คุณแม่รับจ้าง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,775 Views

  • 14 Comments

  • 140 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    75

    Overall
    7,775

ตอนที่ 16 : ท้อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1348
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    27 พ.ย. 61

::: [16] :::
ท้อง

@โรงพยาบาล
“สรุปภรรยาผมท้องหรือเปล่าครับหมอ”
“ยินดีด้วยนะครับภรรยาคุณตั้งครรภ์ได้สี่สัปดาห์แล้ว”
“เย้!!!จะเป็นพ่อคนแล้วโว้ยย” ด้วยความดีใจบาสเตียนเผลอกอดคนที่นั่งข้างกันแน่น จนอินทิราแทบหายใจไม่ออก จึงพยายามห้ามอีกฝ่ายด้วยคำพูด
“อย่าเว่อร์...นี่ในห้องตรวจนะ” อินทิราเองก็ยิ้มไม่หุบเช่นเดียวกัน
ตอนนี้กำลังมีอีกหนึ่งชีวิตอยู่ในท้องให้ต้องดูแลแล้ว คิดแล้วก็นึกถึงใบหน้าผู้เป็นมารดาขึ้นมาทันที เธอรู้แล้วว่าการเป็นแม่คนมันมีความสุขมากขนาดไหน
“ก็ฉันดีใจนี่นา”
“ใครๆ ฉันก็ดีใจแต่ไม่ทำตัวเว่อร์เหมือนนายสักนิด”
“อย่าว่าให้สามีคุณเลยครับ มากกว่านี้ผมก็เคยเจอมาแล้ว” คุณหมอผมทองเอ่ยกับอินทิรา
“ค่ะคุณหมอ”
“เห็นไหมล่ะเธอนี่ไม่รู้อะไรเลย”
“ต่อไปนี้คุณต้องดูแลตัวเองดีๆ ทานอาหารที่มีประโยชน์ พักผ่อนให้เพียงพอและที่สำคัญอย่าเครียดเด็ดขาดนะครับ” คุณหมอแนะนำ
“ค่ะคุณหมอฉันจะพยายามทำตามคำแนะนำอย่างเคร่งครัด”
“แล้วอย่างนี้ผมจะ...” บาสเตียนยิ้มเขินๆ ไม่กล้าเอ่ยถามต่อ
“ผมรู้ว่าคุณจะถามอะไร” คุณหมอยิ้มน้อยๆ เหมือนรู้ว่าอีกฝ่ายจะถามอะไร จากนั้นจึงหยิบหนังสือเล่มเล็กๆ ยื่นให้ “ทุกอย่างที่คุณอยากรู้อยู่ในนี้หมดแล้วครับ”
“ขอบคุณครับ” บาสเตียนรับมาก่อนจะยิ้มอย่างมีเลศนัย
“มันคืออะไรคะ” อินทิราถามด้วยความสงสัย ยิ่งเห็นสีหน้าของบาสเตียนยิ่งอยากรู้เข้าไปใหญ่
“เธอไม่ต้องรู้หรอกน่ามันเป็นเรื่องของผู้ชาย” บาสเตียนดุให้คนที่นั่งข้างกัน
“ก็นายทำตัวมีเลศนัยอย่างนี้ใครจะไม่อยากรู้เนี่ย”
“ถ้าไม่มีอะไรแล้วเชิญไปรับยาบำรุงครรภ์ได้เลยนะครับ เดี๋ยวหมอจะสั่งยาให้ ขอแสดงความยินดีอีกครั้งกับคุณพ่อคุณแม่ด้วยนะครับ”
“ขอบคุณค่ะคุณหมอ” อินทิรายกมือไหว้ตามมารยาทคนไทย
ออกมาจากห้องตรวจแล้วบาสเตียนก็เดินโอบไหล่ร่างบางไว้ตลอดเวลา ราวกับกลับว่าอีกฝ่ายจะเดินสะดุดล้มหรือเกิดอุบัติเหตุ จนทำให้มีอันตรายกับเด็กในท้องซะอย่างนั้น
“ไม่ต้องโอบไหล่ได้ป่ะฉันรำคาญ” อินทิราส่งสายตาเคืองๆ ไปให้ชายหนุ่ม แถมยังแกะมือหนาออกด้วย แต่บาสเตียนกลับเอามันขึ้นมาเกาะไว้เหมือนเดิม
“ก็ฉันกลัวว่าเธอจะเกิดอุบัติเหตุไง อย่าเรื่องมากน่า ที่ทำเพราะว่าฉันเป็นห่วงรู้ไว้ด้วย” คนพูดไม่ได้คิดอะไรมาก แต่ทว่าคนฟังกลับรู้สึกหัวใจพองโตซะเหลือเกิน บาสเตียนทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นในทุกวัน แม้ว่าบางครั้งจะทำเหมือนปฏิเสธแต่ทว่าในใจลึกๆ กลับรู้สึกดีทุกครั้งที่เขาอยู่ใกล้
“ไม่ต้องห่วงหรอกฉันดูแลตัวเองได้”
“อย่าทำเป็นเก่งตอนนี้เธอไม่ได้มีตัวคนเดียวแล้วนะ ยังมีลูกในท้องอีกคน ฉะนั้นต้องระวังทุกย่างก้าวรู้ไหม”
“จ้า...รู้แล้วค่ะเจ้านาย”
ทั้งสองยิ้มให้กันอย่างไม่ได้นัดหมาย ดวงตาทั้งสองคู่ประสานกันอย่างหวานซึ้งอยู่อย่างนั้น ราวกับตกอยู่ในห้วงแห่งความเสน่หาที่ไม่อาจถอนตัวได้
“เอ่อ...ไปกันเถอะจะได้รีบกลับ” บาสเตียนยกมือขึ้นเกาหลังคอแก้เขิน หลังจากผละใบหน้าหล่อออกจากหญิงสาว ทำไมเขาต้องเขินด้วยไม่เข้าใจตัวเองเลยสักนิด
“ก็เดินสินายกอดฉันอยู่ไม่ใช่เหรอ”
“โอเคๆ เดินดีๆ ล่ะ”
อินทิราเอาแต่ก้มหน้ามองทาง ใบหน้าสวยปรากฏรอยยิ้มหวาน หัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะนั่นเพราะสายตาคมคู่นั้นแท้ๆ

