คุณชายสายโหด

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 3,838 Views

  • 23 Comments

  • 211 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    180

    Overall
    3,838

ตอนที่ 3 : แค่ของเล่น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 815
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    2 ม.ค. 62

:: [3] ::

แค่ของเล่น

 

          ออกจากร้านไอศกรีมกันแล้วทั้งหมดก็แยกย้ายกลับหอพัก หมิวยังคงรับหน้าที่เป็นสารถีขับรถไปส่งเพื่อนทั้งสอง ส่วนรันถูกรุ่นพี่สุดหล่อรบเร้าจะไปส่งให้ได้จนต้องยอม ระหว่างทางทั้งสองพูดคุยกันอย่างถูกคอ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงานกิจกรรมที่คณะหรือเรื่องการเรียน ด้วยความที่เป็นคนชอบอะไรเหมือนกันในหลายๆอย่าง ทำให้รันกล้าพูดคุยกับรุ่นพี่ได้อย่างสนิทใจ แต่ช่วงเวลาแห่งความสุขก็ต้องหมดลงเมื่อรถมาจอดเทียบริมฟุตบาทหน้าคอนโด

            “พี่ไม่นึกว่ารันจะพักในคอนโดหรูขนาดนี้ โทษทีที่พูดอย่างนี้เพราะพี่เห็นว่าเราชอบทำตัวติดดินน่ะ”

            “จริงๆ แล้วผมอยากไปอยู่หอพักธรรมดามากกว่า แต่ติดที่ว่าต้องมาดูแลคุณชายน่ะครับ” รันตอบขณะปลดสายเข็มขัดนิรภัย

            “อ้าว! พี่ก็นึกว่ารันอยู่คนเดียวซะอีก อยู่กับไอ้คุณชายนั่นไม่อึดอัดแย่เลยเหรอ คนดีๆ อย่างรันไม่ควรมาอยู่กับคนประเภทนี้นะ” เต๋ารู้ว่ารันเป็นลูกเลี้ยงของหม่อมเจ้าสวัสดิ์พงษ์ เพราะเคยเจอกันในงานสังคมอยู่บ่อยครั้ง และรู้จักดีนิสัยของอัศเป็นอย่างดี เพราะสมัยเรียนมัธยมทั้งสองเป็นคู่อริกันมาก่อน

            “พอดีคุณแม่อยากให้มาอยู่รับใช้คุณชายน่ะครับผมเลยปฏิเสธไม่ได้”

            “พี่ช่วยพูดกับหม่อมให้ไหมล่ะ” มารดาของเต๋ารู้จักและสนิทสนมกับหม่อมทิพย์ฤดีเป็นอย่างดี เพราะเคยเจอกันในงานการกุศลอยู่บ่อยครั้ง แถมยังชอบสะสมเครื่องเพชรเหมือนกันอีกด้วย

            “ไม่เป็นไรครับพี่เต๋าผมอยู่ได้ไม่มีปัญหาอะไร...ถ้างั้นขอตัวขึ้นข้างบนก่อน ขอบคุณมากนะครับที่มาส่ง” รันยกมือไหว้รุ่นพี่แล้วเปิดประตูลงรถไป

            “แล้วเจอกันนะครับน้องรัน” เต๋าลดกระจกลงแล้วตะโกนตามหลังไป

รันได้แต่ยิ้มพร้อมกับโบกมือให้ เมื่อรถหรูเคลื่อนล้อออกไปแล้ว รันก็เดินเข้าไปยืนรอหน้าลิฟต์ไม่นานก็มีใครบางคนมายืนอยู่ข้างๆ แต่เจ้าตัวไม่ได้สนใจยังคงมองตรงไปข้างหน้า ภาวนาในใจขออย่าให้อัศอยู่ในห้องเลย ถ้าเป็นอย่างนั้นคงจะเป็นอะไรที่น่าเบื่อมากเหลือเกิน

            “ทำไมไม่พามันขึ้นมาบนห้องด้วยเลยล่ะ” คนที่ยืนอยู่ข้างๆ คืออัศนั่นเอง รันจำเสียงทุ้มนี้ได้ดีแล้วรีบหันขวับไปมอง

            “คุณชาย!

