ตอนที่ 6 : ความหวานจอมปลอม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 248
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    18 ก.พ. 62

 :: [6] ::

ความหวานจอมปลอม

 

            หมับ!!

            ขณะร่างบอบบางกำลังยืนติดกระดุมเสื้ออยู่ในห้อง ก็มีมือดีเลื้อยเข้ามาคว้าเอวคอดสวมกอดไว้อย่างแนบแน่น เกยคางเรียวบนไหล่บางอย่างถือวิสาสะ มันเป็นเช้าที่สดใสสำหรับอาทิตย์เมื่อไม่ต้องฝืนความรู้สึกตัวเองอีกแล้ว เขาอยากจะทำอย่างนี้ในทุกเช้าแต่ทว่าเมื่อสองสามวันที่ผ่านมา ความเคียดแค้นทำให้สิ่งที่กระทำต่อหญิงสาวไม่เป็นที่น่าประทับใจเอาเสียเลย

            ฟอดดดด....

            “ตัวหอมแต่เช้าเลยคนน่ารักของพี่” น้ำเสียงออดอ้อนดังข้างใบหู หลังจากชายหนุ่มกดจมูกคมลงบนแก้มขาวนวลแล้ว ทานตะวันยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เมื่อได้ยินอย่างนั้น มันเหมือนฝันจนเธอเองแทบไม่อยากจะเชื่อ

            “ปล่อยก่อนสิคะพี่อาทิตย์ตะวันจะแต่งตัวไปทำงาน”

            “ไม่ปล่อยเมื่อคืนทำไมแอบออกมาจากห้อง ปล่อยให้พี่ต้องนอนกอดหมอนข้างแทน”

            “ก็ตะวันจะรีบออกมาทำอาหารเช้าให้ยังไงล่ะคะ ใครจะนอนกินบ้านกินเมืองเหมือนพี่ล่ะ” ทานตะวันเอ่ยขณะปิดกระดุมเม็ดสุดท้ายเสร็จพอดี

            “แล้ววันนี้ทำอะไรให้พี่ทานครับผม” อาทิตย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงอบอุ่นยังไม่ยอมปล่อยตัวหญิงสาวให้เป็นอิสระ

            “ถ้าอยากรู้ก็เข้าไปดูในครัวเองสิคะ แล้วก็ปล่อยตะวันด้วยอึดอัดจะแย่แล้วเนี่ย”

            “อึดอัดพี่งั้นเหรออยากโดนทำโทษรึไงกัน” ยิ่งได้กลิ่นตัวที่ยอมยวนใจ ความต้องการของอาทิตย์ก็ยิ่งปะทุออกมา ความเป็นชายเริ่มตื่นตัวจนคับแน่นเป้ากางเกง มือหนาเลื้อยเข้าไปใต้เสื้อเชิ้ตตัวบาง ลูบไล้ผิวขาวนวลเนียนอย่างเสน่หา

            ทานตะวันพยายามดึงมืออีกฝ่ายห้ามไว้ เพราะกลัวว่าจะห้ามใจตัวเองไม่ได้เช่นเดียวกัน

            “หยุดเดี๋ยวนี้เลย! เมื่อคืนยังไม่พอใจอีกหรือไงคะพี่อาทิตย์” ใบหน้าสวยร้อนผ่าวเมื่อโดนฝ่ายชายรุกล้ำความเป็นส่วนตัว

            “ก็ตะวันยั่วพี่เองนี่นา” อาทิตย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า บ่งบอกว่าตอนนี้เจ้าตัวเริ่มจะต้านทานความต้องการของตัวเองไม่ไหวแล้ว

            “ยั่วที่ไหนกันพี่อาทิตย์นั่นล่ะที่หื่นเอง เดี๋ยวก็เข้าไปทำงานในไร่สายหรอกค่ะ”

            “พี่ขอนะแปบเดียวไม่นานหรอก” น้ำเสียงหื่นกระหายกระซิบข้างใบหูสวย เจ้าหล่อนพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะยอมให้เขาเสพสมกับเรือนร่างอย่างเต็มใจ

            ….

            ….(NC)

            ….

