ตอนที่ 10 : เสียท่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 511
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    7 ก.พ. 62

:: ๑๐ ::

เสียท่า

         

            หลังจากทานมื้อเที่ยงเสร็จแล้ว น้ำฟ้าก็ออกมานั่งรับเย็นๆ พร้อมกับถักผ้าพันคอที่ศาลาในสวนข้างบ้าน คนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวข้างกันนั้นก็คือคิมหันต์นั่นเอง เจ้าเด็กน้อยกำลังนั่งระบายสีภาพการ์ตูนอย่างตั้งใจ ส่วนเหมันต์ก็เข้าไปทำงานในไร่เหมือนเช่นทุกวัน

            “สวยจังเลยครับน้องคิม” น้ำฟ้าเอ่ยชมลูกเลี้ยงเพื่อให้กำลังใจ เห็นความมุ่งมั่นตั้งใจของคิมหันต์ ก็ทำให้เธอนึกถึงผู้เป็นสามีทันที เขาถ่ายทอดดีเอ็นเอความมุ่งมั่นตั้งใจมาให้กับลูกชายอย่างไม่มีผิดเพี้ยน

            “จริงๆ เหรอครับคุณแม่” เจ้าเด็กน้อยเงยหน้าขึ้นมามอง ยิ้มแทบไม่ยอมหุบจนแก้มอวบอูมนั้นแทบจะปริเลยทีเดียว

            “จริงสิครับ อีกหน่อยก็จะได้ไปโรงเรียนแล้วน้องคิมต้องได้ที่หนึ่งของชั้นแน่นอนครับ”

            “น้องคิมอยากไปโรงเรียนแล้วครับ เมื่อไหร่คุณพ่อจะพาน้องคิมไปก็ไม่รู้”

            “ใกล้แล้วล่ะครับ น้องคิมรอแปบนึงนะเดี๋ยวคุณพ่อพาไปโรงเรียนแน่นอน”

            “ครับคุณแม่”

            “ถ้างั้นก็ระบายสีต่อนะครับ เสร็จแล้วจะได้เอาไปอวดคุณพ่อไง”

            “ครับผม”

            คิมหันต์ก้มลงไปลงไปสนใจระบายสีบนกระดาษต่อ ส่วนน้ำฟ้าก็เริ่มถักผ้าพันคอต่อเช่นเดียวกัน จากนั้นไม่นานโทรศัพท์มือถือเธอมีสายโทรเข้ามา

            Rrrrr….

            เบอร์ที่โชว์หราอยู่บนหน้าจอเป็นเบอร์จากต่างประเทศนั่นเอง ทำให้เธอนึกถึงน้องสาวตนเองขึ้นมาทันที ตั้งแต่ไปอยู่ที่นั่นน้ำค้างไม่ได้ติดต่อกลับมาเลย หรือว่าจะเป็นน้องสาวเธอจริงๆ คิดได้อย่างนั้นน้ำฟ้าก็ยิ้มออก แล้วเดินออกจากศาลาไปเพื่อไม่ให้คิมหันต์ได้ยินและสงสัยก่อนจะกดรับสายทันที

            “ฮัลโล” เธอตื่นเต้นเล็กน้อยลุ้นให้ปลายสายเป็นเสียงที่คุ้นหูของน้องสาว

            (พี่ฟ้านี่ฉันเองฮือๆๆ) น้ำค้างร้องไห้ร้องห่มเสียงดังผ่านสายมา ทำให้น้ำฟ้าถึงกับยกมือขึ้นมาทาบหน้าอกด้วยความตกใจ

            “แกเป็นอะไรน้ำค้างใครทำอะไรแก!

