คุณแม่รับจ้าง

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,747 Views

  • 14 Comments

  • 139 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    47

    Overall
    7,747

ตอนที่ 13 : เมา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1087
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    21 พ.ย. 61

::: [13] :::
เมา

ตกเย็นก็มีงานปาร์ตี้เล็กๆ ภายในห้องคาราโอเกะสุดหรู โซฟาแบรนด์ดังดีไซน์รูปครึ่งวงกลมถูกจับจองไปด้วยคนทั้งสี่ บาสเตียนนั่งตรงกลางโดยมีเพื่อนรักนั่งอยู่ฝั่งซ้ายมือ ส่วนทางขวามือก็เป็นอินทิราและเลขาส่วนตัวตามลำดับ
เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ถูกรินใส่แก้วครั้งแล้วครั้งเล่า จนตอนนี้บาสเตียนและแม็กซ์เวลล์เริ่มจะทรงตัวไม่ไหว ส่วนอีกสองคนยังคงนั่งจ้องหน้าจอทีวีขนาดยักษ์อย่างเพลิดเพลิน นั่นเพราะดื่มเพียงน้ำอัดลมธรรมดาเท่านั้น
“เอ๊าโชนนน!!!”
แกร๊ง!
หนุ่มขี้เมาทั้งสองยกแก้วขึ้นชนกันก่อนจะดื่มน้ำสีอำพันลงไปจนหมดแก้ว ในขณะนั้นบาสเตียนก็ยกมืออีกข้างไปวางพาดบนบ่าอินทิราแสดงความเป็นเจ้าของ แต่ด้วยความรำคาญเจ้าหล่อนจึงปัดมันออกให้พ้นตัวราวกับรำคาญเต็มทน
“เมาแล้ววุ่นวายจริงๆ” เจ้าหล่อนบ่นให้คนที่นั่งข้างกัน
“สงสัยคืนนี้คุณอินคงจะยุ่งน่าดูนะครับ” แอนดริวยิ้มน้อยๆ หลังจากเอ่ยแซวเจ้าหล่อน
“ฉันว่าคุณนั่นล่ะจะยุ่ง” อินทิรายิ้มมุมปากราวกับมีแผนร้ายในใจ
“ทำไมผมต้องยุ่งด้วยล่ะครับ” แอนดริวทำหน้างงเล็กน้อย
ในระหว่างนั้นมืออันซุกซนของบาสเตียนก็เลื้อยมาจับตามตัวเธออีกครั้ง อินทิราได้แต่ปัดให้พ้นๆ บางครั้งก็หยิกที่แขนตอบโต้ไปด้วย
“แปบนะคะ...คนบ้าอะไรเมาแล้วจะมาวุ่นวายกับคนอื่นขนาดนี้” ว่าแล้วเจ้าหล่อนก็ผลักตัวบาสเตียนจนล้มทับเพื่อนที่อยู่ในสภาพเมามายไม่ต่างกัน “ที่ฉันบอกว่าคุณจะยุ่งก็เพราะ...คุณแม็กซ์เวลล์จะเข้าไปนอนในห้องกับคุณด้วยไงคะ”
“ห๊ะ! ปะ...ไปนอนกับผม” แอนดริวเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ อินทิรากำลังทำอะไรกันแน่นะถึงได้บอกกับเขาอย่างนี้
“ไม่ต้องตกใจขนาดนั้นหรอกค่ะ ตอนนี้คุณแม็กซ์เวลล์เมามาก มันถึงเวลาที่คุณควรทำตามความต้องการแล้ววว”
“ไม่เอา! ผมไม่กล้าทำอย่างนั้นหรอก ถ้าเขารู้มีหวังผมโดนฆ่าตายแน่” แอนดริวรีบปฏิเสธเสียงแข็ง เขากลัวว่าหากแม็กซ์เวลล์หรือบาสเตียนรู้เรื่องเข้าตัวเองจะเดือดร้อนเข้าให้
“คนเมาจำอะไรไม่ได้หรอกค่ะเชื่อฉันเถอะ เพื่อนที่เมืองไทยทำแบบนี้แล้วได้ผัวก็หลายคนเลยนะคะ”
“มันจะดีจริงๆ เหรอครับ” แอนดริวเริ่มลังเลใจ พลางปรายตามองร่างกำยำที่นอนอย่างหมดสภาพอยู่บนโซฟา
“ดีสิคะเมาได้ที่พอดีเลย ถ้าไม่คว้าโอกาสตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าจะมีอีกตอนไหนแล้ว” อินทิราพยายามโน้มน้าวให้แอนดริวเห็นดีเห็นงามด้วย
“โอเคก็ได้ครับ” แอนดริวสูดอากาศเข้าปอดลึกๆ จนสุด จากนั้นก็ผ่อนลมหายใจออกอย่างช้าๆ เพื่อเรียกความกล้าให้กับตนเอง
“ถ้างั้นเราแยกย้ายกันเลยนะคะ ฉันจะพาเจ้านายคุณขึ้นไปนอนแล้ว”
“ขอบคุณนะครับที่ช่วยผม”
“ยินดีค่ะ”
ทั้งสองยิ้มให้กันก่อนจะลุกขึ้นไปพยุงตัวคนเมาทั้งสองออกจากห้อง

