ตอนที่ 1 : คนใจร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 623
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    15 ก.พ. 62

 :: [1] ::

คนใจร้าย

 

            ลงจากรถที่เช่ามาจากสนามบินแล้ว ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งหุ่นกำยำสมส่วน ใบหน้าหล่อคมสัน ก็ลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ ทอดสายตามองไปยังบ้านไม้สองชั้นสไตล์รีสอร์ต ที่เจ้าตัวเคยอาศัยอยู่มาตั้งแต่เด็กจนโต แต่ทว่าพอเรียนจบชั้นมอปลาย อาทิตย์ ก็ต้องไปเรียนต่อต่างประเทศตามคำสั่งของบิดา

            จากวันนั้นถึงวันนี้ก็เข้าสู่ปีที่หกแล้ว เขาจบการศึกษาปริญญาตรีและโทด้านบริหาร จากมหาวิทยาลัยชื่อดังของอังกฤษ จึงบินกลับมาอยู่ที่ไร่ภูเบศแห่งนี้อย่างถาวร

            อาทิตย์กลับก่อนกำหนดหนึ่งสัปดาห์เพื่อจะมาเซอร์ไพรซ์บิดา และต้องการเจอหน้าหญิงสาวที่เคยเติบโตด้วยกันมาตั้งแต่วัยเยาว์นามว่า ทานตะวัน เธอเป็นลูกสาวแม่บ้านคนโปรดของมารดา และเขาเองก็ให้ความเคารพนับถือไม่ต่างจากญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง

            ทานตะวันเป็นสาวน้อยที่เติบโตมาในไร่แห่งนี้พร้อมกับอาทิตย์ เธอเป็นสาวน้อยที่หน้าตาสะสวย เก่งเรื่องงานบ้านงานเรือนเป็นที่สุด แถมยังมีอัธยาศัยดีเข้ากับผู้อื่นได้ง่าย อุปนิสัยเหล่านี้ทำให้อาทิตย์หลงรักเธอได้อย่างง่ายดาย และทั้งสองต่างก็มีใจให้กันตั้งแต่เริ่มเข้าสู่ช่วงวัยรุ่น แต่ทว่าเรื่องนี้กลับเป็นความลับรู้กันเพียงแค่สองคนเท่านั้น

            ชายหนุ่มเร่งฝีเท้าเดินมาเกือบจะถึงหน้าบ้าน ทว่ากลับต้องชะงักงันด้วยความสงสัย เมื่อได้ยินเสียงสะล้อซอซึง บรรเลงดังแว่วมาราวกับกำลังมีงานรื่นเริง หลอดไฟนับร้อยถูกประดับตกแต่งบริเวณสวนรอบบ้าน นั่นยิ่งทำให้เจ้าตัวมั่นใจเข้าไปใหญ่

            “มีงานอะไรกันนะ”

            อาทิตย์เอ่ยเบาๆ ก่อนจะลากกระเป๋าเดินเข้าไปด้วยรอยยิ้ม เพราะคิดถึงและโหยหาอุ่นไอรักจากบ้านหลังนี้มาตลอด ยิ่งเข้าไปใกล้ยิ่งรู้สึกประหลาดใจ เพราะมีแขกเหรื่อมาร่วมงานหลายสิบชีวิต เขาจำได้ว่าส่วนมากคือเพื่อนสนิทของบิดา

            “อ้าว! อาทิตย์ไหนพ่อเราบอกว่าจะกลับอาทิตย์หน้า” กำลังจะเดินเข้าไปในงาน ก็มีหนุ่มวัยกลางคนเอ่ยทักทายอย่างเป็นกันเอง ในมือก็ถือแก้วไวน์สีเลือดนกไว้ดื่มด้วย

            “สวัสดีครับคุณอา พอดีผมอยากกลับมาเซอร์ไพรซ์พ่อน่ะครับ” เจ้าตัวกล่าวพลางยกมือไหว้ชายสูงวัยกว่าอย่างมีสัมมาคารวะ

