คุณแม่รับจ้าง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,747 Views

  • 14 Comments

  • 139 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    47

    Overall
    7,747

ตอนที่ 18 : เรื่องบนเตียง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1109
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    3 ธ.ค. 61

::: [18] :::
เรื่องบนเตียง

“เดินระวังๆ ดิเดี๋ยวก็ได้กลิ้งลงไปหรอก”
“ฉันก็เดินปกตินี่นา เป็นเพราะนายนั่นล่ะโอบไหล่ฉันไม่ยอมปล่อย ทำให้เดินไม่ถนัด”
อินทิราบ่นอุบให้บาสเตียนขณะกำลังเดินลงบันไดมาจากชั้นบนในเช้าวันใหม่ ตั้งแต่เดินออกมาจากห้องบาสเตียนก็เอาแต่เดินโอบไหล่มาตลอดทาง ราวกับว่าเธอเป็นนผู้ป่วยเดินเองไม่ได้ซะอย่างนั้น
“ก็ฉันกลัวเธอจะหกล้มนี่นา”
“เว่อร์ไปแล้ว เอามือออกแล้วเดินไปดีๆ”
เมื่อเห็นสายตาอันดุดันของหญิงสาว บาสเตียนก็ยกมือทั้งสองข้างขึ้นสื่อว่าเขายอมแพ้แล้ว “โอเคๆ ยอมก็ได้คร้าบบ”
“ก็แค่นี้ล่ะ”
เมื่อทั้งสองเดินลงมาถึงห้องโถงแล้ว อินทิราก็กวาดสายตามองหาแอนดริวแต่กลับไม่พบตัว ปกติแล้วอีกฝ่ายจะมานั่งทบทวนงานอยู่ที่ห้องนั่งเล่นในยามเช้าเสมอ
“มองหาใครอยู่เหรอ” บาสเตียนเองก็มองตามอย่างสงสัย
“ก็คุณแอนดริวน่ะสิ ปกติลงมาก็เจออยู่ในห้องนั่งเล่นแล้ว แต่วันนี้ผิดปกติ”
“คงยังไม่ลงมามั้ง ไปทานข้าวกันเถอะฉันหิวแล้ว”
“เดี๋ยว!”
“อะไรอีก” บาสเตียนจิ๊ปากเมื่อถูกขัดใจ
“วันนี้นายยิ้มให้ฉันหรือยัง” อินทิราทวงสัญญาที่อีกฝ่ายเคยให้ไว้
ได้ยินอย่างนั้นชายหนุ่มก็ฉีกยิ้มให้ทันที “ยิ้มแล้วนี่ไง”
“ยิ้มให้มากๆ รู้ไหมว่าเวลานายยิ้มแล้วหล่อมากกกก” อินทิรายกมือทั้งสองข้างขึ้นไปบิดแก้มชายหนุ่มเบาๆ อย่างเอ็นดู
“ทำไมต้องปากหวานแต่เช้าด้วยเนี่ย” บาสเตียนจ้องมองริมฝีปากบาง กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ โน้มใบหน้าคมเข้าไปหมายจะจุมพิต
“หยุดเดี๋ยวนี้เลย” อินทิราดันอกแกร่งไว้
