[Yaoi] Feel Addict|รู้สึกติด [Mpreg]

ตอนที่ 15 : Chapter 14 : งานแต่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,022
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 204 ครั้ง
    26 ม.ค. 62

|Chapter 14 : งานแต่ง|
 

ชีวิตคู่มันเพิ่งเริ่มต้นหลังจากจบงาน

Fin Part

              วันนี้เป็นวันศุกร์แต่ที่พิเศษกว่าศุกร์อื่นก็คือมันเป็นวันแต่งงานของผมครับ เป็นงานแต่งงานที่จัดขึ้นท่ามกลางความมึงงงของคนแต่งจริงๆ ถูกปลุกขึ้นมาตั้งแต่งตัวแต่เช้า แต่งานของผมไม่มีแห่ขบวนขันหมากเลยรู้สึกว่าไม่ยุ่งยากดีเหมือนกัน พอได้เวลาพ่อแม่ผมมาถึงบ้านไอ้ชาผมก็ออกมาหาที่หน้าบ้าน จริงๆก็นิสัยเสียแหละครับไม่ยอมกลับบ้านตัวเองติดลูกติเมียตามที่แม่งอนจริงๆนั่นแหละ


ยืนรอหน้าบ้านสักพักฝ่ายเจ้าสาวก็ส่งตัวแทนถือพานดอกไม้ไปเชิญฝ่ายเจ้าบ่าวเข้าบ้านที่หน้าประตูตามจริงต้องไปเชิญที่บ้านเจ้าบ่าวแต่พอเราไม่ได้แห่ก็มาเชิญที่หน้าบ้านแทน วิธีคิดแม่ผมเอง...ซึ่งตัวแทนเป็นลูกพี่ลูกน้องไอ้ชามัน เดินเข้ามาสักพักก็เจอพี่โรสกับรันน้องสาวเขาทั้งคู่ใส่ชุดไทยสีชมพูอ่อน ถือเข็มขัดนากกั้นไว้อยู่


“ทำไมพี่ไปอยู่ฝั่งเจ้าสาวล่ะเนี่ย” ผมถามขำๆ


“แหม่ๆ พี่มาอยู่บ้านเจ้าสาวคืนนึงถือว่าเป็นฝ่ายเจ้าสาวแล้วค่ะ” พี่ตอบขำๆ


“ประตูอะไรครับ?” ไอ้รัฐถาม มันมาเป็นเฒ่าแก่ให้ผมครับพอพิธีมีแต่คนกันเองก็มันส์กันเต็มที่เลย


“อุ๊ย!น้องรัฐไม่ได้เจอตั้งนานหล่อขึ้นเป็นกองเลยน้า ประตูนากค่ะ”


มันได้คำตอบก็ยื่นซองเงินสีทองแดงไปให้พี่โรสกันน้องคนล่ะซอง ก็ผ่านมาได้เพราะพี่เขาไม่ได้แกล้งอะไรเดินมาถึงชานบ้านตรงจะขึ้นเฉลียงก็มีไอ้เปากับเฮียตะวันถือเข็มขัดเงินกั้นไว้อยู่


“ประตูอะไรฮึ?” เฒ่าแก่เฉพาะกิจของผมก็ทำหน้าที่ทันที


“ประตูเงิน” วันนี้ไอ้เปาก็อยู่ในชุดไทยง่ายๆครับเป็นโจงกระเบนสีชมพูเสื้อขาวส่วนเฮียตะวันเป็นสีแดงอ่อนดูโคตรเข้าคู่กันจนผมนึกว่าไม่ใช่งานตัวเอง


“เห็นถือคู่กันนึกว่าประตูรักซะอีก” ไอ้รัฐทำสายตาล้อเลียน


“ฮี้วววว” เพื่อนๆข้างหลังมันก็ส่งเสียงแซวทันที หน้าไอ้เปานี่แดงเถือกเลยครับ


“พอๆ จ่ายมาหนักๆเลยนะ!” มันยู่หน้าขู่ดูน่ารักมากกว่าจะกลัวผมส่ายหน้าขำๆ


“งอนซะแล้ว ไม่ต้องห่วงเจ้าบ่าวสายเปย์” ไอ้รัฐว่ายิ้มๆแจกซองเงินสีเงินไปให้ก็ผ่านทางมาได้ง่ายๆเดินผ่านเฉลียงจนจะเข้าตัวบ้านก็มีไอ้ไฮนซ์กับเฮียกั้นไว้อยู่


เดี๋วยนะ?เฮียแม่งมาตอนไหนวะ!?


“ด่านนี้ไม่ให้ผ่านง่ายๆหรอกนะ”เฮียพูดแล้วเหยียดยิ้มร้ายแบบที่ชอบทำ


“เฮียมาไงวะ!?” ผมขมวดคิ้วมองแต่เฮียยักไหล่แบบไม่สนใจตอบคือเฮียมันก็มาพร้อมพ่อกับแม่ครับแต่รู้ตัวอีกทีมาโผ่ลกั้นประตูทองซะงั้น


“เอาหน่าๆ ว่าแต่นี่ประตูอะไรครับ” ไอ้รัฐก็ทำหน้าที่มันต่อเฮียก็ตอบยิ้มๆ


“ประตูทอง”


“ขอผ่านไปได้ไหมครับ”


“อ่า เฮียลืมของไว้ที่หน้ารั้วเจ้าบ่าวช่วยไปเอามาให้เฮียหน่อยได้ไหม”


“เอาจริง?” ผมถามเฮียนิ่งๆคือบ้านไอ้ชามันไม่ได้เล็กนะครับถึงตัวบ้านไม่ได้ใหญ่โตมากมายแต่พื้นที่รอบๆนี่เยอะมากครับกะให้วิ่งไปวิ่งกลับเลยนี่หว่า


“จริงอยู่แถวๆทางเข้าเดี๋ยวเราเจอก็รู้เอง”


จะทำไงได้ล่ะครับผมก็ต้องวางหีบวิ่ง 400x400ไปตามระเบียบมาถึงหน้าประตูก็กวาดสายตาหาของที่ว่าหายังไงก็ไม่เจอครับจนชะโงกหน้าออกไปดูนอกบ้านก็เห็นอะไรบางอย่างตั้งไว้ข้างรั้วแอบๆเป็นกล่องลังที่แปะกระดาษเอสี่ที่เขียนว่าฝิ่นไว้ ยกขึ้นมาหนักพอดูเลยครับ พอได้ของก็วิ่งกลับไปเล่นเอาหอบเลย


“ขอบใจนะ ต่อไปก็...”


