ยั่วรักคุณบอส

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,648 Views

  • 9 Comments

  • 70 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    97

    Overall
    2,648

ตอนที่ 8 : นายตัวร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 535
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    8 ม.ค. 62

:: [8] ::

นายตัวร้าย

 

            “อ้าว! บอสมาได้ไงครับ” เมื่อรู้ว่าเป็นบอสพี่มาร์คก็ตกใจเล็กน้อย เพราะคงไม่คิดว่าระดับผู้บริหารจะมาทานอาหารริมทางอย่างนี้

            “พอดีว่าหมิวชวนมาทานข้าวน่ะ ขอร่วมโต๊ะด้วยคนนายคงไม่มีปัญหานะ” ขอนั่งร่วมโต๊ะแต่ทว่าน้ำเสียงกลับแข็งกระด้าง ไม่มีมารยาทเอาซะเลย

            “เชิญเลยครับบอส” พี่มาร์คขยับเก้าอี้ให้บอส ส่วนหมิวก็เดินมานั่งฝั่งเดียวกับฉัน นางยังคงยิ้มให้ราวกับนางฟ้าผู้มีจิตใจโอบอ้อมอารี มีเมตตาต่อสัตว์โลก

            เมื่อทุกคนนั่งร่วมโต๊ะกันแล้วกลับไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมา พี่มาร์คมองหน้าฉันเชิงตั้งคำถามว่าโอเคไหมกับการที่มีคนอื่นมาร่วมโต๊ะด้วย ฉันส่งยิ้มให้เขาเป็นการตอบกลายๆ

            “ดูท่าทางเธอจะสนิทกับพี่มาร์คมากๆ เลยนะดาว ถึงขนาดมาทานข้าวกันสองต่อสองอย่างนี้ สงสัยคงจะเป็นมากกว่าคนรู้จักกันแน่ๆ” หมิวเป็นคนทำลายความเงียบด้วยคำถามที่ไม่ควรจะถามเลยสักนิด หล่อนจะมายุ่งวุ่นวายกับชีวิตฉันทำไม

            “ดูท่าทางเธอกับบอสก็คงจะสนิทสนมกันไม่น้อยเหมือนกันนะ” ฉันเหลือบตามองบอสแวบหนึ่งก่อนจะหันมามองหมิว

            “ไม่ขนาดนั้นหรอก แค่บอสยอมมาทานข้าวกับฉันก็ดีใจมากแล้ว ไม่เหมือนเธอที่...” หมิวทำท่าทีเหนียมอายอย่างน่าหมั่นไส้ ทิ้งท้ายด้วยคำพูดที่ทำเอาฉันอยากจะรู้ซะเต็มประดา นางไปรู้อะไรเกี่ยวกับฉันมาถึงได้พูดอย่างนี้

            “ฉัน...ฉันทำอะไร” ฉันขมวดคิ้วมองหน้าหมิวอย่างสงสัย

            “เปล่า...ไม่มีอะไรทำไมเธอทำหน้าซีเรียสอย่างนั้นเนี่ย ฉันแค่พูดเล่นเองนะ” หมิวหัวเราะเบาๆ อย่างน่าหมั่นไส้ นางทำตัวราวกับเป็นคนดีนักหนา แต่ฉันรู้ว่าที่นางพูดมาทั้งหมดต้องการประชดฉัน

            “เราสองคนสนิทกันมาก สนิทที่สุดเลยล่ะ หมิวทั้งสวยและน่ารักขนาดนี้ใครได้อยู่ใกล้ก็หลงทุกรายนั่นล่ะ” บอสเอ่ยพลางส่งยิ้มให้หมิว ราวกับต้องการเอาชนะฉันซะอย่างนั้น

            “แหม!!! บอสก็ชมหนูเกินไปแล้วค่ะ” นางยังคงทำท่าทางเหนียมอาย แต่จู่ๆ ทำหน้าเหมือนนึกอะไรบางอย่างได้ “เอ้อ! แล้วที่บอสบอกว่าเธอโกหกเรื่องไม่ได้ชอบผู้ชายรวยๆ จริงหรือเปล่าดาว” หมิวหันมามองฉันทำตาปริบๆ ใสวิ๊งเป็นประกาย ดูใสซื่อสุดๆ

            “ใช่! ฉันไม่ได้ชอบผู้ชายรวยแล้ว ไม่งั้นฉันคงไม่มาดินเนอร์กับพี่มาร์คอย่างนี้หรอก จริงไหมคะพี่มาร์ค” ฉันหันไปส่งยิ้มให้พี่มาร์ค โดยไม่ลืมปรายตามองบอสเป็นการบอกเขากลายๆ ด้วย

