ยั่วรักคุณบอส

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,658 Views

  • 9 Comments

  • 70 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    107

    Overall
    2,658

ตอนที่ 2 : โดนหลอก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 622
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    5 ม.ค. 62

:: [2] ::

โดนหลอก

 

          “โอ๊ยยย!!!! จะจอดทำไม่บอกกันก่อนเนี่ย”

            เขาเบรกรถกะทันหันจนทำให้ศีรษะฉันกระแทกเข้าที่หน้ารถ ฉันต้องตั้งสติอยู่ครู่หนึ่งเพื่อให้ความเจ็บปวดทุเลาลง ยกมือขึ้นไปกุมที่กลางหน้าผากด้วยกลัวว่ามันจะแตกจนเป็นแผล แต่ยังโชคดีที่ไม่เป็นอะไรมาก จากนั้นจึงคลำหาแว่นตาที่หล่นลงไปวางแอ้งแม้งบริเวณเท้า เมื่อเห็นแล้วจึงหยิบมันขึ้นมาใส่อีกครั้ง

            “ก็เธอบอกอยากจะลงไม่ใช่เหรอ...ลงไปสิ” เขาทำหน้ากวนยักคิ้วให้ฉันราวกับเป็นผู้ชนะในเกมส์นี้ รอยยิ้มหล่อทำให้ความโกรธของฉันหายเป็นปลิดทิ้ง มีโอกาสขนาดนี้แล้วจะไม่ปล่อยให้มันสูญเปล่าแน่ ร้อยทั้งร้อยถ้าหากผู้ชายโดนผู้หญิงจูบจะต้องรู้สึกดีบ้างล่ะน่า

            “แต่ตอนนี้หนูไม่อยากลงแล้วค่ะบอส” ฉันทำเสียงยียวนกวนประสาทเขาคืนบ้าง

            “เธอมันน่ารำคาญจริงๆ เฮ้อ...” เขาถอนหายใจเสียงดัง บ่งบอกว่ากำลังรำคาญฉันเต็มทน

            “แล้วถ้าทำอย่างนี้จะรำคาญอยู่อีกไหมคะ” พูดจบฉันก็ตัดสินใจเลื้อยตัวเข้าไปนั่งบนตักเขาอย่างไม่ให้ตั้งตัว จากนั้นจึงยกมือขึ้นไปโอบรัดต้นคอไว้แน่น

            “ธะ...เธอจะทำบ้าอะไร” ทำไมบอสที่น่าจะช่ำชองเรื่องอย่างว่ากลับมีท่าทีประหม่าอย่างนี้นะ หรือว่ามันเป็นแค่การแสดง...

            “ก็หนูบอกแล้วไงคะว่าชอบบอส”

            ใบหน้าเราทั้งสองอยู่ใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่น ที่เป่ารดใบหน้ากันและกัน บอสกลืนน้ำลายลงคอจนเกิดเสียง บ่งบอกว่าเขาเองก็หวั่นไหวไม่น้อย

            “อืม...”

ในช่วงเวลานั้นฉันจึงโน้มใบหน้าเข้าไปประกบจูบริมฝีปากเขาอย่างดูดดื่ม ช่วงแรกอีกฝ่ายไม่ยอมเปิดปากแต่ทว่าไม่นานก็ยอมให้ลิ้นของเราสัมผัสกัน เมื่อเครื่องเริ่มติดเขาก็เป็นฝ่ายรุกหนักขึ้น มือหนายกขึ้นมาบีบเคล้นเนินอกฉันแรงๆ ราวกับต้องการให้มันหลุดติดมือไป

            “อื้อ...”

            เขาส่งปลายลิ้นเข้ามาตวัดเลีย หยอกล้อกับลิ้นของฉันอย่างสนุกสนาน ทุกอย่างดูผ่อนคลายมากขึ้น มีเพียงเสียงลมหายใจของเราทั้งสองดังระงมในรถ

บอสเลื้อยมือเข้าไปใต้ร่มเสื้อเพื่อสัมผัสกับเนินเนื้อ ในช่วงเวลานั้นฉันดึงสติกลับมาได้เสียก่อน ว่าต้องการเพียงแค่จูบเท่านั้นไม่ได้หวังจะให้มาถึงขั้นนี้

