[Yaoi] Feel Addict|รู้สึกติด [Mpreg]

ตอนที่ 14 : Chapter 13 : ลองชุด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,498
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 223 ครั้ง
    26 ม.ค. 62


|Chapter 13 : ลองชุด| 

บางครั้งเราก็ไม่รู้ว่าเราควรใส่ใจกับเรื่องของเราแค่ไหนดี


            “แงงงงงงๆ” ทันทีที่ทารกตัวน้อยแผดเสียงลั่น คุณพ่อที่เป็นคนที่ตื่นง่ายที่สุดก็ลุกขึ้นมาดูทันที ร่างสูงรีบรวบลูกชายขึ้นมาไว้ในอ้อมกอดแล้วโยกกล่อมไปมา เจ้าตัวเล็กก็ดูจะสงบลงแต่ก็ยังส่งเสียงงอแงไม่ขาดคุณพ่อมือใหม่ก็รีบเปิดไฟหัวเตียงสำรวจทุกอย่างก็ทราบว่าแพมเพิสที่ใส่ไว้เต็มซะแล้ว


            “ชู่ววว” ฝิ่นรีบลงจากเตียงไปที่พื้นหยิบฟูกนิ่มๆมาแล้วปูด้วยผ้ายางทับ อุ้มลูกลงมาเปลี่ยนแพมเพิสก่อนที่แม่ของเจ้าตัวเล็กจะตื่นขึ้นมาอีกคน คนพ่อที่ทำหน้าที่เลี้ยงดูลูกมาได้เกือบสองเดือนก็ถอดเปลี่ยนแพมเพิสเช็ดตัวลูกได้อย่างคล่องแคล่วซึ่งกว่าจะมีวันนี้ก็ผ่านอะไรมาเยอะ...


            พอสบายตัวเจ้าตัวเล็กก็หยุดร้องเปลี่ยนมามองนั่นนี่ด้วยตาใสแจ๋วแทน เหลือบมองนาฬิกาก็บอกเวลาเกือบตีห้าแน่นอนว่าไม่ใช่เวลาตื่นของคนเป็นพ่อเลยสักนิด


“พ่อไม่ไหวแล้วครับ”


“แอ้!” แต่ทารกน้อยก็ไม่ได้รู้อะไรมานักเมื่อเห็นคุยด้วยก็นึกว่าจะเล่นด้วยส่งเสียงอ้อแอ้ชอบใจแกว่งมือไปมาเพื่อคว้าคนเป็นพ่อ เห็นอย่างนั้นแล้วคนที่ไม่สามารถทนลูกอ้อนของทั้งแม่ทั้งลูกได้ก็ต้องยอมเจ้าตัวเล็กไปตามระเบียบ


เหมือนแม่ไม่มีผิด!

 .

.

ก๊อกๆๆ


“น้องชาได้เวลาตื่นแล้วค่ะ”


ร่างบางที่กำลังนอนหลับสบายก็เริ่มรู้สึกตัวเมื่อได้ยินเสียงรบกวนจากหน้าห้องใบหน้าหวานซุกลงกับหมอนอย่างเกียจคร้านแต่ก็เอื้อมมือมาคลำหาลูกน้อยข้างตัวโดยไม่มอง แต่สัมผัสเย็นชืดก็ทำให้คิ้วหมุนได้


ไม่มี!


|Cha Part|


ผมใจหายวาบจนต้องเด้งตัวขึ้นจากเตียงสอดสายตาหาลูกดีๆ แต่ก็พบว่าหายไปทั้งพ่อทั้งลูก มองลงข้างเตียงก็เห็นตนตัวโตนอนหลับไม่รู้เรื่องอยู่บนฟูกสำหรับเด็กขาเกินออกมาจนน่าขำมีมอร์ฟีนตัวน้อยนอนห่มผ้าห่มซุกอกอยู่ ผมถึงได้ยิ้มออกมาได้บางๆ เดินลงจากเตียงอย่างระมัดระวัง ไปที่หน้าประตู


แกร็ก...


“ครับ?” ผมถามพี่ปิ่นที่ยิ่นส่งยิ้มมาให้อยู่หน้าหอ


“คุณปัทให้มาปลุกน่ะค่ะ เห็นว่าจะพาไปลองชุด”


“อ๋อครับ” ผมก็ส่งยิ้มให้แกกลับ พี่ปิ่นเป็นแม่บ้านคนเดียวของบ้านผม บ้านผมเรียกได้ว่าฐานะดีครับค่อนข้างรวยเลยแหละแต่ไม่ได้เวอร์วังเหมือนบ้านไอ้ฝิ่นมัน ทางบ้านผมทำเกี่ยวกับฟาร์มเกษตรแนวออร์แกนิครายได้ก็ดีนะครับ บ้านที่ไร่ก็มีครับแต่ก็ไม่ได้อยู่กันเท่าไหร่ มาอยู่บ้านในตัวเมืองกันมากกว่า


เดินกลับมาที่ฟูกลูกก็เห็นตัวเล็กเริ่มขยุกขยิก เลยนั่งลงแล้วก้มลงไปอุ้มขึ้นมาก่อน เกือบแปดโมงแล้วครับใกล้ได้เวลาเจ้าตัวเล็กกินนมแล้ว มองไอ้ฝิ่นก็อยากจะขำปกติมันรู้สึกตัวไว้จะตาย นอนหลับไม่รู้เรื่องขนาดนี้โดนตัวแสบจัดหนักอะไรบ้างก็ไม่รู้


