คุณแม่รับจ้าง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,748 Views

  • 14 Comments

  • 139 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    48

    Overall
    7,748

ตอนที่ 20 : ผู้มาเยือน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 792
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    14 ธ.ค. 61

::: [20] :::
ผู้มาเยือน

เข้าสู่เดือนที่สาม...
“นายฉันหิว”
“หิวก็เดินไปกินเองดิฉันกำลังทำงานอยู่” บาสเตียนกำลังงุ่นอยู่กับการทำงานในแล็ปท็อป ไม่แม้แต่จะหันไปสนใจเจ้าหล่อนเลยสักนิด
“ไม่เอา...ฉันอยากให้นายไปเอาให้” คนที่นั่งข้างกันกอดแขนไว้แน่น ซบแก้มขาวแนบชิดต้นแขนอย่างออดอ้อน
“ฉันยุ่งอยู่ไม่เห็นรึไง” บาสเตียนทำท่าจะไม่ยอม แต่อินทิราเองก็ไม่ยอมเช่นเดียวกัน
“จะไปไม่ไป ฉันอยากกินมะม่วงน้ำปลาหวาน เมื่อวานนี้บอกให้ป้าสมัยไปซื้อให้แล้ว ไปเอามาซะดีๆ” ในเมื่ออ้อนไม่ได้ผล อินทิราจึงต้องเล่นบทโหดแทน
“โอเคๆ ไปก็ไปนั่งรออยู่ตรงนี้ล่ะ” ชายหนุ่มจิ๊ปากก่อนจะลุกขึ้นจากโซฟาอย่างอิดออด
“รีบมานะฉันเปรี้ยวปากจะแย่แล้ว”
“ครับเจ้านาย” บาสเตียนพูดประชดประชันก่อนจะเดินตรงเข้าไปในครัว
อินทิรายิ้มแก้มแทบปริขณะมองตามหลังอีกฝ่ายไป ช่วงที่ผ่านมาอินทิราแทบไม่ยอมให้บาสเตียนห่างกายแม้แต่วินาทีเดียว เธอตามติดชีวิตชายหนุ่มราวกับเงา ยิ่งได้กวนใจให้อีกฝ่ายทำหน้างองุ้มยิ่งรู้สึกสะใจและมีความสุข ตัวตนของบาสเตียนทำให้เธออารมณ์ดีได้อย่างไม่มีเบื่อ และก็หวังว่ามันจะเป็นอย่างนี้ตลอดไป
ไม่นานชายหนุ่มร่างกำยำก็ถือถาดมะม่วงน้ำปลาหวานมา อินทิรายิ้มอย่างพอใจเมื่อเห็นสีหน้าบึ้งตึงของอีกฝ่าย
“อ่ะ...พอใจยัง” บาสเตียนวางถาดลงตรงหน้าเมียรัก ก่อนจะนั่งลงหันไปสนใจกับหน้าจอแล็ปทอปต่อทันที
“ขอบคุณนะคะสุดหล่อ”
จุ๊บ!!!