            “พะ...พอก่อนค่ะบอส” ฉันผละใบหน้าออกมาอย่างเสียดาย ปล่อยมือที่โอบรัดต้นคอเขาลงมา เพื่อดึงมือเขาออกจากใต้ร่มเสื้อ

            “ทำไมล่ะ...ชอบแบบนี้ไม่ใช่หรือ ฉันกำลังตอบสนองเธออยู่นี่ไง” เขาแค่นยิ้มออกมาอย่างพอใจ

            “หนูอยากจูบบอสก็จริงแต่นี่บอสกลับล้วง...” ความกล้าของฉันหายไปไหนหมดก็ไม่รู้ เมื่อได้รับสัมผัสนั้นจริงๆ กลับรู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก ไม่เหมือนก่อนหน้าที่ใจกล้าหน้าด้านไปจูบเขาก่อน

            “ถ้าฉันไม่ล้วงก็ไม่ใช่ผู้ชายแล้วล่ะ เธอเป็นคนเริ่มมันก่อนเองนะช่วยไม่ได้” พูดจบเขาก็หันไปสนใจมองถนนตรงหน้า ออกรถไปด้วยความเร็ว แต่ทว่าจุดหมายปลายทางนั้นฉันกลับไม่รู้ว่ามันคือที่ไหนกันแน่

*-*-*-*-*-*-*

            “นี่มัน...โรงแรมม่านรูดนี่คะบอส”

            “ก็ใช่ไง”

            “บอสพาหนูมาที่นี่ทำไม”

            “อย่าแกล้งโง่ไปหน่อยเลยน่า ผู้หญิงอย่างเธอน่ะเหรอจะไม่รู้ว่าเขามาที่นี่กันเพื่อทำอะไร ลงรถ! แล้วเข้าไปในห้องเดี๋ยวนี้” เขาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงจริงจัง หลังจากขับรถเข้ามาจอดในโรงแรมม่านรูดแห่งหนึ่ง

            “ไม่! พาหนูกลับบ้านเถอะนะ ถึงหนูจะชอบบอส อยากจูบบอสแต่หนูก็ไม่ได้ง่ายขนาดนั้นหรอกนะคะ” พอเอาเข้าจริงๆ แล้วมันกลับน่ากลัวกว่าที่คิด ฉันไม่น่าไปยั่วเขาอย่างนี้เลย

            “มันสายไปแล้วล่ะ ลงไปเดี๋ยวนี้!

            บอสเปิดประตูรถลงไปก่อน จากนั้นเดินอ้อมมาอีกฝั่งเพื่อเปิดประตูรถ ลากตัวฉันเข้าไปในห้องจนสำเร็จ

            ปัง!

            “ฉันนึกว่าเธอจะแน่กว่านี้ซะอีก ความหน้าด้านไร้ยางอายพวกนั้นหายไปไหนหมด ทีอย่างนี้ทำมาเป็นเล่นตัว” เขาเดินตรงเข้ามาหาแล้วผลักตัวฉันให้นอนราบลงบนเตียง ตามขึ้นมาคร่อมตัวทับทาบ ตรึงแขนทั้งสองข้างไว้แน่นไม่ยอมให้ขัดขืนได้

            “หนูแค่อยากให้บอสชอบ อยากเป็นแฟนกับบอสทำไมถึง ฮึก...”

            “สภาพอย่างเธอใครจะไปชอบลง จืดชืดไม่มีรสชาติ ทางเดียวที่จะมัดใจฉันได้ก็คือเรื่องเซ็กซ์ ถ้าเธออยากให้ฉันสนใจจริงๆ เธอต้องยอมเป็นของฉัน นอนอ้าขาให้ฉันเอาทุกครั้งที่ต้องการเข้าใจไหม”

            “ฮึก...ถ้าหนูยอมอย่างนั้นจริงๆ บอสจะยอมคบกับหนูอย่างเปิดเผยไหมล่ะคะ” ถ้ามันจะทำให้เขายอมรับในตัวฉันได้ฉันจะยอม เพราะรักเขาเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว อีกอย่างก็ทำเพื่อให้แม่มีความสุขด้วย