“แอ้!” ผมหันมาหาลูกใหม่เจ้าตัวน้อยยิ้มหวานมาให้แล้วทำปากดูดจุ๊บแบบที่ชอบทำเวลาหิว ผมก็เลยถอดเสื้อก่อนเพราะยังไงก็ต้องไปอาบน้ำอยู่แล้ว ก่อนอุ้มลูกชายมาแนบอก มอร์ฟีนพอได้กินนมก็ดูดใหญ่ ผมยิ้มบางๆรู้สึกมีความสุขทุกครั้งที่ลูกได้ดูดนมจากอก มองภาพน่ารักไปเพลินๆก็ยิ้มเป็นบ้าเป็หลังอยู่คนเดียว แต่ก็นะ ลูกผมเขาน่ารักจริงๆนี่ ขนาดเห็นท่านี้มาตลอดยังไม่เบื่อเลย โง้ยยย ลูกโผมมม 


หมับ!


ฟอดดด!


ผมสะดุ้งนิดๆจนลูกที่ดูดนมอยู่สะดุ้งตาม ไอ้ฝิ่นที่มาไม่ให้ซุ้มให้เสียงโอบเอวผมไว้จากด้านหลังแล้วกดจมูกห้อมแก้มผมอย่างเอาแต่ใจแล้วยิ้มเหนือกว่าให้อีก


“เล่นห่าไร ลูกตกใจหมด” ผมก็ได้แต่มองแรงแล้วลูบหลังลูกให้คลายตกใจ เจ้าตัวเล็กของผมถึงได้ยอมดูดนมต่อ ส่วนคนโดนด่าก็ไม่ได้สะถกสะท้านก้มลงหอมแก้มลูกหน้าตาเฉย


“ไม่ได้ตั้งใจ” มันว่าแค่นั้นแล้วนอนลงที่เดิม


“เออๆ มึงไปอาบน้ำไปแม่ให้คนมาเรียกแล้ว เดี๋ยวโดนบ่น” เห็นมันจะนอนต่อผมก็กลัวยาวครับไล่มันไปอาบน้ำก่อนมมันทำหน้าเซ็งๆที่โดนขัดจังหวะแต่ก็ยอมลุกไปอาบน้ำ


วันนี้ไปห้องเสื้อก็คงไม่นาน ขากลับแวะไปซื้อของใช้ลูกเพิ่มดีกว่า 


ผมคิดอย่างนั้นแต่ใครจะรู้ว่ามันไม่ใช่เลย...

.................. 

..........

.......


 “สีขาว-ทองดีไหมน่าจะสวยนะ” แม่ผมหันไปถามป้ารัตน์หยิบผ้าตัวอย่างขึ้นมาเทียบกันแล้วยื่นให้ดู ป้ารัตน์มองแต่ดูเหมือนไม่ค่อยจะถูกใจ


“ฉันว่าสีชมพูก็ดีนะเธอ” คุณป้าว่าแล้วหยิบผ้าสีชมพูไปทาบกับสีทอง


“แต่สีฟ้าอ่อนก็สวยนะ” แม่ผมหยิบสีฟ้ามาทาบขาวใหม่ดูถ้าจะชอบสีขาวครับ


“สีขาว-เงินก็น่าจะเลิศ” คราวนี้ป้ารัตน์หยิบสีเงินมาทาบบ้างครับ


“นั่นสิดูดีแน่ๆ” แม่ผมก็ดูท่าจะชอบรายนี้ชอบอะไรสว่างๆอยู่แล้ว


“เอ่อ...แม่ครับ...” ผมขัดการปรึกษาหารือของแม่ๆขึ้นมาทันที ตอนแรกก็จะให้มีพิธีแค่พิธีไทยตอนเช้าตักบาตรผูกข้อไม้ข้อมือเฉยๆแต่คุยกับเจ้าของร้านอีกท่าไหนไม่รู้จะจัดงานรอบเย็นด้วย!


 “หือ? อะไรหรอชา” แม่ผมถามแต่ก็ไม่ได้สนใจจะหันมาดูลูกชายที่มองท่านตาปริบๆ ส่วนไอ้ฝิ่นกับลูกน่ะหรอครับ? อุ้มลูกแนบอกหลับกันไปทั้งพ่อทั้งลูกแล้วครับ


แล้วผมก็แอบถ่ายส่งเข้าไลน์กลุ่มให้เพื่อนๆรุมยำกันกันเป็นที่เรียบร้อย


หมดมาดเสือกลายเป็นพ่อลูกอ่อนไปแล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า กลับเข้าเรื่องกันก่อนๆ


“สีไหนก็เอาเถอะครับ” ผมบอกแม่อย่างเหนื่อยใจ


จะไม่เหนื่อยได้ยังไง นี่ก็จะบ่ายโมงแล้วครับมาตั้งแต่สิบโมงเลือกได้แค่แบบชุดเช้าชุดงานเย็นยังไม่ได้เลย ไหนงานจัดกันเรียบง่ายไงนี้ไม่เรียบแล้วครับ!!


“ไม่ได้ๆเราต้องพิถีพิถันหน่อยสิ!” แม่ผมว่าน้ำเสียงจริงจัง แต่มันมากไปไหม?


นี่มันงานเขาหรืองานแม่กันแน่วะเนี่ย!!


ก็ได้แต่คิดในใจแหละครับบอกคุณนายท่านได้ที่ไหน ฟังแม่ๆคุยกันไปกันมาก็เบื่อเลยหันไปหาไอ้ฝิ่นที่นอนหลับไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่


เปาะ!