“เดี๋ยวๆยังมีต่ออีกหรอเฮีย” ผมถามเสียงอ่อนแต่เพื่อนนี่ส่งเสียงเชียร์กันเรียบร้อย


“เอาหน่า เฮียอยากให้เจ้าบ่าวร้องเพลงจีบเจ้าสาวหน่อยเร็ว เอาให้เจ้าสาวได้ยินด้วยนะ”


“ฮิ้วววว” เพื่อนตัวดีแซวกันลั่นแถมมีกีตาร์มาจากไหนมีรู้ด้วยครับยื่นใส่มือเลย ผมเลยลงมือเกากีตาร์ให้พวกมันได้ล้อกันยาวๆ

"ฉันดีใจที่มีเธอ ฉันดีใจที่เจอเธอ
เธอคือกำลังใจเดียวที่มี ไม่ว่านาทีไหนๆ
ฉันดีใจที่มีเธอ แม้จะต้องพบ อะไร
แต่ฉันรู้ และฉันอุ่นใจ
ว่าฉันนั้นจะมีเธออยู่ ตรงนี้

แต่ยิ่งชีวิต ยิ่งผ่าน ยิ่งได้พบ ยิ่งเจอ
กลับทำให้ฉันยิ่งคิด แน่ใจ

ฉันดีใจทีมีเธอ ฉันดีใจที่เจอเธอ
เธอคือกำลังใจเดียวที่มี ไม่ว่านาทีไหนๆ
ฉันดีใจที่มีเธอ แม้จะไม่เหลือใครๆ
แต่ฉันก็รู้ และฉันอุ่นใจ
ว่าฉันนั้นจะมีเธออยู่ ตรงนี้
ฉันก็รู้ และฉันอุ่นใจ
ว่าฉันนั้นจะมีเธออยู่กับฉัน..."

 

“พอยังเฮีย”


“โอเคๆ ผ่านไปได้”


พอเดินไปนิดเดียวก็เจอลูกพี่ลูกน้องไอ้ชาเป็นลูกน้ามันเป็นผู้หญิงชื่อน้องใบแก้วแต่งชุดไทยสีชมพูถ้าจำไม่ผิดน่าจะอยู่ป.5ป.6 น้องล้างเท้าผมเสร็จไอ้รัฐก็แจกซองสีชมพูให้ไปแล้วแซวจนน้องเขาอายม้วนเลยครับไอ้นี่เด็กก็ไม่เว้นจริงๆ


หลังจากนั้นเขาก็ก็เชิญพ่อแม่ผมไปนั่งเข้าร่วมพิธี แล้วจูงมือผมกับไอ้ชามาหากันให้ผมนั่งขาวไอ้ชานั่งซ้ายเอาบายศรีไว้ตรงกลางแล้วแลกแหวนกัน พอเสร็จก็เชิญปู่อาจารย์ทำพิธีปัดเคราะห์เรียกขวัญเจ้าบ่าวเจ้าสาว ผูกมือ และอวยพร ผมและชาก็เข้าประจำโต๊ะพิธีการ สวมมาลัยแล้วสวมมงคลคู่ ปู่อาจารย์ก็จะทำพิธีเรียกขวัญพอเสร็จก็ให้ผู้ใหญ่มาผูกข้อมือต่อ


“ตาขอให้หลานๆมีความสุขกันมากๆ ถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชรนะ” คุณตาของชาอวยพรให้ผูกข้อมือแล้วก็ลูบหัวพวกผมทั้งสองคน


“ขอบคุณครับ”


“พ่อกับแม่ก็ไม่รู้จะว่าอะไรนะแต่ชีวิตคู่มันมีอะไรเยอะแยะประคับประคองกันไปหย่อนได้ก็หย่อนลงให้กันบ้างนะ รักกันมากๆมีลูกแล้วก็คิดถึงลูกกันมากๆ” พ่อผมผูกข้อมือให้ แม่ผมก็ผูกจนเสร็จแล้วอวยพร


“แม่อยากให้เราใจเย็นๆกันนะลูกอายุเรายังน้อยอะไรก็ดูน่าหวั่นไปหมดค่อยๆคิดค่อยๆทำไปดูแลกันให้ดีนะลูก”


“ครับ ขอบคุณครับ”


“ชาแล้วก็ฝิ่นด้วยนะพ่อรู้พวกเราอาจจะยังรู้สึกว่าอะไรๆมันเร็วไปหมดแต่ถ้าทุกอย่างรอบตัวเราเร็วเราก็ต้องช้ารู้ไหม ชีวิตคู่มันไม่ได้ง่ายแต่มันไม่ได้ยาก พ่อก็ขอให้ลูกๆประสบความสำเร็จมีแต่ความสุขความเจริญอยู่ดูแลกันจนแก่เฒ่านะ” พ่อของชาว่าอย่างใจดีผูกข้อมือให้เสรจก็ถอยให้แม่ชาเข้ามาผูกบ้าง


“แม่ขอให้ลูกๆทั้งสองรักกันมากๆมีอะไรค่อยๆพูดค่อยๆจาแต่งงานกันแล้วก็ถือว่าเป็นคนเดียวกันแล้วคิดถึงอีกฝ่ายให้มากๆอย่าเอาตัวเองเป็นที่ตั้ง ดูแลกันรักกันไม่เปลี่ยนนะ”


“ครับ ขอบคุณมากครับ”