            “อ้าว! พ่อเราไม่ได้บอกเหรอว่าจะแต่งงานวันนี้”

            “ว่าไงนะครับ! พ่อจะแต่งงานงั้นเหรอ” ได้ยินอย่างนั้นชายหนุ่มก็เบิกตาโพลงด้วยความตกใจ เขาไม่นึกเลยว่าบิดาจะกล้าทำอย่างนี้ ทั้งที่มารดาเพิ่งจะเสียไปเมื่อปีที่แล้วนี่เอง แถมก่อนมารดาสิ้นลมหายใจ ผู้เป็นบิดายังสัญญาว่าจะไม่รักใครอีกตลอดชีวิต

            “อ้าวนี่เราไม่รู้เรื่องหรอกเหรอ” เมื่อรู้อย่างนั้นอีกฝ่ายก็ทำหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก

            “ไม่ครับ พ่อไม่เคยบอกอะไรผมเลย แล้วผู้หญิงคนนั้นเป็นใครครับ” ความโกรธแค้นเริ่มปะทุขึ้นภายในอก เขาไม่เคยคิดว่าจะโกรธบิดาได้มากถึงเพียงนี้ และไม่มีวันอภัยให้อย่างแน่นอน

            “เอ่อ...จันทร์แก้วน่ะ งั้นเดี๋ยวอาขอตัวก่อนนะ” กล่าวจบก็รีบเดินหนีโดยเร็ว ปล่อยให้ชายผู้มาใหม่ยืนถลึงตามองไปยังเวทีกำมือแน่นจนสั่น เมื่อเห็นว่าคู่บ่าวสาวกำลังเดินควงแขนขึ้นไปบนเวที สวมชุดพื้นเมืองบ่าวสาวชาวเหนือ สีหน้าของคนทั้งสองเต็มไปด้วยรอยยิ้ม บ่งบอกว่ากำลังมีความสุขมากแค่ไหน

            ระหว่างนั้นอาทิตย์ก็บังเอิญเห็นหญิงสาวที่เขาเฝ้ารอวันมาพบเจอ เจ้าหล่อนสวมชุดพื้นเมืองล้านนา เกล้าผมขึ้นทัดดอกกล้วยไม้ดูสวยสะดุดตา จนทำให้ชายหนุ่มตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง แล้วรีบเดินเข้าไปรั้งแขนเธอไว้ก่อนจะเดินไปยังหน้าเวทีเสียก่อน

            เมื่อโดนรั้งแขนไว้เจ้าหล่อนก็สลัดออกโดยอัตโนมัติ หันขวับมาจ้องมองอย่างไม่พอใจ แต่ทว่าเมื่อรู้ว่าเป็นใครใบหน้าสวยก็มีรอยยิ้มขึ้นมาทันที

            “พี่อาทิตย์!

            “มานี่เลย” เขาไม่มีอารมณ์ส่งยิ้มตอบ แม้ว่าอยากจะทำมันมากเหลือเกิน แต่ตอนนี้เรื่องที่บิดาแต่งงาน โดยไม่ได้รับอนุญาตจากเขามันสำคัญกว่านั้น

            “พี่อาทิตย์จะพาตะวันไปไหน ปล่อยนะคะ” เจ้าหล่อนพยายามเอ่ยท้วง แต่ทว่าอีกฝ่ายกลับยังคงกระชากแขนอย่างไร้ความปรานี ผิดแปลกกับพี่อาทิตย์ที่เคยอ่อนโยนคนนั้น

            “ตามมาเถอะน่า แล้วก็หุบปากด้วยไม่งั้นพี่จัดการเธอแน่” เขาลากตัวเจ้าหล่อนเดินเข้าไปในบ้าน ขึ้นไปยังชั้นสองเข้าห้องนอนตัวเอง

            ปัง!

