ายหน้ามันจะอะไรกับส้มนักหนา


“อืม งะ งั้นเราไปก่อนนะ”


“อืม บาย” ผมตอบแล้วโบกมือลา ส้มก็รีบเดินเข้าร้านไปผมเลยเดินออกมาแล้วว่าไอ้ฝิ่นขึ้นมาลอยๆ “มึงจะไปแกล้งเข้าอะไรนักหนา”


“หมั่นไส้มั้ง” มันก็ตอบแบบกวนตีนแล้วแย่งรถเข็นลูกไปเข็นแทน


“จะหมั่นไส้เรื่องอะไรวะ ส้มก็แค่ทักทายเฉยๆ”


“ทักทาย อืม...”


“ฝิ่น” ผมเรียกมันนิ่งๆบ้าง มันจะจุดประเด็นอะไรนักหนา


“เออ ไม่มีอะไรหรอก” มันก็ก็ตอบกลับมาแบบไม่หือไม่อือ เข็นรถลูกไปเรื่อยๆ แต่ดูก็รู้ว่าหงุดหงิด ผมก็ได้แต่ส่ายหัวเดินตามไปเงียบๆให้ต่างฝ่ายต่างจัดการอารมณ์ตัวเองไป


สุดท้ายก็กลับห้องทั้งๆอย่างนั้น ขากลับผมก็เล่นกลับลูกอย่างเดียวจนเจ้าตัวแสบหลับถึงได้นั่งรถมาเงียบๆไม่มีฝ่ายไหนเปิดบทสนทนาก่อน 


แต่ไอ้ฝิ่นไม่พูดอย่างนี้คิดได้อย่างเดียวว่างอนชัวร์!


แกร็ก...


พอเข้าห้อมมาผมก็วางลูกไว้ในที่นอนดีๆ มอร์ฟีนหลับปุ๋ยเลยครับเล่นซนมาทั้งวัน จัดการกับลูกชายเสร็จก็ต้องมาจัดการกับพ่อของลูกที่ไม่รู้จักโตอีกคน


“งอน?” ผมไปนั่งข้างๆแล้วถามมันตรงๆ มันก็หันมามองหน้านิ่งๆแล้วยักไหล่


“เหมือน?” ว่านิ่งๆ แต่ดูกวนตีนสุดๆ


“เออ”


“หึ” มันหัวเราะในลำคอแล้วหันไปเปิดทีวีดูทำตัวไม่สนใจผม แต่ไอ้วิธีการแบบนั้นผมเรียกว่ามันเรียกร้องความสนใจครับ


พรึ่บ!


ผมก็นั่งคร่อมตักมันเลยครับ พอมันหันหน้าหนีก็ดันคางมันให้หันมามองผมเหมือนเดิม มันก็ตีหน้านิ่งไม่ใส่ใจเหมือนเดิม ผมเลยดึงแก้มมันเล่น มันยิ่งทำหน้าเซ็ง


“เอาดีๆ” ผมบอกอยากให้มันคุยกันดีๆไม่ใช่ตีมึนแบบนี้


“หึ เคยเอาไม่ดีด้วยรึไง” ไม่ว่าเปล่าลากสายตาลงข้างล่างแล้วเหยียดยิ้มเลวๆของมันอย่างชอบใจ ทำไมเรื่องกามๆนี่มันลากเข้าเร็วจังวะ!?