จากนั้นแขกผู้ใหญ่ที่ส่วนมากก็ญาติที่สนิทๆกันก็มาอวยพอผูกข้อไม้ข้อมือจนจนเต็มแขนเลยครับ รู้สึกดีอย่างไม่น่าเชื่อเหมือนกัน ตอนแรกก็คิดว่าจัดไปงั้นๆแต่ตอนนี้คิดว่ามีความสุขจริงๆครับ หันไปมองหน้าไอ้ชามันก็ยิ้มตอบกลับมามองเลยไปนิดจะเห็นรถเข็นเด็กที่มีมอร์ฟีนหลับอยู่ ถึงจะเริ่มต้นคำว่าครอบครัวเร็วไปหน่อย แต่ผมก็ไม่อยากให้มันกลายเป็นแค่เรื่องแย่ๆ


อ่า...ผมคงเริ่มเสพติดไอ้ชาอย่างที่แม่ว่าเข้าจริงๆ


Cha Part

ตอนนี้เป็นช่วงพิธีจูงเข้าหอพ่อแม่พี่โรสเป็นผู้อาวุโสจูงพวกผมเข้าหอซึ่งก็คือห้องนอนของผมเองครับ ถูกตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่ดูสวยงามจนไม่น่าเชื่อว่าเป็นห้องนอนรกๆของผม แถมที่นอนยังมีกลีบกุหลาบโรยเป็นรูปหัวใจอีกต่างหาก คุณลุงไพรคุณป้าแดงก็ให้พวกผมนั่งลงบนเตียงหันหน้าไปหาแล้วสอบการใช้ชีวิตคู่ครองเรือน ตบท้ายด้วยการอวยพรก่อนจะออกจากห้องไป


เหลือผมกับไอ้ฝิ่นอยู่ในห้องกันสองคนปกติก็อยู่แบบนี้กันบ่อยแต่พอบอกว่าเข้าหอมันดูขัดๆเขินๆยังไงไม่รู้ เหลือบมองไอ้ฝิ่นมันก็ยิ้มบางๆมาให้


“เหลือกันสองคนแล้วเนอะ” มันว่านุ่มๆแต่น้ำเสียงนุ่มๆของมันน่ะโคตรเจ้าเล่ห์


“เออ ออกไปหาลูกดีกว่าเนอะ” ผมรีบเปลี่ยนเรื่องยิ้มเอาใจมันก็ยิ้มตอบ จับมือผมแล้วเกลี่ยหลังมือเบาๆ เกือบเคลิ้มเลยครับกับท่าทางละมุนของมัน


“เป็นเวลาเข้าหอไม่ใช่รึไง”


“ก็...นี่มันกลางวันแสกๆ” ผมหันหลบสายตาพราวระยับของมัน


“อ่า หรือรอไว้คืนนี้?” มันก็ยังกระเซ้าไม่เลิก


“คืนนี้อะไรล่ะนี่ลูกเพิ่งจะสองเดือนเองนะ” ผมรีบหันไปว่ามันดุๆแต่มันกลับยิ้มแผล่


“ตอนไปตรวจหมอบอกว่า4-6อาทิตย์ถ้าแผลหาย ไม่เจ็บก็ได้แล้วนี่ยังรอจนเข้าหอ”


“นี่มึงไปคุยกับหมอตอนไหนเนี่ย!?” ผมไม่สนใจเรื่องที่มันอดทนอะไรหรอกสนที่มันไปคุยกับหมอตอนไหนอีกวะ!?


“ก็ที่หมอนัดตรวจครบ 6 สัปดาห์ไง”


“เรื่องอย่างนี้ล่ะขวนขวาย” ผมทุบไหล่มันไปทีนึงไม่แรงไม่เบาแต่มันเบ้หน้าจนโอเวอร์


“โอ๊ย! นี่มันเรื่องสำคัญนะจะได้ปลอดภัยทำได้อย่างสบายใจ


เป็นผมที่เบ้ปากใส่มันบ้าง อ้าง! อ้างตลอด! สันดานมันเหมือนผมไม่รู้อย่างนั้นแหละ!


พรึ่บ!

มันเข้ามารวบกอดผมและใช้น้ำหนักกดให้ผมนอนราบไปกับเตียงมองมาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แถมกรุ้มกริ่มอีกต่างหาก


“ตอนนี้ก็สบายใจแล้วเนอะ”


“เนอะพร่อมลุกไปเลย” ผมว่ามันแต่ก็ไม่ได้ยกมือดันหรออะไรนะรู้อยู่ว่าถ้ามันไม่ลุกดันไปก็ไม่ขยับหรอกมันเหยียดยิ้มเจ้าร้ายกว่าเดิมอีกต่างหาก


“ถ้าลุกตอนนี้มึงต้องตามใจกูคืนนี้นะ”


คนอะไรทำไมข้อต่อรองเยอะขนาดนี้วะ!?


ผมยู่หน้ามองมันอย่างหงุดหงิดแต่มันไม่สลดฉีกยิ้มกวนบาทาต่อไปแถมออดอ้อนจนอยากหน้าถีบด้วยการเอาหน้าซุกไซ้คอผมบ้างไหล่ผมบ้างเหมือนคิดว่าตัวเองเป็นแมว


“ว่าไงครับ”


“ไม่ต้องมาต่อรองลุกไปเดี๋ยวนี้” ผมต้องเล่นบทโหดบ้างตามใจมันจนเคยตัวคิดว่าอยากได้ก็ต้องได้ตลอด ก็รู้ก่อนหน้านี่มันไม่เคยขาดเรื่องพวกนี้แต่ผมไม่ใช่ผู้หญิงพวกนั้นที่จะสนองมันได้ตลอด ผมก็เคยเป็นฝ่ายกดมันก็มีบ้างที่ไม่ได้เอยากจะอยู่ล่างทุกครั้ง หรือผมจะลองคุยเรื่องสลับตำแหน่งดู?