            “โอ๊ย! พี่อาทิตย์ทำบ้าอะไรเนี่ย” เมื่อเข้ามาในห้องแล้ว อาทิตย์ก็ผลักร่างบอบบางลงที่พื้นอย่างไม่ไยดี ทำให้ก้นงามงอนกระแทกพื้นจนรู้สึกเจ็บไม่น้อย

            “อธิบายมาซิว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง! แม่เธอกับพ่อพี่แต่งงานกันได้ยังไง!” อีกฝ่ายยืนกอดอกทำหน้ายักษ์ ตะโกนออกไปสุดเสียง จ้องมองดวงหน้าสวยอย่างเดือดดาล

            ที่เขาต้องถามทานตะวันอย่างนี้ เพราะช่วงที่อยู่เมืองนอก ได้ติดต่อพูดคุยกับเจ้าหล่อนแทบจะทุกวัน แต่ทว่าหญิงสาวกลับไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ฟังเลย

            “คือ...ท่านรักกันมาได้พักใหญ่แล้วค่ะ” ทานตะวันก้มหน้าตอบเบาเสียง เธอเองก็ไม่ได้เห็นด้วยในการแต่งงานครั้งนี้ แต่ทว่าท่านทั้งสองรักกันจึงไม่มีสิทธิ์จะห้าม แถมยังรู้ดีแก่ใจว่าความรักครั้งนี้ มันเกิดขึ้นก่อนที่มารดาของอาทิตย์จะเสียชีวิตด้วยซ้ำ

            “พักใหญ่ของเธอมันนานแค่ไหนแล้ว หรือจริงๆ แล้วน้าแก้วกับพ่อแอบเป็นชู้กันก่อนแม่พี่ตาย” อาทิตย์นั่งยองๆ ลงตรงหน้าหญิงสาว ก่อนจะจับแขนข้างหนึ่งบีบแรงๆ คาดคั้นเอาความจริง

            “...” ทานตะวันเอาแต่เงียบ พูดอะไรไม่ออกเพราะมันคือเรื่องจริงอย่างที่อีกฝ่ายกล่าว

            “เงียบอย่างนี้แสดงว่าจริง พี่ไม่นึกเลยว่าน้าแก้วจะเป็นคนแบบนี้ อุตส่าห์รักไม่ต่างจากญาติผู้ใหญ่ แต่แท้ที่จริงแล้วก็สันดานเมียน้อยชัด ๆ แอบลักกินขโมยกินของคนอื่น” เขาออกแรงบีบที่ต้นแขนหญิงสาวแรงขึ้นเรื่อยๆ อย่างลืมตัว จนตอนนี้ทานตะวันทำหน้าเหยเกด้วยความเจ็บปวดเต็มที

            “ปล่อยนะพี่อาทิตย์ ตะวันเจ็บ”

            “แค่นี้มันยังไม่ได้เสี้ยวกับความเจ็บปวดที่เธอสองแม่ลูกมอบให้พี่ ทำไมไม่บอกพี่สักคำว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทั้งๆ ที่เธอเองก็คุยกับพี่ตลอด หรือเธอเห็นดีเห็นงามด้วย ใช่สินะ! ถ้าน้าแก้วได้เป็นแม่เลี้ยงของไร่เธอเองก็จะได้มีหน้ามีตา ดีกว่าต้องมาเป็นแค่ลูกแม่บ้านใช่ไหม!

            “ฮึก...ตะวันไม่เคยคิดอย่างนั้นเลยนะคะ ท่านรักกันแล้วตะวันจะห้ามได้ยังไง ก็เหมือนที่เรารักกันยังไงล่ะ” ทานตะวันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเว้าวอน ดวงตาสวยมีหยาดน้ำเอ่อคลอ แค่เพียงกะพริบมันก็ไหลลงอาบสองแก้มทันที

            “ใช่! เรารักกันพี่ถึงได้เสียใจมากยังไงล่ะ คนรักกันคุยกันทุกวันแต่ไม่เคยเล่าอะไรให้ฟังเลย ถึงตายพี่ก็ไม่มีวันอภัยให้เด็ดขาด พวกเธอสองแม่ลูกมันก็ไม่ต่างจากปลิงที่คอยสูบเลือดสูบเนื้อพ่อของพี่หรอก” อาทิตย์ตะโกนใส่หน้าด้วยความเคียดแค้น แม้ว่าเขาจะรักเธอคนนี้มากแค่ไหน แต่ทว่าความเจ็บปวดที่ได้รับ มันกลบความรู้สึกพวกนั้นจนหมดสิ้นไปแล้ว

            เพี๊ยะ!