อินทิราจุ๊บแก้มบาสเตียนฟอดใหญ่ ก่อนจะหันไปสนใจจานมะม่วงที่หั่นเป็นแว่นๆ แค่เห็นเธอก็น้ำลายสอเต็มที
“อยากได้อะไรก็บอกอีกละกัน แต่ต้องมีสิ่งแลกเปลี่ยนเหมือนเมื่อครู่” บาสเตียนอมยิ้มน้อยๆ หลังจากเอ่ยกับหญิงสาว
“เดี๋ยวนี้ต้องมีอะไรแลกเปลี่ยนนะยะถึงจะยอมทำ” พูดจบอินทิราก็หยิบชิ้นมะม่วงจิ้มลงถ้วยน้ำปลาหวานรสชาติเข้มข้น ก่อนจะนำมันเข้ามาในปาก
บาสเตียนอมยิ้มส่ายหน้าเบาๆ แล้วหันไปสนใจหน้าจอมอนิเตอร์ต่อ
“อื้มมม เปรี้ยวสะใจดีจริงๆ เลย” หลังจากเคี้ยวตุ้ยๆ แล้วเจ้าหล่อนก็หยีตาแสดงสีหน้าสุขสมกับรสชาติความเปรี้ยวขั้นสุด ชั่วโมงนี้ไม่มีอะไรจะดีไปกว่าการได้ทานมะม่วงรสชาติเปรี้ยวปรี๊ดอย่างนี้แล้ว
“มันอร่อยขนาดนั้นเลยเหรอ” เมื่อเห็นท่าทีของหญิงสาวบาสเตียนก็อดสงสัยไม่ได้ เขาไม่เคยและไม่คิดจะทานผลไม้อยู่แล้ว จึงทำหน้าราวกับมันเป็นของประหลาดซะอย่างนั้น
“อร่อยมากกกก...นายมากินด้วยกันสิ” อินทิราหยิบมะม่วงชิ้นหนึ่งยื่นให้เขา
“ไม่เอาหรอกฉันไม่ชอบกินผลไม้ เธอเองก็อย่ากินเยอะล่ะดูท่าทางคงจะเผ็ดน่าดู เดี๋ยวจะเป็นอันตรายกับลูกในท้อง”
“ไม่เป็นไรหรอกน่าผู้หญิงไทยที่ตั้งท้องใหม่ๆ ก็กินแบบนี้กันทั้งนั้น ตอนแม่นายท้องก็คงจะเคยกินเหมือนกันแหละ” อินทิรารู้ว่าบาสเตียนเป็นลูกครึ่งไทยจึงเอ่ยออกไปอย่างนั้น
“ยังจะมาเถียงอีกก็คนมันเป็นห่วง!” บาสเตียนขึ้นเสียงใส่อย่างลืมตัว
“แล้วทำไมจะต้องเสียงดังด้วยเนี่ย พูดดีๆ ไม่ได้รึไง” อินทิราวางชิ้นมะม่วงที่อยู่ในมือลงบนจาน แล้วยื่นไปจับที่ติ่งหูบาสเตียนบิดแรงๆ
“โอ๊ะ..โอ๊ยยย...เธอจะบ้ารึไงเนี่ยมาบิดหูฉันทำไม เจ็บนะโว้ยย” บาสเตียนทำหน้าเหยเกด้วยความเจ็บปวด ยกมือขึ้นมากุมมือเรียวไว้
“ก็นายพูดจาไม่เข้าหูฉันนี่นา ต่อไปนี้ห้ามขัดคอฉันอีกเด็ดขาดรู้ไหม” อินทิราออกแรงบิดให้หนักขึ้น จนใบหูขาวเปลี่ยนเป็นสีแดงจัด
“โอ๊ยยย อะ...โอเคฉันจะไม่ขัดใจเธอแล้ว ปล่อยเถอะนะฉันเจ็บ”
“ให้มันรู้ซะบ้างว่าตอนนี้ใครใหญ่”
“ครับผมยอมแล้วครับ”
อินทิราปล่อยมือให้ใบหูของบาสเตียนเป็นอิสระ จากนั้นก็หันมาสนใจจานมะม่วงต่อ กำลังจะเอื้อมไปหยิบแต่กลับโดนอีกฝ่ายจับข้อมือไว้เสียก่อน
“เดี๋ยว!”