            “ได้สิ! ฉันจะยอมคบกับเธอ” เขากระตุกยิ้มร้ายอย่างพอใจ

            “ถ้าอย่างนั้นหนูจะยอมเป็นของบอส เป็นของบอสตลอดไปเลยค่ะ” ฉันเริ่มยิ้มออกเมื่อได้รับคำยืนยันจากปากบอส ในที่สุดก็มีวันนี้สักที วันที่ฉันจะได้มีแฟนทั้งหล่อและรวยสมใจอยาก ถ้าแม่รู้คงจะดีใจมาก

            “ถ้างั้นก็นอนนิ่งๆ ห้ามขัดขืน”

            บอสปลดกระดุมเสื้อฉันออกทีละเม็ด จนเผยให้เห็นบราสีชมพูพาสเทล เขามองมันด้วยสายตาหื่นกระหาย กลืนน้ำลายลงคืออึกใหญ่ ค่อยๆ เอื้อมมือมาสัมผัสบีบเคล้นเบาๆ ไม่นานก็เลื้อยมือไปด้านหลังเพื่อปลดตะขอ

            “เธอนี่ก็ซ่อนรูปไม่เบาเลยนะ” เขาเอ่ยเสียงกระเส่าขณะดึงเสื้อ พร้อมกับบราสีชมพูพาสเทลออกไปให้พ้นทาง จนตอนนี้ท่อนบนไม่มีอาภรณ์ปกปิดเลยแม้แต่ชิ้นเดียว

            .….

            …..(NC)

            …..

ฉันนอนหายใจเหนื่อยหอบอย่างหมดแรง บอสมองมาที่ฉันอย่างพอใจ ฉันรู้สึกได้ว่ารอยยิ้มเขาเจือความร้ายกาจเอาไว้

            “นี่แค่น้ำจิ้ม คนอย่างเธอจ้องเจอหนักกว่านี้หลายเท่าตัว”

            “หนูรักบอสนะคะ ได้หนูแล้วอย่าทิ้งหนูนะ” ฉันพูดออกไปด้วยความใสซื่อ เมื่อได้เห็นใบหน้าหล่อใกล้ๆ ทำให้ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะมีวันนี้ หากคนทั้งบริษัทได้รู้ว่าฉันตกเป็นของบอสแล้ว คงจะหน้าแตกกันถ้วนหน้าที่นินทาฉัน

            “ถ้าเธอรักฉันจริงต้องตามใจฉันให้มากๆ รู้ไหม”

            “หนูจะตามใจบอสทุกเรื่องเลยค่ะ” ฉันส่งยิ้มหวานให้เขา

            “ดีมากหึๆ”

            เขากระตุกยิ้มร้ายก่อนจะประกบจูบอย่างดูดดื่ม  

            ....

            ....(NC)

            ....    

            “บอสลุกขึ้นสิคะหนูจะไปล้างตัวแล้ว”

            บอสยังคงนอนนิ่งไม่ยอมลุกออกจากตัวฉัน ไม่รู้ว่าเหนื่อยหรือหลับกันแน่

            “นอนอีกแปบนึงน่า”

            “แต่หนูอยากกลับแล้วนี่คะ” กลับไปคงโดนแม่บ่นให้แน่นอน เพราะปกติฉันไม่เคยกลับบ้านเลยเวลา แถมยังไม่ได้โทรไปบอกอีกด้วย รอให้อะไรมันชัดเจนกว่านี้ก่อนเถอะ ฉันจะพาบอสไปเปิดตัวกับแม่แน่นอน

            “เออๆๆ” ดูท่าทางเขาจะหงุดหงิดใส่ฉันราวกับไม่พอใจเอามากๆ

            เขาลุกออกจากตัวฉันไปนอนแผ่หลาข้างกัน เมื่อเป็นอิสระแล้วจึงลุกขึ้นเข้าไปล้างตัวในห้องน้ำ แล้วรีบออกมาเก็บเสื้อผ้าที่วางเกลื่อนบนพื้นขึ้นมาสวมใส่

            บอสยังคงไม่ยอมลุกจากเตียง นอนอยู่อย่างนั้นไม่ได้สนใจฉันสักนิดเดียว หรือเขาจะเหนื่อยมากจนอยากจะนอนค้างที่นี่ต่อสักพัก