@ห้องนอนอินทิรา
ปัง!
เมื่อปิดประตูห้องแล้วอินทิราก็พยุงร่างที่แทบจะทรงตัวไม่ไหวเดินไปที่เตียงอย่างทุลักทุเล ตอนแรกกะว่าจะพาไปที่ห้องนอนบาสเตียน แต่กลัวว่าหากตื่นขึ้นมาแล้วไม่เห็นเธออีกฝ่ายจะวีนให้ อีกอย่างอินทิราห่วงว่าชายหนุ่มจะนอนไม่สบายตัว จึงตั้งใจจะพามาเช็ดตัวและเปลี่ยนชุดให้ใหม่
“เมียจ๋า...” บาสเตียนยิ้มพลางจ้องมองดวงหน้าสวยด้วยสายตาหวานหยาดเยิ้ม เลื้อยมือหนาไปวางหมับบนเนินอกบีบแรงๆ จนอินทิราเริ่มรำคาญ
“เมียบ้านพ่อนายสิ!”
“ใช่แล้วที่นี่บ้านพ่อฉ้านนน ส่วนเธอก็เป็นเมียฉ้านงายย” บาสเตียนยังไม่ยอมหยุดกวน รวบตัวเธอเข้ามากอดแม้ว่าอีกเพียงไม่กี่ก้าวก็จะถึงเตียงแล้ว
“อี๋...เหม็นเหล้าจะแย่ เอาหน้านายออกไปเดี๋ยวนี้เลย” อินทิราใช้มือข้างหนึ่งดันหน้าหล่อๆ ให้ห่างจากตัว นั่นเพราะบาสเตียนพยายามจะโน้มใบหน้าเข้ามาจูบนั่นเอง
“เหม็นนักเหรอ ฟู่ววว...” เมื่อเห็นท่าทีรังเกียจของหญิงสาว บาสเตียนจึงแกล้งโดยการเป่าลมที่อบอวลไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์เข้าใบหน้าเธอเต็มๆ จนอินทิราถึงกับยู่หน้าสำลักเบาๆ
“แค่กๆๆ รู้งี้ไม่พามานอนห้องด้วยหรอก ถ้าสร่างแล้วก็รีบกลับไปนอนห้องนายเถอะ” อินทิราบ่นให้พลางแกะมือเขาออก
“ฉันเหนียวตัว พาฉันไปอาบน้ำหน่อยนะ” คนเมาพูดอ้อนๆ มองเจ้าหล่อนด้วยตาเยิ้มๆ ใบหน้าคมคายแดงก่ำจากฤทธิ์แอลกอฮอล์
“เฮ้อ! อาบก็อาบ” อินทิราถอนหายใจมองบน นี่เธอต้องมาเป็นพี่เลี้ยงเด็กอนุบาลอีกด้วยหรือเนี่ย
บาสเตียนยังคงกอดตัวเธอไว้ไม่ยอมปล่อย อินทิราจ้องเขม็งด้วยความหงุดหงิด ยิ่งเมายิ่งทำตัวน่ารำคาญเสียจริงๆ
“จะอาบไม่อาบ เมาแล้วสร้างแต่ความลำบากให้คนอื่นจริงๆ”
“อาบสิคร้าบบ แต่ฉันถอดเสื้อเองไม่ไหวอ่ะ” คนเมายืนกางแขนโอนเอนไปมา จะล้มไม่ล้มแหล่ อินทิราจึงจำยอมค่อยๆ ถลกชายเสื้อยืดคอกลมขึ้นถอดออกไปทางศีรษะ
เจ้าหล่อนมองหน้าเขาแวบหนึ่งก่อนจะหลุบตามองที่พื้น นั่นเพราะบาสเตียนเอาแต่จ้องมองมาด้วยสายตาหื่นกระหาย ตอนนี้เหลือกางเกงขาสั้นเพียงตัวเดียวแล้ว อินทิราเอาแต่จ้องยังไม่กล้าเอื้อมมือไปแตะ เพราะเจ้าท่อนเอ็นตัวเขื่องมันแข็งตัวจนตุงจนเกือบทะลุกางเกงออกมาแล้ว
“ถอดเร็วๆ สิ”
“ทำไมนายไม่ถอดเองล่ะ ฉะ...ฉัน...”
“ฉันไม่มีแรง...ยืนก็ยังไม่ตรงเลยเห็นไหมอ่ะ” บาสเตียนทำหน้าเว้าวอนให้อินทิราช่วย
“เออๆ ถอดก็ถอดจะได้เสร็จเร็วๆ” อินทิราตัดรำคาญโดยการดึงกางเกงขาสั้นลงโดยเร็ว ทำให้ความเป็นชายที่แข็งแกร่งผลาดง้ำอยู่ตรงหน้า มันผงกหัวหงึกสามสี่ครั้งทักทายเธออย่างเป็นทางการ อินทิรารีบลุกขึ้นด้วยความลนลาน ก่อนจะจูงแขนชายหนุ่มเข้าไปในห้องอาบน้ำ