“สัส! กูบอกให้คุยดีๆ”


“ก็ไม่พูด” มันว่าแล้วยิ้มยียวน เอามือโอบรอบสะโพกผมแล้วกระชับให้ชิดกันมากกว่าเดิม


“กูว่ามันชิดไป” ผมพยายามขยับตัวออกจากอ้อมแขนมันแต่ก็ไม่สะเทือนสักนิด


“กูว่ากำลังดี ไหนว่าจะพูดดีๆไง”


แล้วก็มาเร่งเอาตอนอย่างนี้ผมถอนหายใจเฮือกมองมันนิ่งๆให้รู้ว่าผมจริงจังมันก็ยอมทำสีหน้าจริงจังเหมือนกัน แต่เสือกเอามือขึ้นมาเกลี่ยแก้มผมไปมานี่แหละมันน่าตบกะโหลกสักทีจริงๆ


“คิดอะไรอยู่” พยายามไม่สนใจมือปลาหมึกของมันแล้วกัน


“ก็ไม่ได้คิด” มันตอบแบบกวนตีนอย่างนี้น่ากระทืบมากแล้วมองแต่หน้าผม 


มันจริงจังบ้างไหมเนี่ย!


“ฝิ่น!” ผมเรียกมันดุๆเป็นการเตือนมันกลายๆ


“หึ ส้มเขาคงอยากรีเทิร์นเนอะ” มันพูดด้วยน้ำเสียงเยาะๆเหมือนจงใจประชด ซึ้งไม่ได้เข้าท่าสักนิด ผมไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นเลยนะ!


“ดูคิดเข้าก็แค่ทักทายกันเฉยๆ เจอกันตรงๆไม่ทักก็น่าเกลียดตาย”


“เพิ่งรู้ว่ามึงเป็นคนมารยาทงามขนาดนั้น”


“เพิ่งรู้ว่ามึงคิดเล็กคิดน้อยขนาดนี้เหมือนกัน” ผมขมวดคิ้วมองหน้ามันตรงๆมันส่ายหัวหน่ายๆ


“ไม่ให้คิดได้ไงตาเขาเยิ้มขนาดนั้น”


“แล้วกูเหมือนเล่นด้วยไหม”


“ก็ตอบเขาดีนี่” ดูมันตอบหาอะไรแถไม่ได้แล้วรึไงว่ะ!? คือไม่ได้เกลียดกันนี่จะให้พูดไม่ดีใส่


“เฮ้อ กูไม่ได้คิดจะกลับไปคบหรืออะไรๆกับเขาแล้ว มึงก็เห็นลูกก็มีเป็นตัวเป็นตน จะคิดอะไรมาก” ผมถอนหายใจแล้วลูบหัวมันไปมาเบาๆ จะเรียกว่ามือว่างก็ได้เพลินดีเหมือนกัน


“ก็เพราะมีเป็นตัวเป็นตนนี่แหละถึงคิดมาก” มันเอาคางมาเกยไหล่ผมไว้ลูบหลังผมเล่นกลายเป็นกอดกันแล้วเถียงกันไปมาซะงั้น


“งั้นก็อย่าคิด”


“พูดง่ายเนอะ” มันว่าแล้วงับหูผมเล่นคงหมั่นไส้คำผมของผมนั่นแหละ


“อ๊ะ! ...ง่ายสิดี ทำให้มันยากทำไม” ผมผละออก แล้วลอยหน้าลอยตาใส่มัน


“เหมือนเรื่องของเราด้วยรึเปล่า”


เอาซะกูไปไม่เป็นเลยสัส!


“นี่มึงจะลากเข้าเรื่องดราม่าทำไมวะเนี่ย!” ผมทำหน้ายู่ใส่มัน ตีมึนแทนมันบ้าง มันก็เลยถอนหายใจหน่ายๆ ยกมือขึ้นลูบหัวผมเบาๆ เอานิ้วเกี่ยวปลายผมเล่นอีก


“ไหนว่าจะจริงไง หือ?”  มาแล้วครับไอ้เสียงนุ่มๆแบบที่รับมืออยากสุดๆ มันรู้ว่าควรจะใช้ไม้ไหนกับผมเวลาไหนจริงๆ ผมเลยได้แต่ซบหน้าบนอกแล้วบอกอ้อมแอ้ม