“น่า...นิดๆ หน่อยๆ ก่อนไปทานข้าว” บาสเตียนพยายามโน้มใบหน้าเข้ามาหา
“ป้าตั้งโต๊ะรอแล้วนะคะ” ป้าสมัยเดินเข้ามาเห็นเข้าพอดี จึงแกล้งผู้เป็นเจ้านายแล้วอมยิ้มน้อยๆ อย่างพอใจ
บาสเตียนผละใบหน้าออกมาโดยเร็ว ทำหน้าเสียดายอย่างเห็นได้ชัดจนอินทิราอดยิ้มไม่ได้
“ป้าสมัยเห็นคุณแอนดริวไหมคะ”
“อ้อ...คุณแอนดริวออกไปนั่งทำงานที่ศาลาในสวนตั้งแต่เช้าแล้วค่ะ”
“งั้นเหรอคะ ขอบคุณค่ะป้า”
ป้าสมัยยิ้มให้ก่อนจะหันไปเอ่ยกับบาสเตียน “วันนี้ดูท่าทางคุณบาสเตียนจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษเลยนะคะ”
“ก็ใช่สิครับป้า เมียผมท้องทั้งคนนี่นา” เจ้าตัวส่งยิ้มพิมพ์ใจให้ เป็นรอยยิ้มที่ป้าสมัยอยากเห็นมันมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา แต่เมื่อพลอยดาวเข้ามาในชีวิตบาสเตียนกลับไม่ได้เห็นมันอีกเลย
“ป้าเห็นคุณยิ้มอย่างนี้ ป้าดีใจที่สุดเลยค่ะ ขอบคุณนะคะคุณอิน” ป้าสมัยหันไปเอ่ยขอบคุณอินทิรา ผู้ซึ่งทำให้เจ้าของบ้านหลังนี้ยิ้มได้อีกครั้ง
“ยินดีค่ะป้า” อินทิรายิ้มตอบอย่างรู้กัน
“ขอบคุณเรื่องอะไรครับป้า” บาสเตียนถามด้วยสีหน้าฉงน
“นายไม่ต้องรู้หรอก รีบไปกินข้าวกันเถอะหิวไม่ใช่เหรอ” ไม่พูดเปล่าอินทิรากลับควงแขนชายหนุ่มไว้ด้วย ทำเอาบาสเตียนยืนตัวแข็งด้วยความเคอะเขิน นานเท่าไหร่แล้วที่เขาไม่เคยให้ผู้หญิงคนไหนควงแขนอย่างนี้ คนที่เคยใช้สิทธิ์นี้ก็มีแต่พลอยดาวเพียงคนเดียวเท่านั้น
“จริงๆ แล้วฉันหิวอย่างอื่นมากกว่าอ่ะ” บาสเตียนไม่ทิ้งลายความหื่นนั่นเพราะหลายวันมานี้เขาไม่ได้ทำเรื่องอย่างว่าเลยสักครั้ง
“พูดไม่อายปากป้าสมัยก็ยืนอยู่ตรงนี้ทั้งคน” อินทิราฟาดต้นแขนเขาเบาๆ
“ไม่ต้องอายหรอกค่ะคุณอินป้าชินแล้ว เดี๋ยวป้าเดินนำหน้าไปก่อนนะคะ” พูดจบป้าสมัยก็รีบเดินยิ้มเข้าไปในห้องรับประทานอาหาร
บาสเตียนส่งยิ้มให้คนที่ควงแขนตัวเอง ยกมือหนาขึ้นมาลูบกลางกระหม่อมเบาๆ ก่อนจะเดินตามหลังป้าสมัยไปยังห้องรับประทานอาหาร