            “ตกใจอะไร หรือกูไม่ได้หล่อเหมือนไอ้นั่น” อัศเอ่ยประชดประชัน เมื่อรู้ว่าใครเป็นคนมาส่งที่หน้าคอนโดก็ยิ่งโมโห อีกอย่างเขาคิดว่ารันโกหก ที่บอกว่าจะไปซื้อหนังสือกับเพื่อนแต่กลับไปเที่ยวกับผู้ชายซะอย่างนั้น

อัศและเต๋าเคยเป็นคู่อริกันตั้งแต่สมัยเรียนมัธยม ทั้งสองเคยชอบผู้หญิงคนเดียวกันจนมีเรื่องชกต่อย แต่ทว่ากลับไม่มีใครได้ครอบครองเธอคนนั้น เพราะเจ้าหล่อนไม่ได้ชอบผู้ชายแต่กลับชอบผู้หญิงด้วยกัน และนั่นก็ทำให้ทั้งคู่แห้วอย่างไม่เป็นท่า

            “พี่เต๋าเกี่ยวอะไรด้วย!” รันชักสีหน้าใส่เพราะไม่อยากให้เต๋ามารับผล จากการเป็นคนอารมณ์ร้ายของอัศด้วยอีกคน

            “เกี่ยวสิเพราะกูไม่ชอบขี้หน้ามัน” ตอบหน้าตายก่อนจะคว้าแขนเรียวมาบีบไว้แน่น จนอีกฝ่ายทำหน้าเหยเกเพราะรู้สึกเจ็บ

            ติ๊ง!

            เสียงลิฟต์ดังขึ้นพร้อมกับประตูที่เปิดออกโดยอัตโนมัติ โชคดีที่มีหญิงสาวสองคนเดินออกมา ทำให้อัศรีบปล่อยมือจนรันได้รับอิสระ รันรีบเดินเข้าไปในลิฟต์ก่อน ส่วนอัศก็เดินตามเข้าไปติดๆ ร่างเล็กได้แต่ยืนหันหลังให้ไม่พูดจาใดๆ รู้สึกเสียวสันหลังกลัวว่าอีกฝ่ายจะเล่นงานอีกครั้ง

เขาและอัศเติบโตมาด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก แม้จะโดนแกล้งมาตลอด แต่ก็ใช่ว่าจะเกลียดอีกฝ่ายซะทีเดียว เพราะรู้เหตุผลดีว่าที่อัศทำอย่างนี้เพราะอะไร มารดาของเขาเป็นฝ่ายผิดที่รู้ทั้งรู้ว่าท่านชายมีภรรยาอยู่ก่อนแล้วแต่ก็ยังยอมเป็นอีกบ้าน ถ้าหากเขาเจอเรื่องอย่างนี้ก็อาจจะทำเช่นเดียวกันก็เป็นได้ แต่ก็อย่างว่าในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นมาแล้ว เขาก็จะพยายามทำใจรับผลที่เกิดขึ้นมาให้ได้

            เข้ามาในห้องแล้วรันก็เดินตรงไปยังห้องนอนของตัวเอง แต่กลับโดนอีกฝ่ายรั้งแขนเอาไว้เสียก่อน

            “มึงกล้าดียังไงมาหลอกกู” อัศขึ้นเสียงใส่ เพราะยังโมโหเรื่องที่เข้าใจว่ารันโกหก เพื่อจะได้ออกไปเที่ยวกับคู่อริของเขา แถมยังทำตัวสนิทสนมจนเกินงามอีกด้วย

            “ผมหลอกอะไรคุณชายครับ” รันทำหน้าฉงนเขาไม่รู้ว่าตัวเองไปหลอกอะไร

            อัศโชว์รูปที่เมย์ส่งมาให้รันดู เมื่อเห็นอย่างนั้นรันก็เข้าใจว่าโดนอัศแอบสะกดรอยตามไป

            “นี่คุณชายแอบตามผมไปงั้นเหรอ”