“ไม่ทำให้มันง่ายได้ไง เรื่องของเรามันเหมือนไม่ใช่เรื่องจริงมึงก็รู้ แถมไม่มีใครพูอะไรอีก...” เอาตรงๆมันก็มีคิดเยอะนั่นแหละแต่พวกเราทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พยายามทำตัวปกติทั้งที่รู้ว่าอะไรๆมันไม่ได้เหมือนเดิมแล้ว  เรื่องที่แต่งงานกันเราก็ไม่ได้พูดถึงมันอีกดูเป็นเรื่องมึนๆงงๆที่ผู้ใหญ่จัดมาให้พอผ่านมาก็รู้สึกเหมือนไม่ใช้เรื่องจริงเท่าไหร่ หลักฐานที่บอกว่าไม่ได้ฝันไปก็มีแต่มอร์ฟีนตัวน้อยที่เติบโตขึ้นทุกๆวัน ผมและมันรักเขาอันนี้เป็นเรื่องจริง แต่พวกเราก็ไม่ได้คุยจริงๆจังๆกันสักทีว่าความสัมพันธ์เรามันเป็นแบบไหน


เหมือนจะเป็นเพื่อน แต่ก็เอากัน เหมือนจะเป็นผัวเมียแต่ก็ไม่รู้ว่าลิมิตตัวเองอยู่ที่ไหน เหมือนเราถูกจับมาไว้ใกล้กันว่าที่ควรในเวลาที่รวบรัด เลยไม่รู้ว่าควรทำตัวยังไง เลยทำตัวแบบเดิม เป็นเพื่อนกัน...


ชีวิตแต่ละวันก็ผ่านมาแบบเหนื่อยสุดๆ เพราะความถือดีหรืออะไรไม่รู้แต่ทั้งผมและฝิ่นก็อยากเลี้ยงมอร์ฟีนด้วยตัวเองถึงเวลาไปเรียนจะมีพี่เลี้ยงมาดูให้แต่พอมาถึงห้องก็ต้องดูเองทั้งหมด เลี้ยงเด็กคนนึงมันไม่ใช่เรื่องเล็กๆเลยเวลาลูกร้องหรืองอแงความเครียดแม่งก็มาง่ายสุดๆ แถมคนเป็นพ่อมันก้ไม่เคยพูดอะไรจริงๆจังๆสักครั้ง ผมจะไปหน้าด้านถามได้ยังไง เรื่องมันเกิดเพราะพลาดใครๆก็รู้...


“กูจริงจังกับเรื่องของมึงนะ กูรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องเล็กๆ”  เสียงทุ้มที่อ่อนโยนกว่าเคยเอยเบาๆแล้วลูบหัวไปมา คงรู้ว่าผมแม่งเริ่มคิดมากอีกแล้ว แล้วผมก็ห้ามความคิดตัวเองไม่ค่อยจะได้ซะด้วย


“กูแม่งไม่เคยรู้ห่าอะไรหรอก ทั้งเรื่องมึง เรื่องลูก ไหนจะเรื่องเรียนอีก ไม่คิดว่าจะหนักขนาดนี้ด้วยซ้ำ! เลี้ยงเด็กนะเว้ยไม่ใช้หมาแมว เหนื่อยเหี้ยๆเหยื่อยมมันทุกวัน ฮึก!” โคตรแย่!แล้วผมก็เผลอหลุดสะอื้นออกไปอีก แต่พอมืออุ่นๆมันรวมผมเข้าไปกอดแล้วลูบหัวเบาๆผมยิ่งโวยวายใส่มันใหญ่


คือความสัมพันธ์หรืออะไรๆมันไม่ชัดเจนสักอย่าง อยู่ด้วยกันมันก็สนุกนั่นแหละแต่เหมือนไม่มีอะไรเพิ่มเติม ทั้งเลี้ยงลูกทั้งเรียนไปด้วยทุกๆอย่างมันเหมือนถาโถมเข้ามาหมด มันก็ต้องมีตะกอนขุ่นๆในใจบ้างเป็นธรรมดา ไอ้ฝิ่นมันก็เข้าใจถึงได้กอดปลอบเงียบๆ