อินทิราจับตัวคนเมาให้เข้าไปนั่งในอ่างอาบน้ำ ก่อนจะดึงฝักบัวมาจ่อตรงศีรษะเปิดน้ำให้ไหลชโลมร่างกำยำนั้นจนเปียกไปทั้งตัว
อินทิราหยิบขวดแชมพูบีบลงตรงกลางกระหม่อมคนที่นั่งอยู่ในอ่างพอประมาณ ก่อนจะขยำเรือนผมจนเกิดฟอง
“เมาแล้วยิ่งกว่าเด็กอนุบาลซะอีก นายนี่แย่จริงๆ เลย” เจ้าหล่อนบ่นอุบแต่มือเรียวยังคงสระผมให้อย่างตั้งใจ
บาสเตียนนั่งยิ้มอย่างพอใจ หลังจากโดนน้ำเย็นๆ ชโลมจนเปียกไปทั้งตัว อาการเมามายก็เริ่มลดน้อยลงไป มีสติสัมปชัญญะมากขึ้นจนสามารถนั่งนิ่งๆ โดยไม่โอนเอนเหมือนก่อนหน้านี้
“ถ้ารู้ว่าเมาแล้วเธอจะดูแลฉันดีอย่างนี้ ฉันเมาทุกวันไปแล้วล่ะ”
“พูดอย่างนี้แสดงว่าหายเมาแล้วสินะ”
“ฉันยังรู้สึกมึนๆ หัวอยู่อ่ะ” เจ้าตัวว่าพลางแสร้งยกมือขึ้นมากุมขมับเบาๆ
ทำไมอินทิราจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายแกล้ง แต่เธอก็ไม่ได้ว่าอะไรตอบโต้ ยังคงทำหน้าที่พี่เลี้ยงเด็กต่อไปอย่างตั้งใจ
“ฉันหิวอ่ะ”
“ห๊ะ! หิวบ้าหิวบออะไรดึกดื่นป่านนี้แล้ว แค่อาบน้ำให้ยังไม่พอใจอีกเหรอยะพ่อคู๊ณ!!!”
“ฉันหิวเธออ่ะ” บาสเตียนเอื้อมไปจับมืออินทิราไว้หลวมๆ ส่งสายตาคมจ้องมองดวงหน้าสวยที่ยืนอยู่ข้างอ่าง
“ฉันไม่ใช่อาหารนะยะ ปล่อยมือเลย รีบอาบน้ำจะได้ออกไปนอนพักผ่อน”
“อาบน้ำกับฉันนะยังไงเธอก็เปียกแล้วนี่นา” บาสเตียนพยายามดึงร่างบางให้ลงมาในอ่างด้วยกัน แถมยังวิดน้ำใส่จนเสื้อตัวบางของอินทิราเปียกปอนไปเกือบทั้งตัว
“นายนี่มัน...” อินทิราโวยวายเสียงดังอย่างไม่พอใจ แถมยังสลัดมือเขาออกอีกต่างหาก
“นะ...นะ...” ชายหนุ่มออดอ้อนอย่างน่าเหลือเชื่อ ยิ่งนับวันอินทิรายิ่งเห็นความน่ารักของบาสเตียนมากขึ้นจนคิดว่าอีกไม่นานสิ่งที่ปรารถนาคงจะเป็นจริง
“กะ...ก็ได้” อินทิราทนความรบเร้าของอีกฝ่ายไม่ไหวจึงยอมรับปากแต่โดยดี
“ถอดเสื้อผ้าออกแล้วมานั่งบนตักฉันเร็ว อยากกอดจะแย่แล้วเนี่ย” บาสเตียนยิ้มกว้างก่อนจะเอ่ยเชื้อเชิญหญิงสาว
อินทิรายืนเอียงอายไม่นานจึงเปลื้องอาภรณ์ออกจนเหลือเพียงเรือนร่างเปลือยเปล่า ก้าวขาเดินลงไปในอ่างตามความต้องการของชายหนุ่ม ก่อนจะหมุนตัวหันหลังให้แล้วนั่งลงตรงหว่างขาเขา

------------------
To be continued….
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #4 wipada_mm (@wipada_mm) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 22:15
    รออค้าาา 😍😍😍
    #4
    0