            “ทำไมกูจะต้องตามมึงไปให้เสียเวลาด้วยล่ะ”

            “แล้วคุณชายได้ภาพพวกนี้มาจากไหน”

            “มึงไม่ต้องรู้หรอก แค่จำไว้ว่ามึงห้ามไปคบค้าสมาคมกับไอ้เหี้ยนี่อีกกูไม่ชอบขี้หน้ามัน” อัศตวาดใส่เสียงดังจนอีกฝ่ายถึงกับสะดุ้ง

            “ผมจะคบกับใครมันก็เป็นเรื่องของผมคุณชายไม่มีสิทธิ์ห้าม” รันทนมามากพอแล้ว เขาจะให้อัศกดขี่ข่มเหงแค่เรื่องในบ้านเท่านั้น ส่วนเรื่องอื่นเขาขอเป็นคนกำหนดชะตาชีวิตตัวเองบ้าง

            “ทำไมกูจะไม่มีสิทธิ์” ยิ่งได้ยินอีกฝ่ายพูดอย่างนั้น ยิ่งทำให้อัศเดือดดาลขึ้นมา เจ้าตัวขบฟันแน่นใบหน้าเริ่มขึ้นสีอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

            “สิทธิ์อะไรล่ะเราแทบจะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย คุณชายเองก็คิดว่าผมเป็นแค่กาฝากอยู่แล้วนี่”

            “ก็สิทธิ์ของความเป็นผัวไงล่ะ” รันได้ยินอย่างนั้นก็ถอยหลังทันที หวังว่าอีกฝ่ายคงจะไม่ทำอะไรโง่ๆ ลงไปหรอกนะ

            “มะ...หมายความว่าไง คุณชายไม่มีวันทำ คุณชายเกลียดผม” รันเปรยคำที่อีกฝ่ายเคยพูดเสมอออกมาให้ได้ยิน เพื่อย้ำให้คนที่อยู่ตรงหน้ามีสติก่อนที่จะคิดทำอะไรเลวๆ กับเขา

            “เพราะเกลียดมึงไงกูถึงต้องทำ มึงรู้ตัวรึเปล่านับวันมึงยิ่งร่านเหมือนแม่ของมึง” อัศพูดเน้นเสียงเพื่อให้อีกฝ่ายคับแค้นใจอย่างเต็มที่

            เพี๊ยะ!

            มือเรียวฟาดเข้าที่ใบหน้าคมเต็มแรงจนขึ้นสี รันทนไม่ได้ที่จะต้องโดนด่าบุพการีอย่างนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แม้ว่ามารดาของตัวเองจะเป็นบ้านน้อย แต่ก็ไม่เคยไประรานให้อีกฝ่ายเจ็บช้ำหนำใจแม้แต่ครั้งเดียว

            “ทนฟังความจริงไม่ได้รึไง เพราะแม่ของมึงที่ทำให้แม่กูตายจำไว้ด้วย”

            “ไม่จริงแม่ของผมไม่เคยไปยุ่งเกี่ยวอะไรด้วยเลย ที่ท่านหญิงเสียก็เพราะโรคประจำตัวต่างหากล่ะ” รันยังยืนยันสิ่งที่เคยได้ยินมาตั้งแต่เด็ก มารดาของอัศเสียชีวิตด้วยโรคหัวใจก่อนหน้าที่เขากับมารดาจะเข้ามาอยู่ในวังเสียอีก

            “ถ้าแม่กูไม่ตรอมใจเรื่องที่ท่านพ่อมีแม่มึงอีกคน ท่านก็ไม่ต้องจากกูไปเร็วอย่างนี้มึงต้องชดใช้” อัศผลักอีกฝ่ายจนล้มลงบนพื้นแล้วคร่อมตัวเอาไว้ไม่ให้หนีไปไหนได้

            “อย่าทำผมเลยนะครับคุณชายผมกลัวแล้ว” รันยกมือขึ้นไหว้เมื่อคิดว่าคงไม่มีทางหนีรอดไปไหนได้แล้ว