“งั้นนอนกอดกันเล่นๆ” มันที่เห็นผมไม่พูดอะไรต่อก็เปลี่ยนเรื่องไปซะงั้นทิ้งน้ำหนักแนบตัวทาบทับลงมาจนอึดอัด แต่ยิ่งมันยอมเปลี่ยนเรื่องง่ายๆยิ่งน่าระแวงครับ คืนนี้ต้องโคตรระวังตัว ลูกผมยังเล็กๆอยู่เลยนะผมไม่อยากเหนื่อยมากๆอะ


“กูจะยอมมึงก็ได้นะ” ผมเกริ่นออกมามันยกตัวขึ้นมามองหน้าผมมีความงุนงงปนอยู่นิดๆเหมือนคาดไม่ถึง


“มึงหมายถึง..?”


“ถ้ามึงยอมให้กูกด” ผมพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้มมันขมวดคิ้วนิดๆก่อนจะคลายออกแล้วยิ้มบางๆ


“ได้สิ” พอได้ยินคำอนุญาตผมตาโตเลยครับ


“มึงพูดจริงนะ!!” ผมถามอย่างดีใจ โดนมันกดแต่ล่ะทีทำเอาปวดเอวตั้งหลายวันถึงวันที่มันต้องรับรู้ความเจ็บปวดของคนถูกกดบ้างแล้ว!


“อืม กูพูดคำไหนคำนั้นอยู่แล้ว” มันพยักหน้ารับ


พรึ่บ!


ผมพลิกตัวคร่อมไอ้ฝิ่นทันทีมันส่งยิ้มท้าท้ายมาให้ ผมก็ฉีกยิ้มกว้าง


“เดี๋ยวมึงได้ครางไม่หยุดแน่” ผมว่าแล้วกรีดสายตามองมันแบบร้อนแรง มันหัวเราะหึในลำคอนิดๆเหมือนตั้งใจกวนประสาท


“อยากครางเพราะมึงจะแย่” น้ำเสียงหยอกเย้าของมันทำให้ผมหงุดหงิดเหมือนโดนสบประมาท


“อย่าคิดว่ากูทำไม่ได้นะ!!” ผมว่าเสียงดุๆ


“กูจะรอดูนะ ว่ามึงจะกดได้ถึงใจขนาดไหน” มัยฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์ มือจับหมับเข้าที่เอวแล้วดึงสะโพกผมลงมาทาบกับสะโพกมันอะไรๆมันทาบกันพอดีจนผมเข้าใจความหมายของคำว่า “กด” ของมันทันที


“นะ...นี่ มึง!” ผมกำลังจะอ้าปากด่าถ้าไม่ใช่มันพูดขัดขึ้นมาซะก่อน


“ก็จะรอดูว่ามึงจะกดลงมาได้ซี้ดขนาดไหนไง :)

..................

..........

.......

ในช่วงบ่ายโมงเศษๆเราก็มาถึงไร่ปัตติกาล ชื่อไร่ก็ตั้งตามนามสกุลผมนั้นแหละครับ วันนี้ตั้งแต่ทางเข้าไร่ก็ถูกตกแต่งด้วยดอกไม้สีขาวนานาชนิดมีซุ้มไม้ที่ห้อยผ้าสีขาวลงมาตกแต่งด้วยไม้เถาสีเขียวเป็นประตูทางเข้างานที่น่ารักมากๆ สวยจนไม่คิดว่าเป็นงานตัวเองเลย


เดินเข้ามาก็จะเจอโต๊ะไม้ตัวใหญ่ที่ให้แขกเขียนอวยพรลงบนรูปคู่ผมกับฝิ่นมีรูปตั้งแต่เด็กจนโตเลย เมื่อคืนปริ้นใส่กระดาษมันและนั่งตัดกันดีที่แขกไม่เยอะเลยทำไม่นานมากแถมรูปยังไม่ซ้ำอีกข้างๆจะเป็นต้นไม้เทียมที่ไม่มีใบเป็นของแต่งในบ้านผมเองเอาเชือกมาพันระโยงระยางให้เป็นที่หนีบรูปที่เขียนคำอวยพรมีห้อยดอกไม้เล็กๆดูน่ารักดี


อีกฝากของโต๊ะก็มีของชำรวยตั้งอยู่ครับเป็นลังกระดาษเล็กๆข้างในใส่แก้วกาแฟใบจิ๋วเอาไว้มีแท็กเล็กผูกที่หูแก้วเอาไว้เป็นชื่อผมกับฝิ่นเขียนคำขอบคุณที่มาร่วมงานเอาไว้แต่ของชำร่วยไม่ใช่แก้วกาแฟหรอกครับเป็นต้นไม้พันธุ์เล็กที่ปลูกไว้ในนั้นต่างหากเป็นของชำร่วยที่ดูน่ารักแล้วก็ทำได้ง่ายมากเลยแค่ย้ายต้นไม้จากกระถางมาในแก้วกาแฟหน้ากล่องผมก็แปะสติ๊กเกอร์กลมๆคำว่าWeddingไว้แค่นั้น


เดินเข้าไปอีกก็จะเจอซุ้มถ่ายรูปครับอันนี้เราก็ทำง่ายๆฉากหลังเป็นต้นไม้ใหญ่กิ่งมันใหญ่มากเลยเอาผ้าขาวพาดลงมาถึงพื้น และห้อยช่อดอกไม้สีอ่อนๆหลากสีลงมาแบบไม่เท่ากัน ตรงพื้นก็มีลูกโป่งอัดแก๊สที่จัดเป็นช่อวางไว้ หรือบางอันก็เป็นเดี่ยวๆวางกระจายไว้อยู่ ข้างๆมีลังไม้ที่ใส่ผลไม้ในไร่มาตกแต่งด้วยอีกต่างหาก ดูมุ้งมิ้งมากจนเผลอยิ้มออกมาเลย