            “พอใจรึยัง” เจ้าหล่อนมองค้อนเขา ราวกับน้อยใจที่อาทิตย์ตั้งใจเสร็จในปากเธออีกครั้ง

            “พอใจที่สุดเลยครับ เช้านี้ไม่ต้องกินข้าวกันแล้วมั้งพี่รู้สึกอิ่มจัง” อาทิตย์ลุกขึ้นยืน กอดหญิงไว้ทั้งที่ยังไม่ได้ใส่กางเกงให้เข้าที่เหมือนเดิม

            “พูดเป็นเล่นเดี๋ยวก็ได้เป็นลมเป็นแล้งไปหรอก”

            “เป็นห่วงพี่เหรอ...งั้นเราไปกินข้าวกันดีกว่าครับผม”

            “อื้ม..” ทานตะวันได้แต่ยิ้มในอ้อมอกที่สุดแสนจะอบอุ่น จากนั้นก็รีบสวมใส่กางเกงเพื่อออกไปรับประทานอาหารมื้อเช้า

            การรับประทานอาหารในเช้านี้บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความรัก แม้ว่าบนโต๊ะจะเต็มไปด้วยจานกับข้าว แต่ทว่าคนทั้งสองกลับเอาแต่จ้องตาส่งยิ้มให้กัน ทุกความหวานที่ฝ่ายชายมอบให้ทานตะวันไม่รู้เลยว่ามันมียาพิษเจือปนอยู่ ในวันใดที่เธอรักเขาสุดหัวใจ วันนั้นจะเป็นวันที่เธอเจ็บปวดที่สุดเช่นเดียวกัน

            ทั้งสองเดินออกมาหน้าบ้านหลังจากทานมื้อเช้าเสร็จแล้ว รถเครื่องคนเก่าๆ ก็ถูกขับมาจอดพร้อมกับรอยยิ้มพิมพ์ใจของอรรถพล เขามาได้ทันเวลาเหมาะเจาะราวกับมีตาทิพย์ เมื่อเห็นอย่างนั้นทานตะวันก็เริ่มหนักใจขึ้นมาทันที เธอไม่อยากปฏิเสธรุ่นพี่กลัวว่าจะเสียน้ำใจ แต่ทว่ามองมาที่คนข้างๆ ก็กลัวอาทิตย์จะไม่พอใจ เพิ่งจะหวานกันมาหยกๆ แต่ต้องมาพังเพราะโดนเธอปฏิเสธอย่างนั้นหรือ

            “ป่ะ...ไปทำงานกันเถอะตะวัน” อรรถพลส่งรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้รุ่นน้อง หวังจะให้คนที่ยืนอยู่ข้างกันรู้ว่าตอนนี้เขาคือคนที่ทานตะวันสนิทด้วยมากที่สุด แต่พอเห็นมือหนาเลื้อยมารั้งเอวเจ้าหล่อน นั่นทำให้อรรถพลเลือดขึ้นหน้าจนอยากจะเข้าไปซัดหมัดใส่ซะเหลือเกิน

            “คือ...” ทานตะวันอ้ำอึ้งยังคิดหาทางออกไม่เจอ

            “วันนี้ตะวันจะไปพร้อมผมครับ กลับไปเถอะยังไงซะรถผมก็นั่งสบายกว่ารถมอไซต์คันเก่าๆ ของผู้จัดการนะครับ” อาทิตย์เป็นฝ่ายตอบกลับแทนหญิงสาวที่ยืนตัวเกร็งข้างๆ กัน

            ทานตะวันพยายามแกะมืออาทิตย์ออก แต่ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ยอมแถมยังหันมาถลึงตาใส่อีกต่างหาก

            “ตะวันควรเป็นคนตัดสินใจเองไม่ใช่คุณ” อรรถพลพยายามข่มอารมณ์โมโหไว้ นับหนึ่งถึบสิบในใจนับครั้งไม่ถ้วน

            “แล้วไงครับ” อาทิตย์ทำหน้ากวนๆ เพราะมั่นใจว่าถึงยังไงทานตะวันก็ต้องตัดสินใจไปกับตัวเองแน่นอน

            “นี่คุณกวนตีนผมงั้นเหรอ อย่าคิดว่าเป็นลูกชายเจ้าของไร่แล้วจะทำอะไรก็ได้นะ” ความอดทนของอรรถพลได้ขาดสะบั้นลงก่อนพุ่งตัวเข้าหาอีกฝ่าย ตั้งใจจะซัดหมัดเข้าที่ใบหน้าให้หายซ่า แต่ทานตะวันรีบเดินมาแทรกกลางไว้เสียก่อน

            “ใช่! แล้วจะทำไม” อาทิตย์เองก็ไม่ยอม

            “พอได้แล้วค่ะ!” ทานตะวันตะโกนเสียงดังอย่างเหลืออด มองหน้าคนทั้งสองสลับไปมา “พี่อรรถกลับไปก่อนนะคะ นับจากนี้ตะวันจะไปทำงานพร้อมกับพี่อาทิตย์ พี่อรรถจะได้ไม่ต้องลำบากมารับมาส่งให้เสียเวลา...ตะวันเกรงใจค่ะ” ที่เธอเลือกตอบอย่างนั้น เพราะไม่อยากให้คนทั้งสองต้องมาเจอหน้าแล้วก็มีเรื่องกันอย่างนี้อีก