“กูก็พยายามปรับตัวหลายอย่าง และกูรู้มึงก็พยายามมากเหมือนกัน ไม่สิพยายามที่สุดเลยด้วยซ้ำ”  เสียงทุ่มต่ำปลอบเนิบๆแต่แค่มันพูดว่ารู้ว่าผมก็พยายามมากเหมือนกันผมก็ปล่อยโฮใส่มันเลยครับ มันรู้สึกดีใจที่มีคนรับรู้ว่าทุกๆเรื่องที่ทำมามันเหนื่อยและมันหนัก เหมือนตะกอนที่ลอยอยู่ในใจมันถูกตักออกไป วันนี้มันถูกกวนให้ขุ่นด้วยอะไรเล็กๆแต่ผมก็รู้สึกดีที่ได้พูดมันออกมา มันก็คอยกอดผมเงียบๆลูบหลับไปมาจนผมสงบลง


“มึงแม่งไม่เคยพูดห่าอะไรเลย” ผมจ้องหน้ามันแล้วเบะปากใส่มันก็ดีดปากผมเป็นการลงโทษ โอ๊ย! นิสัยเสียชิบ แถมยิ้มอย่างถูกใจอีกต่างหาก

“กูก็บอกแล้วว่ามึงเป็นเมียกู กูว่ากูก็พูดตลอดนะ”

“คือใครเอากันแล้วก็ต้องเรียกเมียอยู่แล้วปะ” ผมเบะปากใส่มันพูดมาได้ว่าบอกว่าเมียแล้วหมายถึงมันจริงจัง คือผมก็ไม่ได้คิดว่ามันจะทิ้งหรืออะไรหรอกแต่พอเลี้ยงลูกแล้วมันก็ต้องคิดบ้างว่าอนาคตมันจะเป็นยังไงซึ่งพวกเราทั้งคู่ไม่เคยพูดเรื่องนี้กันจริงจังสักที ตอนแต่งงานก็เหมือนพูดกับคนอื่นไปงั้นๆ ไม่เคยมาคุยกันเองจริงจัง เรื่องเซ็กส์นี่ไม่ต้องพูดถึงผูกมัดทั้งผมทั้งมันไม่ได้อยู่แล้ว จะว่าไปทำไมผมถึงมาปล่อยโฮใส่มันได้วะเนี่ย!? อารมณ์กูมันแปรปวนขนาดนี้เลยหรอวะ!?

“เพราะมึงนิสัยเสียน่ะสิ ถามจริงมึงเคยได้ยินกูเรียกใครว่าเมียด้วยหรอ” เสียงทุ้มดังขัดจังหวะความคิดของผม แต่พอผมคิดตามคำตอบก็คือ ไม่... มันไม่เคยเรียกใครว่าเมียจริงๆนั่นแหละ

“คะ ใครจะไปรู้” ผมก็ได้แต่ตอบอ้อมแอ้มไป ก็ผมเรียกทุกคนที่ได้กันว่าเมียจริงๆนี่หว่า สำหรับผมมันถึงไม่ได้ดูสำคัญขนาดนั้น เลยลืมคิดไป...

“หึ อย่าเอาบรรทัดฐานตัวเองมาวัดคนอื่นสิ ถึงกูจะมั่วเหมือนมึงก็เถอะ” ผมกำลังจะซึ่งนะดูดูมันพูดสิ!! แม่งดักกระทืบดีไหววะเนี่ย!?

“มึงแม่งปากหมาไปไกลๆตีนเลย” ผมดันหน้ามันออกเผลอมองหน้ามันใกล้ขนาดนั้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ส่วนมันก็กวนตีนแทนที่จะขยับแต่ก้มลงมาจูบเฉย

“อะ อื้มมมม” กำลังจะอ้าปากด่าเลยได้แต่ปล่อยเลยตามเลยรสจูบนุ่มนวลทำให้ผมคล้อยตามได้ไม่ยาก แต่โรคมือซนของมันคงรักษาไม่หายสอดเข้ามาใต้เสื้อผมไล้ไปทั่วแผ่นหลังเรียบร้อย

“งะ แง๊งงงง แงงงงง”

เฮือก!