ผมดีดจมูกโด่งๆประหนึ่งสันเขื่อนที่น่าหมั่นไส้ของมันเล่น มันขมวดคิ้วนิดๆแต่ก็นอนต่อ ตลกดีครับถ้าเป็นภาวะปกติคงลุกขึ้นมาดุเหมือนพ่อแล้ว ดูท่าจะหมดสภาพจริงๆ


เปาะ!

คราวนี้ดีดหน้าผากมันแทนหัวเราะคิกคักอยู่คนเดียวแล้วเอื้อมมือไปดีดแก้มมันบ้าง


หมับ!

“อ๊ะ!”

ตาคมกริบของมันเปิดขึ้นมองอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์ กระชากแขนผมเข้าหาตัวเบาๆแต่ผมที่ไม่ได้ตั้งตัวก็ถลาไปหามันอย่างง่ายดาย


จุ๊บ! ตาผมเบิกโพลงทันทีที่ริมฝีปากเราสัมผัสกันมันขยับปากนิดคลายจะบดเคล้าผมจึงรู้สึกตัวแล้วรีบขืนตัวออกมองหน้ามันดุๆ แต่มันแค่เหยียดยิ้มกลับมา แลบลิ้นเลียริมฝีปากนิดๆด้วยสายตาเจ้าเล่ห์


“ไม่น่ารีบออก ยังไม่ทันได้ใช้ลิ้นเลย” 


“พ่องเถอะ!” ผมด่ามันเบาๆแล้วหันไปมองทางแม่กับป้ารัตน์ดีที่ทั้งสองเลือกชุดกันขะมักเขม้นเลยไม่ได้สนใจ ส่วนลูกที่มันอุ้มไว้ก็ยังไม่ตื่น ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก


แกร็ก...


“แบบชุดมาแล้วค่า” เสียงที่ถูกดัดจนแหลมสูงของชายหนุ่ม(?) หรือพี่โรสผู้เป็นเจ้าของห้องเสื้อแห่งนี้ดังขึ้นเรียกความสนใจของเหล่าแม่ๆได้เป็นอย่างดี


“ว่าไงตาฤทธิ์ ไหนให้น้าดูซิ” ป้ารัตน์รีบถามหาแบบชุดที่เลือกไปทันที


“ว๊ายย คุณน้าบอกกี่ครั้งค่ะว่าให้เรียกโรสน่ะค่ะ แถมไม่ใช่ตานะคะหนูสิค่ะหนู” พี่โรสจีบปากจีบคอพูด คือจะบอกว่าพี่แกเป็นคนที่หล่อมากๆ ขนาดผมเป็นผู้ชายยังรู้สึกเสียดายแทนผู้หญิงเลยครับ หน้างี้ใสวิ้งๆตามประสาคนดูแลตัวเองแต่งตัวก็ดูดีสมกับทำงานด้านแฟชั่น 


เวลาพี่แกเดินแมนๆหญิงหันมองกันคอเคล็ดเลยครับ ถึงพี่เขาจะออกสาวขนาดไหนแค่ก็ไม่ได้ทำนมหรือไปเฉาะนะครับเห็นบอกกลัวพ่อรับไม่ได้แต่พี่เขาก็ดูมีความสุขดีแฟนเป็นฝรั่งครับเคยเห็นอยู่หล่อแบบโคตรพ่อโคตรแม่หล่อดูแมนแบบโคตรเข้มเลยอะ


“จ้าๆหนูโรสไหนให้น้าดูแบบซิ” ป้ารัตน์ว่ายิ้มบางๆไปให้


“ค่า นี่เลยค่ะอันนี้เป็นแค่ตัวอย่างนะคะอยากใส่รายละเอียดเพิ่มก็ได้ค่ะ ว่าแต่เลือกสีได้กันรึยังเอ่ย”


“จ๊ะ ว่าจะเอาโทนขาวเงิน สีจะได้ไม่ฉูดฉาดมาก” แม่ผมตอบแล้วรับผ้ามา


“ดีงามมม ดูแพงแน่ๆค่ะ แต่ถ้าจะเอาผ้าโจงกระเบนลายปักที่เลือกไว้ไม่รู้จะมีรึเปล่านะคะ”


“อยากให้เป็นสีเงินน่ะ ดูให้น้าทีนะ” ป้ารัตน์ว่าแล้วชูเสื้อสูทขึ้นดูรูปทรง


“ได้ค่ะเดี๋ยวโรสดูให้นะคะ ว่าแต่งานเย็นจะเป็นชุดแบบไหนดีคะ?” 


