คุณแม่รับจ้าง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,775 Views

  • 14 Comments

  • 140 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    75

    Overall
    7,775

ตอนที่ 17 : เรื่องที่ขอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1120
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    30 พ.ย. 61

::: [17] :::
เรื่องที่ขอ

งานเลี้ยงฉลองต้อนรับสมาชิกใหม่ซึ่งอยู่ในท้องของอินทิราดำเนินขึ้นในช่วงเย็นวันนั้น แม็กซ์เวลล์จำใจยอมเข้ามาที่คฤหาสน์ตามคำเชื้อเชิญแกมบังคับของเพื่อนรัก หากไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดีเช่นนี้เขาไม่มีทางยอมมาแน่นอน เพราะไม่อยากเห็นหน้าคนที่ทำให้ต้องรู้สึกขยะแขยงตัวเอง
“ยินดีด้วยนะครับคุณอิน”
“ขอบคุณค่ะ”
“มึงควรแสดงความยินดีกับกูมากกว่านะเพื่อน” บาสเตียนปรายตามองเพื่อนอย่างไม่วางใจ แม้ว่าอินทิราจะนั่งฝั่งตรงข้ามก็ตามที
“ก็คุณอินท้องมึงไม่ได้ท้องนี่หว่า”
“แต่กูเป็นคนทำให้ท้องเว้ย”
ได้ยินอย่างนั้นอินทิราก็แยกเขี้ยวใส่คนที่นั่งตรงข้ามทันที
“แต่หลังจากนี้นายคงไม่มีสิทธิ์แตะเนื้อต้องตัวฉันอีกแล้วล่ะ” อินทิราพูดกระแทกแดกดันให้อีกฝ่ายรู้ตัวว่าตอนนี้เธอได้ตั้งท้องตามสัญญาแล้ว เรื่องความสัมพันธ์ทางกายถือว่าเป็นอันสิ้นสุดลงแล้ว
“ใครบอกเธอ” บาสเตียนไม่สะทกสะท้านกับคำพูดนั้นเลยสักนิด
“ก็ฉันบอกอยู่นี่ไงยะ หมอบอกว่าไม่ให้ฉันเครียดไม่งั้นจะส่งผลต่อเด็กในท้อง ถ้านายขัดใจฉันไม่รับรองว่าอะไรจะเกิดขึ้นบอกไว้เลย” อินทิราเอาเรื่องลูกมาขู่ เพราะเธอรู้ว่าบาสเตียนห่วงเด็กมากกว่าตัวเธออีกด้วยซ้ำ
“...”
“ฮ่าๆๆ หงอยเลยไอ้เพื่อน เจอคนจริงเข้าให้แล้ว” แม็กซ์เวลล์หัวเราะยกใหญ่ เมื่อเพื่อนรักโดนอินทิรากำราบซะอยู่หมัด
“กูเห็นแก่ลูกในท้องเว้ย” เจ้าตัวว่าก่อนจะหยิบแก้วไวน์ขึ้นมาจิบ รอบนี้ไม่ได้ดื่มน้ำเมาเหมือนครั้งที่แล้วนั่นคือข้อแม้ที่แม็กซ์เวลล์บอกก่อนมา เพราะเขาไม่อยากให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเหมือนคราวที่แล้ว
“คืนนี้คุณแม็กซ์เวลล์ค้างที่นี่นะคะ”
“นี่เธอจะบ้าเหรอชวนผู้ชายค้างคืน ผู้หญิงไทยเป็นแบบนี้ทุกคนรึไงกัน” คนพูดชักสีหน้าใส่ทันทีที่ได้ยิน พาลนึกถึงใบหน้าพลอยดาวให้เจ็บใจขึ้นมาทันที