            “ที่ผ่านมาตะวันหลงคิดว่าพี่เป็นคนมีเหตุผลแต่ไม่ใช่เลย พี่มันงี่เง่าเอาแต่ใจ จิตใจคับแคบ รู้อย่างนี้ตะวันไม่เสียเวลามารักคนอย่างพี่หรอก ฮึก...”

            “พี่ก็ไม่นึกว่าเธอจะเป็นคนเห็นแก่ได้ขนาดนี้เหมือนกัน ก่อนที่เราจะกลายเป็นพี่น้องกัน พี่ขอเปลี่ยนสถานะให้เธอมาเป็นเมียก่อนก็แล้วกัน” พูดจบอาทิตย์ก็ลากตัวหญิงสาวขึ้นไปบนเตียง

            “พี่อาทิตย์จะทำบ้าอะไร ปล่อยตะวันเดี๋ยวนี้นะ” ทานตะวันโวยวายเสียงดัง แต่ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ยอมลดดีกรีความดุดันลงเลยสักนิด เขาตรึงข้อมือทั้งสองข้างไว้บนเตียง ส่งสายตาคมจ้องมองดวงหน้าสวยอย่างโกรธแค้น

            “ปล่อยให้โง่สิ ครั้งนี้ถือว่าเป็นค่าเลี้ยงดูที่พ่อกับแม่พี่ส่งเสียเธอเรียนจนจบก็แล้วกัน” กล่าวจบอาทิตย์ก็โน้มใบหน้าลงไปซุกไซร้ที่ซอกคอขาวอย่างหื่นกระหาย กลิ่นสาวยั่วเย้าปลุกอารมณ์ให้คุกรุ่นขึ้นเป็นเท่าตัวจนไม่อาจห้ามใจ

            ทานตะวันได้แต่ส่ายหน้าไปมา หยาดน้ำใสๆ ไหลลงจากหางตาเป็นสาย เธอไม่เคยนึกเลยว่าจะมีวันนี้ วันที่เธอและเขาต้องกลายมาเป็นศัตรูกัน แม้ว่าจะเคยทำใจไว้บ้างแต่ทว่าพอถึงเวลากลับสร้างความเจ็บปวดให้เกินกว่าที่คิด

            “ตะวันเกลียดพี่อาทิตย์ เกลียดที่สุดในโลก ฮือๆๆ” เจ้าหล่อนตะโกนสุดเสียง แต่ทว่าอีกฝ่ายกลับเงยหน้าขึ้นมาสบตามอง ใบหน้าหล่อแดงก่ำด้วยฤทธิ์ความกำหนัดที่แล่นพล่านในร่าง ยิ่งได้สูดกลิ่นกายหอมเป็นเอกลักษณ์ ยิ่งทำให้ความต้องการท่วมท้นขึ้นเป็นเท่าตัว

            “ได้! เกลียดนักใช่ไหมวันนี้พี่จะทำให้เธอเกลียดยิ่งขึ้นไปอีก” อาทิตย์โน้มใบหน้าคมลงประกบจูบริมฝีปากบาง บดจูบอย่างหนักหน่วงราวกับเธอเป็นที่ระบายความโกรธแค้น มือหนาคลายข้อมือสาวเจ้าให้เป็นอิสระ จากนั้นเลื้อยมาปลดเปลื้องผ้าสไบผืนงามออก เผยให้เห็นเนินอกเต่งตึงตั้งชูชันล่อตาล่อใจ

            ทานตะวันยกมือขึ้นไปวางบนแผ่นหลังชายหนุ่ม เธอทั้งข่วนและหยิกเพื่อให้เขาเจ็บปวดและยอมปล่อยให้เป็นอิสระ แต่ทว่าเรี่ยวแรงแค่นั้นกลับไม่เป็นผลให้เขาระคายเคืองแม้แต่น้อย