“คิดว่าจะเป็นสูทสองตัวสีดำตัวสีขาวตัวน่ะ น้าอยากให้ดูทรงนี้ให้หน่อย” แม่ผมยื่นแคตตาล็อกชุดให้ดู พี่โรสก็ก้มมาดูพยักหน้าหงึกหงัก


“โอเคค่า โรสจัดให้” ว่าเสร็จออกจากห้องไปดูชุดมาให้เพิ่ม


ส่วนผมก็นั่งดูตาปริบๆไม่มีส่วนออกความเห็นใดๆทั้งสิ้น จริงๆจะออกก็ได้แหละครับแต่ถ้าบอกว่าชี้ๆเอาก็เอาอันนั้นแหละคงจะโดนบ่นแน่ๆ ก็เงียบๆไว้ดีกว่า


“แอ้!” เสียงใสๆของลูกชายผมดังขึ้นอย่างอารมณ์ดี ขานี่ถ้าได้นอนอิ่มเล่นอิ่มกินอิ่มก็อารมณ์ดีแล้วครับ ผมหันไปมองตาใสๆของลูกก็รับมาอุ้มเอง


“ครับผม”  ผมว่าแล้วหอมหัวทุยดังฟอดกลิ่นหอมๆของแป้งเด็กเล่นเอาเคลิ้มไปเลยลูกผมน่าร๊ากกก


แปะๆ ลูกเอามือมาแตะใบหน้าของผมเล่นครับวัยกำลังเริ่มหยิบนู่นจัดนี่ก็อย่างนี้ผมเลยยิ้มหวานไปให้มอร์ฟีนตัวน้อยก็ยิ้มหวานกลับ  โอ๊ยยย! ดาเมจแรงมาก!


“เล่นกับพ่อบ้างสิครับ” คราวนี้ไอ้ฝิ่นพูดบ้างลูกก็หันไปตามเสียงแล้วดิ้นดุ๊กดิ๊กตีไม้ตีมือส่งเสียงอ้อแอ้ชอบใจใหญ่


“เล่นกับแม่ดีกว่าเนอะ” มอร์ฟีนก็หันมาหาผมแล้วครับท่าทางๆงงๆที่เสียงมาจากท่างนั้นทีทางโน่นที แต่เป็นการงงที่น่ารักมาก กำลังจะก้มหอมแต่...


ฟอดดด!!


ไอ้ฝิ่นมันชิงหอมตัดหน้าผมไปซะแล้ว!


“อะไรงอนหรอ” ผมหน้าบึงหันหนีมันซุกจมูกลงกับแก้มยุ้ยๆน่ารักของลูกไม่ยอมมองมัน ส่วนมอร์ฟีนก็เอามือแตะๆจับๆหน้าไม่ก็หูผมเล่นนี่แหละ ฝิ่นพยายามจะเข้ามาคุยด้วยแต่ผมสะบักหน้าหนีทุกครั้งจนมันเหนื่อยใจ ลูกผม ผมจะหอม มาหอมก่อนได้ไงเล่า!


แกร็ก...


“น้องฝิ่นน้องชาคะ เจ๊โรสเรียกไปลองชุดน่ะค่ะ” พี่พนักงานเปิดประตูห้องมาเรียก ผมเลยฝากหลานไว้กับคุณย่าคุณยายแล้วเดินออกจากห้องรับรองไปที่โซนลองชุด พี่โรสถือชุดไว้สองตัวก็คงเป็นของฝิ่นกับผมนั่นแหละ


“อันนี้ของน้องฝิ่นส่วนอันนี้ของน้องชานะคะห้องลองด้านนั่นลองนะคะติดขัดตรงไหนบอกพี่ จะได้แก้” พี่โรสว่าอย่างรวดเร็ว แล้วผายมือไปทีห้องลองเสื้อที่เรียงรายเป็นล็อกๆ


“ครับ” ฝิ่นรับคำแล้วเดินนำผมเข้าไป ผมเลือกห้องใกล้ๆมันนั่นแหละห้องลองชุดของที่นี้ขนาดกำลังพอเหมะไม่เล็กเหมือนในห้างตกแต่งสวยด้วย เข้ามาข้างในก็แขวนชุดไว้ก่อน หันหลังกลับเตรียมจะล็อกห้องแต่ก็ต้องชะงักเมื่อไอ้ฝิ่นมันเปิดประตูและแทรกตัวเข้ามาแทน มันจัดการแขวนชุดตัวเองและก้าวมาหาผมช้าๆ จนผมรีบเบี่ยงตัวหนี


หมับ!


“เข้ามาทำไมเนี่ย!” ผมมองมันดุๆพยายามดันอกหนาๆที่กอดและเบียดมาจนหลังผมแทบจะจมไปกำแพงออก แต่มันก็ไม่ขยับสักนิด แถมเหยียดยิ้มร้ายๆตามนิสัยใส่อีก


“ลองชุดไง”


“ลองชุดบ้านมึงเขาเข้ามาลองกันสองคนรึไง!”


“จะได้ลองเมียไปด้วยไง” ไม่ว่าเปล่าขยับหน้าเลวๆของมันเข้ามาใกล้อีกต่างหาก


“พร่องเถอะ” ผมพยายามดันอกมันออกมืออีกข้างก็เอื้อมไปทุบหลังแต่เพราะมันเบียดมามากทำให้ขยับไม่ถนัดเลยทุบได้ไม่แรงเท่าไหร่


“จะขัดทำไมล่ะของมันเคยๆกัน” แววตามันพราวระยับเหมือนสนุกที่ได้แกล้งจนผมหงุดหงิด


“นี่มันห้องลองเสื้อไปลองชุดดีๆ” ผมพยามยามทำสีหน้าจริงจังแต่มันดันเสือกตีมึนไม่รับรู้ลูบเอวลูบสะโพกไปเรื่อยสีหน้ากวนตีนจนน่าถีบ


“มันน่าตื่นเต้นดีว่าไหม?” ฝิ่นยิ้มพรายอย่างเจ้าเล่ห์ ไม่รอให้ผมบ่นต่อประกบปากจูบลงมาอย่างรวดเร็วผมที่ดีแต่ปากก็เผลอเคลิ้มตามมันไปด้วยจากจูบร้อนแรงก็เริ่มแผ่วลงกลายเป็นการละเลียดชิมฝีปากกันและกันมากกว่า แต่มือปลาหมึกของมันก็ยังทำงานได้ดีเยี่ยมจนผมรู้สึกเหมือนโดนสัมผัสไปทั้งตัว...