“นายดูถูกฉันได้ แต่ห้ามลากผู้หญิงทั้งประเทศมาดูถูกอย่างนี้เด็ดขาด” อินทิราสวนกลับทันควัน เธอรู้ดีว่าบาสเตียนมีอดีตฝังใจกับหญิงไทย แต่ทว่าผู้หญิงทั้งโลกไม่ได้เป็นเหมือนคนที่เคยทำกับเขาสักหน่อย
“โอเคๆ ฉันขอโทษละกัน คราวหลังจะไม่พูดแบบนี้แล้ว”
“จำคำพูดเอาไว้ด้วยละกัน”
“จำอยู่แล้วไม่ต้องมาย้ำ”
“โอ๊ยยย...กูอดขำไม่ได้จริงๆว่ะ กลัวเมียฉิบหาย” แม็กซ์เวลล์ขำออกมาแบบไม่เกรงใจใคร จนคนทั้งโต๊ะมองเป็นตาเดียวกัน รวมถึงแอนดริวที่เอาแต่ก้มหน้าก็ต้องเงยขึ้นมาดูรอยยิ้มนั้นให้ชื่นใจ
“หุบปากไปเลยนะมึงอ่ะ อย่าให้ถึงตามึงกูจะขำให้บ้าง” บาสเตียนชี้หน้าขู่คนที่นั่งข้างกัน
“มึงไม่มีทางได้เห็นหรอกว่ะเพราะยังไม่มีใครถูกใจกู ที่ผ่านมาก็เป็นแค่ของเล่นเท่านั้นเอง ถือซะว่าทำบุญทำทานให้คนที่อยากได้กูจนตัวสั่นละกัน” แม็กซ์เวลล์ตั้งใจด่าคนที่นั่งอยู่ตรงหน้า
แอนดริวจ้องเขม็งมองอีกฝ่ายด้วยความขุ่นเคือง แม็กซ์เวลล์ยักคิ้วกวนๆ อย่างสะใจ
ใช่! เขาผิดที่ทำอย่างนั้นลงไป แต่เขาผิดมากรึไงที่แอบรักผู้ชายคนนี้ หากเลือกได้เขาเองก็ไม่อยากเกิดมาเป็นแบบนี้ แค่คำพูดดูถูกจากคนรอบข้างมันก็เจ็บมากพอแล้ว นี่ยังมาโดนคนที่รักพูดจาเหน็บแนมยิ่งเจ็บเข้าไปใหญ่
“เอ่อ...สรุปว่าคุณแม็กซ์เวลล์จะค้างที่นี่ไหมคะ” อินทิรายิ้มแหยๆ เมื่อเห็นสีหน้าของคนทั้งสอง นี่เธอทำร้ายแอนดริวอีกแล้วงั้นเหรอเนี่ย
“ไม่ล่ะครับอีกประเดี๋ยวผมก็จะกลับแล้ว นอนที่นี่ครั้งเดียวมันก็มากเกินพอแล้วครับ” เขาตั้งใจจะด่าพาดพิงไปถึงแอนดริวอีกเป็นครั้งที่สอง
“มึงทำท่าทางยังกะรังเกียจบ้านกูงั้นละ แต่ก่อนมาค้างบ่อยๆ ไม่เห็นพูดจาหมาๆ อย่างนี้เลยนี่หว่า” บาสเตียนว่าให้เพื่อน
“ก็แต่ก่อนมึงเอาสาวๆ มาจัดปาร์ตี้บ่อยๆ นี่หว่าใครไม่มาก็บ้าแล้ว”
“บ่อยที่ไหนกันวะนานๆ ทีเว้ย” บาสเตียนมองหน้าอินทิราแวบหนึ่งก่อนจะหันไปเอ็ดให้เพื่อน เขากลัวว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกไม่ดีที่ได้ยินอย่างนี้
“มึงไม่ต้องสร้างภาพ คุณอินรู้ไส้รู้พุงมึงหมดแล้วล่ะ ใช่ไหมครับคุณอิน”
“ใช่ค่ะ!” อินทิราเห็นด้วยเต็มที่
“เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเชียวนะ ทีกับผัวตัวเองไม่เคยเห็นหัวเลย”
“ฉันล้อเล่นน่า นายพาฉันไปเข้าห้องน้ำหน่อยสิ” อินทิราตั้งใจจะจัดฉากให้แอนดริวและแม็กซ์เวลล์ได้มีเวลาพูดคุยกันเป็นการส่วนตัว
“ห๊ะ! เข้าห้องน้ำ” บาสเตียนตกใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำเอ่ยชวน