            (ฉันโดนมันซ้อม ฮือๆๆ ไอ้แซนมันนอกใจฉันไปมีเมียฝรั่ง หลอกเอาเงินฉันไปหมดแล้ว)

            “แล้วตอนนี้แกอยู่ไหน ถ้ามันไม่ไหวก็รีบกลับมาเมืองไทยเถอะนะ”

            (ฉัน...ฉันไม่มีเงินติดตัวเลยสักบาท มันเอาไปหมดแล้วพี่ ฮือๆๆ ตอนนี้มันออกไปพลอดรักกับเมียฝรั่ง มันไล่ฉันออกจากห้อง มันไล่ให้ฉันไปขายตัว ฉันไม่รู้จะทำยังไงแล้วพี่)

            “แกตั้งสตินะน้ำค้าง คิดดูดีๆ ว่ามันพอจะมีอะไรที่ขายพอเป็นค่าเครื่องบินได้บ้าง”

            (......) น้ำค้างเงียบเหมือนกำลังใช้ความคิด

            “น้ำค้างแกยังอยู่ในสายรึเปล่า”

            (อยู่พี่ ฉันกำลังคิดหาทางออกอยู่ ฉันนึกออกแล้ว ฉันมีแหวนเพชรที่พ่อเลี้ยงให้ฉันไว้วงหนึ่งฉันจะขาย เพื่อซื้อตั๋วเครื่องบินกลับบ้าน)

            “ถ้าอย่างนั้นรีบกลับมานะ พ่อเลี้ยงยังต้องการแกอยู่ เขาเป็นคนดีมากถ้าแกได้มาอยู่ที่นี่แกคงจะมีความสุขมาก” เธอรู้สึกเจ็บปวดที่หัวใจมากเหลือเกินเมื่อเอ่ยประโยคนี้ออกไป ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงแล้วสินะ วันที่ตัวจริงของเขากลับมาทวงทุกอย่างคืน เธอพร้อมที่จะทำให้น้องสาวมีความสุขที่สุด แม้ว่าตนเองจะเจ็บปวดมากแค่ไหนก็ตาม

            (ถ้ายังไงฉันจะโทรหาพี่อีกทีนะ)

            “ดูแลตัวเองดีๆ ล่ะฉันเป็นห่วงแกนะ”

            (ฉันขอโทษนะที่ทำให้พี่ต้องเดือดร้อนไปด้วย) น้ำค้างเองก็รู้สึกผิด เมื่อรู้ว่าสิ่งที่ตนเองทำมันได้ทำลายชีวิตของลูกผู้หญิงคนหนึ่งไปเสียแล้ว

            “ไม่เป็นไรหรอกเรามีกันแค่สองพี่น้องนะ ฉันทำเพื่อแกได้ทุกอย่าง”

            (ขอบคุณนะพี่ฮือๆๆ ฉันสัญญาว่าจะกลับเมืองไทยให้เร็วที่สุด แค่นี้ก่อนนะพี่ไอ้แซมมันเข้ามาแล้ว)

            ตู๊ดๆๆๆ

            “น้ำค้าง! น้ำค้าง!” ไม่มีประโยชน์อะไรเพราะน้ำค้างได้ตัดสายไปเสียแล้ว “ฉันจะรอแกกลับมีที่นี่นะ” น้ำฟ้าพูดกับตนเองเบาๆ ก่อนจะเดินเข้าไปหาลูกเลี้ยง

            “ใครโทรมาครับคุณแม่”

            “เพื่อนแม่น่ะครับ แล้วน้องคิมระบายสีเสร็จหรือยังครับเนี่ย”

            “เสร็จแล้วครับ”

            “ถ้าอย่างนั้นเรากลับเข้าไปในบ้านกันเถอะจ้ะ”

            “ครับคุณแม่”

            น้ำฟ้าเดินจูงมือลูกเลี้ยงเข้าไปในบ้านด้วยความเป็นกังวล เธอจะต้องจากที่นี่ไปแล้วจริงๆ อย่างนั้นหรือ คิดแล้วก็รู้สึกใจหายเพราะที่ไร่แห่งนี้ได้เติมเต็มชีวิตที่เธอเคยวาดฝันเอาไว้ให้เป็นความจริง จากนี้เป็นต้นไปเธอจะทำทุกวินาทีมีค่าที่สุด เพื่อให้การจากไปในครั้งนี้เป็นความทรงจำดีๆ ตลอดไป