            “อย่ามาทำเป็นเจ้าน้ำตา ในเมื่อแม่มึงอยากให้มึงเป็นเมียกูนักกูก็จะจัดให้ แต่มึงจะเป็นได้แค่ของเล่นกูเท่านั้นเอง” อัศโน้มใบหน้าลงไปประกบจูบอย่างดุดัน พร้อมกับตรึงข้อมือร่างบางไว้บนพื้นไม่ให้ขยับตัวหนีไปไหนได้ ขาเรียวทั้งสองข้างพยายามดันไปที่พื้นเพื่อให้ตัวเองเป็นอิสระ แต่ก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากท่อนขาแกร่งของซาตานร้ายได้

            แคว่กกก!!!

            เสื้อยืดตัวบางถูกฉีกออกจนขาดวิ่น อัศรีบถอดมันออกไปให้พ้นทางแล้วจัดการถอดกางเกงต่อจนตอนนี้รันอยู่ในสภาพที่เปลือยเปล่า เจ้าตัวนอนกอดตัวเองร้องไห้อยู่ตรงหน้าคนใจร้ายอย่างไร้ทางสู้ อัศจ้องมองใบหน้าเรียวนั้นอย่างไม่วางตา ก่อนจะถอดเสื้อยืดสีกรมท่าของตัวเองออก จนเหลือกางเกงบอลเพียงตัวเดียวเท่านั้น

            “ฮึก...ฮือๆๆ” รันรู้ตัวว่าคงไม่สามารถรอดพ้นเนื้อมมือของอีกฝ่ายไปได้ จึงเอาแต่ร้องไห้อยู่อย่างนั้นจนแทบจะเป็นสายเลือด ก่อนจะใช้หางตามองหน้าอีกฝ่ายอย่างโกรธแค้น

            “ทำไมไม่ขัดขืนล่ะ หรือดีใจที่กูจะยัดเยียดความเป็นผัวให้” มือหนายื่นมาเชยคางเอาไว้แล้วบีบแรงจนรันต้องขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความเจ็บปวด

            “แม้คุณชายจะรังแกผม ฮึก..ถึงยังไงก็ไม่มีทางเลิกคุยกับพี่เต๋าแน่นอน”

            “นี่มึงกล้าท้าทายกูเหรอวะ ได้..ถ้างั้นกูขอฝากรอยพวกนี้ไปให้มันดูหน่อยละกัน” ว่าแล้วอัศก็โน้มใบหน้าคมลงไปดูดที่ซอกคอขาวจนเกิดรอยเป็นจ้ำๆ รันได้แต่พยายามดันอกแกร่งไว้แต่กลับถูกรวบมือตรึงเอาไว้เหนือศีรษะ

            “หยุดเดี๋ยวนี้ ฮือๆๆ ปล่อยยย ฮือๆๆ” เมื่อห้ามไม่ได้รันเอาแต่ร้องโวยวายเสียงดังราวกับจะขาดใจ ทำไมถึงได้เลวผิดมนุษย์มนาอย่างนี้นะ เขาไม่น่าตามใจมารดาเข้ามาอยู่ที่นี่เลย

            “ปล่อยให้โง่สิ...กูไม่เคยแพ้ใครไอ้เต๋ามันจะต้องได้กินเศษเดนจากกูหึๆ” เสียงเหี้ยมเอ่ยข้างใบหูยิ่งทำให้รันรังเกียจชายหนุ่มคนนี้เข้าไปใหญ่ ก่อนจะรู้สึกหวิวเหมือนตัวกำลังลอยได้ นั่นเพราะตอนนี้อัศกำลังแบกร่างบางขึ้นบ่าแล้วเดินเข้าไปในห้องนอน

            “ปล่อยผมลงเดี๋ยวนี้นะ” กำปั้นน้อยๆ พยายามทุบที่แผ่นหลังของอัศอย่างรัวๆ ชายหนุ่มกลับไม่สะทกสะท้านเอาแต่ยิ้มเหี้ยมอย่างผู้มีชัย เมื่อเข้ามาในห้องอัศก็ทุ่มตัวอีกฝ่ายลงบนเตียง ก่อนจะโน้มตัวลงไปทับทาบทำให้รันแทบขยับเขยื้อนไม่ได้