“ใช่! นายไม่กลัวฉันจะหกล้มรึไง”
“เอ่อ...ให้ผมไปเป็นเพื่อนไหมครับ” แอนดริวเป็นฝ่ายเสนอตัว เพราะไม่อยากนั่งกับแม็กซ์เวลล์สองต่อสอง คงจะรู้สึกอึดอัดมากพอสมควร
“ไม่เป็นไรค่ะคุณแอนดริวนั่งเป็นเพื่อนคุณแม็กซ์เวลล์อยู่ที่นี่ดีกว่า”
“เอางั้นก็ได้ครับ”
“นายรีบไปเถอะเร็ว”
“โอเคๆ”
เบาเตียนลุกขึ้นแล้วเดินอ้อมไปโอบไหล่อินทิราพาเดินตรงไปยังห้องน้ำ ทิ้งสองหนุ่มไว้บนโต๊ะอาหารเพียงลำพัง
ต่างฝ่ายต่างก้มหน้าสนใจจานอาหารของตัวเอง แอนดริวหัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น นั่นเพราะกำลังตัดสินใจเอ่ยขอโทษกับเรื่องที่เกิดขึ้น
“คือ...ผมต้องขอโทษกับเรื่องวันนั้นด้วยนะครับ” แอนดริวประสานมือที่สั่นเทาไว้บนหน้าตัก ก้มหน้ามองมันเพื่อรอลุ้นว่าอีกฝ่ายจะตอบกลับมาอย่างไร
“ฉันไม่รับ! นายมันหน้าไม่อายหลงคิดว่าเป็นคนดี แต่ที่ไหนได้ก็ไม่ต่างจากไอ้พวกเกย์ที่ฉันเคยเห็นทั่วๆ ไปหรอก” แม็กซ์เวลล์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง สัมพันธ์กับดวงตาคมที่จ้องมองปานจะกินเลือดกินเนื้อ
“คุณไม่รับคำขอโทษก็ไม่เป็นไร แต่อยากให้รู้ว่าผมแอบชอบคุณมานานแล้ว ต่อไปนี้ผมจะไม่ยุ่ง ไม่คุยกับคุณให้รำคาญใจก็แล้วกัน” แอนดริวพยายามกลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้ไหลลงมา ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่เพื่อทำใจ
“แต่ก่อนฉันก็เฉยๆ กับพวกเกย์แต่พอนายทำอย่างนี้ มันยิ่งทำให้ฉันเกลียดเข้าไปใหญ่ ต่อไปนี้อย่าหวังว่าจะได้เข้ามาใกล้ฉันอีก คนอย่างนายควรไปสมสู่กับพวกเดียวกันเถอะ” แม็กซ์เวลล์ตะโกนใส่หน้าอีกฝ่ายอย่างเยือกเย็น ไร้ซึ่งความปรานีแม้แต่ในฐานะเพื่อนร่วมโลก
“มันจะมากไปแล้วนะ” ในที่สุดแอนดริวก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ มันไหลเป็นทางลงบนแก้มขาวใส
“มันยังน้อยไปกับสิ่งที่นายทำให้ตัวฉันต้องแปดเปื้อน ถ้าจะให้ดีไปตายซะฉันถึงจะยกโทษให้”
“ผมเริ่มทนคุณไม่ไหวแล้วนะ!” แอนดริวลุกขึ้นยืน กำหมัดไว้แน่นด้วยความโมโห
“นายจะทำอะไรฉันงั้นเหรอ!” แม็กซ์เวลล์จ้องหน้าอย่างเอาเรื่อง อยากรู้เหมือนกันว่าจะเก่งสักแค่ไหนเชียว
“ผมไม่กล้าทำอะไรคุณหรอก แค่จะไปให้พ้นๆ หน้าอย่างที่คุณต้องการ”
พูดจบแอนดริวก็เดินร้องไห้ออกไปจากโต๊ะ ปล่อยให้อีกฝ่ายนั่งแสยะยิ้มอย่างพอใจอยู่เพียงลำพัง

