[Yaoi] Feel Addict|รู้สึกติด [Mpreg]

ตอนที่ 11 : Chapter 10 : สิ่งมีค่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,506
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 267 ครั้ง
    26 ม.ค. 62


|Chapter 10 : สิ่งมีค่า|
 

เราไม่มีทางรู้ว่าสิ่งไหนจะสำคัญกับตัวเราที่สุด จนถึงวันที่เราได้สัมผัส




ภายในห้องพัก ของคุณแม่มือใหม่ ที่นอนไม่ได้สติอยู่นั้น เต็มไปด้วยญาติผู้ป่วยที่มากันครบ ดีที่เป็นห้องพิเศษของโรงพยาบาลเอกชนในเครือของครอบครัวเฮียตะวัน ที่เฮียแกให้พามาฝากท้องที่นี่จะได้ดูแลเป็นพิเศษ ซึ่งหมอเจ้าของไข้ก็เพื่อนเฮียตะวัน ห้องพักเลยสามารถรองรับญาติผู้ป่วยได้หมดไม่อึดอัด


ซึ่งญาติคุณพ่อคุณแม่ก็มากันในสภาพชุดนอนบ้างชุดลำลองบ้างชุดเดิมกับเมื่อวานบ้างแบบเดาได้ไม่ยากว่าก่อนมาทำอะไรอยู่


แกร๊ก...


“ไอ้รัฐนี่มึงรีบมาไปไหม” เซนถามรัฐที่เดินเข้ามา สายหัวหน่ายๆกับสภาพของเพื่อนที่กระดุมก็ติดไม่เรียบร้อย ปกเสื้อก็มีรอยลิปสติก แถมตัวยังมีกลิ่นเหล้าจางๆอีก


“ก็ถ้าไม่รีบคงให้เสร็จน้ำล่าสุดก่อนั่นแหละสัส” รัฐไทผู้ได้ชื่อว่าหน้าหนาที่สุดตอบอย่างไม่ใส่ใจ พลางเหลือบมองไอ้คุณชายที่มาในชุดลำลองเรียบร้อยแล้วเบ้ปาก


“อายมั่งเหอะ” เปาที่ตอนนี้ตาปรือนนั่งตักซบอกเฮียตะวันว่าเข้าให้ เฮียก็ลูบหัวเบาๆ กัลป์และแกมม่าที่นั่งบนโซฟาเดียวกันก็ได้แต่มองคนอ้อนผัวอย่างหมั่นไส้ เจ้าตัวสวมชุดลำลองสบายๆ เหมือนเฮียและคาดว่าเฮียคงจัดก่อนออกจากห้องเพราะนิสัยขี้ตกใจอย่างมันคงรีบมาทันทีที่รู้เรื่องแน่ๆ


 “มึงก็รู้มันจะไปอายห่าอะไร” กัลป์ที่อยู่ในสภาพชุดนอนปาจามาตอบแบบไม่ใส่ใจ ไอ้รัฐก็ยักไหล่รับ ส่วนเปาส่ายหัวน้อยๆกับความด้านของเพื่อน


“ว่าแต่ไอ้ฝิ่นไปไหนวะ?” รัฐถามหาเพื่อนที่ตอนนี้กลายเป็นคุณพ่อเต็มตัวแล้ว


“ไปคุยกับหมอแล้วก็ดูลูกมัน...หาววว ” แกมม่าที่ตอบคำถามให้ แล้วหาวออกมา สภาพเสื้อกล้ามกางเกงยีนส์ที่ยับยู่ยี่บอกได้อย่างดีว่าไปแดกเหล้ามาและนอนในสภาพนี้เลย รัฐพักหน้ารับแล้วเดินไปหาไฮนซ์ที่นอนอ่านหนังสือบนโซฟาอีกตัวอยู่


“ไฮนซ์กูนั่งด้วย” คนหน้านิ่งเงยขึ้นมองเพื่อแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ก็ยอมลุกขึ้นนั่งดีๆ เจ้าตัวอยู่ในชุดนอนสบายๆแค่เสือยืดกางเกงขาสั้น เห็นนิ่งๆอย่างนี้ใครจะรู้ว่ามันนี่แหละที่ถึงโรงพยาบาลก่อนใครเพื่อน


“มึงว่ากูจะได้หลานเพศอะไรวะ” กัลป์เปิดประเด็นใหม่ขึ้น แน่นอนว่าทุกสายตาก็พุ่งมาอย่างสนใจทันที เพราะลงพนักกันไว้หลายบาท แค่เจ้าตัวก็จัดไปแล้วสามหมื่น


“หญิงแน่นอน” แกมตอบอย่างเต็มปากเต็มคำ เชื่อมั่นในเงินสามหมื่นห้าของตัวเอง


“หญิง” ไฮนซ์แอบทุ่มทุนสร้างไปสามหมื่นทั้งที่คิดว่าจะไม่เล่นแล้วด้วยซ้ำดูท่าจะชอบเด็กผู้หญิงอีกคน


“กูว่าชาย” เปาที่ลงไปเพียงหมื่นเดียวเพราะเจอเฮียตะวันเบรกไว้ตอบบ้าง อาการง่วงหายเป็นปลิดทิ้งเมื่อพูดเรื่องเงินพนัน


“ไม่ๆกูว่าหญิงนั่นแหละ” รัฐที่เป็นลงสี่หมื่นเพื่อเกทับเพื่อนตอบอย่างมั่นใจ จริงๆการพนันครั้งนี้มันเริ่มที่เงินแค่หมื่นเดียวแต่ที่ลงเพิ่มคือการเกทับกันล้วนๆ


“แต่กูคิดว่าชายนะ” เซนตอบบ้าง เจ้าตัวก็เป็นอีกคนที่เกทับกันจนถึงสี่หมื่น


แกร๊ก...