            “ไปเล่าให้ไอ้เต๋าฟังด้วยล่ะ ว่ากูทำกับมึงท่าไหนบ้าง” สีหน้าที่ดูเยาะเย้ยถากถาง สีหน้าที่ดูถูกดูแคลนนั้น ทำให้น้ำตาของรันไหลลงมาไม่ยอมหยุด

            อัศไม่รอให้ขาดช่วง เจ้าตัวรีบปลดเปลื้องกางเกงบอลของตัวเองออก จนเหลือเพียงร่างกำยำที่เปลือยเปล่า แล้วจัดการซุกไซร้ตามซอกคอขาวอย่างเพลิดเพลิน ยิ่งได้ยินเสียงสะอื้นไห้ยิ่งทำให้อัศมีความต้องการมากขึ้นไปอีก ไม่นานหลังจากนั้นรันก็ถูกรุกล้ำอย่างรุนแรงและเร่าร้อน จากชายหนุ่มที่เขาเรียกว่าคุณชายมาตั้งแต่เด็ก ไม่ว่าเวลาจะผ่านมานานแค่ไหนเขาคนนี้ก็ไม่เคยปรานีรันแม้แต่วินาทีเดียว

 

            เมื่อสงครามสวาทได้จบสิ้นลง รันทำได้เพียงนอนหันหลังร้องไห้อยู่บนเตียง ในขณะที่อัศกลับนอนหายใจหอบเหนื่อยยิ้มอย่างมีความสุข เขาไม่น่าปล่อยให้ไอ้กาฝากมันรอดมาจนถึงตอนนี้เลย ถ้ารู้ว่าการเสพย์สมกับเรือนร่างขาวนวลเนียนจะทำให้ความกระสันในตัวมันพลุ่งพล่านได้ขนาดนี้ เขาคงไม่ปล่อยมันไว้นานขนาดนี้แน่ และที่สะใจไปกว่านั้นเขาคือคนแรกที่ได้ครอบครองไอ้เด็กคนนี้อีกด้วย

            “จะไปไหน” เมื่อเห็นคนที่นอนอยู่ข้างๆ กำลังจะลุกขึ้น อัศก็เอื้อมแขนไปผลักอกบางให้นอนลงเช่นเดิมแล้ววางทับทาบไว้อยู่อย่างนั้น

            “ผมขอตัวกลับห้องรู้สึกอึดอัด” รันถอนหายใจเฮือกใหญ่ พยายามยกแขนที่วางพาดอยู่บนอกออกไปให้พ้นตัว แต่เมื่อไม่สามารถทำได้ก็ทำให้เจ้าตัวรู้สึกหงุดหงิดและโมโห

            “กูไม่ให้ไปจนกว่าจะอนุญาต”

            “จะเอาอะไรกับผมอีกแค่นี้ยังไม่พอใจรึไง!” รันตะโกนใส่หน้าเสียงดังอย่างเหลืออด โดนอย่างนี้ก็ดีเหมือนกัน มันอาจจะทำให้เขาสู้คนขึ้นมาบ้าง หลังจากเป็นเด็กอมมือให้อีกฝ่ายย่ำยีศักดิ์ศรีความเป็นคนซ้ำแล้วซ้ำเล่ามาตลอด

            “นี่มึงกล้าขึ้นเสียงกับกูเหรอวะ!” อัศลุกขึ้นนั่งแล้วดึงตัวรันเข้ามาหา

            “โอ๊ย!” เมื่อขยับตัวก็รู้สึกเจ็บที่ส่วนล่างราวกับร่างกายจะแตกเป็นเสี่ยงๆ และรู้สึกว่าเริ่มมีของเหลวไหลออกมาจากช่องทางแล้ว

            “อย่าทำเป็นสำออยหน่อยเลย กูรู้ว่ามึงมันด้านเหมือนแม่มึง” อัศเริ่มเอามารดาของรันเข้ามาผสมโรงด่าไปด้วยอีกครั้ง นั่นทำให้เจ้าตัวหันขวับมามองด้วยความโกรธแค้น