ตรงส่วนของที่จัดงานก็จะมีโซนด้านหน้าที่เป็นเหมือนเวทีครับเอาลังไม้มาวางแล้วปูดด้วยไม้แผ่นใหญ่อีกทีฉากก็เป็นซุ้มไม้ทีผูกผาขาวไว้เหมือนม่านตรงกลางห้อยอักษรชื่อผมกับฝิ่นไว้ ข้างเวทีจะมีดอกไม้ล้อมเป็นครึ่งวงกลมสูงประมาณเข่าเป็นที่สำหรับนักดนตรีซึ่งไม่จำเป็นต้องจ้างเลยครับเพื่อนมีต้องใช้ให้คุ้ม ด้านล่างเยื้องๆเวทีก็จะมีโต๊ะสำหรับเค้กแต่งงานครับพวกผมเอาเป็นเค้กปอนด์ด้านบนสองชั้นด้านล่างอีกสามชั้นเป็นคับเค้กจะได้จัดการได้ง่านไม่ยุ่งยากตอนนี้ยังไม่ได้ยกเค้กมาแต่จัดวางของตกแต่งไว้เรียบร้อย


ตรงทีนั่งแขกก็เป็นโต๊ะไม้ยาวสองตัวตกแต่งด้วยเชิงเทียนและแจกันดอกไม้ ด้านข้างโซนจัดงานก็จะมีโต๊ะที่ทำเป็นซุ้มวางอาหารมีตกแต่งเล็กน้อยๆ ภาพรวมของงานดูน่ารักอบอุ่นจนผมหุบยิ้มไม่ได้เลยถึงมันจะหวานไปในความคิดผมก็เถอะ มีเวลาเตรียมงานสามวันเราก็ทำง่ายๆไว้ก่อนแต่มันก็ออกมาดีอย่างไม่น่าเชื่อ


“ชอบหรอ?” เสียงทุ้มของไอ้ฝิ่นทักขึ้นทำให้ผมหันไปมอง มันอยู่ในชุดสบายๆอุ้มลูกที่ตื่นแล้วดุ๊กดิ้กไปมาตามประสา ผมรับมอร์ฟีนมาอุ้มต่อเพิ่งกินนมไปก่อนจะนอนรอบล่าสุดดูท่าเจ้าตัวเล็กยังคงไม่หิว


“อืมน่ารักดีน่ะ ว่าแต่ที่เหลือไปไหนล่ะ?” ในโซนจัดงานมีแค่พวกเราสามคน


“ไปแต่งตัวน่ะ นี่ก็จะมาตามไปแต่งตัว” มันว่าแล้วจูงผมไปที่บ้าน บ้านในไร่ของผมเป็นบ้านทรงไทยประยุกต์คลายๆบ้านในเมืองแหละแต่ใช้ไม้จริงเยอะกว่าและยกพื้นขึ้นสูงวิวตอนมองจากบนบ้านโคตรสวยยิ่งตอนเช้าๆหรือเย็นๆยิ่งฟินเลยละ


พอเข้ามาในบ้านก็โดนลากไปแต่งตัวทันทีถ้าไม่ใช่ว่ามีแต่แขกสนิทๆกันคงทำอย่างนี้ไม่ได้โดนด่าตายวันเดียวสองชุดแต่เพราะทุกคนสนุกมันเลยดีมากๆ ผมก็ออกมาในชุดสูทเต็มยศสีขาวเน็กไทสีชมพูอ่อนๆก็ดูเข้ากันดี หันไปมองไอ้ฝิ่นมันก็อยู่ในชุดสีเทาเข้มตอนแรกว่าจะเป็นสีดำแต่งานไร่มันโทนสีอุ่นๆเลยเปลี่ยนเป็นเทาเข้มที่ดูสบายตากว่าแทนเน็กไทสีเดียวกับผมก็ดูเข้ากับสีเทาดีที่หน้าอกมันกลัดดอกกุหลาบสีขาวไว้ ผมถูกเซตอย่างดี มองหัวจดเท้าแม่งดูดีทุกส่วนจนหน้าหมั่นไส้มันคงรู้ว่าผมคิดอะไรเลยเลิกคิ้วกวนๆ


“หล่ออะดิ” มั่นหน้าไปไหน! ถึงหน้ามันจะสมควรมั่นก็เถอะ!!


“กูหล่อกว่า” ผมตอบแล้วก้มลงจัดสูทตัวเองหลบสายตาเยาะเย้ยของมัน


“คิกๆไม่ต้องเถียงกันค่ะคนหล่อที่สุดมาแล้ววว” ผมหันไปตามเสียงพี่โรสเห็นพี่เข้าอุ้มตัวเล็กเข้ามาพอเห็นเต็มๆตาก็ต้องยิ้มกว้างลูกของผมอยู่ในบอดี้สูทแขนสั้นสกรีนลายเป็นเอี้ยมสีชมพูที่คอเป็นปกเสื้อปลอมๆกับหูกระต่ายเล็กๆแบบยึดกับตัวผ้าเลยน่ารักมากๆ ยิ่งเจ้าตัวหันมายิ้มหวานให้ผมนะโอ๊ยยยตายๆ


“มอร์ฟีนนน” ผมเรียกแล้วอ้าแขนรับเข้าเข้าอ้อมกอดมาฟัดให้หน่ำใจ ทำไมลูกผมน่ารักฟรุ้งฟริ้งตะมุตะมิ ได้ขนาดนี้เนี่ยยย~!!