@คฤหาสน์หรูของบาสเตียน
หลังจากลงรถมาแล้ว บาสเตียนก็เดินโอบไหล่ร่างบางเข้ามาในตัวบ้าน โดยมีป้าสมัยและแอนดริวยืนรอฟังข่าวอย่างใจจดใจจ่อ เมื่อเห็นคนทั้งสองเดินเข้ามาป้าสมัยจึงเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้น
“มากันแล้วๆ เป็นยังไงบ้างคะคุณอินท้องรึเปล่า”
“ฝีมือขั้นนี้แล้วจะไม่ท้องได้ยังไงครับป้า” บาสเตียนเอ่ยกับป้าสมัยด้วยรอยยิ้ม
แอนดริวและป้าสมัยมองหน้ากันแล้วยิ้มกว้างด้วยความดีใจเป็นที่สุด
“ยินดีด้วยครับบอส คุณอินด้วยนะครับ”
“ขอบใจมาก” บาสเตียนเอ่ยกับเลขาหนุ่ม
“ขอบคุณนะคะคุณแอนดริว” อินทิราตอบหลังจากนั้น
“ป้าดีใจที่สุดเลยค่ะ ถ้างั้นวันนี้ป้าจะตั้งใจทำกับข้าวให้สุดฝีมือ เลี้ยงฉลองให้กับคุณพ่อคุณแม่มือใหม่ดีไหมคะ”
“ดีครับป้า” แอนดริวเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง
“ถ้างั้นจัดเต็มไปเลยครับป้า มื้อนี้ถึงไหนถึงกัน” บาสเตียนเอ่ยกับป้าสมัยด้วยรอยยิ้ม วันนี้เขามีความสุขมากเหลือเกิน ตั้งแต่อินทิราเข้ามาในชีวิตทุกอย่างก็เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น ดีจนเขาลืมไปเลยว่าอินทิราคือคนที่เขาจ้างมาเพื่อปลดล็อกปมในอดีตของตัวเอง
“ถ้างั้นป้าเข้าครัวก่อนนะคะ”
“เดี๋ยวหนูไปช่วยนะคะป้า”
“ไม่ต้อง! เธอกำลังท้องกำลังไส้อยู่เฉยๆ คนช่วยป้าสมัยมีเยอะแยะ” บาสเตียนสั่งเสียงเข้ม
“ฉันท้องนะไม่ได้เป็นง่อย” อินทิราแย้งทันที
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณอิน ป้ากับเด็กๆ ช่วยกันแปบเดียวก็เสร็จแล้ว ไปพักผ่อนเถอะค่ะ” ป้าสมัยเห็นด้วยกับความคิดของบาสเตียน
“ก็ได้ค่ะป้า”
“ถ้างั้นผมขอตัวไปเคลียร์งานก่อนนะครับ” แอนดริวเอ่ยขึ้นบ้าง
“ไปเถอะแล้วค่อยมาสนุกกันตอนเย็น” บาสเตียนยิ้มน้อยๆ ให้เลขาส่วนตัว แอนดริวอึ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นอย่างนั้น เพราะเขาไม่เคยเห็นบอสผู้เคร่งขรึมยิ้มให้อย่างนี้มาก่อน

หลังจากทุกคนแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตนเองแล้ว บาสเตียนจึงโอบไหล่ร่างเพรียวเดินไปยังห้องนั่งเล่น ก่อนจะพยุงตัวนั่งลงบนโซฟานุ่มอย่างระมัดระวังทุกฝีก้าว
“ไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้มั้ง ฉันไม่ได้เป็นคนซุ่มซ่ามสักหน่อย” อินทิราเอ่ยกับเขาหลังจากนั่งได้สักพัก นั่นเพราะบาสเตียนเอาแต่โอบไหล่เธอไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
“ไม่ได้หรอกฉันกลัวว่าเธอจะเกิดอุบัติเหตุ เดี๋ยวจะกระทบถึงลูกในท้องด้วย”
“นายมันเยอะเกินไปแล้ว ปล่อยฉันให้เป็นอิสระบ้างเถอะอึดอัดจะแย่”
“โอเคๆ ทำหน้าอย่างกับฉันเป็นปรสิตซะอย่างนั้น คนอุตส่าห์หวังดี เฮ้อ...” บาสเตียนทำเป็นงอนกอดอกเบนหน้าหนีไปอีกทาง
“ทำเป็นงอนไปได้คิดเหรอว่าฉันจะง้อ” เมื่อเห็นอย่างนั้นอินทิราก็ยิ้มน้อยๆ มองเขาอย่างเอ็นดู
“ก็ไม่ได้ให้ง้อซะหน่อย อยากทำอะไรก็ทำเลยฉันมันไม่เคยสำคัญกับเธออยู่แล้วนี่”
“ใช่! นายไม่ได้สำคัญกับฉันเลยสักนิด” อินทิราแกล้งพูดจายียวนให้อีกฝ่ายโมโหหนักขึ้นกว่าเดิม เธอชอบสีหน้าอันงองุ้มนี้เหลือเกิน มันเหมาะกับบาสเตียนสุดๆ ไปเลยล่ะ
“นี่เธอจะมากไปแล้วนะ ไม่รักษาน้ำใจกันเลย!” ชายหนุ่มหันขวับมามองหน้าเจ้าหล่อนอย่างไม่พอใจเป็นที่สุด
แต่ทว่าอินทิรากลับเพิ่มดีกรีความเกรี้ยวกราดนั้นด้วยประโยคเด็ดนี้...
“ชวนคุณแม็กซ์เวลล์มาปาร์ตี้ด้วยกันสิ นายจะได้มีเพื่อนดื่มไง” อินทิราตั้งใจจะให้แม็กซ์เวลล์มาที่นี่เพื่อให้แอนดริวได้ชื่นใจอีกสักครั้ง เธอทำผิดกับแอนดริวไว้อยากจะไถ่โทษคืนบ้าง
“ไม่! ฉันไม่ชวน” ยิ่งได้ยินอีกฝ่ายพูดถึงผู้ชายคนอื่น บาสเตียนยิ่งไม่ชอบใจเข้าไปใหญ่
“นะๆ ชวนเขามาเถอะฉันขอร้อง” อินทิราอ้อนอีกฝ่ายด้วยการจับมือหนาเขย่าเบาๆ
“เธออยากเจอมันมากขนาดนั้นเลยเหรอ” สีหน้าอันบึ้งตึงของบาสเตียนลอยอยู่ตรงหน้าอินทิรา แต่ทว่าเจ้าหล่อนกลับไม่ได้สนใจมันเลยสักนิด เธอกำลังโฟกัสอยู่กับคำตอบของบาสเตียนต่างหาก
“ใช่อยากมากๆ ชวนเขามาให้ได้นะ ถือว่าฉันขอร้อง ถ้าเขาไม่มาฉันคงจะรู้สึกแย่มากๆ เลยอ่ะ”
“โอเค้...ฉันจะชวนมันมาให้ถ้าเธอก็ได้ ฉันกลัวว่าเธอจะลงแดงตายเพราะไม่ได้เห็นหน้าเพื่อนฉัน” บาสเตียนพูดกระแทกเสียงใส่อย่างไม่พอใจเป็นที่สุด แต่ทว่าอินทิรากลับยิ้มอย่างดีใจ ในที่สุดเธอก็สามารถทำให้แอนดริวได้เจอหน้าคนที่แอบรักอีกครั้งแล้ว
“ขอบคุณนายมากๆ เลยนะ” อินทิราเผลอโน้มเข้าไปกอดร่างกำยำอย่างแนบแน่น ซบแก้มขาวแนบชิดกับต้นแขนแกร่งอย่างดีใจ
“ไม่ต้องมาขอบคุณฉันหรอก เธอมันไม่เคยรู้อะไรเลยยัยบื้อ” บาสเตียนผลักตัวหญิงสาวให้ออกห่าง ก่อนจะลุกขึ้นเดินหนีไปอย่างหงุดหงิด
“นายเป็นบ้าอะไรเนี่ย!” เจ้าหล่อนตะโกนตามหลังเสียงดัง แต่ไม่นานก็เปลี่ยนอารมณ์กลับมายิ้มแย้ม “ฉันจะทำให้คุณกับคุณแม็กซ์เวลล์เข้าใจกันให้ได้...คุณแอนดริว”
เจ้าหล่อนพูดกับตัวเองด้วยรอยยิ้ม เพ้อฝันจนเห็นภาพแอนดริวกับแม็กซ์เวลล์กอดกันด้วยความเข้าใจ หากเป็นเช่นนั้นเธอก็ไม่ต้องรู้สึกผิดที่ทำให้แม็กซ์เวลล์หนีหน้าแอนดริวอย่างนี้
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #5 Kefkef (@554433221515) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 19:58

    จะดีกันหรือเกลียดกันหนักกว่าเดิมอีกละน้ำ

    #5
    0