            “เพิ่งรู้ว่าเธอชอบความรุนแรง จะเอาอย่างนั้นใช่ไหม” ใบหน้าหล่อผละออกมาเอ่ยด้วยรอยยิ้มมัจจุราช บ่งบอกว่าเขาไม่สะทกสะท้านกับความเจ็บปวดอันน้อยนิดนั่นเลย

            “ฮือๆๆ ตะวันเกลียดพี่ได้ยินไหม เกลียดที่สุดในโลก” เจ้าหล่อนทำได้เพียงร้องไห้ร้องห่ม ตะโกนด่าพร้อมทั้งน้ำตาอย่างหมดทางสู้

            “ยิ่งเธอเจ็บปวดพี่ยิ่งสะใจ ในเมื่อน้าแก้วทำอย่างนั้นกับแม่พี่ได้ พี่ก็จะเอาตัวเธอมาเป็นที่ระบายความใคร่เหมือนกัน” พูดจบเขาก็ก้มหน้าลงอีกครั้ง ส่งปลายลิ้นตวัดเลียยอดปทุมถันสีชมพูระเรื่อ ทานตะวันได้แต่กำมือแน่นๆ ทุบบนแผ่นหลังระรัว แต่ทว่าความเสียวกลับแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ทำให้ความพยศเปลี่ยนเป็นความสมยอมอย่างช่วยไม่ได้ ความชำนาญของเขาทำให้หญิงสาวอ่อนระทวยได้อย่างง่ายดาย

            ผ้าซิ่นตีนจกถูกปลดเปลื้องติดมือเขาออกไป ทำให้เรือนร่างขาวนวลเนียนมีเพียงแพนตี้ตัวจิ๋วบดบังของสงวนอยู่

            “อื้อ...อ่อย...”

            “เป็นเมียพี่นะตะวัน” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงกระเส่าราวกับโหยหาสิ่งนี้มาแสนนาน ส่งสายตาอันหยาดเยิ้มมองดวงหน้าสวยอย่างเสน่หา ในวินาทีนี้ไม่มีอะไรจะหยุดความต้องการเขาได้เสียแล้ว

            “ถ้าพี่ไม่ยอมหยุด ฮึก...ความรักที่ตะวันเคยมีให้มันจะไม่เหลือแม้แต่นิดเดียว” เจ้าหล่อนขู่เขาพร้อมทั้งน้ำตา แม้ว่าจะไม่สามารถหยุดอีกฝ่ายได้ แต่ทว่าเธอได้กล่าวเตือนแล้วหากมีอะไรเกิดขึ้น ทุกอย่างมันจะต้องดำเนินไปตามนั้น

            “พี่ไม่สนอะไรทั้งนั้น ขอแค่ได้ทำลายเธอให้น้าแก้วเจ็บปวดพี่ก็พอใจแล้ว” คำพูดของเธอไม่ได้มีผลต่อจิตใจเขาเลย นั่นทำให้ทานตะวันเจ็บปวดมากยิ่งขึ้นไปอีก

            ....

....(NC)

….

            อาทิตย์ฟลุบตัวทับร่างบอบบางอยู่อย่างนั้น เสียงลมหายใจหอบเหนื่อยของชายหนุ่มดังระงมข้างใบหูสวย ก่อนที่เขาจะเอียงหน้ามาพรมจูบที่พวงแก้มขาวอย่างเสน่หา ในตอนนั้นหยาดน้ำใสๆ กลับไหลลงมาจากหางตาของฝ่ายหญิง ไม่นานเสียงสะอื้นก็ตามมาติดๆ

            “ฮึก....ออกไปจากตัวตะวันเดี๋ยวนี้” น้ำเสียงเย็นยะเยือกดังขึ้นอย่างแผ่วเบา มือน้อยๆ ดันร่างกำยำออกแม้รู้ว่าไม่มีทางสำเร็จแต่กลับไม่ยอมหยุด