            “พี่ไม่ได้ลำบากอะไรเลยนะ” อรรถพลพยายามแย้ง

            “ทำไมคุณถึงได้ดื้อด้านอย่างนี้นะ ผู้หญิงเขาไม่ให้มารับมาส่งแสดงว่าเขาอึดอัดไม่รู้เหรอ” เมื่อรู้ว่าเป็นต่ออาทิตย์ก็ได้ใจ ยิ้มเยาะอย่างน่าหมั่นไส้

            “หยุดได้แล้วพี่อาทิตย์!” ทานตะวันหันมาทำหน้าดุเพื่อห้ามไม่ให้อาทิตย์สร้างเรื่องปวดหัวมากกว่านี้

            เมื่อโดนต่อว่าอาทิตย์ก็ตีหน้ามึน ลอยหน้าลอยตาปล่อยให้ทานตะวันเคลียร์กับอรรถพลต่อ

            “คงมีคนบังคับตะวันสินะถึงได้เปลี่ยนใจเร็วอย่างนี้ เมื่อวานยังยอมให้พี่มารับอยู่เลย แต่ทำไมวันนี้ถึงได้ตัดรอนพี่ล่ะ” อรรถพลพยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติเมื่อหันมาสนทนากับหญิงสาวที่ตนรัก

            “ไม่มีใครบังคับตะวันทั้งนั้นค่ะ ถึงแม้ว่าพี่อรรถจะไม่ได้มารับหรือส่งตะวันเหมือนเดิม แต่เรายังเจอหน้ากันทุกวันอยู่แล้วนี่คะ ตะวันคิดว่าการไปกลับพร้อมพี่อาทิตย์มันจะสะดวกกว่าเท่านั้นเองค่ะ” ทานตะวันพยายามหาเหตุผลให้รุ่นพี่รู้สึกดีขึ้น อย่างน้อยเวลาทำงานร่วมกันจะได้ไม่รู้สึกอึดอัด

            “เห็นไหมล่ะว่าไม่มีใครบังคับตะวัน” อาทิตย์หันมาเอ่ยทับถมอีกฝ่ายทันที

            “เงียบเดี๋ยวนี้เลยพี่อาทิตย์” ทานตะวันตวาดใส่ทำเอาคนที่กำลังยิ้มเยาะหุบลงแทบไม่ทัน

            “ถ้าอย่างนั้นพี่ไปก่อนนะ แล้วเจอกันที่สำนักงานนะครับ”

            “ค่ะพี่อรรถแล้วเจอกันค่ะ”

            ก่อนเดินไปอรรถพลก็ไม่วายทำหน้าถมึงทึงข่มขู่ศัตรูหัวใจ อาทิตย์ไม่ได้สนใจยังคงลอยหน้าลอยตาอย่างน่าหมั่นไส้เหมือนเดิม มือหนาพยายามเกาะเกี่ยวเอวคอดไว้แม้ว่าจะโดนฝ่ายหญิงแกะออกก็ตามที เมื่ออรรถพลขับรถออกไปแล้วทานตะวันก็ฟาดเข้าที่ต้นแขนคนรักทันที

            “พี่อาทิตย์ทำบ้าอะไรเนี่ย พี่อรรถโกรธจนจะเป็นบ้าอยู่แล้วไม่เห็นรึไง”

            “ก็พี่ต้องการอย่างนั้น”

            “ตะวันกับพี่อรรถไม่ได้มีอะไรเกินเลยมากกว่าพี่น้องกันนะคะ ไม่ต้องกังวลขนาดนั้นหรอกค่ะ”

            “แต่พี่มั่นใจว่าไอ้ผู้จัดการนั่นมันคิดกับตะวันมากกว่าพี่น้อง ไม่งั้นมันคงไม่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟอย่างนั้นหรอก”

            “ช่างเถอะค่ะถึงยังไงตะวันก็รักพี่นี่นา รีบไปกันเถอะนะ” ทานตะวันอยากให้เรื่องนี้จบเสียที ก็จริงเธอควรจะชัดเจนในความสัมพันธ์กับรุ่นพี่คนนี้เสียที ปล่อยให้อีกฝ่ายได้มีโอกาสเข้าหาและเรียนรู้ผู้หญิงคนอื่นบ้าง เพราะถึงอย่างไรตัวเธอเองคงไม่มีทางมอบใจให้ใครได้อีกแล้ว

            เมื่อทุกอย่างจบลงด้วยดีแล้วอาทิตย์ก็โอบไหล่หญิงสาว พาเดินขึ้นรถจิ๊บก่อนจะขับเข้าไปในไร่อย่างอารมณ์ดี เมื่อกันทานตะวันออกมาจากอรรถพลได้แล้ว แผนการขั้นต่อไปก็กำลังจะเริ่มต้นในอีกไม่ช้านี้แล้ว       

           

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

1 ความคิดเห็น