@หน้าห้องน้ำ
บาสเตียนเอามือขัดหลังเดินวนไปมาหน้าห้องน้ำอย่างกระวนกระวายใจ นั่นเพราะอินทิราเข้าไปพักใหญ่แล้วแต่ยังไม่ออกมาสักที
ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!
“นี่เธอเสร็จรึยัง เข้านานเกินไปแล้วนะ”
“ใกล้แล้วรอแปบนึงดิ”
“ถ้าไม่ออกมาฉันพังเข้าไปแน่”
“เออๆ จะออกไปแล้วเนี่ย”
สิ้นเสียงอินทิราแล้ว บาสเตียนก็ยืนรออีกสักพัก ประตูห้องน้ำจึงค่อยๆ แง้มออกมา
“ทำอะไรตั้งนานสองนาน หรือว่ากำลัง...” ชายหนุ่มทำหน้าหื่นพลางจ้องมองไปยังกลางกายของอินทิรา
“ในสมองนายคงคิดแค่เรื่องอย่างว่าสินะ น่าเกลียดจริงๆ เลย”
“แค่ฉี่ทำไมต้องนานขนาดนั้นด้วยล่ะ”
“ก็...พอดีฉันปวดหนักด้วยอ่ะเลยนานไปหน่อย กลับโต๊ะกันเถอะป่านนี้ทั้งสองคนคงรอกันนานแล้ว”
หมับ!
บาสเตียนเดินไปโอบไหล่บางไว้เหมือนเมื่อครั้งเดินมา แต่ทว่ารอบนี้อินทิรากลับมองเคืองๆ ราวกับรำคาญอีกฝ่ายเต็มทน
“ไม่ต้อง! ฉันเดินเองได้ย่ะ”
“อ้าว! ตอนมาอ้อนเราซะเสียงหวานเชียวแต่ตอนกลับไล่เราซะงั้น เธอจะเอายังไงกันแน่วะ” บาสเตียนเกาศีรษะแกร็กด้วยความงงงวย เขาเริ่มเดาใจอารมณ์หญิงสาวไม่ได้เสียแล้วว่าต้องการอะไรกันแน่
“ก็ฉันไม่อยากให้นายลำบากนี่นา” อินทิราไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาแก้ตัว เจ้าหล่อนเดินไปตรงหน้าเขาก่อนจะโน้มใบหน้าขึ้นไปหอมแก้ม แล้วถอนใบหน้ากลับมาอย่างรวดเร็ว
อินทิราอายจนหน้าแดงจัด ไม่ต่างจากชายหนุ่มที่เพิ่งโดนจุมพิต ไม่รู้ว่าเธอเอาความกล้ามาจากไหนถึงทำอย่างนั้นลงไป
“นะ...นี่เธอหอมแก้มฉันเหรอ” คนพูดยกมือขึ้นไปกุมแก้มตัวเองไว้ รอยยิ้มน้อยๆ เริ่มฉายออกมาจากดวงหน้าคม ราวกับโลกทั้งใบกลายเป็นสีชมพู
“รู้แล้วยังจะถามอีกไปดีกว่า” อินทิราเองก็รู้สึกเขินอายไม่แพ้กัน เจ้าหล่อนรีบเดินจ้ำอ้าวหนีไปก่อน
“เยส!!! มีความสุขจังโว้ย...”
หลังจากแสดงความดีใจออกมาขั้นสุดแล้ว บาสเตียนก็เดินตามหลังอีกฝ่ายไปพร้อมกับรอยยิ้ม