“เฮ้ยฝิ่น! สรุปได้ลูกสาวหรือลูกชาย” รัฐถามทันทีที่คุณพ่อหมาดๆเดินเข้ามา


“พวกมึงจะห่วงอยู่เรื่องเดียวใช่ไหมเนี่ย” ฝิ่นมองเพื่อนแต่ละคนอย่างอ่อนใจถึงจะเป็นไอ้รัฐคนเดียวที่ถามแต่สายตาทุกคู่ที่มองมาอย่างสนใจก็เหมือนเป็นคำถามกลายๆ


“เออ เร็วๆเลยสัส”


 “กูได้ลูก...”

 


Fin Part


“ลูก?” เห็นเพื่อนๆทวนคำก็อดรู้สึกขำไม่ได้จริงๆครับพวกมันดูถ้าจะลุ้นกันมาก  


“ลูก...เออ ว่าแต่พวกมึงกินข้าวกันยัง?”


“ไอ้เหี้ย!!” บรรยากาศลุ้นสุดกู่เมื่อกี้ถูกทำลายจนหมดพวกมันสบถหยาบกันระนาวแต่ผมยักไหล่อย่างกวนตีนเห็นพวกมันลุ้นกันมากๆก็อยากแกล้งบ้างอะไรบ้าง หันไปมองคนที่นอนหลับปุ๋ยไม่รู้เรื่องอยู่บนเตียนคนไข้ก็สบายใจ


“เอาน่าๆ กูได้ลูกที่ทำให้ไอ้เปากับไอ้เซนได้ตังไง”


“สัส! ได้ลูกชายก็บอกดีๆ” ไอ้รัฐบ่นอุบ แน่นอนว่าเงินปลิวไปเรียบร้อย


“งดเที่ยวสักเดือนไป” ไอ้เปาแขวะแล้ว หันไปยิ้มหน้าบานอ้อนผัวต่อ คุยงุงงิงเสียดายเรื่องเงินที่เจ้าตัวโดนเบรกตอนลงเงินไป


“สี่หมื่นระดับเสี่ย อาทิตย์เดียวก็พอ” ไอ้รัฐว่าส่ายหัวแบบชิวๆ


“งั้นเดี๋ยวกูจะช่วยบอกคุณนายกวิตาให้เอาไหม” ไอ้กัลป์ว่ายิ้มๆ สาดออร่าคนดี ประหนึ่งจะช่วยเพื่อนให้พ้นทุกข์


“พ่องมึง” แน่นอนว่าโดนแยกเขี้ยวใส่ทันที เพราะไอ้กัลป์เนี่ยเป็นหนึ่งในลูกรักคุณนายกวิตาเขาล่ะ มันพูดอะไรเชื่อหมด แล้วที่ผมเรียกแม่เพื่อนว่าคุณนายเนี่ยก็เรียกตามลูกเขานั่นแหละชอบเรียกแม่ตัวเองว่าคุณนนาย


“เอาเถอะจริงๆพวกมึงไม่ต้องรีบมาก็ได้ กูแค่บอกไว้เฉยๆ” ผมพูดแล้วมองหน้าเพื่อน รบกวนพวกมันเปล่าๆ มาก็ไม่ได้ทำอะไรแถมบางตัวดูท่าจะยังไม่ได้นอน นี่ก็ปาจะตีห้าเข้าไปแล้ว


“กูตื่นเต้นเอง รอเช้าไม่ไหว อยากเห็นหน้าหลาน” เปาพูดแล้วยิ้มกว้าง


“เออๆอยากเห็นเหมือนกัน จะได้กลับ เดี๋ยวมาใหม่ตอนสายๆ”  รัฐว่าต่อ ผมหันไปดูเพื่อนแต่ล่ะคนที่ดูดีใจจนเนื้อเต้นเหมือนเป็นลูกตัวเองก็ได้แต่ถอนหายใจ พยักหน้ารับ


“เออๆ เดี๋ยวกูจะพาไปดูเอง” 


ผมพาพวกมันเดินไปที่ห้องเด็กอ่อน ลูกของผมต้องเข้าตู้อบตอนแรกเกิด 4 ชั่วโมง หลังจากนั้นหมอจะมาตรวจดูอีกทีว่าควรเข้าต่อหรือไม่ ซึ่งจากที่คุยๆกับหมอมาคิดว่าไม่น่าจะมีอาการแทรกซ้อนอะไร


ห้องเด็กอ่อนมีตู้อบเล็กๆเรียงรายอย่างเป็นระเบียบภายในมีทารกแรกเกิดที่นอนอยู่ในนั้นดีที่ลูกชองผมนอนอยู่ใกล้กระจกทำให้สามารถส่องเข้าไปได้ง่าย


“ตู้นั้น” ผมชี้ให้เพื่อนดูทารกตัวน้อยที่หนักสองโลกว่าๆ นอนหลับพริ้มอยู่ในตู้อบ เพื่อนๆก็เกาะกระจกดูประหนึ่งของแปลก