ภายใต้โดมเล็กๆ ของศาลาในสวน หนุ่มร่างผอมเพรียวผมสีทองกำลังนั่งเหม่อลอยอย่างไร้พลังงาน เจ้าตัวเอาแต่นึกถึงคำพูดของแม็กซ์เวลล์เมื่อคืนที่ผ่านมา แม้จะเสียใจที่โดนดูถูกเหยียดหยามด้วยถ้อยคำที่รุนแรง แต่นั่นก็เป็นข้อดีที่จะทำให้เขาตัดใจได้ง่ายขึ้น อีกไม่นานหรอกคนที่ชื่อแม็กซ์เวลล์จะหายไปจากใจเขาอย่างแน่นอน
“มันคงถึงทางตันแล้วล่ะแอนดริว นายต้องพยายามลืมมันให้ได้” หนุ่มผมทองเอ่ยกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะหยิบแก้วนมสดขึ้นมาดื่ม
“คุณแอนดริวทานมื้อเช้าแล้วเหรอคะ” หลังจากทานข้าวอิ่มแล้วอินทิราก็เดินออกมาหาแอนดริวที่ศาลาทันที
“ผมยังไม่หิวครับ ป้าสมัยเอานมกับขนมปังมาให้แล้วคงทานแค่นี้ล่ะครับ”
“ฉันว่าจะถามตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว แต่กลัวว่าคุณจะไม่สะดวก คุยกับคุณแม็กซ์เวลล์เป็นยังไงบ้างคะ”
“มันจบแล้วครับ ผมเคยบอกกับคุณอินแล้วว่าเขาเป็นผู้ชายแท้ๆ คงไม่มีทางมารักเกย์อย่างผมได้หรอก” แอนดริวฝืนยิ้มให้
“คุณอย่าเพิ่งหมดหวังสิคะ เจอกันแค่ครั้งสองครั้งสองเขาจะใจอ่อนได้ยังไงกัน”
“หยุดเถอะครับคุณอิน ผมไม่อยากไปต่อแล้ว มันควรจะจบตั้งแต่คืนนั้นแล้วด้วยซ้ำ ตอนนี้ผมกำลังพยายามทำใจลืมเขาแล้วนะครับ คุณอินไม่ต้องทำอะไรเพื่อผมอีกแล้ว”
“ฉันขอโทษนะคะที่ทำให้คุณต้องเจ็บปวดซ้ำแล้วซ้ำเล่า” อินทิราทำหน้าเศร้าเล็กน้อย
มันคงจะต้องจบแล้วจริงๆ สินะ บางทีเธอก็มั่นใจเกินไป จนลืมไปว่าคนที่จะต้องแบกรับความรู้สึกเจ็บปวดพวกนั้นคือแอนดริว การถูกคนที่เรารักปฏิเสธหรือหักหลังมันคงจะเจ็บปวดน่าดู ตัวอย่างก็มีให้เห็นอย่างบาสเตียนที่เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือนั่นก็เพราะความรัก
“ไม่เป็นไรครับ ที่คุณอินทำเพราะหวังดีกับผม ผมต้องขอบคุณคุณมากกว่า”
“สู้ๆ นะคะฉันเอาใจช่วย ไม่ว่าคุณจะตัดสินใจยังไงก็ขอให้มีแต่สิ่งดีๆ เข้ามาในชีวิตคุณนะคะ”
“ขอบคุณครับ จากนี้ไปผมจะตั้งใจทำงานให้บอสมากขึ้น จะเลิกคิดเรื่องนั้นให้ได้”
จบบทสนทนาทั้งสองต่างก็ยิ้มให้กันอย่างจริงใจ ไม่ว่าวันข้างหน้าจะเป็นยังไง แต่เธอเชื่อว่าคนนิสัยดีๆ อย่างแอนดริวจะต้องเจอกับใครบางคนที่เหมาะสมอย่างแน่นอน