“อืมมมม” ผมลูบไหล่มันไปมาแล้วบีบเบาๆเป็นสัญญาณพักยกมันก็ยอมถอน ริมฝีปากออกให้ผมได้สูดอากาศเข้าปอดและก้มประกบลงมาใหม่ ไม่รู้ว่าเราแลกลิ้นกันในห้องลองเสื้อกันนานแค่ไหนแต่...


ก๊อกๆ…


“น้องชาน้องฝิ่นชุดน่ะได้ลองกันรึยังจ๊ะหรือได้เสียกันไปแล้ว” เสียงพี่โรสเรียกจากข้างนอกทำให้ผมเผลอสะดุ้งนิดๆใจหายวาบเหมือนเด็กทำความผิดแล้วโดนจับได้


“อ่า...ปะ แป๊บเดียวครับ” ผมตะโกนตอบดันไอ้ฝิ่นที่ซุกไซ้คอผมต่ออย่างไม่สนใจอะไรข้างนอกแถมเสื้อผ้ามันหายไปตอนไหนหมดไม่รู้ผมเลยหยิบชุดที่ต้องลองมาใส่ทันที ส่วนไอ้ฝิ่นก็ยืนสงบสตินิ่งๆสักแป๊บแล้วเริ่มแต่งตัวตาม


แกร็ก...


“ไงค่ะหนุ่มๆพอดีไหม?” พี่โรสมองเสื้อผ้าที่ผมใส่อยู่ที่ส่วนบนเป็นสูทสีขาวสะอาดตา ส่วนล่างเป็นโจงกระเบนผ้าสีเงินที่ออกสีเทานิดๆทำให้เด่นออกมาจากตัวสูทสีขาว


“แขนคับไปหน่อยครับ” ฝิ่นมันว่าแล้วยื่นแขนไปให้พี่เขาดู พี่โรสก็เอาสายวัดวัดแล้วจับดู


“แหม่กล้ามแน่นเชียว” พี่โรสแซวยิ้มๆ 


“เอ่อ ของผมเอวมันจะหลวมๆ” พี่โรสเดินเขามาแล้วจับวัดเอวใหม่


“นี่ก็เอวบางร่างน้อย บนเตียงนี่ท่าจะเผ็ดน่าดู” พี่เขาแซวออกพร้อมสายตาล้อเลียนฝิ่นหัวเราะเบาๆในลำคออย่างถูกใจ


“จนซี้ดเลยล่ะ”


ป๊าบ!


ผมตีหลังมันไปทีนึงข้อหาพูดไม่อายปาก ถึงพี่โรสจะสนิทกันเพราะเป็นลูกเพื่อนพ่อมันก็เถอะแต่มันใช่เรื่องเอามาพูดหน้าด้านๆอย่างงี้ได้ที่ไหนกัน!


“ไม่ต้องเขินเลยจ๊ะน้องชา พี่เข้าใจๆเพราะสามีพี่ก็แซ่บจนซี้ดกันทั้งคืน”  พี่เขายิ้มกรุ้มกริ้มมาให้จนผมหน้าร้อนไปหมด ส่วนไอ้ฝิ่นก็หัวเราะเบาๆอย่างชอบใจ 


หลังจากนั้นพี่เขาก็ไปจัดการชุดให้สุดท้ายกว่าจะลองชุดเสร็จอะไรเสร็จก็เกือบเย็น ดีที่ไซส์ผมและฝิ่นมันไม่ได้ต่างจากไซส์มาตรฐานมากเลยแก้ไม่เยอะพรุ้งนี้ค่ำๆพี่เขาจะเอาเข้ามาให้ที่บ้านผมเอง และจะค้างด้วยเพราะพี่เขาก็จะเป็นคนแต่งหน้าให้พวกผมสองคนด้วย


“ไงว่าที่เจ้าบ่าวเจ้าสาว” พอพ้นประตูบ้านเข้ามากำลังจะเดินผ่านห้องรับแขกเสียงของไอ้รัฐก็ทักขึ้นทันที ผมหันไปมองเซ็งๆแล้วทักทายกลับ


“สาวพ่อง!” สำรวจดูก็พบไอ้ไฮนซ์ ไอ้กัลป์ อีกสองตัวที่นอนหลับกันคนละฟากของโซฟา แต่ที่น่าสังสัยที่สุดคือถุงอะไรต่อมึอะไรที่วางกองไว้ข้างล่างโซฟาผมชี้อย่างสงสัย “อะไรวะนั่น?” 


“อ่า ของขวัญแต่งงานไง และก็...ของฝากแม่มึง” ไอ้รัฐพูดด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์แถมสายตามีเลศนัยจนขนลุกซู่


แบบนี้มันน่าสงสัยสุดๆไม่ใช่เลยรึไง!?  


ผมรีบเดินเช้าไปดูเพื่อจะได้หายสงสัยแต่ไอ้รัฐมันก้มมารวบไว้กับตัวซะก่อน


“อะอ้า จะมาเปิดถุงชาวบ้านชาวช่องได้ไง” มันว่าแถมยังทำหน้าล้อเลียนใส่อีก


“จะให้กูกับแม่กูไม่ใช่รึไง” ผมว่าเสียงขุ่น มีเพื่อนแต่ละตัวทำไมกวนตีนขนาดนี้วะ!?