กลับมาถึงโต๊ะก็พบว่าเหลือเพียงแม็กซ์เวลล์นั่งอยู่เพียงลำพัง อินทิรากวาดสายตามองหาชายหนุ่มอีกคน ที่เธอหมายมั่นปั้นมือจะให้ปรับความเข้าใจกันแต่ทว่ากลับไม่เห็นแม้แต่เงา
“อ้าว! คุณแอนดริวไปไหนแล้วคะ”
“เห็นเดินออกไปไหนไม่รู้ครับ” แม็กซ์เวลล์ตอบอย่างไม่ยี่หระ
“ออค่ะ” อินทิรานั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิม ในเวลานั้นบาสเตียนก็เดินมาถึงพอดี
“เดี๋ยวผมขอตัวกลับก่อนนะครับ พอดีมีธุระต่อ” เมื่อเห็นเพื่อนเดินมาถึงแม็กซ์เวลล์ก็ลุกขึ้นยืนเตรียมตัวจะกลับทันที
“ขอบคุณนะคะที่อุตส่าห์มา”
“ยินดีครับ” แม็กซ์เวลล์ยิ้มให้อินทิรา
“กูกลับแล้วนะเว้ย”
“เออๆ มึงควรจะกลับไปตั้งนานแล้ว อยู่ก็เปลืองเปล่าๆ” บาสเตียนแกล้งแหย่เพื่อนรัก
“กูไม่มาให้มึงเห็นหน้าอีกแล้วล่ะ” คนพูดไม่มีอารมณ์สุนทรีย์เลยสักนิด บาสเตียนนึกเอะใจว่าทำไมคราวนี้เพื่อนถึงได้หัวเสียง่ายดายอย่างนี้
“เฮ้ย! กูแค่ล้อเล่นเองนะเว้ย”
แม็กซ์เวลล์ไม่มีอารมณ์ฟังอะไรทั้งนั้น รีบเดินออกไปไม่สนใจเสียงตะโกนตามหลังของเพื่อนรัก บาสตียนเกาศีรษรอบที่สองอย่างงงวยกับเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้
“อะไรของมันวะเนี่ย”
“เพราะนายคนเดียวเลยทำให้งานต้องกร่อย” อินทิรายืนกอดอกมองหน้าชายหนุ่ม
“ปกติมันไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อยอย่างนี้นี่นา”
“ก็พูดแรงซะขนาดนั้นเป็นฉันก็โกรธ ต่อไปนี้เขาคงไม่มาอีกแล้วแน่ๆ เซ็งเลย” อินทิราถอนหายใจเสียงดัง
“นี่เธอชอบมันมากรึไงถึงได้ทำหน้าบูดบึ้งอย่างนั้น ผัวเธอยืนอยู่นี่ทั้งคนนะ” บาสเตียนโวยวายใหญ่เมื่อเห็นอินทิราทำท่าทีราวกับสูญเสียคนรักไปซะอย่างนั้น
“อ้าว! นายเป็นผัวฉันหรอกเหรอ” อินทิราแกล้งแหย่ให้อีกฝ่ายโมโหเล่นๆ ยิ่งเห็นใบหน้าหล่ององุ้มยิ่งเอ็นดูเข้าไปใหญ่ มั่นใจว่าอีกไม่นานบาสเตียนจะต้องกลับมาเป็นคนเดิมด้วยน้ำมือของเธอแน่นอน
“พูดอย่างนี้แสดงว่าอยากโดนใช่ไหม ด้ายยย!! ฉันจะพาเธอไปพิสูจน์เอง” บาสเตียนเดินตรงมาหาหญิงสาวด้วยสีหน้าขึงขัง อินทิราได้แต่ยิ้มอย่างพอใจ
“ฉันแค่ล้อเล่นเองน่า” อินทิรายกมือห้ามไว้
“ฉันไม่เล่นกับเธอด้วยหรอกคนมันหวงเว้ย ฉันจะไม่ยอมให้เธอได้เห็นผู้ชายหน้าไหนอีกเด็ดขาดรู้ไว้ด้วย” บาสเตียนเดินมาประชิดตัวอินทิราก่อนจะรวบตัวกอดไว้แน่น
“นายหวงฉันขนาดนั้นเลยเหรอ” อินทิราเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหวาน เลื้อยมือไปลูบไล้แผงอกแกร่ง ส่งสายตายั่วยวนเขาให้ตกหลุมพราง
“ก็ใช่น่ะสิทั้งหึงทั้งหวง ก็ฉันบอกแล้วไงว่าอยากให้เธออยู่กับฉันที่นี่ ในฐานะเมียและแม่ของลูกจำไม่ได้รึไง” บาสเตียนจ้องมองดวงตาคู่สวยแทบไม่กะพริบ
“ถ้านายจริงจังกับคำพูดฉันก็ดีใจนะ แต่ว่า...” อินทิราแสร้งหลบตาเขาราวกับกำลังออดอ้อนให้ทำตามสิ่งที่กำลังจะเอ่ยขอ
“แต่ว่าอะไร”
“นายช่วยหวานกับฉันกว่านี้ได้ไหม ยิ้มบ่อยๆ ไม่แค่เฉพาะกับฉันนะแต่ยิ้มให้กับทุกคน ยิ้มเหมือนที่นายเคยยิ้มมาก่อน ฉันไม่อยากให้พ่อของลูกเป็นคนเย็นชารู้ไว้ด้วย” อินทิราพยายามใช้ช่วงเวลานี้ขอร้องเขาให้ยอมปรับปรุงตัวเอง และก็หวังว่ามันจะได้ผล
“อือฮึ...ฉันรับปาก” บาสเตียนส่งยิ้มหล่อๆ ให้คนที่อยู่ตรงหน้า ก่อนจะโน้มใบหน้าหมายจะเข้าไปจุมพิตริมฝีปากบาง แต่อินทิรากลับยกมือขึ้นไปดันริมฝีปากเขาไว้
“แล้วถ้าฉันห้ามนายจูบล่ะนายจะทำได้ไหม”
“อืม...” บาสเตียนทำหน้าคิดเล็กน้อยก่อนจะจับข้อมือน้อยๆ นั้นให้พ้นทาง ส่งมือข้างหนึ่งไปจับท้ายทอยของหญิงสาวโน้มเข้ามาจนริมฝีปากสัมผัสกันอย่างแนบแน่น
หากจะขอเรื่องอื่นเขาไม่มีปัญหา แต่หากขอไม่ให้สัมผัสเรือนกายสวยนี้เขาไม่มีทางยอมรับปากเด็ดขาด เพราะอินทิราคือสมบัติของเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

0 ความคิดเห็น