            “ด่าผมได้แต่ห้ามด่าแม่ผมเด็ดขาด” ดวงตาดำกลมโตจ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าด้วยความเคียดแค้น แม้ว่าเขาจะไม่ได้รับความใส่ใจจากมารดามากนัก แต่ก็อยากไม่ให้ใครมาว่าท่านเสียๆ หายๆ อย่างนี้

            “ทำไม? แม่มึงเป็นใครทำไมกูจะด่าไม่ได้” อัศมองหน้าอีกฝ่ายอย่างกวนๆ

            “อย่างน้อยแม่ผมก็เป็นแม่เลี้ยงของคุณ คุณชายรักแม่ ผมก็รักแม่ของผมเหมือนกัน ไม่มีใครยอมให้คนอื่นมาด่าแม่ตัวเองหรอก” ว่าแล้วก็จับมือที่วางพาดอยู่บนอกขึ้นมากัดเต็มแรง เมื่อสู้แรงไม่ได้ก็ต้องใช้วิธีนี้

            “อ๊ากกก!!!” อัศร้องออกมาเสียงดังราวกับจะขาดใจเสียให้ได้

            รันได้ทีก็พยายามกลั้นใจลุกขึ้นจากเตียง แม้จะเจ็บจนน้ำตาไหลแต่เขาก็จะพยายามออกจากห้องนรกนี้ไปให้ได้ เจ้าตัวเดินออกมาทั้งที่ยังเปลือยกายล่อนจ้อน แถมตรงบริเวณต้นขายังมีเลือดไหลลงมาเป็นทางอีกด้วย

            “มึงอย่าคิดว่ากูจะปล่อยมึงไปง่ายๆ” อัศมองดูที่แขนตัวเองก็ถึงกับตกใจ เพราะเป็นรอยฟันบุ๋มลึกลงไปในผิวหนังจนเป็นห้อเลือด หลังจากนั้นก็ลุกขึ้นพยายามตามอีกฝ่ายไปแต่ก็ไม่ทัน เพราะรันได้เข้าห้องไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เห็นอย่างนั้นก็หัวเสียเดินกลับมาที่ห้องนอน แต่เมื่อเห็นรอยเลือดเปื้อนอยู่บนผ้าปูที่นอนก็รู้สึกผิด คิดว่าครั้งนี้ตัวเองทำรุนแรงเกินไปหรือเปล่า ไอ้เด็กนั่นคงจะเจ็บอยู่ไม่น้อย แต่ความคิดนั้นก็ลอยออกไปเมื่อนึกถึงภาพที่เต๋าและรันกำลังเดินควงคู่ยิ้มอย่างมีความสุข “มึงสมควรที่จะต้องโดนอย่างนี้” อัศพูดกับตัวเองเบาๆ

            เมื่อเข้ามาในห้องแล้วรันก็ค่อยๆ นอนลงบนเตียงอย่างช้าๆ เพราะรู้สึกเจ็บที่ส่วนล่างมากเหลือเกิน น้ำตาแห่งความเสียใจไหลลงมาเป็นสายอย่างต่อเนื่อง ตลอดชีวิตที่เติบโตขึ้นมาในวังเทวพรรณกุล เขาไม่เคยมีความคิดเป็นของตัวเองเลยแม้แต่ครั้งเดียว มีแต่ทำตามใจคนรอบข้างจนตอนนี้ชีวิตแทบจะหาความสุขไม่ได้ ต่อจากนี้ไปเขาจะขอเป็นคนกำหนดชะตาชีวิตด้วยตัวเองบ้าง

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. #23 jhgfd (@jhgfd) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 09:37
    นายเอกเหมือนเป็นผู้หญิง
    #23
    0
  2. #12 Read_G (@Read_G) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 15:44
    มันห้วนไปนิดแต่โดยรวมแล้ว อะเค. ละกัน
    สู้ๆนะไรท์ จะดีแล้ว
    #12
    0