ผมสะดุ้งสุดตัว เกร็งตัวอัตโนมัติมื่อได้ยินเสียงลูกผละจากไอ้ฝิ่นที่ไม่ได้ตั้งตัวเลยหลุดมาได้ง่ายๆวิ่งเข้าไปในห้องนอนก็เห็นเจ้าตัวเล็กกำลังร้องจ้าเลยครับ

“โอ้ๆ เป็นอะไรครับคนเก่ง”

“งะ ฮึก! ฮือออ” พอผมอุ้มปลอบเจ้าตัวเล็กก็ดูเหมือนจะเริ่มหยุดร้อง ผมก็ได้แต่อุ้มโยกตัวเบาๆให้คลายสะอื้น สักพักก็เงยหน้ามองผมตาแป๋วแทน

“หืม? จะเอาอะไรครับ” ผมถามลูกแล้วก้มลงหอมแก้มฟอดใหญ่

“หม่ำๆ” หยุดร้องก็ถามหานมเลยครับ ผมเลยอุ้มเจ้าตัวกลมมาที่เตียงแล้วเอาเข้าเต้า พอได้ก็ดูจ๊วบๆใหญ่เลยครับยิ่งโตยิ่งกินเก่ง

“นับวันยิ่งอ้วน” ไอ้ฝิ่นเดินเข้ามาแล้วว่าขำๆเหอะ! ไอ้ตัวดีนั้นมึงครับ ตามใจลูกตลอด ขนมของหวานอะไรที่เห็นลูกอยากนะแม่งป้อนทุกที

“แล้วมันเพราะใครวะ!” ผมมองมันเซ็งๆมันเสือกเดินยิ้มเข้ามานั่งข้างๆ

“นั่นสิ” เสือกยิ้มแล้วก้มลงหอมแก้มลูกฟอดใหญ่แถมยังเนียนนอนตักผมอีก เวลาให้นมลูกแม่งชอบมาคลอเคลียเหมือนอยากมีส่วนร่วมทุกที...

ขาดความอบอุ่นรึไงวะ!?

 





[100%]

100% ค่ะ
ว่าจะรีบนอนก็ดึกทุกที555 
ฝิ่นชานี่มีความมุ้งมิ้งและเข้าใจกันดี
จนไม่รู้จะทะเลาะกันใหญ่โตยังไง
แบบคนหนึ่งขึ้นคนหนึ่งจะลงให้เลยทันที
แต่อย่างว่าเป็นครอบครัวแล้วทุกๆคนมีเรื่องให้คิดเยอะ
โดยเฉพาะตอนที่ยังไม่ได้พร้อมจริงๆ
เรื่องนี้คงไม่ได้หวือหวาอะไรมาก
คิดว่า(คิดว่านะ)ดร่าม่าพีคๆคงไม่มี
แต่หวังว่าทุกคนจะชอบกันนะคะ
แถมเป็นครอบครัวแล้วม๊ะกับป๊ะทะเลาะกัน
คงน่าสงสารน่าดู เราทีมมอร์ฟีนก็รักความสงบค่ะ


ติดตามกันนะคะ♥

---------------------

75% นะคะ
ถ้าตามทวิตจะรู้ว่าที่หายไปคือไม่สบายค่ะ
ตอนนี้ก็ยังไม่หายแต่ก็ดีขึ้นแล้ว
พยายามนอนเร็วขึ้น ว่าอัพเสร็จจะไปนอนแล้วค่ะ

ฝิ่นชานี่กำลังทะเลาะกันแบบมุ้งมิ้งกันอยู่
แต่มาตายประโยคสุดท้ายมากค่ะ
มารอดูกันว่าคำว่าเรื่องของเรา
มันจะไปจบยังไงกันเนอะ