“แต่ตอนนี้ยังไม่ได้ให้นี่ ถือว่าเป็นของกูอยู่น้า”


“สัส!” ผมชูนิ้วกลางให้มันอย่างอารมณ์เสีย แต่มันก็ยังทำหน้าระรื่นอีก


“เคยบอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่ต้องให้ กูก็มีแถมใหญ่ด้วย”


“ฮึ่ย!”


ผมได้แต่ส่งเสียงขัดใจหันหลังกลับเดินตึงตังออกมานอกห้อง


“ไปแกล้งมันมาก” ไอ้ฝิ่นว่า แล้วก็ส่ายหน้าหน่ายใจ จับมือผมจูงเข้าไปหาไอ้รัฐใหม่


“รักเมียหลงเมียโอ๋เมียไปนะ” เปิดช่องให้แซวมันก็แซวทันทีฝิ่นก็ก็เหยียดยิ้มกลับไม่ได้ตอบอะไร


“เสือกจริง” ผมเบ้หน้าใส่แต่มันก็ไม่สนใจ


“เอาหลานมาอุ้มดิ๊ คิดถึงหลานแล้ว” มอร์ฟีนเพิ่งตื่นตอนอุ้มลงจากรถนี่แหละครับทำให้ตายังปรือๆอยู่ไอ้ฝิ่นอุ้มไว้ลูกก็ซุกอกมันแถมตาปรือๆดูน่ารักจนอิจฉาเลยอะ มอร์ฟีนนนมาให้แม่อุ้มสิลูกกกกก


“ยังไม่ตื่นดีเลย” มันเดินเข้าไปนั่งข้างๆไอ้รัฐผมเลยเดินตามไปนั่งข้างมัน


“จะอุ้มหลานไหนมีของฝากให้หลานยัง” ผมแบมือกระดิกนิ้วกวนตีนมัน


“งกไปมึง ฝิ่นมึงเลี้ยงดูเมียยังไงไมงกจังวะ” ด่าผมไม่พอยังไปขอดไอ้ฝิ่นอีก


“หึ” มันก็ไม่ตอบก้มมองลูกที่งัวเงียขยับตัวช้าๆ กระพริบตาเบาๆ แล้วยิ้มหวาน โอ๊ยยยยย ตะมุตะมิน่ารักผุดๆ ผมนี่หยิบโทรศัพท์ถ่ายวิดีโอไว้เลย


“มอร์ฟีนครับ” ผมเลียลูกด้วยเสียงนุ่มๆจากการลองเรียกเล่นๆมาหลายโทนเสียงเขาชอบโทนนี้ที่สุด


“แอ้” เจ้าตัวเล็กก็หันมาหาผมแล้วยิ้มหวานใส่กล้อง โอ๊ยตายๆดาเมจแรงมาก!!


“หมั่นเขี้ยววะ” ไอ้รัฐว่าแล้วเอามือเขี่ยแก้มนิ่มเล่น


“หึ” ส่วนไอ้ฝิ่นก็หัวเราะในคออย่างชอบใจ


ฟอดดดด ผมนี่แหละทนความน่ารักไม่ไหวก้มเลยไปหอมหัวทุย แล้วย้ายไปแก้มทั้งสองข้าง ยิ่งเห็นตัวเล็กค่อยๆหลับตาเวลาเข้าใกล้ยิ่งรู้สึกน่ารักไปหมดเลย เล่นกันไปเล่นกันมาจนสองตัวที่หลับอยู่ตื่นขึ้นมาเล่นด้วยจนต้องลงมานั่งเล่นกันข้างล่าง เห่อหลานกันซะไม่มี


“อ้าวมากันแล้วหรอลูก” พ่อผมกับพ่อไอ้ฝิ่นที่เดินผ่านหน้าห้อง เพื่อนมันก็ยกมือไหว้กันตามระเบียบทักทายเล็กน้อยๆก็เรียกไปกินข้าวด้วยกันพวกผมก็ระเห็จตัวเองไปนั่งที่โต๊ะกับข้าว พวกผู้ใหญ่ก็คงมาคุยเรื่องวันงานนั่นแหละ จริงๆก็จัดกันฉุกละหุกมากไม่รู้จะรีบไปไหน


          ทานข้าวกันผู้ใหญ่ก็คุยเรื่องรายละเอียดงาน เพราะจัดกันแบบเล็กๆเลยไม่ยุ่งยากมากแถมแขกก็คนกันเองทั้งนั้นเลยไม่มีปัญหาอะไรเท่าไหร่


“อ้า แม่ก็ลืมบอกไป พรุ่งนี้ไม่ได้ไปไหนใช่ไหม?” แม่ผมถามขึ้นข้าวที่กำลงจะตักใส่ปากชะงักนิดๆ


“ไม่นะ แม่มีอะไรหรอ”


“ดูสถานที่นะแม่ว่าจะไปจัดงานช่วงเช้าที่บ้านแต่ช่วงบ่ายอยากจัดที่ไร่”


“ทำไมอยู่ๆถึงอยากจัดช่วงบ่ายล่ะครับ”


“ก็น่าทำดีไม่ใช่หรอรอบนี้จัดเล็กๆถ้ามีช่วงบ่ายน่าจะอบอุ่นดีนะแม่ว่า”


“แล้วจะจัดกันทันหรอ?” คือที่บ้านนี้ไม่ค่อยมีอะไรหรอกครับไม่ต้องทำอะไรมากส่วนมากก็แค่ของในพิธีเฉยๆ แต่ที่ไร่นี้มันต้องเตรียมสถานที่ใหม่เลยมันจะยุ่งยากไปรึเปล่า?