            “เอ่อ...จริงครับ” พี่มาร์ครับคำอย่างงงๆ

            ในระหว่างนั้นพนักงานก็นำอาหารที่ฉันกับพี่มาร์คสั่งไว้มาเสิร์ฟที่โต๊ะ เป็นเมนูอาหารอีสานล้วนๆ ฉันเองก็อยากรู้ว่าคนอย่างบอสจะทานมันได้หรือเปล่า

            “รับอะไรเพิ่มอีกไหมครับ” เมื่อวางเมนูบนโต๊ะครบแล้ว พนักงานหนุ่มก็ยืนเอ่ยถามด้วยท่าทีสุภาพ

            “ไม่ทราบว่ามีอาหารตามสั่งไหมคะ” หมิวคงคิดว่าบอสทานอาหารพวกนี้ไม่ได้ จึงเอ่ยถามหาเมนูอื่นๆ พอที่จะทานได้

            “เอาแบบเดิมมาอีกชุดนึงครับ”

            “ห๊ะ! บอสทานได้เหรอคะ นี่มันอาหารอีสานนะ” ดูท่าทางหมิวจะตกใจไม่น้อยที่บอสสั่งอย่างนั้น ถ้าคิดว่าบอสทานอาหารอีสานไม่ได้แล้วทำไมถึงได้ชวนมาล่ะ หมิวต้องการอะไรกันแน่

            “ถ้าเธอคิดว่าบอสทานอาหารอีสานไม่ได้ แล้วทำไมถึงชวนมาที่นี่ล่ะหมิว” ฉันอยากรู้ว่านางจะตอบยังไง ยิ่งได้พูดคุยฉันยิ่งรู้สึกว่าหมิวมีลับลมคมในที่ซ่อนเร้นไว้เยอะแยะมากมาย

            “ก็...”

            “ก็แฟนฉันชวนมาทั้งที ไม่ว่าอะไรก็ทานได้ทั้งนั้นล่ะ” ในขณะที่หมิวกำลังคิดหาคำตอบอยู่นั้น บอสก็เป็นฝ่ายตอบเสียเอง

            คิดเหรอว่าทำอย่างนี้แล้วฉันจะรู้สึกเสียใจ ดีเสียอีกที่มีคนมารับช่วงต่อเสียที ฉันอยากหลุดพ้นบ่วงกรรมนี้ตั้งนานแล้ว หมิวสวยกว่าฉันตั้งเยอะ คงจะสามารถช่วยเป็นที่ระบายความใคร่ได้เป็นอย่างดีเลยล่ะ

            “ว้าว! สรุปว่าเธอเป็นแฟนกับบอสแล้วใช่ไหม ดีใจด้วยนะหมิว สมใจอยากเธอแล้วสินะ” ฉันแสร้งทำเป็นยิ้มดีใจกับหมิว จนนางนั่งเอ๋อแดรกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มตอบ คงไม่คาดคิดว่าบอสจะพูดคำว่าแฟนออกมา

            “ขอบใจจ้ะดาว” นางหันมายิ้มให้ฉันก่อนจะไปเอ่ยกับบอส “บอสจะเซอร์ไพรซ์หนูก็น่าจะไปที่โรแมนติกกว่านี้หน่อยนะคะ”

            “ที่ไหนก็เหมือนกันนั่นล่ะ เพราะถึงยังไงเธอก็ได้เป็นแฟนฉันแล้วนี่นา” บอสส่งยิ้มให้หมิว

            ทำไปเถอะถึงยังไงฉันก็ไม่ได้หึงหวงหรอก เหมาะกันซะเหลือเกินผีเน่ากับโลงผุ

            “หนูไม่นึกเลยว่าบอสจะหวานได้ถึงขนาดนี้ เขินนะคะเนี่ย” หมิวยิ้มเขินๆ เห็นแล้วน่าหมั่นไส้ชะมัด

            “ดาวทานคอหมูย่างลองดูสิ อร่อยมาก พี่มาทีไรต้องสั่งทุกครั้งเลยนะ” พี่มาร์คใช้ส้อมชี้ไปที่จานคอหมูย่างบนโต๊ะ ฉันจึงยิ้มให้เขาก่อนจะขอให้ทำบางอย่าง

            “พี่มาร์คป้อนดาวหน่อยสิคะ”

            “อะ...เอาอย่างนั้นจริงดิ” พี่มาร์คยิ้มเขินๆ ดูท่าทางน่ารักเชียว ส่วนบอสน่ะเหรอมองฉันตาแข็งเลยทีเดียว ให้มันรู้ไปว่าคู่ของฉันก็หวานไม่ได้น้อยหน้าเขาเช่นกัน