“ตัวโคตรแดง” ไอ้รัฐพึมพำเบาๆแต่ก็มองอย่างสนใจ


“น่ารักวะ” ไอ้เปาเกาะกระจกมองสายตาเป็นประกาย


“ลูกกูน่ารักอยู่แล้ว” ผมตอบอย่างมั่นใจ


“ไอ้ขี้เห่อเอ๊ย” ไอ้กัลป์แขวะไม่จริงจัง


“อย่างกับพวกมึงไม่เห่อ” เพราะแต่ล่ะคนแม่งซื้อของเด็กอ่อนมากองไว้ห้องผมคนล่ะหลายๆรอบเหมือนเจอที่ไรซื้อทุกที


“มากด้วย เงินที่ได้พนันมากูให้รับขวัญหลานเลยสัส” ไอ้กัลป์ว่าขณะที่ยังมองหลานไม่เลิก


“ป๋าสัส!”


..................

..........

.......

 

ChamCha Part

 

            “อือ” ผมขยับตัวเบาๆความเจ็บแปลบก็แล่นไปทั่วร่าง


            “เป็นยังไงบ้าง” เสียงทุ้มที่คุ้นเคยถามขึ้น แต่ผมไม่ได้สนใจจะตอบคำถาม


            “ละ...ลูก”


“ปลอดภัยดีเดี๋ยวถึงเวลาให้นมเขาก็พามา” สัมผัสอุ่นๆที่ศรีษะทำให้ผมเงยหน้ามองคนพูด เห็นรอยยิ้มอบอุ่นประดับอยู่บนหน้าก็รู้สึกดีขึ้นมาแบบไม่รู้เหตุผล


“นม?” ผมทวนงงๆเพราะความมึนเบลอหลังตื่นนอนยังคงอยู่ผสมกับฤทธิ์ยาทำให้สมองแล่นช้ากว่าที่ควร แถมเจ็บแผลอีกต่างหาก ผมพยายามพยุงตัวขึ้นไอ้ฝิ่นก็เข้ามาประคอง


“ก็เอาลูกมาดูดนมกระตุ้นน้ำนมไง” ไอ้ฝิ่นตอบด้วยน้ำเสียงกึ่งกระเซ้าเย้าแหย่ นึกได้ทันทีว่าต่อมน้ำนมของผมก็ทำงานได้เหมือนผู้หญิง เผลอก้มมองยอดอกตัวเองที่ยังดูปกติถึงแม้จะมีอาการตึงคัดเต้าอยู่แต่ก็นึกสงสัยว่าจะมีน้ำนมออกมาจริงๆหรอ


“หมอก็บอกแล้วไงขนาดหน้าอกไม่มีผล” เหมือนมันจะรู้ความคิดของผมเลยพูดดักไว้ แต่เผื่อมึงจะลืมไป กูก็ผู้ชายคนนึงนะ!


“มึงดูดิ แม่งราบเรียบขนาดนี้” ผมดึงเสื้อของโรงพยาบาลแล้วก้มดูหน้าอกตัวเอง ไอ้ฝิ่นก็ชะโงกหน้ามาดูด้วย 


“ก็มีอยู่น่ะขึ้นเป็นกระเปาะน่ารักดี”


พ่องมึงสิ!


“อ๊ะ!”


ผมหลุดเสียงน่าอายออกมา รู้สึกเจ็บแปลบๆ ก็ไอ้ฝิ่นน่ะสิ! พูดอย่างเดียวไม่ได้ต้องเขี่ยเป็นการประกอบด้วย ผมตวัดสายตามามองมันดุๆ แต่มันก็ทำลอยหน้าลอยตา


แกร๊ก...


ทั้งผมทั้งฝิ่นหันไปมองที่ประตูอย่างตื่นเต้นพี่พยาบาลเข็นเตียงทารกเข้ามาในห้อง ถึงแม้ผมจะได้เห็นหน้าลูกตอนคลอดไปแล้วแต่ความรู้สึกปลื้มปิติที่ปริ่มอยู่ในอกไม่ได้ลดไปเลย พี่พยาบาลเข็นเตียงเด็กมาไว้ข้างเตียงทักทายยิ้มแย้มแจ่มใส คุณหมอก็เดินตามเข้ามาในห้อง


“เป็นยังไงบ้างครับน้องชา” คุณหมอที่เป็นเพื่อนของเฮียตะวันเอ่ยถามอย่างใจดี


“ก็เจ็บแผลนั่นแหละครับพี่ธัน” ผมเบ้ปากตอบไป คุณหมอหรือพี่ธันก็ยิ้มขำ


“ที่จริงครบ 24 ชั่วโมงก็ลุกเดินแล้วล่ะครับ แต่อาการเจ็บก็เป็นอาทิตย์ แล้วแต่คน แต่เราเป็นผู้ชายน่าจะฟื้นตัวไวนะ”  ผมพนักหน้างึกๆ คุณหมอพี่ธัน เรียกรวมๆกันแม่ม ก็ตัวดูนั่นนี่นิดหน่อยเห็นปกติก็ขอตัวไปทำงานต่อ พี่พยาบาลก็มาสอนผมกับไอ้ฝิ่นอุ้มลูก