“ไม่มีปัญหาแม่โทรสั่งดอกไม้แล้วเขามีของอยู่ แถมผ้าก็เอาจากร้านตาฤทธิ์ก็ได้ พวกไม้ก็ไปซื้อเอาแม่ไม่ได้จะทำอะไรมากนะ ตรงส่วนเวทีแค่มีโครงซุ้มเฉยๆ ส่วนที่นั่งแขกก็เป็นโต๊ะเก้าอี้ธรรมดาโทรไปจองไว้แล้ว อาหารทำแบบง่ายๆเหมือนงานเลี้ยงเล็กเฉยๆ คนงานที่ไร่ก็มีขอแรงเขาได้ง่ายมาก”


แม่ผมรายยาวด้วยสีหน้าชอบใจ ตางี้เป็นประกายสุดๆ แบบนี้ล่ะครับเขาชอบจัดนั้นจัดนี้ด้วยตัวเองอย่างบ้านผมแม่ก็เป็นคนจัดเองทั้งหมดแบบมีหัวทางด้านนี้มากๆ


“อ่า...ครับ” คิดไว้ขนาดนี้ผมจะขัดได้ยังไงเห็นแม่มีความสุขรู้สึกสนุกก็ดีแล้ว


พวกผู้ใหญ่เขาก็หันไปคุยกันต่อเรื่องแขกที่จะเชิญด้วยก็มีแต่ที่สนิทๆมีเพิ่มมาจากเพื่อนผมไม่เยอะเท่าไหร่ ที่สำคัญคือตาของผมเห็นว่าไปเกลิ่นๆไว้แล้ว ผมก็ยังไม่ได้ไปหาเลย ท่านก็จะมาวันแต่งเลยตาอยู่กับลุงทัดพี่ชายคนโตของแม่ที่เชียราย


พอทานข้าวเย็นกันเสร็จก็แยกย้ายกันไปพ่อแม่ไอ้ฝิ่นก็กลับบ้านชวนลูกชายกลับก็ไม่ยอมไปด้วย ป้ารัตน์ก็บ่นๆน้อยใจลูกมานี่ไปนอนบ้านแค่คืนเดียวเองไอ้ฝิ่นเลยบอกว่าหลังแต่งจะหอบทั้งผมกั้งลูกไปอยู่ด้วยแทนท่านถึงยิ้มออก


พวกผมเดินกลับมาที่ห้องนั่งเล่นเหมือนเดิมผมก็สะดุดตากับถุงไอ้รัฐที่วางไว้บนโซฟาก็รีบดิ่งไปดูทันที พวกเพื่อนๆนี่ไว้ใจไม่ได้หรอกครับ แม่งขี้แกล้งกันจะตาย


พรึ่บ!


เปิดดูผมก็ต้องเลิกคิ้วของที่อยู่ข้างในเป็นชุดเด็กอ่อนลายน่ารักหลายชุด ผมเลยจับเปิดถุงใหม่ก็เจอผ้าอ้อมหลายผืนจนคิดว่ามันจะให้ใช้แล้วทิ้งรึไงวะ!? กำลังจะเปิดถุงต่อไปถ้าไม่ใช่ว่า


“แหม่ๆ สนใจใหญ่ๆ” เสียงกวนตีนของไอ้รัฐดังมาจากข้างหลังผมหันไปมองแล้วแลบลิ้นใส่มันหมั่นไส้แรงมากแต่ทำอะไรไม่ได้


“เออ! กูอยากรู้มีไรไหม”


“ไม่มีๆ แต่มึงคิดหรอว่าของที่กูจะให้จริงๆจะไปวางล่อตามึงน่ะ”  มันยิ้มและโคตรเจ้าเล่ห์


“อยากรู้ก็รอวันงาน” ไอ้กัลป์ว่ายิ้มๆ คิดว่ามันรู้แน่นอนว่าไอ้รัฐจะให้อะไร หันไปมองไอ้ไฮนซ์มันแค่มองกลับมานิ่งๆไม่ยินดียินร้ายอะไร


ดีจริงๆเพื่อนกูแต่ล่ะคน!!




[100%]




ครบ100%ค่ะ
พาร์ทหน้างานแต่งแล้วน้า
หลังจากงานแต่งก็จะพาวาปแล้วค่ะ
มาดูการเติบโตของมอร์ฟีนน้อยๆ
กันดีกว่า นี่พูดได้แค่อ้อแอ้ 
ก็หลงกันระนาวแล้ว
ติดตามกันเนอะ♥♥

-----------------

ของจากเสี่ยรัฐนี่คงไม่ลืมเนอะ
ว่าอันตราย(แนวกามๆ)แค่ไหน
ยังจำแผ่นซีดีขาวๆในบท0ได้รึเปล่าเอ่ย

------------------


มีหลายคนทายว่าใส่ชุดเจ้าสาว 
จะถูกไหมก็รอชมกันต่อไปค่ะ


---------------------

อ่านแล้วก็คอมเม้นหรือฟีดแบ็คกลับมากันด้วยนะคะ

มันเป็นกำลังใจให้คนเขียนจริงๆ☻♥


- BlckSnow -


 