“อะไรของนายอีกเนี่ย” อิรทิราหันไปมองค้อนใส่เขา
“ช่วงนี้เธอรู้ตัวไหม ว่าเอาแต่ใจเกินไปแล้วนะ”
“ก็ฉันกำลังท้องนี่นา คนท้องก็เป็นอย่างนี้ทั้งนั้นล่ะ”
“แถมยังชอบทำร้ายร่างกายฉันอีก” บาสเตียนเอ่ยต่อ
“นายเป็นผู้ชายนี่นาเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้ทำเป็นคิดมากไปได้ เพื่อลูกในท้องท่องเอาไว้” อินทิราทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ไม่สนใจ
“เวลาพูดไม่เข้าหูก็ถีบฉันลงจากเตียง บิดหูจนแดงไปหมด ตบต่อยหน้าราวกับฉันเป็นทาสในเรือนเบี้ย พูดถึงวีรกรรมของเธอเป็นปีก็พูดไม่จบไม่สิ้น” บาสเตียนร่ายยาวออกมา ราวกับต้องการระบายความอัดอั้นในช่วงที่ผ่านมา
“ฉันขอโทษนะ...ก็ทำอย่างนั้นแล้วฉันอารมณ์ดีเป็นพิเศษนี่นา อีกอย่างฉันก็ห้ามตัวเองไม่ได้อ่ะ นายเข้าใจหน่อยนะ” อินทิรายิ้มเย้ยอย่างไม่สะทกสะท้าน ไม่รู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อย
“นี่ก็ครบสามเดือนแล้วอีกไม่นานหรอกนะหึๆ” บาสเตียนยกหลังมือจึ้นมาจุมพิตอย่างนุ่มนวล ส่งสายตาคมจ้องมองคาดโทษเอาไว้
“ฝันไปเถอะ แต่ถ้านายยอมเป็นทาสในเรือนเบี้ยอย่างนี้ไปเรื่อยๆ ฉันอาจจะใจดีก็ได้นะ” อินทิราชักมือกลับโดยเร็ว แสยะยิ้มให้เขาอย่างเป็นต่อ
“เธอร้ายกว่าที่ฉันคิดซะอีก ถ้าไม่ติดว่าเธอท้องอยู่ฉันจับกดตรงนี้แล้วรู้ไว้ด้วย”
“ฉันร้ายได้กว่านี้อีกรู้ไว้ด้วย”
“อย่าร้ายกว่านี้อีกเลยนะครับเมียจ๋า แค่นี้ผัวก็แทบจะลงแดงตายแล้ว” บาสเตียนนอนหนุนตักเมียรักอย่างออดอ้อน จับมือเรียวมาพรมจูบนับครั้งไม่ถ้วน
“นายก็ร้ายใช่ย่อย ชอบอ้อนให้ฉันใจอ่อนอยู่เรื่อยเลย” อินทิราส่งยิ้มให้กับคนที่นอนหนุนตัก พร้อมทั้งเอื้อมมือไปหยิกแก้มอย่างมันเขี้ยว
ทั้งสองยิ้มหวานให้กันอยู่อย่างนั้นได้สักพัก ก็มีเสียงคนคุ้นเคยเอ่ยแทรกขัดจังหวะ
“บอสครับ”
เมื่อได้ยินเสียงเลขาสุดหล่อเอ่ยเรียก บาสเตียนก็ลุกขึ้นนั่งในสภาพเดิม ปรับสีหน้าให้ดูขึงขังขึ้น
“คุณแอนดริวทานมะม่วงน้ำปลาหวานด้วยกันสิคะ” อินทิราเอ่ยชวนด้วยรอยยิ้ม
“เชิญเลยครับ” แอนดริวส่งยิ้มตอบ
“นายมีอะไรงั้นเหรอแอนดริว แล้วนั่นทำไมถือกระเป๋ามาด้วยล่ะ” บาสเตียนขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย เมื่อเห็นกระเป๋าเดินทางใบเล็กวางอยู่ข้างแอนดริว
“คือ...ผมอยากจะขอย้ายกลับไปอยู่คอนโดน่ะครับ”
“อ้าว! ทำไมล่ะ”