“ใจเย็นๆค่ะเดี๋ยวแป้งหลุดหมด” พี่โรสเตือนผมเลยเลิกฟัดเจ้าตัวเล็กแล้วส่งยิ้มแหะๆให้พี่เขาแทน


“แล้วนี่ทุกคนเสร็จรึยัง” ฝิ่นถามพี่โรสแต่มองลูกอยู่คงจะชอบชุดเจ้าตัวเล็กเหมือนผมนั่นแหละ


“ถ้าเป็นหนุ่มๆน่ะเรียบร้อยแล้วจ้าคงไปรอที่งานแล้วแต่สาวๆก็ใกล้เสร็จแล้วจ้า” สาวๆที่ว่าก็คงหมายถึงแม่ๆกับบรรดาญาติๆนั้นแหละครับ คาดว่าใกล้เสร็จคงเกินยี่สิบนาทีแน่ๆ


พวกผมเลยเลือกที่จะออกไปที่งานเลยตอนนี้ก็บ่ายสามแล้ว ดีที่วันนี้แดดไม่ค่อยมีและฟ้าก็ไม่ครึ้มแถมลมยังดีอีกเรียกว่าฟ้าฝนเป็นใจเชียวแหละ


พอเดินผ่านซุ้มประตูมาก็เจอเพื่อนๆที่นั่งกันอยู่โหแซวทันที


“ฮิ้ววว! เจ้าบ่าวเจ้าสาวมาแล้วเว้ยยย” ไอ้รัฐก่อนใรเพื่อนเลยครับตะโกนลั่นขึ้นทันที


“มาช้าขนาดนี้ผลิตน้องให้หลานกูหรอครับ” ไอ้กัลป์คนดีแต่เปลือกก็ตามมาติดๆ


“ก็อยากอยู่” ไอ้ฝิ่นตอบหน้าตายเสียงแซวยิ่งกระหึ่มขี้โวยวายกันชิบหาย


ป๊าบ!

ผมตบหลังมันไปทีนึงแล้วมองดุๆ มันก็หาแคร์ไม่เหยียดยิ้มชอบใจต่อไป แถมก้มลงมากระซิบข้างหู


“น้องมอร์ฟีนยังไม่ใช่ตอนนี้หรอกแต่คืนน่ะไม่รอดรู้ไหม...”


ผมสะบักหน้าหนีหื่นอะไรขนาดนั้นวะ!? เลยเลิกสนใจแม่ม หันไปมองเพื่อนๆที่นัดกันใส่เชิ้ตขาวกั๊กและกางเกงสีน้ำตาลอ่อนยกเว้นไอ้เปาที่ถูยัดเยียดเป็นเพื่อนเจ้าสาวคนเดียวในกลุ่มเพราะ ต้องใส่สีชมพู แต่ละตัวก็บ่ายเบี่ยงว่ามันไม่เข้ากับตัวเองส่วนเฮียตะวันก็เอาตัวรอดด้วยการใส่ชุดสี้น้ำตาล เฮียบุหรี่มาในชุดสีเท่าอ่อนเซตผมอย่างดีจนเห็นไฝใต้ตาซ้ายที่โคตรทำให้ดวงตาเรียวรีคู่คมโคตรมีเสน่ห์ ส่วนเฮียซิดการ์มาในโทนน้ำตาลอุ่นทำให้ลุคร้ายๆดูเป็นคนดีขึ้นเป็นกอง


และผมลืมบอกไปไอ้เซนกับไอ้แกมม่าหอบน้องเบต้าน้องอัลฟ่ามาด้วยทั้งสองคนก็ถูกไล่ให้ใส่ชุดเอี้ยมขาสั้นและหูกระต่ายสีชมพูด้วยเหตุผลเดียวกับไอ้เปา


“หึเป็นฝั่งเป็นผาซะแล้ว” เฮียซิกการ์เหยียดยิ้มล้อเลียนด้วยแววตาวาวๆ


“พูดดีๆสิเฮีย”


“กูพูดไม่ถูกตรงไหน” เฮียมันไม่เลิกยิ้มล้อเลียนผมหน้างอสะบัดหน้าหนีหับไปอ้อนเฮียบุหรี่


“เฮียยยดูเฮียซิกมันพูดดิ พูดยังกับผมเป็นผู้หญิง”


“เฮียไม่รู้จะว่าไงดี แต่ซิกก็พูดถูกนะช้าน้อยๆ” เฮียบุหรี่เย้ากลับผมหน้าบึ้งทันที


“เฮียอะ!”


“ไม่ต้องโกรธไป มาเอาของขวัญเร็ว” เฮียกวักมือเรียกผมไปใกล้ๆแล้วยื่นกล่องลังที่ข้างหน้าแปะไว้ว่าชาพลิกอีกด้านจะแปะไว้ว่าฝิ่น ไอ้ฝิ่นมองมาอย่างเซ็ง


“ถ้าเฮียจะเอากล่องนี้มาให้ทำไมไม่ถือเข้ามาตั้งแต่แรกวะ” ไอ้ฝิ่นว่าเหนื่อยๆไอ้เซนบอกอยู่ว่ามันโดนวิ่งไปเอากล่องลังผมว่าคงจะเป้นกล่องนี้แหละ


“ก็ให้ธรรมดามันไม่สนุก” เฮียยิ้มให้แบบไม่ใสใจ


จากนั้นพวกผมก็คุยเล่นถ่ายรูปกันไปสักพักคืนอื่นๆก็ทยอยเขางานมาเปิดเพลงคลอเบาๆบรรยากาศดีสุดๆเลยครับผมกับไอ้ฝิ่นก็ถ่ายรูปกับคนนั้นคนนี้ทีที่ซุ้มกันครับแน่นอนว่าตกลงกันไว้ว่าจะไม่มีการนำไปลงโซเชี่ยลกันแต่อย่างใดคนกันเองก็คุยกันง่ายครับจนสี่โมงกว่าๆเลยเริ่มให้แขกนั่งโต๊ะเริ่มทานอาหาร ส่งไอ้เซนคุณชายที่มีงานอดิเรกเล่นไวโอลีนไปโชว์ไวโอลีนสดได้รับเสียงชื่นชมไปอย่างล้นหลามครับ


บรรยากาศสบายๆในไร่อบอุ่นเหมือนเป็นงานฉลองจริงๆทำให้ผมยิ้มกว้างได้อย่างง่ายดายมอร์ฟีนตัวน้อยก็ได้รับแขกจนเป็นขวัญใจของทุกคนในงานเลยครับยิ้มหวานของมอร์ฟีนนี่สุดยอดจริงๆ