            “จริงสิคะ อ้า...” พูดจบฉันก็อ้าปากรอ พี่มาร์คจึงใช้ส้อมจิ้มไปที่คอหมูย่างชิ้นพอดีคำ นำมาป้อนให้ฉันอย่างตั้งใจ

            “อร่อยไหมครับ”

            “อื้ม...อร่อยมากค่ะ”

            “อร่อยก็ทานให้เยอะๆ นะครับ เอาไว้วันหลังพี่จะพามาอีก”

            “ขอบคุณค่ะพี่มาร์ค หนูชอบที่พี่เป็นสุภาพบุรุษอย่างนี้ล่ะค่ะ คงไม่มีผู้ชายคนไหนจะดีกว่าพี่มาร์คอีกแล้ว” ฉันทานข้าวต่อไปโดยไม่หันไปสนใจบอสกับหมิวเลยสักนิด พูดคุยกับพี่มาร์คด้วยรอยยิ้ม ราวกับว่าเพื่อนร่วมโต๊ะเป็นเพียงอากาศไม่มีตัวตนอะไรเลย

            แกร๊ง!

            บอสกระแทกช้อนลงบนโต๊ะเสียงดังจนทุกคนบนโต๊ะหยุดชะงัก แล้วหันไปมองเป็นตาเดียวกัน ทำให้บรรยากาศในการทานข้าวกร่อยลงในพริบตา

            “บอสเป็นอะไรหรือเปล่าคะ” หมิวเอ่ยถามเสียงเบาราวกับกลัวว่าจะโดนอีกฝ่ายวีนให้

            “ฉันจะกลับแล้ว ถ้าจะกลับพร้อมกันก็ตามมาละกัน” พูดจบบอสก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ตึงตัง ปรายตามองฉันอย่างไม่พอใจ จากนั้นรีบเดินออกไปจากร้านโดยยังไม่ได้ทานอะไรแม้แต่คำเดียว

            “ฉันต้องไปแล้วนะดาว” นางยิ้มมุมปากให้ฉันราวกับพอใจที่บอสโมโหโกรธาออกไปอย่างนั้น “ไปแล้วนะคะพี่มาร์ค ไว้เจอกันที่บริษัทค่ะ”

            “ครับผม” พี่มาร์คยิ้มให้ตามมารยาท

            หมิวรีบเดินตามหลังบอสไป ส่วนฉันเองก็อดไม่ได้ที่จะมองตามหลังคนทั้งสอง ทำไมบอสต้องทำทีเหมือนไม่พอใจอย่างนั้น จะรั้งฉันไว้เพื่ออะไรในเมื่อตัวเองก็มีหมิวอยู่แล้วทั้งคน ผู้ชายอะไรเห็นแก่ตัวที่สุด

            “ดาวโอเคไหมอ่ะ”

            เมื่อได้ยินคำถามฉันก็หันไปยิ้มให้พี่มาร์ค “โอเคอะไรคะพี่มาร์ค” ฉันยิ้ม          

            “ก็เรื่องที่บอสทำเหมือนไม่พอใจเราสองคน”

            “ทำไมพี่มาร์คคิดว่าบอสไม่พอใจเราล่ะคะ บางทีเขาอาจจะเป็นบ้าไปเองก็ได้”

            “ก็ตอนที่บอสเดินเข้ามา เขาพูดจาเหมือนรู้จักดาวเป็นอย่างดี พี่เลยเข้าใจว่าดาวอาจจะเคยสนิทสนมกับบอสมาก่อน”

            “หนูไม่ได้สนิทกับบอสขนาดนั้นหรอกค่ะ ถ้าจะมีรู้จักกันบ้างก็คงเป็นเพราะทำงานในออฟฟิศเดียวกันนั่นล่ะ พี่มาร์คอย่าคิดมากเลยนะคะ” พี่มาร์คคงยังไม่รู้เรื่องที่ฉันเคยบอสชอบบอสสินะถึงได้ถามอย่างนี้ อาจเป็นเพราะฝ่ายวิศวกรรมไม่ได้อยู่ในตัวสำนักงานเลยอาจจะไม่รู้ข่าวพวกนี้ อีกอย่างพวกผู้ชายคงไม่ค่อยสนใจกับเรื่องพวกนี้เท่ากับผู้หญิงหรอก

            “ออ...งั้นเหรอครับ ถ้างั้นทานต่อกันเถอะเดี๋ยวพี่จะไปส่งที่บ้าน”

            “ไม่เป็นไรค่ะพี่มาร์คหนูนั่งรถเมล์กลับเองได้”