---------------------


หนูชาก็เป็นประเภทที่มีลูกก็ขี้วิตกค่ะ
เราว่าเป็นนิสัยหนึ่งของคนเป็นแม่เลย
โดยเฉพาะแม่ลูกอ่อนและลูกคนแรก
ส่วนฝิ่นนั้นข้อเรียกร้องเยอะค่ะ 
ท้ายสุดมอร์ฟีน น่ารักที่สุดดดด♥


[คุยกันเนอะ]
ช่วงนี้เราจะอัพแต่ไม่แจ้งอัพในเพจและทวิตนะคะ
บอกตรงๆว่าตอนนี้หัวตื้อมากๆคิดอะไรไม่ค่อยออก
แต่จะพยายามอัพให้สม่ำเสมอนะคะ

เนื้อหาถ้าไม่มาวันนี้ก็อาจจะเป็นพรุ่งนี้นะคะ
เขียนไม่ค่อยออกทำอะไรช้าไปหมดเลย
แต่อยากทำค่ะเพราะงานเขียนก็เป็นรอยยิ้มของเรา
ในตอนนี้เราไม่อยากให้ตัวเองเครียดมาก
คิดว่าทุกๆคนก็เหมือนกัน
มาผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกันนะคะ





---------------------

อ่านแล้วก็คอมเม้นหรือฟีดแบ็คกลับมากันด้วยนะคะ

มันเป็นกำลังใจให้คนเขียนจริงๆ☻♥

- BlckSnow -


 

Twitter >> https://twitter.com/Blacksnow_A

มาเล่นแท็กกันเถอะ

#คนติดชา 

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 187 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,079 ความคิดเห็น