“เอาล่ะครับทุกๆท่าน กระผมรัฐไทจะมาเป็นพิธีกรในวันนี้นะครับ ช่วงนี้ก็ขอเชิญเจ้าบ่าวเจ้าสาวขึ้นมาแสดงตัวหน่อยเร็ว” ไอ้รัฐพูดแล้วกวักมือเรียกพวกผมขึ้นไปเราสามคนเลยขึ้นไปยืนบนเวทีกันพร้อมหน้า


“สวัสดีครับ” ผมและฝิ่นกล่าวทักทายพร้อมกันมีเสียงตบมือโห่แซวขึ้นทันที


“เอาล่ะขอให้เจ้าบ่าวเจ้าสาวกล่าวอะไรหน่อยครับ”


“วันนี้เป็นงานแต่งงานของผมก็คงจะต้องขอบคุณทุกๆคนเลยครับที่อยู่กันมาทั้งวันอย่างนี้ หลายๆคนก็เป็นคนที่ช่วยจัดช่วยทำให้งานนี้สมบรูณ์ขึ้นมาด้วย ขอบคุณจริงๆครับ” ฝิ่นก้มหัวขอบคุณเล็กน้อยเสียงตบมือก็ดังรัว


“ผมก็ไม่มีอะไรจะพูดนอกจากขอบคุณเหมือนกันครับงานวันนี้ถูกใจขึ้นมาได้ก็เพระทุกคนจริงๆ และดีใจที่ทุกคนมาร่วมงานของผม ผมตื้นตันใจจริงๆครับ” ผมพูดจบก็ก้มหัวเล็กน้อยเพื่อเป็นการขอบคุณแขกก็ตบมือรับมอร์ฟีนขยุกขยิกเล็กน้อยผมเลยเอาไมค์ไปจ่อปากเล็กๆ


“แอ้!” แค่นั้นแหละครับทั้งเสียงแซวเสียงตบมือดังกระหึ่มเลยผมกับฝิ่นก็มองหน้ากันขำๆ เจ้าตัวเล็กนี่เป็นที่รักจริงๆครับ


“แหม่ ได้พูดคุยกับเจ้าบ่าวเจ้าสาวไปแล้วนิดๆหน่อยๆไปแล้วขอเชิญคุณพ่อคุณแม่ของทั้งสองฝ่ายขึ้นมากล่าวอะไรสักหน่อยดีกว่าครับ”


แปะๆๆ


ทุกคนปรบมือรัวต้อนรับคุณพ่อคุณแม่ของทั้งขอมผมและของไอ้ฝิ่น ท่านก็ขึ้นไปขอบคุณแขกและอวยพรพวกผม งานก็ดำเนินไปเรื่อยๆครับเชิญคนนู้นคนนี่ขึ้นไปร้องเพลงบางอะไรบ้างก็สนุกสนานเฮฮากันไป พอฟ้าเริ่มมืดเราก็เปิดไฟสนามและสปอร์ตไลท์ได้บรรยากาศไปอีกแบบ


จนถึงหกโมงก็ได้เวลาตัดเค้กแล้วครับผมกับฝิ่นก็ถูกอัญเชิญโดยพิธีกรจำเป็นไปยืนตัดเค้กพอเป็นพิธีแล้วแจกจ่ายให้คนในงานได้กินทั่วกันตอนแรกก็กินดีๆครับหลังๆเพื่อนผมมันเริ่มมีการจับหัวกันกดลงจานเค้กเรียกเสียงหัวเราะสนุกสนานได้ดีทีเดียว


“อ๊ะ!”


ผมชะงักนิดๆเพราะกำลังก้มเล่นกับลูกในรถเข็นแต่ไอ้ฝิ่นดันป้ายครีมสีขาวเป็นทางยาวบนแก้มผมมันหัวเราะหึๆในคอทำให้ผมได้แต่มองตาขุ่น


“เล่นเหี้ยไรเนี่ย!”


“เห็นมึงหัวเราะตอนเพื่อนเล่นเลยคิดว่ามึงชอบ” มันยังหัวเราะหึๆในลำคอไม่เลิกผมได้แต่ยู่หน้าขัดใจ แล้วสะบักหน้าหนี


“พร่องเถอะ”


แผล็บ...


ผมตาโตทันทีที่ไอ้ฝิ่นก้มมาเลียครีมจากแก้มผมมันทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้แล้วเหยียดยิ้ม


“หวาน” มันเลียนิ้วตัวเองที่เลอะครีมแต่มองผมด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ไม่เปลี่ยน


“พอ!” ผมผลักหน้ามันออกแล้วหยิบผ้ามาเช็ดหน้าเพราะรู้สึกว่าครีมยังติดอยู่มันก็หัวเราะเบาๆแล้วดึงผ้าในมือผมมาเช็ดให้แทน


“อื้อ...เอาไว้หวานต่อคืนนี้ก็ได้” 



[100%]



100%ครบค่ะ
มาช้าแต่มาครบเลย
บทต่อไปจะวาปไปช่วงเลิกงานเลยเนอะ
แล้วจัดให้คุณฝิ่นเขาหน่อยอดๆอยากๆมานาน
ติดตามกันนะคะ

อ่อ อีกเรื่องเราใกล้มิดเทอมมากๆๆๆแล้วค่ะ
อัพบทต่อไปครบ100แล้ว
จะหยุดอัพไปจนกว่าจะสอบเสร็จ
ก็ประมาณ2อาทิตย์ค่ะ
หลังจากนั้นเราจะวาปไปช่วงมอร์ฟีนตัวน้อย
เริ่มหันพูดกัน แค่คิดว่าเจ้าตัวยุ้ยๆน่ารัก
เริ่มเรียกพ่อแม่ก็กระอักแล้วววว

---------------------

เข้าหอเป็นงานช่วงเช้าเนอะ 
เดี๋ยวงานบ่ายต้องไปต่อกันที่ไร่อีก
เราชอบไอเดียฟาร์มเวดดิ้งอะมันดูละมุนมาก
ยิ่งคิดว่าจัดเล็กๆมีแต่คนที่สนิทๆกัน
คงอบอุ่นฟินสุดๆแน่เลย (เริ่มเพ้อ555)