*-*-*-*-*-*

            หลังจากนอนคิดหาวิธีทำให้เหมันต์เป็นของเธอมาหลายวันและในที่สุดวันนี้ก็มาถึงเสียที หลังจากเธอได้วางยานอนหลับทุกคนในบ้านรวมถึงน้ำฟ้าและคิมหันต์ด้วย คำปองก็ออกมายืนรอพ่อเลี้ยงเหมันต์อยู่หน้าบ้านอย่างร้อนใจ นั่นเพราะวันนี้ฉัตรชัยได้โทรมาบอกเธอว่าจะทำทีชวนเหมันต์ดื่มในไร่ จะมอมให้เมาก่อนจะมาส่งให้เธอถึงที่บ้าน เจ้าหล่อนได้ยินอย่างนั้นก็ยิ้มอย่างพอใจแม้ว่าจะยังรู้สึกโกรธเคืองฉัตรชัยอยู่ก็ตาม

            ยืนรออยู่สักพักรถจิ๊บสองคนก็ขับมาจอดที่หน้าบ้าน คันหนึ่งเป็นของเหมันต์ที่ขับมาโดยไอ้พล ส่วนอีกคันเป็นรถของฉัตรชัย เมื่อรถจอดสนิทแล้วทั้งสองก็พยุงตัวเหมันต์ที่อยู่ในอาการเมามาย มาหาคำปองที่หน้าบ้าน เห็นอย่างนั้นเจ้าหล่อนก็ยิ้มมุมปากด้วยความพอใจ

            “ทางนี้เรียบร้อยหรือยัง” เดินมาถึงฉัตรชัยก็เอ่ยถามเจ้าหล่อนทันที

            “เรียบร้อยแล้ว อย่างฉันไม่เคยพลาดหรอก” เธอเบ้หน้าใส่อีกฝ่ายอย่างไม่ยี่หระ

            “จะให้เอาตัวพ่อเลี้ยงไปไว้ที่ไหน หรือจะจัดการในห้องนั่งเล่นซะเลย”

            “จะบ้าเหรอไปที่ห้องนอนฉัน” ว่าแล้วเธอก็เดินนำหน้าไป ส่วนฉัตรชัยและพลก็พยุงร่างไร้สติสัมปชัญญะของเหมันต์ตามหลังไป

            เมื่อมาถึงห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ของคำปองแล้ว ทั้งสองหนุ่มก็วางตัวเหมันต์ลงบนเตียง เหมันต์เอาแต่นอนกระสับกระส่ายด้วยอาการเมามาย ใบหน้าแดงก่ำจากฤทธิ์แอลกอฮอล์

            “ออกไปได้แล้วที่เหลือฉันจะจัดการเอง” เมื่อหมดประโยชน์เธอก็ไล่ทั้งสองหนุ่มออกไปทันที

            “ขอให้มีความสุขละกัน แต่ฉันว่าพ่อเลี้ยงคงจะไม่ถึงใจเท่ากับฉันหรอกนะเธอว่าไหมหึๆ” ก่อนออกไปฉัตรชัยก็ไม่วายเอ่ยแซวเพื่อความสะใจ

            “ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ” เธอชี้มือไปที่ประตู ทำสีหน้าถมึงทึงใส่คนทั้งสอง

            ฉัตรชัยหัวเราะเบาๆ ก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับสมุน ส่วนคำปองก็รีบไปล็อกประตูห้องไว้แล้วเดินกลับเข้ามาไปหยิบยาปลุกเซ็กส์ที่ฉัตรชัยเคยให้ไว้ เธอมองยากับเหมันต์สลับกันเพื่อชั่งใจว่าจะเอายังไงดี เมื่อตัดสินใจได้แล้วเจ้าหล่อนก็เดินตรงมาที่เตียง