            “บอสไม่กลับเหรอคะ” ฉันยืนสะพายกระเป๋าอยู่ข้างเตียงอย่างไม่เข้าใจ

            “เธอกลับไปก่อนเถอะฉันขอนอนต่ออีกสักพัก ขอบใจสำหรับพรหมจรรย์ที่มอบให้นะ” เขาว่าพลางลุกขึ้นมาหยิบกระเป๋าสตางค์ที่วางอยู่โต๊ะโคมไฟ หยิบธนบัตรใบละพันปึกหนึ่งยื่นให้ฉัน

            “อะ...อะไรคะบอส มันหมายความว่าไง” เห็นอย่างนั้นฉันก็ตัวสั่นขึ้นมาทันที กลัวว่าเขาจะผิดคำสัญญาที่เคยให้ไว้ก่อนหน้านี้ ที่ว่าจะคบกับฉันอย่างเปิดเผย

            “ก็ค่าตัวเธอไง ฉันไม่ให้เธอเสียตัวฟรีๆ หรอกน่า รีบเอาไปซะฉันจะได้นอนต่อ” เขาเอ่ยอย่างไม่ยี่หระ ทำเอาน้ำตาฉันไหลพรากลงมาอาบทั้งสองแก้ม

            “หนูไม่เอา! หนูไม่ใช่ผู้หญิงขายตัวนะคะบอส ฮึก...หนูต้องการเป็นแฟนกับบอสได้ยินไหมคะว่าหนูต้องการเป็นแฟนกับบอส ฮือๆๆ” ฉันตะโกนใส่หน้าเขาสุดเสียง ไม่นึกไม่ฝันว่าเขาจะเป็นคนกลับกลอกอย่างนี้

            “ก็เธอมาเสนอตัวให้ฉันเองไม่ใช่เหรอ ฉันก็สนองให้แล้วจะเอาอะไรอีก รีบรับไปซะ แล้วก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น”

            “ทำไมบอสทำกับหนูอย่างนี้ ตั้งแต่เรื่องที่บอสบอกกับทุกคนในบริษัทว่าหนูไปสารภาพรักก็หนหนึ่งแล้ว ยังจะมาเรื่องนี้อีก ทำไมบอสเป็นคนใจร้ายอย่างนี้ ฮือๆๆ” ไม่นึกเลยว่าเขาจะเป็นคนอย่างนี้ ฉันรักเขาแต่เขากลับทำร้ายฉันจนแทบไม่เหลือชิ้นดี

            “เดี๋ยวนะ! ฉันไม่จำเป็นต้องลดตัวลงไปทำเรื่องอย่างนั้นหรอก คิดเองเออเอง ไร้สาระ รีบออกไปซะ! แล้วก็ห้ามเอาเรื่องนี้ไปพูดที่บริษัทไม่งั้นฉันเอาเธอตายแน่” พูดจบเขาก็ปาเงินใส่หน้าฉันอย่างไม่รักษาน้ำใจ

            “หนูไม่นึกเลยว่าบอสจะใจร้ายอย่างนี้ ไอ้ผู้ชายเฮงซวย!

ฉันรีบวิ่งออกจากห้องไปทั้งน้ำตา ความซวยมันยังไม่พอแค่นั้นข้างนอกกลับมีฝนตกกระหน่ำลงมาอย่างหนักหน่วง แต่ทว่าฉันกลับไม่สนเดินฝ่าฝนไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมายปลายทาง ความเจ็บปวดทางกายทำให้ฉันก้าวขาเดินอย่างยากลำบาก เนื้อตัวเปียกปอนจากการเดินตากฝนมาตามรายทางอย่างหมดอาลัยตายอยาก

            “ฮือๆๆ คนรวยมันคงเป็นอย่างนี้หมดทั้งโลกสินะ เห็นคนจนเป็นแค่เศษขยะ ไม่มีค่าไม่มีราคาเลยสักนิด ไม่องไม่เอามันแล้วผัวรวย ฮือๆๆ”

            ฉันเอ่ยเบาเสียงขณะเดินฝ่าฝนไปอย่างไร้จุดหมายปลายทาง จู่ๆ ก็รู้สึกว่าภาพถนนที่อยู่ตรงหน้ามันเลือนรางจนแทบมองไม่เห็นอะไร จากนั้นภาพทุกอย่างก็ดับวูบไปในทันที

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #4 33669988 (@33669988) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 15:16
    ใจร้ายมากกกก
    #4
    0