ผมมองเด็กทารกตัวเล็กในอ้อมแขนแล้วก็รู้สึกตื้อขึ้นมามันรู้สึกดีมากที่เขาออกมาแข็งแรงและปลอดภัยถึงตัวไม่ใหญ่มากแต่ก็ไม่มีโรคอะไรแทรกซ้อน ผมเงยหน้ามองไอ้ฝิ่นมันก็ยิ้มให้ผมบางๆ ลูกลืมตามองผมแล้วหลับไปดวงตากลมๆนั่นเหมือนมีมนต์สะกดให้ผมต้องหยุดมอง ถึงเขาจะหลับตาลงแล้วก็ตาม


ลูกของผมตัวเล็กนิดเดียวมีชื่อว่ามอร์ฟีนครับ ถ้าไม่นับว่าเป็นสารเสพติดแล้วเป็นชื่อที่น่ารักดีนะครับ แถมความหมายยังดีด้วย ก็มอร์ฟีนเป็นผลผลิตของฝิ่นนี่หน่า ผมเป็นคนคิดเองล่ะเจ๋งใช่ม๊า


“น้องมอร์ฟีนนี่น่ารักจังนะคะ ไม่ค่อยงอแงด้วย” พี่พยาบาลยิ้มหวานมาให้แล้วเตรียมอ่างอาบน้ำของลูกมาให้


ผมยังลุกไม่ไหวหน้าที่อาบน้ำให้ลูกก็เป็นของไอ้ฝิ่นไปโดยปริยายตอนอาบน้ำให้ลูกมันดูเกรงๆแต่สายตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนของมันก็ทำให้ผมยิ้มได้เหมือนกัน


“ต่อไปก็จะให้น้องมอร์ฟีนดูดกระตุ้นน้ำนมคุณแม่นะคะ ช่วงแรกน้ำนมไม่เยอะหรือไม่มีก็ไม่ต้องตกใจค่ะ ให้น้องดูกระตุ้นทุกๆ 2 ชั่วโมงนะคะ” พี่พยาบาลสอนวิธีให้นมตัวเล็กครับ 


ตอนแรกเจ็บมากน้ำนมก็ไม่ไหลแถมผมไม่มีเต้าอีกดูดลำบาก แต่สักพักน้ำนมก็ไหลออกมาไม่เยอะมากนะครับแต่ก็มี เป็นความรู้สึกที่แปลกมากเลยทั้งๆที่เจ็บไปหมดทั้งยอดอกเลยนะ แต่พอเห็นตัวเล็กดูจ๊วบๆอยู่ก็รู้สึกมีความสุขเอ่อล้นออกมา มันมหัศจรรย์มากเลย


พอเห็นไปได้สวยพี่พยาบาลก็ขอตัวออกไปบ้าง ให้พวกเราอยู่กันเองสามคนพ่อแม่ลูก แต่พอพ้นหลังพี่พยาบาลออกไปเท่านั้นแหละ


“ชากูอยากลองชิมบ้างวะ”


“ไอ้เหี้ย!”


“กูพูดจริง” พอเห็นมันทำสีหนน้าจริงจังผมก็รู้สึกใบหน้าร้อนผ่าว มันขยับเข้ามาใกล้ เกลี่ยเบาๆที่ยอดอกข้างที่ว่างจนขนลุกซู่ “ให้กูลองนะ”


“เออ!” ผมกระแทกเสียงแล้วสะบัดหน้าหนี พอดีกับที่แรงดูดที่อกซ้ายแผ่วลง ก้มลงไปดูลูกก็เหมือนจะหลับไปแล้ว ผมก็ก้มลงหอมหัวลูกเบาๆ


เด็กแรกเกิดมักจะนอนเยอะ กินไม่เยอะแต่ก็ต้องปลุกให้นมทุกๆ 2 ชั่วโมงผมส่งลูกให้มันเอาไปวางไว้ที่เตียงมันก็รีบทำให้อย่างเร็ว หอมแก้มลูกทีนึงแล้วมองมาทางผมเหมือนจะดูอบอุ่นนะแต่แววตาพราวระยับของมันนี่สิ โคตรไม่น่าไว้ใจมันเดินมาหยุดข้างเตียงสบตากับผมที่นึงแล้วลากสายตาลงยอดอกที่มีน้ำนมไหลซึมออกมา


แผล็บ...


“อ๊ะ!” ไอ้บ้านี่จะดูดก็ไม่ดูดดีๆเสือกเลียชิมรสซะงั้น


“หวาน” พอพูดเสร็จมันก็ก้มห้ามตาดูดจริงจังเลยล่ะครับ ผมพยายามกลั้นเสียงน่าอายที่จะออกมาเพราะมันไม่ได้ดูดกินเหมือนลูกแต่ดูเล่นไปด้วย


“พะ อ๊า! พอได้แล้วมั้ง อือ...”


“อีกนิด” เสียงมันพร่านิดๆรับรู้ได้เลยว่าอารมณ์มันเริ่มไม่คงที ไอ้ฝิ่นแม่งเตลิดง่ายชิบหาย มันก้มดูดหนักๆแล้วถอนปากออก ผมเกือบจะโล่งใจแล้วถ้าไม่ใช่มันก้มลงดูดอีกข้างต่อ


“ไอ้..!อ๊า..!” คือนมมันคัดเต้าอยู่ตอนนี้เลยทั้งเสียวทั้งเจ็บได้แต่ปล่อยให้มันดูดจนพอใจ เรี่ยวแรงหายไปแทบหมดได้นอนครางแผ่วๆ มันแลบลิ้นเลียขอบปากทำสีหน้าเจ้าเล่ห์


“หวานๆมันๆ แต่กินเยอะๆแล้วเลี่ยน”


แล้วใครใช้ให้มึงกินวะ!