            “ทำไมไล่ผัวตัวเองอย่างนี้ล่ะครับตะวันเมียพี่” เสียงเข้มเอ่ยอย่างน่าหมั่นไส้ มือหนาสอดไปที่แผ่นหลังสวย เพื่อกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น

            “พอใจพี่แล้วก็ปล่อย ตะวันจะออกไปร่วมงานแต่งแม่” คนพูดเอียงหน้าหนีเพราะไม่อยากมองหน้าคนใจร้ายให้เจ็บช้ำ

            “พี่สบายตัวแล้วจะไปไหนก็ไป แล้วอย่าปากมากบอกว่าพี่กลับมาแล้วล่ะ ตอนนี้ไม่อยากเจอหน้าใครทั้งนั้น” พูดจบเขาก็โน้มใบหน้าลงไปหมายจะหอมแก้มสาวเจ้า แต่ทว่าทานตะวันกลับเอียงหน้าหนี

            “พอได้แล้ว! แค่นี้ตะวันก็ขยะแขยงพี่เต็มทนแล้ว”

            “ขยะแขยงงั้นเหรอ ใครกันที่บอกรักพี่มาตั้งแต่เด็กจนโต ใครกันที่คอยเอาอกเอาใจพี่มาตลอด โดนแค่นี้ทำเป็นเล่นตัวงั้นเหรอ อย่าหวังว่าจากนี้ไปจะมีความสุข ไม่ว่าจะเป็นตัวเธอเองหรือแม้แต่น้าแก้ว” อาทิตย์ใช้มือล็อกดวงหน้าสวยให้มาเผชิญหน้า จากนั้นก้มหน้าลงไปบดจูบอย่างหนักหน่วง เพื่อตอบแทนความเมินเฉยของเจ้าหล่อนให้สาสม

            เมื่อโดนหยามศักดิ์ศรี น้ำตาของทานตะวันก็ไหลพรากลงมาไม่หยุดหย่อน เมื่อเขาพอใจแล้วก็ผละใบหน้าออกมา ลุกขึ้นจากตัวเธอแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างอารมณ์เสีย

            “ฮึก...ฮือๆๆๆ ตะวันจะไม่มีวันอภัยให้คนอย่างพี่แน่นอน” เจ้าหล่อนมองตามหลังเขาไปที่ประตูห้องน้ำ ดวงตาสวยแดงก่ำเพราะผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักหน่วง จากนั้นก็รีบเก็บอาภรณ์ขึ้นมาสวมใส่โดยเร็ว แล้วรีบออกไปจากห้องนรกแห่งนี้

            ทางด้านอาทิตย์ที่อยู่ในห้องอาบน้ำ เขาเปิดน้ำจากฝักบัวให้ไหลลงมาเป็นสาย ลงมากระทบร่างที่กำลังนั่งอยู่บนพื้นอย่างหมดอาลัยตายอยาก น้ำตาลูกผู้ชายไหลลงมาแต่ทว่ากลับถูกชะล้างไปพร้อมกับน้ำจากฝักบัว มือหนาทั้งสองข้างสางผมสีดำขลับราวกับกลัดกลุ้มเป็นที่สุด เมื่อความเคียดแค้นลดระดับดีดรีลง สติก็บังเกิดและทำให้ความรู้สึกผิดผุดขึ้นในหัวทันที

            “โธ่โว้ยยย! ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยวะ ทำไม!

            อาทิตย์ตะโกนร้องสุดเสียงด้วยความเจ็บปวดในหัวใจ เขาไม่อยากจะทำอย่างนี้เลยสักนิด แต่เมื่อนึกถึงสิ่งที่มารดาของทานตะวันทำเอาไว้ มันก็เกินที่จะให้อภัยได้ จะไม่มีผู้หญิงคนไหนมาแทนที่มารดาของเขาได้...ไม่มีวัน

 

           

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #1 วนัน (@konwan) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 20:02

    แแค่เริ่มต้น

    #1
    0