เย็นวันนั้นหลังจากอาบน้ำอาบท่าเสร็จแล้ว บาสเตียนก็ขึ้นมานั่งเอนหลังบนเตียงโดยสวมใส่เพียงกางเกงบ็อกเซอร์ตัวเดียว ส่วนอินทิราตอนนี้กำลังอาบน้ำอยู่
บาสเตียนกำลังครุ่นคิดเรื่องบนเตียง เขาต้องการตัวเธอมากเหลือเกินแต่ก็กลัวว่าอาจจะมีผลกระทบต่อลูกในท้อง จู่ๆ เจ้าตัวก็นึกขึ้นได้ว่าคุณหมอเคยให้เอกสารบางอย่างมาด้วย จึงยิ้มออกแล้วรีบเดินไปหยิบมันออกมาจากลิ้นชัก จากนั้นแล้วเดินกลับมานั่งเอนหลังบนเตียงอ่านอย่างสบายใจ
“เฮ้อ!...ให้งดสามเดือนแรกงั้นเหรอ ใครจะทนได้วะเนี่ย” บาสเตียนวางหนังสือทิ้งลงข้างตัว ถอนหายใจเสียงดังราวกับคนสิ้นหวังในชีวิต
เขาจะทนได้อย่างไรกันในเมื่อในหนังสือเล่มนี้ บอกว่าให้งดการมีเพศสัมพันธ์ในช่วงสามเดือนแรกของการตั้งครรภ์ เพราะมีโอกาสเสี่ยงที่จะแท้งได้ง่าย
“นายนั่งทำอะไรอยู่อ่ะ” อินทิราเดินเช็ดผมสวมชุดนอนสายเดี่ยวตัวบางเดินมาที่เตียง
“ปะ...เปล่า ก็นั่งรอเธอไงล่ะ” บาสเตียนทำหน้าเลิ่กลั่กราวกับคนทำความผิดไว้ซะอย่างนั้น อย่างนี้แล้วอินทิรามีหรือจะดูไม่ออก
“รอฉันทำไมถ้าง่วงก็นอนก่อนเลย” เจ้าหล่อนว่าพลางนั่งหมับลงข้างกัน เมื่อสังเกตเห็นหนังสือเล่มเล็กๆ วางอยู่ข้างตัวบาสเตียนจึงเอ่ยถาม พร้อมทั้งจะหยิบมันขึ้นมาดู “แล้วนี่หนังสืออะไรอ่ะ”
“มะ...ไม่มีอะไร” เจ้าตัวรีบคว้ามันขึ้นมาไว้ในมือก่อน
“รู้ตัวไหมว่านายกำลังมีพิรุธ พูดความจริงมาว่านายเป็นอะไรกันแน่” อินทิราจ้องเขม็งคะยั้นคะยอให้อีกฝ่ายพูดความจริง
หมับ!
บาสเตียนไม่ตอบแต่เอื้อมไปจับมืออีกฝ่ายมาวางไว้บนกลางกาย จนอินทิรารับรู้ได้ถึงความใหญ่โตที่แข็งขันเตรียมพร้อมสำหรับการใช้งานแล้ว
“ที่แท้ก็เรื่องนี้นี่เอง ฉันบอกแล้วไงว่าจะไม่มีเรื่องอย่างนี้เกิดขึ้นอีก ฉันกำลังท้องนะ” อินทิราจ้องมองใบหน้าหล่อที่กำลังก้มงุดมองที่กลางกายตัวเอง ท่าทางน่าสงสารเป็นที่สุด เธอยิ้มน้อยๆ อย่างอารมณ์ดี
หลังจากท้องเธอรู้สึกอยากเอาอกเอาใจบาสเตียนเป็นพิเศษ อยากให้เขาอยู่ข้างๆ ตลอดเวลา อยากเห็นรอยยิ้มของชายหนุ่มให้ชื่นใจ หลายคนเวลาแพ้ท้องมักจะเบื่อขี้หน้าพ่อของลูก แต่เธอกลับตรงกันข้ามซะอย่างนั้น
“ฉันรู้...ไม่เป็นไรฉันไปช่วยตัวเองในห้องน้ำก็ได้ ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะบังคับขืนใจเธอหรอกนะ” บาสเตียนรู้ดีว่ามันไม่ควร แต่ตอนนี้เขามีความต้องการมากเหลือเกิน แต่สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้นั่นคือการช่วยตัวเองเท่านั้น จึงทำท่าจะลุกขึ้นจากเตียงไปแต่ทว่าอินทิรากลับคว้าหมับที่แขนรั้งตัวไว้เสียก่อน

To be continued...Next Chapter-->
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #6 pongmt555 (@pongmt555) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 17:53
    omg!!!อินเธอจะช่วยเขาใช่ไหมมมมมมม
    #6
    0