อยากจะด่ามันออกไปนะแต่รู้สึกไม่มีแรงแต่หันหน้าหนีอายๆ ยิ่งมันลากสายตาไปหยุดที่เป้าของตัวเองอย่างจงใจให้รู้ว่าต้องการอะไรยิ่งร้อนผ่าว


“ไปxไป!”


“อยากให้เมียชักให้” เสียงมันโคตรหื่นบอกทีว่าหน้ามันยังมียางเหลืออยู่ไหม


“เผื่อมึงลืมกูเจ็บแผลอยู่”


“แต่ไม่ได้เจ็บมือ”


“มึงจะให้ทำตรงนี้!?” ผมทวนเสียงสูง เริ่มไม่อายแต่เปลี่ยนเป็นหงุดหงิดแทน


นี่มึงกะทำกลางห้องเลยหรอวะ!? แต่ดูเหมือนผมจะประเมินความกามของมันต่ำไป...


“น่าตื่นเต้นดีออก”


“ดีออกพ่อง! อีดอกน่ะสิ!” สุดท้ายผมไล่มันไปจัดการตัวเองในห้องน้ำ ผมก็จักการผูกเสื้อให้เรียบร้อย ก่อนไปก็ให้มันอุ้มลูกมาให้ผมก่อน อยากนอนกอดลูก ก็ลูกผมน่ารักนี่หน่าดูน่าฟัดไปหมดทั้งตัว ผมนั่งมองหน้าลูกได้นิดหน่อยเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น


“ไง นี่พวกกูมาถึงคนแรกเลยหรอวะ?” เป็นไอ้เซนถามขึ้น มันเดินเข้ามากับไอ้แกมม่ากันสองคน ผมก็พยักหน้าให้มัน


“แล้วไอ้ฝิ่นไปไหน” แกมมันกวาดสายตาหา


“อยู่ในห้องน้ำ” ผมตอบไปพวกมันก็พยักหน้ารับหันมาสนใจหลานที่ผมอุ้มอยู่มากกว่า


“หลับหรอ” ไอ้แกมถามเบาๆเหมือนกลัวลูกผมจะตื่น เห็นอย่างนี้ก็น่ารักดี


“อือ” ก้มมองลูกตัวเองที่หลับพริ้มอยู่ก็รู้สึกดี โง่ยยยย ทำไมลูกผมน่ารักจัง ผมเขี่ยแก้มยุ้ยๆเล่นแล้วยิ้มกว้างรู้สึกมีความสุขจนล้นอกเลย


“แล้วจะออกจากที่นี่เมื่อไหร่” แกมถามต่อ


“อีกสามสี่วันนี่แหละ” ผมตอบโดยยังมองหน้าลูกอยู่ คุยเล่นกันไปสักพักไอ้ฝิ่นถึงออกมาจากห้องน้ำ ไอ้เซนก็เปิดปากแซวทันที


“เข้าไปตั้งนานนี่อะไรวะ xหรอ”


“เออ เมียไม่ยอมชักให้”  แต่หน้าหนาอยากพวกมันไม่มีการอายอยู่แล้วครับ ไอ้เซนกับไอ้แกมก็หัวเราะหึอย่างถูกใจ


“สม” แกมม่าพูดด้วยน้ำเสียงเยาะๆแต่ไอ้ฝิ่นยักไหล่รับ


“ไม่เป็นไรได้ดูดอย่างอื่นแล้ว” มันยิ้มกริ่มจนหน้าหมั่นไส้


แล้วมึงจะเน้นหนักต้องคำว่าดูดทำเชี่ยไร!


“ไม่ได้แดกได้ดูดก็ยังดีสินะ” ไอ้เซนแซวยิ้มๆ


“พวกมึงไม่อยากจับหลานหรอไปล้างมือดิ” ผมรีบเปลี่ยนเรื่องทันทีก่อนมันจะเข้าประเด็นกามๆมากกว่านี้ พวกมันหันมายิ้มล้อเหมือนรู้ทันแต่ก็ยอมเดิยนไปล้างมือ


ไอ้ฝิ่นนั่งลงบนเตียงพิงหมอนใบเดียวกับผมเพราะเตียงห้องพิเศษมันใหญ่เลยไม่มีปัญหาอะไร มันหันข้างมาเตะนั่นแตะนี่ลูกเล่นแล้วยิ้มเล็กยิ้มน้อยของมันไป ผมมองก็เผลอยิ้มตามไปด้วย


ผมหันไปมองโซฟาเห็นผ้าห่มและหมอนวางไว้อย่างไม่เป็นระเบียบก็เดาได้ทันทีว่ามันนอนตรงนั้นเมื่อคืน จริงๆมันมีห้องพักญาติผู้ป่วยในห้องนี้นะแต่มันดันขนข้าวของมานอนเฝ้าผมตรงนี้ซะงั้น ไอ้เซนกับไอ้แกมม่าก็เดินมาที่เตียงนั่งที่เก้าอี้ข้างเตียง ไอ้เซนแตะลูกผมอย่างกล้าๆกลัวๆเห็นแล้วก็หลุดขำ พวกคุณลุงของลูกผมนี่ดูจะกลัวหลานเจ็บเหมือนกันหมด แต่เข้าใจนะก็ลูกผมดูน่าทะนุถนอมมากๆเลยน่ะสิ


แกร๊ก...