---------------------

อ่านแล้วก็คอมเม้นหรือฟีดแบ็คกลับมากันด้วยนะคะ

มันเป็นกำลังใจให้คนเขียนจริงๆ☻♥

- BlckSnow -


 

Twitter >> https://twitter.com/Blacksnow_A

มาเล่นแท็กกันเถอะ

#คนติดชา 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 204 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,079 ความคิดเห็น

  1. #3796 AirrUtai (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 16:29
    ฟินเฟร่อเลยค่ะ หวานมากกก
    #3,796
    0
  2. #3644 Thitaphorn Tiemnara (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 22:35
    กรี๊ดดอย่าเพิ่งทำน้องให้มอร์ฟีนนะ6555555
    #3,644
    0
  3. #3489 Mistyblack (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 13:37
    โอ้ยยยย เขิลกับช็อตสุดท้าย
    #3,489
    0
  4. #3451 ADragonike (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 06:26
    ฝิ่นเหมือนอดอยากมานาน555 น้องชาจะรอดมั้ยคะ
    #3,451
    0
  5. #3402 mon9228 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 12:14
    แต่งงานแล้วว อ่าา..ว่าแต่มอร์ฟีนเพิ่ง 2 เดือนเองหรอเนี่ย นึกว่าหกเจ็ดเดือนแล่วจากที่อ่านมา 55555 สงสัยคืนนี้จะไม่รอดจริงๆนะชาน้อยๆ อิอิ
    #3,402
    0
  6. #1944 Kim-kibom (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 20:28
    บรรยากาศงานแต่งน่ารักมากค่ะ
    #1,944
    0
  7. #1914 แบคแมน (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 09:46
    คืนนี้ไม่ต้องนอนแล้วววววววว
    #1,914
    0
  8. #1877 Onigu_ahgase (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 22:25
    โอ้ยย หวานต่อคืนนี้ ระวังจะไม่ได้นอนกันนะคะ
    #1,877
    0
  9. #1709 choopp (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 13:34
    โอ้ยถ้าจะหวานกันเบอร์นี้อิจไปหมดแล้วววววววว
    #1,709
    0
  10. #1661 luiseluise (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 08:43
    มีความอิจ หวานกันแรงมาก
    #1,661
    0
  11. #1500 Nongluk Raksapakdee (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 17:00
    งานญาติเรามีตั้งห้าประตู ประตูนาก ประตูเงิน ประตูทอง ประตูหัวใจ สุดท้ายพีคสุด ประตูสวรรค์ เอาซะฮาลั่น
    #1,500
    0
  12. #1334 Feremaka (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 21:56
    กินครีมเค้กไปพร้อมกับแป้งแต่งหน้าไปแล้วสินะคะ..
    #1,334
    0
  13. #1282 Tasanee Buram (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 กันยายน 2559 / 21:25
    ฮั่นน่อวววว หวานกันจัง
    #1,282
    0
  14. #1279 baekbow (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 กันยายน 2559 / 20:22
    โอ๊ย อิจฉา ฉันอยากแต่งบ้าง ฝิ่นนี่ก็หื่นจริงๆเลยว่าแต่ต้องคุมกำเนิดไหมชา
    #1,279
    0
  15. #1268 maimes' ❀ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 กันยายน 2559 / 06:59
    นิดหน่อยพี่ฝิ่นก็เอาเก็บหมดทุกเม็ดขอให้มีช่องทางเถอะพี่แกทำหมดความฝิ่นจริงๆ 5555 แต่คืนเข้าหอแบบนี้น่าจะสมใจละ
    อยากได้ช่วงชาอ้อนฝิ่นตอนท้องกลับมาช่วงนี้ชาค่อนข้างฮาร์ดคอร์มากจริงๆ ฝิ่นโดนทุบตลอดช้ำตายละแต่ไม่เคยเข็ด
    #1,268
    0
  16. #1242 `TheGuz●GuN° (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 กันยายน 2559 / 01:15
    นี่ชอบรัฐอ่ะดูกวนและมีความฮาอยู่ในตัวเอง คาแร็คเตอร์ชัดเจนมากไรต์สนวจเอารัฐไทไปเป็นพระเอกไหมคะ5555555555
    #1,242
    0
  17. #1235 ไม้จิ้มฟันของมิโน (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 23:56
    หื่นจริงๆ
    #1,235
    0
  18. #1233 ไอแอมอะก้อย (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 23:33
    งานเข้าหอ อ๊ายยย
    #1,233
    0
  19. #1222 หนอนน้อย~ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 21:41
    ดีมากเลยอะ ดีมากจริงๆ
    #1,222
    0
  20. #1220 Whatever it is (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 19:20
    พี่ฝิ่นไม่ละทิ้งความหื่น 555
    #1,220
    0
  21. #1219 Minutedao (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 18:14
    พี่ฝิ่นวกวนเข้าเรื่องนั้นตลอดดดด
    #1,219
    0
  22. #1218 DREAM * ๘ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 13:45
    ฝิ่นเอ๋ยย เดี๋ยวจะได้สมใจอยากแล้ว 5555
    #1,218
    0
  23. #1217 Megasweetty (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 13:31
    ชาจะได้กดแล้ว กดตัวลงมาอะนะ
    #1,217
    0
  24. #1216 Bambie>_< (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 13:04
    ฝิ่นนนนน เก็บความหื่นไว้บ้างงงง
    #1,216
    0
  25. #1215 Mistyblack (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 กันยายน 2559 / 12:08
    คืนนี้ฝิ่นปั๊มน้องให้มอร์ฟีนสักคน 2 คน 3 คนสิ อยากมีหลานอีกอ่ะ ชื่อไรดีน้าาาา โคเคน เฮโรอีน นิโครติน คาเฟอีน ดีไหม??? 5555
    #1,215
    0