Twitter >> https://twitter.com/Blacksnow_A

มาเล่นแท็กกันเถอะ

#คนติดชา  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 223 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,079 ความคิดเห็น

  1. #3795 AirrUtai (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 16:13
    หลงเด็กอ่ะอยากฟัดมอร์ฟีนบ้างจัง
    #3,795
    0
  2. #3642 Thitaphorn Tiemnara (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 19:13
    มอร์ฟีนน่ารักจังคิดภาพตามเลยย
    #3,642
    0
  3. #3488 Mistyblack (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 13:25
    ลับลมคมในมากกก
    #3,488
    0
  4. #3401 mon9228 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 12:01
    มอร์ฟีนน่ารักจัง คนหลงหนูเต็มไปหมดเลยลูก สงสัยของขวัญจะไม่ธรรมดา 5555
    #3,401
    0
  5. #1920 Kim-kibom (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 21:33
    ของขวัญไม่น่าจะธรรมดา หุหุหุ
    #1,920
    0
  6. #1913 แบคแมน (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 05:07
    เดาได้ไหม ขอเลเวลความพิลึกหน่อยค่ะว่าระดับไหน จะได้เดาถูก55555
    #1,913
    0
  7. #1873 Onigu_ahgase (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 22:05
    รู้สึกระแวงเพื่อนขั้นรุนแรงอ่ะ เอาอะไรมาให้เนี่ยยย น่าสงสัยจริงๆ
    #1,873
    0
  8. #1708 choopp (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 13:15
    แม่คือสายจัดการจริงจังมากคือดีอ่ะ เพื่อนๆยังมีความกวนตีนเสมอต้นเสมอปลายดีจริงๆ
    #1,708
    0
  9. #1333 Feremaka (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 21:34
    ชักจะกลัวแล้วซิคะ จะได้อะไรมาเนี่ย
    #1,333
    0
  10. #1254 maimes' ❀ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 กันยายน 2559 / 20:08
    คุณแม่ๆ มีความพิถีพิถันกันมากนี่ขนาดตอนแรกเหมือนผิดหหวังนะหนังคนละม้วนกันเลยทีเดียว 5555
    ชอบเวลาฝิ่นดับชาหยอกกันมากน่ารัก คือถ้าพี่โรสไม่เรียกอาจมีได้เสียในห้องลองเสื้อละฝิ่นนี่มันฝิ่นจริงๆ
    นี่คาดหวังว่าถ้าเดาจากแผ่นสีขาวจากตอน 0 ของขวัญไม่น่าจะพ้นความกามของพี่แกไปได้ (แซวววว)
    #1,254
    0
  11. #1176 สาววายไร้ผัวนะเออ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 16:14
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #1,176
    0
  12. #1161 baekbow (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 12:40
    จะให้อะไรล่ะเนี่ย 555
    #1,161
    0
  13. #1145 nongnuengmoo (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 กันยายน 2559 / 18:29
    โอ้ยยอยากรู้แล้วอะว่าพี่รัฐเอาอะไรเป็นของขวัญอ้าาาาา # น้องมอร์ฟินน่าร้ากกกกอยากได้ลูกขึ้นมาทันทีเลย5555 รอตอนต่อไปค่ะ
    #1,145
    0
  14. #1144 Crazy You (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 กันยายน 2559 / 17:21
    ของขวัญเพื่อนตัวแสบ กับบทลงโทษของคุณแม่อาจมาพร้อมกัน 55555555555
    #1,144
    0
  15. #1141 Whatever it is (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 กันยายน 2559 / 08:31
    มอฟีนน่ารักอะ
    #1,141
    0
  16. #1140 DREAM * ๘ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 กันยายน 2559 / 01:32
    แต่งงานเสร็จ ก็ต้องมีน้องให้มอฟีนนน เย่
    #1,140
    0
  17. #1138 ไอแอมอะก้อย (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 กันยายน 2559 / 23:55
    แต่งงานเสร็จ ก็เข้าหอ อ๊ายย
    ถ้ามีวาป ขอด้วยนะจ๊ะ
    #1,138
    0
  18. #1135 sakiritakara (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 กันยายน 2559 / 22:13
    โอ๊ะโอหนูชาโดนหลอกป่ะเนี้ย
    #1,135
    0
  19. #1134 PS-phanwarin (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 กันยายน 2559 / 21:41
    ของขวัญคือ...????
    #1,134
    0
  20. #1133 Nichakan-Mumi (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 กันยายน 2559 / 12:47
    เพื่อนแต่ละคนนี่เจ้าเล่ห์มาก อยากรู้จริงๆของขวัญคืออะไร
    #1,133
    0
  21. #1132 onny_ctv (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 กันยายน 2559 / 12:38
    ต่อนะระๆๆๆๆ
    #1,132
    0
  22. #1131 OnlyYou (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 กันยายน 2559 / 04:36
    ของขวัญนี่จะเด็ดขนาดไหนกันนะ ยิ่งมาจากเพื่อนแบบนี้ด้วย ฮ่าา
    #1,131
    0
  23. #1129 Whatever it is (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 กันยายน 2559 / 19:54
    ขอบคุณค่ะ มอฟีนน่ารักอะ ยิ้มหวานตลอด
    #1,129
    0
  24. #1128 baekbow (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 กันยายน 2559 / 17:47
    ของอะไรกันล่ะเนี่ย
    #1,128
    0
  25. #1127 Tasanee Buram (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 กันยายน 2559 / 17:29
    พี่โรสไม่น่าขัด
    #1,127
    0