“นั่นสิคะมีใครทำอะไรให้คุณแอนดริวไม่พอใจหรือเปล่า” อินทิราได้ยินก็รู้สึกตกใจ เพราะหากไม่มีแอนดริวแล้วเธอคงจะเหงาน่าดู
“ไม่มีหรอกครับ ทุกคนดีกับผมมาก เพียงแต่ว่าผมอยากกลับไปอยู่คอนโดเท่านั้นเอง มาค้างที่นี่นานมากแล้วป่านนี้ฝุ่นคงจะเต็มห้องแน่ๆ” แอนดริวตอบยิ้มๆ แต่จริงๆ แล้วเขาอยากกลับไปใช้ชีวิตสุดเหวี่ยงเหมือนอย่างเดิม อยู่ที่นี่ก็เอาแต่คิดถึงแม็กซ์เวลล์จนไม่มีสมาธิทำงานเลยสักนิด
“ถ้างั้นก็ตามใจนายละกันนะ” บาสเตียนเอ่ยอย่างเข้าใจ
“ขอบคุณที่มาอยู่เป็นเพื่อนฉันตั้งนานนะคะ”
“ครับผม ถึงไม่ได้อยู่แล้วแต่ผมก็ต้องมาที่นี่อยู่ดี ผมว่าช่วงนี้ถึงไม่มีผมคุณอินก็คงไม่เหงาหรอกนะครับ ก็ตัวติดกับบอสแจซะขนาดนี้” แอนดริวเอ่ยแซวทิ้งท้าย
“ยังไงนายนี่สู้คุณไม่ได้หรอกค่ะ”
“กล้าพูดเนอะ...ขาดฉันเดี๋ยวเธอจะรู้สึก” บาสเตียนหันไปมองค้อนคนที่นั่งข้างกัน
“ก็มันเรื่องจริงนี่นา” อินทิราทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ก่อนจะหันไปเอ่ยกับแอนดริวต่อ “คุณแอนดริวจะไปตอนนี้เลยเหรอคะ”
“ใช่ครับ”
“ถ้างั้นเดี๋ยวฉันไปส่งหน้าบ้านนะคะ”
“ไม่เป็นไรหรอกครับ คุณอินนั่งทานมะม่วงต่อเถอะ”
“ไม่เป็นไรค่ะเดี๋ยวค่อยมากินต่อก็ได้”
อินทิราลุกขึ้นจากโซฟาก่อนจะเดินมาหาแอนดริว จากนนั้นก็หันไปเอ่ยกับคนที่นั่งอยู่ “เดี๋ยวฉันมานะ”
“ครับคุณเมียยย...” บาสเตียนพยักหน้าให้อย่างเข้าใจ เขารู้ว่าอินทิรากับเลขาส่วนตัวสนิทสนมกันมากแค่ไหน นอกจากแอนดริวแล้วเจ้าหล่อนก็ไม่มีใครให้พูดคุยอย่างสนิทใจ นั่นจึงทำให้อินทิราติดแอนดริวมากกว่าเขาเสียอีก
ช่วงหลังมานี้เขารู้สึกว่าแอนดริวเหมือนมีเรื่องไม่สบายใจ มีอาการเหม่อลอยอยู่บ่อยครั้ง แถมยังไม่ค่อยมีสมาธิในการทำงานอีก กะว่าจะถามอินทิราหลายครั้งแต่ก็ไม่มีโอกาสเสียที

อินทิราเดินพูดคุยกับแอนดริวออกมาจนถึงหน้าคฤหาสน์
“ผมกลับแล้วนะครับ เอาไว้เจอกันวันหลัง”
“ขับรถกลับดีๆ นะคะ ฉันคงจะเหงาแย่เลยเนอะ”
“มีบอสอยู่ทั้งคนจะเหงาได้ไงครับ ผมจะพยายามมาที่นี่บ่อยๆ นะครับ”
“ฉันจะรอนะคะ บายค่ะ”
“บายครับ”
แอนดริวส่งยิ้มให้หญิงสาวก่อนจะลากกระเป๋าเดินตรงไปยังโรงจอดรถ อินทิรามองตามหลังอย่างใจหาย แอนดริวเข้ามาพักที่นี่นานหลายเดือนแล้ว มาเป็นเพื่อนเล่นและเพื่อนคุยให้เธอจนไม่รู้สึกเหงา ต่อไปนี้คนที่จะต้องทำหน้าที่แทนก็คือบาสเตียน เธอจะไม่ให้อีกฝ่ายห่างกายแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียวเลยคอยดู
หลังจากยืนรอจนแอนดริวขับรถออกจากรั้วคฤหาสน์ไปแล้ว อินทิราจึงเอี้ยวตัวจะเดินกลับเข้าไปด้านใน แต่ทว่ากลับมีรถแท็กซี่ขับเข้ามาจอดตรงหน้าเธอซะอย่างนั้น
อินทิราเพ่งมองเข้าไปที่เบาะหลังของรถอย่างสงสัย ปกติแล้วบ้านหลังนี้แทบจะไม่มีแขกนอกจากเพื่อนสนิทของบาสเตียนอย่างเช่นแม็กซ์เวลล์เท่านั้น
“เพื่อนนายนั่นรึเปล่านะ” อินทิราเอ่ยเบาๆ พลางชะเง้อมองอย่างใจจดใจจ่อ
เมื่อประตูรถแท็กซี่ถูกเปิดออก รองเท้าส้นสูงสีแดงก็ถูกส่งลงมาเหยียบลงบนพื้นคอนกรีต ก่อนที่หญิงสาวในชุดเกาะอกสีแดงเพลิงจะปรากฏตัวขึ้น ใบหน้าสวยรูปไข่ภายใต้แว่นกันแดดสีดำราคาแพง ผมสีดำขลับยาวสลวยถึงกลางแผ่นหลัง ช่วยเสริมให้เจ้าหล่อนดูสง่างามและโดดเด่นจนอินทิราถึงกับอิจฉาในความสวยทันที
“นี่เธอ...ช่วยยกกระเป๋าเข้าไปในบ้านให้ฉันหน่อยสิ” เจ้าหล่อนสั่งอินทิราเมื่อคนขับรถแท็กซี่นำมันลงมาวางไว้ข้างๆ
“คุณเป็นคนไทยใช่ไหมคะ”
“ใช่! เธอคงเป็นคนใช้ใหม่สินะถึงไม่รู้ว่าฉันเป็นใคร” พลอยดาวเอ่ยอย่างเหยียดๆ ราวกับอินทิราอยู่คนละระดับกับเธอซะอย่างนั้น
“แล้วคุณเป็นใครล่ะคะ”
“ฉันก็เป็นแฟนเจ้าของคฤหาสน์หลังนี้น่ะสิ อย่าลืมเอากระเป๋าเข้าไปให้ฉันด้วยนะ” พูดจบเจ้าหล่อนก็เดินเชิดหน้าเข้าไปข้างใน ปล่อยให้อินทิรายืนอึ้งอยู่อย่างนั้น
“อย่าบอกนะว่าผู้หญิงคนนี้คือพลอยดาว”
อินทิราเอ่ยกับตัวเองเบาๆ รู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจอย่างบอกไม่ถูก เธอกลัวเหลือเกินว่าการกลับมาของพลอยดาวในครั้งนี้ จะทำให้บาสเตียนลืมคนอย่างเธอเสียสนิท เพราะเมื่อเทียบกันแล้วเธอไม่มีอะไรสู้ผู้หญิงคนนี้ได้เลยสักอย่าง แม้ว่าใบหน้าจะละม้ายคล้ายกันอยู่พอสมควร แต่ทว่าพลอยดาวสวยกว่าเธอเป็นร้อยเท่า แล้วอย่างนี้เธอจะอยู่ที่นี่ต่อไปในสถานะไหนกันนะ
.............................
ตั้งแต่ตอนที่ 21-ตอนจบ ไรท์ขออนุญาตติดแพจเกจ 100 เหรียญจ้า
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #11 150221 (@150221) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 07:11
    ได้คะแต่มีมาม่ามั้ย ไม่ค่อยชอบมาม่านะ
    #11
    1
    • #11-1 SARAN BOOK (@miler_writer) (จากตอนที่ 20)
      22 ธันวาคม 2561 / 01:43
      ไม่จ้าเบาๆ ฟินๆ
      #11-1