ผมหันไปมองที่ปะตูห้องเป็นไอ้เปากับเฮียตะวันเดินเข้ามามีตะกร้าผลไม้มาด้วย ดูเป็นงานเป็นการขนาดนี้จัดการโดยเฮียตะวันแน่นอน พอทั้งสองเดินเข้ามาแล้วถึงเห็นว่ามีไอ้ไฮนซ์มาด้วยอีกคน ผมยิ้มรับ ไอ้ไฮนซ์มันถือดอกไม้เข้ามา


“กูปลูกเอง” มันว่าแค่นี้แล้ววางดอกคาร์เนชั่นลงโต๊ะข้างๆแจกันดอกไม้ ผมไม่ว่าอะไรหรอก พอรู้ว่ามันหมายถึงความยินดี แต่มันจะให้เป็นช่อเหมือนคนอื่นเขาไม่ได้เรอะ!?


นี่มึงจะอินดี้ไปไหนวะให้คาร์เนชั่นขาวมาทั้งกระถาง!


หลังจากนั้นทุกคนก็ทยอยมาเยี่ยมจนครบ อยู่โรงพยาบาล 4 วันไม่เหงาเลยสักนิดเพราะเพื่อนมันก็พลัดกันมาเฝ้าถ้าไม่ติดธุระสำคัญก็แทบจะอยู่ทั้งวันอาการเห่อหลานก็ออกนอกหน้ากันทุกคน พอกลับมาอยู่ที่ห้องแต่ละวันก็วุ่นวายมากครับทั้งหิวนมเปลี่ยนผ้าแพมเพิสดึกๆนี่แถบไม่ได้นอน เหนื่อยสุดๆ ดีที่ว่าพวกผมปิดเทอมกันอยู่เลยมีเวลาให้ลูกเต็มที่ ตอนนี้ก็ได้แต่กังวลว่าถ้าเปิดเทอมจะทำยังไง


เผลอแป๊บเดียวลูกผมก็จะสองเดือนแล้วแต่ความเหนื่อยล้ามันเหมือนสะสมจนต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาคนๆนึงที่ช่วงนี้ผมโทรไปบ่อยจนคิดว่าเขาอาจสงสัยก็ได้


ตู๊ด...ตู๊ด...ติ๊ด!


/ฮัลโหล ชาหรอลูก.../ แค่ได้ยินเสียงแม่ความรู้สึกมากมายมันก็ถาโถมเข้ามาจนแยกไม่ออก


“คะ...ครับ” ผมพยายามเก็บเสียงไม่ให้สั่น พอเลี้ยงลูกเหนื่อยๆแล้วก็คิดถึงแม่ขึ้นมา ตอนเลี้ยงผมแม่เหนื่อยขนาดนี้ ยังมาทำให้แม่ผิดหวังอีก ผมเป็นลูกที่ไม่ดีเลย...


/โทรหาแม่มีอะไรครับ หือ?/ เสียงนุ่มๆของแม่ที่ได้ยินเมื่อไหร่ก็รู้สึกเหมือนถูกปลอบทุกครั้ง


“ไม่มีอะไรมากหรอกครับ แค่ช่วงนี้ชาเหนื่อยๆ”


/เหนื่อยก็กลับบ้านเราไหม ชาเปิดเทอมแล้วไม่ใช่หรอลูก/


“ท่าจะยุ่งน่ะสิครับ อยากได้กำลังใจจากแม่จัง” ผมอยากกลับบ้านใจจะขาดแต่คนมีชักติดหลังอย่างผมไม่กล้าโผล่หน้าไปหรอก


/โตเป็นหนุ่มแล้วยังจะอ้อนอีก ลูกคนนี้/


“ก็ชายังไม่โตนี่ครับ”


/จ้าๆพ่อคนไม่โต เหนื่อยก็พักลูกถ้าไม่ไหวก็กลับมาบ้าน/


“ครับ คิดถึงแม่จัง”


/จ้า ชาแค่นี้ก่อนนะลูกเดี๋ยวแม่ต้องไปเตรียมอาหารเย็นให้พ่อเขาต่อแล้ว/


“ครับรักแม่นะครับ”


            ติ๊ด!..


            ผมมองโทรศัพท์ในเมื่อพร้อมความรู้สึกที่โอเคขึ้น ช่วงกลับจากโรงพยาบาลแรกๆแย่กว่านี้อีก หมอก็บอกเป็นเรื่องปกติที่หลังคลอดใหม่ๆจะมีอาการจิตตกแต่ตอนนี้ดีขึ้นมากแล้วครับแค่เหนื่อยๆกับการเลี้ยงลูกเฉยๆ


            “แอ้!”


“ครับ อะไรหืม?”


เดินออกมาเห็นไอ้ฝิ่นมันปูผ้านอนเล่นบนโซฟาที่ดึงฝูกลงมาจนเหมือนเตียงอยู่กลางห้องโถงผมยิ้มให้มันบางๆ มันเอาลูกนอนทับอกไว้แล้วคุยงุ้งงิ้งกันสองคนพ่อลูกผมเลยนั่งลงข้างๆหันไปหาเจ้าตัวเล็กแล้วคุยด้วย


“มอร์ฟีนครับ” ผมเรียกไม่ดังมากแต่เจ้าตัวเล็กก็หันมายิ้มหวานให้ผมแล้วส่งเสียงอ้อแอ้เหมือนพูดคุยด้วย โง้ยยยน่ารักที่สุด!