  1. #3798 AirrUtai (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 20:49
    ครอบครัวอบอุ่นดีจัง
    #3,798
    0
  2. #3646 Thitaphorn Tiemnara (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2561 / 22:39
    น่ารักกกกก
    #3,646
    0
  3. #3537 defet (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 20:27
    ฉันนี้นั่งยิ้มลำพังหัวเราะลำพังเลย 5555
    #3,537
    0
  4. #3491 Mistyblack (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 13:51
    น่ารักมากครอบครัวนี้ พออีกคนเดือดอีกคนเย็น รักกันสุดๆ
    #3,491
    0
  5. #3455 ADragonike (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 10:02
    ค่อยๆคุยกันทีละนิดนะ ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก เริ่มต้นจากความไม่ได้ตั้งใจ ชาจะคิดมาก็ไม่แปลกเพราะต้องรับกับสถานการณ์หลายๆ อย่าง แต่ทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดีถ้าฝิ่นคอยอยู่ข้างๆ สู้ๆนะ
    #3,455
    0
  6. #3406 mon9228 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 17:34
    ได้เปิดใจคุยกันบ้างก็ดีแล้ว ความสัมพันธ์จะได้ดีขึ้นๆ มีโซ่ทองคล้องใจแล้ว ก็ต้องมีรักและผูกพันเอาไว้คล้องตัวไว้ด้วยกันด้วยนะ
    #3,406
    0
  7. #3118 fah_ikon14 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 01:25
    ถามว่าฝิ่นขาดความอบอุนไหมตอบเลยว่านางต้องรู้สึกขาดมากๆแน่ๆ55555 อยากหม่ำๆถูกม่ะ5555
    #3,118
    0
  8. #2398 maimes' ❀ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2559 / 01:04
    เรื่องนี้มันเกิดแบบกระทันหันมันเกิดจากความรับผิดชอบไม่แปลกที่ชาจะคิดมากยิ่งเหนื่อยๆ นี่จะฟุ้งซ่านไปหมด
    เพราะมันเกิดจากความรวบรัดนี่แหละเลยทำให้ชาไม่แน่ใจความรู้สึกฝิ่นแต่ตอนนี้น่าจะเคลียร์ละ รักชาแน่นอนละ ><
    ชอบเวลาชางอแงแล้วฟิ่นจะคอยปลอบแบบนี้จริงๆ มุมอบอุ่นของฝิ่นนี่คือความดีงาม
    ตอนที่ชาให้มอร์ฟีนกินนมแล้วฝิ่นนอนตักเป็นโมเม้นท์ครอบครัวที่น่ารักมาก ชอบบบ~
    #2,398
    0
  9. #2019 Ann_thongsen (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2559 / 19:01
    ชาฝิ่นนะรักกัน แต่ไม่มีสาเหตุที่ให้รู้ว่าตัวพวกเขานะรัก เพราะเรื่องนี้ไม่มีดาม่า แล้วสองคนนี้ไม่มีคนอื่นมายุ่งเลยทำให้เขาสองคนไม่รุ้ว่ารักกันไปแล้ว แค่รู้ว่าต้องอยู่ในฐานะนี้ต้องดูแลกัน
    #2,019
    0
  10. #1941 แบคแมน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 16:46
    ในช่วงสับสน เหมือนจะไม่เคลียร์เพราะไม่ได้พูดตรงๆ แต่ก็ไม่ได้อึมครึมเหมือนเดิม มาคลอเคลียใกล้นี่อะไรคะฝิ่น หิวนม? 5555555
    #1,941
    0
  11. #1711 choopp (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 14:00
    ชาทำไมอารมณ์แปรปวนหนูจะท้องตอนนี้ไม่ได้นะลูกนะ
    #1,711
    0
  12. #1610 jibbubu (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 10:08
    อารมณ์แปรปรวนง่ายแบบนี้ไม่ใช่แอบท้องอีกแล้วหรือไง
    แต่เอ๊ะ!! ยังอยู่ในช่วงให้นมนี่ก็เหมือนยาคุมดีๆ นี่
    #1,610
    0
  13. #1557 baekbow (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 16:55
    เหมือนจะแอบดราม่า แต่ก็ดูเป็นครอบครัวที่อบอุ่นดี
    #1,557
    0
  14. #1537 ❥เอ๊ะฮุน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 01:38
    เฟบไว้นานเพิ่งได้อ่าน น่ารักมากๆเลย อ่านไปก็อยากฟัดมอร์ฟีนบ้าง ฮื่ออ น่ารักมาก อ่านรวดเดียวเลย สนุกค่ะ
    #1,537
    0
  15. #1520 Tasanee Buram (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2559 / 00:40
    น่ารัก....
    #1,520
    0
  16. #1492 sakiritakara (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 13:44
    หุหุหุ น่ารักอะ
    #1,492
    0
  17. #1487 Moon1125Glass (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 13:08
    สงสัยอยากกินนมเมีย...
    #1,487
    0
  18. #1486 aom2000 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 11:21
    สงสัยว่าฝิ่นน่าจะหิวนมนะ
    #1,486
    0
  19. #1485 Minutedao (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 11:11
    น่ารักมากมีแต่คำว่าน่ารักผุดเต็มไปหมด
    #1,485
    0
  20. #1484 pasteley (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 11:01
    เค้ามุ้งมิ้งกันสองคนนน
    #1,484
    0
  21. #1483 Whatever it is (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 10:50
    รักกันๆ อ่านแล้วยิ้มมมม
    #1,483
    0
  22. #1482 sa_i (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 09:26
    ดูดคนละข้างน่าจะพอดี55555555
    #1,482
    0
  23. #1481 จี้จอย คนนี่แหละ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 09:25
    น่ารักมากคร๊าาาาา มีอะไรคุยกันน๊าาา
    #1,481
    0
  24. #1480 Megasweetty (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 09:19
    ฝิ่นคงอยากมีสาวนรวมม อีกข้างยังว่างนะค่าา
    #1,480
    0
  25. #1479 PS-phanwarin (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 09:11
    น่ารักกกกก
    #1,479
    0