            “ดาวบอกว่าเราเป็นแฟนกันเองนะ เป็นแฟนกันจะไปส่งที่บ้านไม่เห็นแปลกเลย” พี่มาร์คดูเขินๆ เมื่อเอ่ยคำว่าแฟน

            “พี่มาร์คไม่ได้ว่าใช่ไหมที่หนูขี้ตู่เอาเองอย่างนี้”

            “จะว่าทำไมล่ะในเมื่อพี่เองก็อยากจะเป็นแฟนกับดาวเหมือนกัน ตอนนี้เราเป็นแฟนกันแล้วนะ”

            “ถ้างั้นก็ตามใจพี่มาร์คค่ะ” ฉันยิ้มหวานให้เขาอย่างเลยตามเลย แม้ว่าจะรู้สึกดีกับพี่มาร์คไม่น้อย แต่ทว่ามันกลับเร็วเกินไปกับคำว่าแฟน ฉันไม่น่าพลั้งปากไปอย่างนั้นเลย แต่ไม่เป็นไรถือซะว่าทำเพื่อตัวเองละกัน ได้เป็นแฟนพี่มาร์คคงจะดีกว่าต้องเป็นเมียลับๆ ของบอสหลายเท่า

 

            หลังจากทานมื้อเย็นเสร็จแล้ว พี่มาร์คก็มาส่งที่หน้าบ้าน แต่ฉันไม่ได้ชวนเขาไปข้างในด้วยหรอก เพราะกลัวว่าแม่จะไม่พอใจเอา รายนั้นเชียร์บอสจนออกนอกหน้าซะขนาดนั้น มีหวังฉันโดนด่าจนหูชาแน่ๆ

            “ขอบคุณนะคะพี่มาร์ค” ฉันเอยหลังจากลงรถมาแล้ว

            “ไม่เป็นไรครับ ว่าแต่จะไม่ชวนพี่เข้าไปไหว้แม่บ้างเหรอ”

            “เอาไว้วันหลังนะคะ วันนี้คงไม่สะดวกเท่าไหร่ อีกอย่างวันนี้หนูไม่ได้โทรบอกแม่ว่าจะกลับดึกด้วยอ่ะ กลัวว่าท่านจะเอ็ดเอาน่ะสิ”

            “งั้นพี่ไม่กวนแล้ว ฝันดีนะครับดาว”

            “เช่นกันค่ะพี่มาร์ค” ฉันส่งยิ้มหวานพร้อมทั้งโบกมือหยอยๆ ให้เขา หลังจากนั้นพี่มาร์คก็ออกรถไป

            วันนี้กลับบ้านดึกกว่าปกติ ทำให้ร้านขายข้าวแกงหน้าบ้านถูกปิดไปเรียบร้อยแล้ว ป่านนี้ทุกคนคงนั่งรวมตัวกันที่หน้าจอทีวีเหมือนเช่นเคยสินะ

            “แม่หนูกลับมาแล้วค่ะ ซื้อขนมมาฝากด้วยน้า” ฉันตะโกนเสียงดังเข้าไปในบ้าน ขณะถอดรองเท้าอยู่หน้าประตู โดยยังไม่ได้หันไปมองข้างในเลยสักนิด

            “ไม่ต้องเอาของกินมาล่อฉันเลย ฉันไม่ชอบไอ้ผู้ชายคนนั้น พรุ่งนี้ไปบอกเลิกมันเลยนะ”

            เอ๋!

            เมื่อได้ยินแม่พูดอย่างนั้นฉันก็ขมวดคิ้วเป็นปมด้วยความสงสัย ทำไมแม่รู้เรื่องเร็วอย่างนี้ แล้วรู้ได้อย่างไรกัน ถ้าไม่ใช่เพราะ...บอส!

            “มะ...” กำลังจะเรียกแม่อีกครั้ง แต่ทว่าฉันกลับจุกในลำคอแทบพูดไม่ออก เมื่อเห็นบอสนั่งหน้าสลอนอยู่กับแม่และน้องสาว ทั้งหมดกำลังจ้องมองมาราวกับว่าฉันเป็นผู้ร้ายฆ่าคนตายซะอย่างนั้น ส่วนเขาน่ะเหรอยิ้มมุมปากราวกับซาตานร้ายก็ไม่ปาน จะเล่นงานอะไรฉันอีกล่ะเนี่ย ครั้งนี้จะไม่ยอมแล้วนะ!

           

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #7 33669988 (@33669988) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 16:35
    ปล่อยนางไปเถอะบอส
    #7
    0
  2. #1 เมียมโน (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 19:49

    บอสตัวร้ายชัดๆ

    #1
    0