            “พ่อเลี้ยงดื่มน้ำหน่อยนะคะ” เธอนำยาไปบดละลายในน้ำให้เหมันต์ดื่ม ก่อนจะยิ้มมุมปากอย่างพอใจ

คำปองนั่นลงข้างคนเมาก่อนจะเอื้อมมือเรียวเข้าไปสัมผัสที่สาบเสื้อของเหมันต์ ลูบไล้เบาๆ ดวงตาคู่สวยก็จ้องมองดูใบหน้าหล่อที่เริ่มมีหนวดเครายาวขึ้นมาจนดกดำ นั่นทำให้ความต้องการของเธอนั้นพลุ่งพล่านมากขึ้นไปอีก

ตอนนี้เสื้อยีนสีกรมท่าของเหมันต์ถูกปลดเปลื้องออกมาจากตัวแล้ว นั่นทำให้คำปองตื่นตาตื่นใจเมื่อได้เห็นรูปร่างกำยำสมชายของอีกฝ่าย กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ หน้าท้องที่ขึ้นซิกแพ็คเป็นลอนชัดเจน ผิวสีแทนตามฉบับหนุ่มบ้านไร่ช่างยั่วตายั่วใจหญิงสาวเสียเหลือเกิน

            “น้ำฟ้าฉันรักเธอนะ อยู่กับฉันไปตลอดได้ไหม” จู่ๆ เหมันต์ก็ละเมอออกมา ทำเอาคำปองถึงกับชะงัก เพราะอีกฝ่ายเรียกชื่อน้ำฟ้าแทนที่จะเป็นน้ำค้าง เธอคิดว่าเหมันต์คงจะเมาจนไร้สติไปเสียแล้ว        

            “นี่คำปองเองค่ะพ่อเลี้ยง เราจะมีความสุขด้วยกันนะคะ” ว่าแล้วเธอก็ถอดเสื้อนอนสายเดี่ยวสีขาวออกจนเหลือเพียงเรือนร่างอันเปลือยเปล่า จนทำให้หน้าอกที่เต่งตึงสมวัยสาวโดดเด้งออกมา ก่อนจะขึ้นไปนั่งคร่อมบนตัวชายหนุ่ม โน้มใบหน้าลงไปซุกไซร้ที่ซอกคอของเหมันต์ สูดกลิ่นหอมเป็นเอกลักษณ์ให้ชื่นใจ เหมันต์ดึงตัวเจ้าหล่อนขึ้นมามองให้ชัดๆ ภาพที่เห็นช่างเบลอเหลือเกิน เจ้าตัวจึงสะบัดหน้าอีกครั้งก่อนจะมองเห็นคำปองเป็นน้ำฟ้ากำลังส่งยิ้มให้อยู่ตรงหน้า เหมันต์ยิ้มร่าเมื่อรู้ว่าเป็นภรรยาตนเอง

            “น้ำฟ้า”

            “ค่ะน้ำฟ้าก็น้ำฟ้า วันนี้หนูจะเป็นน้ำฟ้าให้คุณเอง” ว่าแล้วคำปองก็โน้มใบหน้าลงไปประกบจูบพ่อเลี้ยงหื่นทันที เหมันต์ตอบรับรสสวาทของเจ้าหล่อนอย่างไม่คิดอะไรมาก เพราะเข้าใจว่าเธอคนนี้คือน้ำฟ้าภรรยาของตนเอง

           

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #4 ChanchanYoPo (@ChanchanYoPo) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 19:02
    โอ้ยยย ไมเป็นงี้ ฮือๆ
    #4
    0
  2. #3 0856964942 (@0856964942) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 มกราคม 2562 / 13:37
    ไหงพระเอกกินเรียบเลยอะสงสารนางเอกชักดราม่าระ
    #3
    0