ผมคว้าลูกชายออกจากอกพ่อเขาแล้วก้มลงหอมแก้มซ้ายขาวเจ้าตัวยิ่งส่งเสียงอ้อแอ้มากกว่าเดิมดูท่าจะชอบใจ เจ้าตัวเล็กมองผมตาแป๋วแล้วพยายามแตะใบหน้าผมท่าทางน่ารักมากๆ ไอ้ฝิ่นคงทนหมั่นเขี้ยวไม่ไหวหอมแก้มยุ้ยๆดังฟอดแล้วเลยมาหอมผมอีกฟอด แถมตัวเล็กก็เป็นใจส่งเสียงเสียงอ้อแอ้เหมือนถูกใจ ไอ้ฝิ่นเลยแถมให้ผมอีกฟอด


ตอนนี้มอร์ฟีนเริ่มยกคอตั้งได้แล้วแต่ไม่นานผมก็พยายามฝึกให้ลูกอยู่ แถมชอบคว้าจับนู่นนี่อีกเลยต้องระวังไม่ให้เข้าเอาเข้าปาก ผมวางลูกลงให้เขานอนเล่นแต่เจ้าตัวดูจะไม่ชอบใจ


“อือ อ่า!” เจ้าตัวเล็กพยายามดิ้นดูน่ารักมากๆแต่อาการอย่างนี้คือ อยากให้อุ้มครับ


“จะอุ้มดีไหมน้า” ผมหยอกลูกเล่นเขาก็พยายามแกว่วงแขนขา ส่งเสียงอืออ่าเหมือนอยากให้อุ้มขึ้นไปเห็นท่าทางน่ารักอย่างนั้นก็แกล้งต่อไม่ไหวอุ้มขึ้นมาจนได้


“เจอคนขี้อ้อนหนักกว่าแล้วไหมล่ะ” ไอ้ฝิ่นแซวแล้วหลุดหัวเราะเบาๆ


“ลูกกูจะอ้อนยังไงก็ยอม” ผมยู่ปากใส่มันมันก็ดึงปากผมเลยจนผมต้องสะบัดหน้าหนี


“แอ้!” ลูกขยับอยู่ในอกเรียกร้องความสนใจผมก็ก้มลงไปหาเห็นดวงตาใสแจ๋วก็ยิ้มกว้างลูกชายผมก็ยิ้มตอบ โง้ยยยน่ารักไปไหน เล่นไปสักพักเริ่มงอแงส่งเสียงร้องจ้าทำเอาผมก็รีบจับดูแพมเพิสลองเปิดดูก็ยังไม่มีอะไรผิดปกติ หยิบขวดน้ำให้ลองดูดดูกินไปนิดเดียวก็เบือนหน้าหนีแต่ยังทำปากดูดจุ๊บคงจะหิวนมแล้วผมก็ปลดกระดุมเสื้อออกให้ลูกกินนมเจ้าตัวเล็กถึงได้สงบลง


ติ๊ง!---หน่องงงง!!


ลูกชายผมสะดุ้งตกใจเสียงกริ่งจนผมต้องรีบปลอบ ส่งสายตาให้ไอ้ฝิ่นมันรีบเปิดมันก็ลุกไปเปิดอย่างรวดเร็วผมก็ลูบหัวโยกตัวเล็กไปมาจนเขานอนดูดนมเหมือนเดิมผมกำลังจะโล่งใจแล้วครับถ้าไม่ใช่ว่า...


“ไอ้ฝิ่นแม่งยึกยักอะไรไม่รู้ งะ...” ผมหันไปมองตามเสียก็ชะงักกึกอีกฝ่ายก็ชะงักเหมือนกัน


“เฮีย...!!”













[100%]




ครบ100%ค่ะ
ตายแล้วหนูชา
มุ้งมิ้งสามคนพ่อแม่ลูกอยู่ดีๆ
เฮียคนไหนมาเห็นหรือทั้งสองคน?
ตอนหน้าจะเป็นยังไงติดตามนะคะ


------------------------



หลานชื่อมอร์ฟีนล่ะ 
สารเสพติดจริงๆบ้านนี้555


--------------------------


สรุปลูกชายนะคะ มีทายถูกหลายคนเลย
แต่ก็เห็นเชียร์ลูกแฝดกันเยอะมาก
เราก็ชอบนะ แต่ถ้าได้แฝด
สงสัยความแตกตั้งแต่เดือนห้าแล้วค่ะ
นี่เพราะท้องหนูชาเล็กมากถึงได้เนียนๆไปได้

ลุงกัลป์ก็แสดงความป๋ารับขวัญหลานไปแล้ว
คุณลุงป้าน้าอาก็เม้นรับขวัญหลานกันด้วยนะคะ♥♥


อ่านแล้วก็คอมเม้นหรือฟีดแบ็คกลับมากันด้วยนะคะ

มันเป็นกำลังใจให้คนเขียนจริงๆ☻♥



- BlckSnow -


 

Twitter >> https://twitter.com/Blacksnow_A

มาเล่นแท็กกันเถอะ

#คนติดชา 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 267 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4,079 ความคิดเห็น

  1. #3885 kaaaploy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2561 / 18:38

    เราว่าเราดำเนินค่อนข้าวเร็วไปนิดนึง ไม่ค่อยมีรายละเอียดมากเกินไป อย่างช่วงท้องปุ้บก็จะคลอดแล้ว ไวไปนิด แต่อ่านแล้วก็สนุกดีค่ะ แต่อยากให้เขียนรายละเอียดให้มากกว่านี้หน่อย สู้ๆนะคะ
    #3,885
    0
  2. #3861 exoxoxo1122 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2561 / 11:04
    ชิบบบบบเฮียมาาาา
    #3,861
    0
  3. #3792 AirrUtai (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 12:12
    ตายละวาความแตกแน่
    #3,792
    0
  4. #3639 Thitaphorn Tiemnara (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 11:13
    ชิบแล้ววววววว
    #3,639
    0
  5. #3485 Mistyblack (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2560 / 13:14
    ....จะซวยไหม
    #3,485
    0
  6. #3445 ADragonike (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 00:14
    เฮียมา!!! ต้องขอให้ความน่ารักของน้องมอร์ฟีนช่วยแล้วล่ะค่ะ จะผ่านด่านแรกไปได้มั้ยนะ
    #3,445
    0
  7. #3397 mon9228 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 01:25
    หนูมอร์ฟีน ชื่อน่ารักมาก มีความหมายดีด้วยนะ เอาล่ะสิ เฮียคนไหนจะมารู้กันนะ
    #3,397
    0
  8. #3115 fah_ikon14 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 22:15
    เฮียยยยยยยยย เสียงสู๊งงงง 5555 ลูกกกกงื้อออน่ารักกกกกกกก
    #3,115
    0
  9. #3045 CreamSe1204 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 15:13
    รับฝากเลี้ยงชั่วคราวค่า กราบบ
    #3,045
    0
  10. #1898 แบคแมน (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2559 / 14:28
    ชิบ... ขอให้โชคดีนะชา อาเมน
    #1,898
    0
  11. #1848 Onigu_ahgase (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2559 / 16:19
    ความบรรลัยมาเยือนแล้วว
    #1,848
    0
  12. #1771 fine feel (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2559 / 11:20
    เฮียมา!!! ชิบลอสแล้วไหมล่ะ
    #1,771
    0
  13. #1697 choopp (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2559 / 01:54
    เชี่ยแล้วเฮียมา ชื่อน้องคือน่ารักอ่ะ
    #1,697
    0
  14. #1653 luiseluise (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2559 / 07:58
    ทำงี้ได้ไงอะ  ค้างงงงง
    #1,653
    0
  15. #1330 Feremaka (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 16:09
    เห่อกันหนักมาก55555
    #1,330
    0
  16. #1245 maimes' ❀ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 กันยายน 2559 / 02:04
    พอเห็นน้องมอร์ฟีนแล้วยิ่งยิ้มมากกว่าเดิมอีกครอบครัวเป็นครอบครัวจริงๆ แล้ว อบอุ่น
    ชอบความเป็นเพื่อนของเรื่องนี้มากๆ แต่ละคนนิสัยส่วนตัวคือต่างกันแต่พอรวมกลุ่มแล้วลงตัวมาก ชอบมิตรภาพ
    เฮียมาแบบนี้จะแถยังไงล่ะทีนี้ยอมรับความจริงเถอะนะทุกคนพร้อมรักน้องมอร์ฟีนอยู่แล้ว
    #1,245
    0
  17. #1173 สาววายไร้ผัวนะเออ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 15:45
    ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
    #1,173
    0
  18. #1048 Megasweetty (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 กันยายน 2559 / 22:12
    ชิบ..ลอสสสส
    #1,048
    0
  19. #1012 PS-phanwarin (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 17:53
    ตายแหน่ ตายแหน่ ตายแหน่...5555
    #1,012
    0
  20. #783 baekbow (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 18:25
    เฮียใครวะ เฮียฝิ่นใช่ไหม
    #783
    0
  21. #763 PRIM_PUT (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 09:43
    มีความเดาถูกเว้ยย 55555 โชคดีน่ะฝิ่นชา เราเป็นกำลังใจให้><
    #763
    0
  22. #762 ไอแอมอะก้อย (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 07:27
    อย่าแอบเลี้ยงนานนัก เรื่องแบบนี้มันเกิดแล้ว ก็ต้องกล้าเผชิญ
    #762
    0
  23. #758 เรียกมัคมัคว่าผัว (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 03:10
    เฮียมาาาา
    #758
    0
  24. #757 OnlyYou (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 03:07
    อ่อๆ อย่าเพิ่งรีบโตนะลูก ค่อยๆโตอยู่มุ้งมิ้งงุ้งงิ้งกันไปนานๆนะ ฮ่ะๆ น่าร๊ากกกกก
    #757
    0
  25. #756 OnlyYou (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 กันยายน 2559 / 03:05
    มาตอนป้อนนมเลยไง บอกว่าลูกคนอื่นก็ไม่ได้ทีนี้ หลักฐานคาปาก!! ฮ่าา แต่น้องออกมาแล้วแบบนี้เรื่องไม่ยากค่ะง่ายๆสบายๆเอาหลานให้อุ้มให้เล่นซะ จบค่ะ เป็นทาสหลานหันมาเปย์เหมือนเพื่อนๆกันเป็นแถวแน่นวล ฮ่าๆ สามคนเค้ามุ้มมิ้งกันน่าร๊ากกกก
    #756
    0