ตอนที่ 12 : เพื่อน(สาว)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 998
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 47 ครั้ง
    20 พ.ย. 61

::: [12] :::
เพื่อน(สาว)

ตั้งแต่แอนดริวย้ายเข้ามาอยู่ในบ้าน อินทิราก็รู้สึกไม่เหงาเหมือนเมื่อก่อน เธอไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงปรับตัวเข้ากับผู้ชายคนนี้ได้ง่ายดายอย่างนี้ แอนดริวเป็นผู้ชายที่มีนิสัยน่ารัก พูดเก่ง แถมยังคอยแนะนำเรื่องต่างๆ ให้เธอได้เป็นอย่างดี นับเป็นเพื่อนผู้ชายคนแรกที่เธอสนิทใจได้ในระยะเวลาอันสั้น
ตอนนี้ทั้งสองกำลังนั่งสนทนากันอยู่ในศาลาในสวน ตรงกลางโต๊ะมีจานขนมขบเคี้ยวและเครื่องดื่มวางอยู่เสร็จสรรพ
เมื่อหมดเรื่องคุยกันแล้วแอนดริวก็นั่งพิมพ์งานในแล็ปท็อปอย่างตั้งใจ ส่วนอินทิราก็นั่งอ่านหนังสือนวนิยายรักพร้อมทั้งอมยิ้มอยู่ข้างกัน
ในระหว่างนั้นก็มีแขกไม่ได้รับเชิญเดินตรงเข้ามาหาคนทั้งสองอย่างเงียบๆ
“สวัสดีครับ”
เมื่อได้ยินเสียงเอ่ยทักทายคนทั้งสองจึงเงยหน้าขึ้น หันไปมองยังต้นเสียงพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
“อ้าว! คุณแม็กซ์เวลล์” แอนดริวยิ้มกว้างเมื่อรู้ว่าเป็นใคร
‘แม็กซ์เวลล์’ เป็นเพื่อนรักของบาสเตียน เขาทำธุรกิจโรงแรมในลาสเวกัสเช่นเดียวกัน แมกซ์เวลล์มักจะไปหาเพื่อนรักที่คาสิโนอยู่บ่อยๆ เพื่อปาร์ตี้และสังสรรค์ แต่ช่วงหลังมานี้บาสเตียนเอาแต่หมกตัวอยู่ในคฤหาสน์ นานทีจะเข้าไป วันนี้จึงถือโอกาสมาหาถึงที่บ้าน
“ว่าไงแอนดริว ได้ยินข่าวว่านายย้ายเข้ามาพักที่นี่” ชายหนุ่มร่างกำยำใบหน้าหล่อคม ผมสีดำขลับ นัยน์ตาสีเทา ผิวสีแทนตามฉบับหนุ่มละติน เอ่ยด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
“ใช่ครับ” แอนดริวยิ้มให้
“ว่าแต่นี่ใครเอ่ย หน้าตาสะสวยเชียว” แม็กซ์เวลล์เอ่ยถึงหญิงสาวที่นั่งทำหน้างงๆ อยู่ตรงหน้า
“อ้อ...นี่คุณอินเป็นเอ่อ...” แอนดริวไม่รู้ว่าจะบอกยังไงดี เพราะหากจะบอกว่าเป็นแม่อุ้มบุญก็กลัวว่าอินทิราจะอับอายน่ะสิ
“เมียกูเอง!” บาสเตียนเดินมาถึงพอดีจึงเป็นฝ่ายตอบคำถามเพื่อนรัก ก่อนจะเดินไปนั่งเก้าอี้ข้างอินทิรา ยกมือขึ้นโอบไหล่บางแสดงความเป็นเจ้าของให้ผู้มาใหม่แจ้งใจ
“ห๊ะ! มึงมีเมียตั้งแต่ตอนไหนวะ” แม็กซ์เวลล์เบิกตัวโพลงด้วยความตกใจ เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าเพื่อนมีเมียเป็นตัวเป็นตนอย่างนี้
“เพิ่งมี” บาสเตียนตอบหน้าตาย
“นายอย่ามาขี้ตู่ ฉันไม่ใช่เมียนายซะหน่อย” อินทิราพยายามแกะมือเขาออก แต่บาสเตียนกลับยิ่งเกาะกุมไว้แน่น
“กูว่าแล้วอย่างมึงเนี่ยนะจะมีเมียกับเขา บอกมาดีๆ ว่าน้องคนสวยนี่เป็นใคร ถ้าไม่ใช่เมียมึงกูจะได้จีบ” แม็กซ์เวลล์แกล้งพูดหยอกเพื่อนไปอย่างนั้นเอง เขารู้ว่าเธอคนนี้คงไม่พ้นเป็นผู้หญิงของเพื่อนรัก แต่ทว่าคงไม่ใช่แค่นางบำเรอเหมือนคนอื่นๆ แน่ เพราะเพื่อนหวงซะขนาดนี้
“เมียกูจริงๆ อนาคตจะเป็นแม่ของลูกกูด้วย” บาสเตียนยังไม่ยอมหยุดกันท่าเพื่อนรัก
อินทิรากำลังจะเอ่ยแย้งแต่ทว่าชายหนุ่มกลับชี้หน้าขู่ สีหน้าเขาดูจริงจังจนต้องสงบปากสงบคำไปโดยปริยาย
“สรุปว่ามันไม่ได้โกหกใช่ไหมครับคุณอิน” แม็กซ์เวลล์หันไปเอ่ยถามอินทิรา ส่งสายตาหวานหยาดเยิ้มให้หยอกๆ
“เอ่อ...ค่ะ” อินทิรายิ้มแหยๆ ใจจริงอยากจะปฏิเสธแต่เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะเสียหน้าเลยต้องยอมๆ ไป
บาสเตียนยิ้มกว้างอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “กูบอกแล้วว่านี่เมียกู ว่าแต่มึงมีธุระอะไร”
“ก็มึงไม่ยอมไปที่บ่อนกูเลยตามมาหาถึงที่ไงวะ ไม่ได้ดริ้งกันซะนานกูใกล้จะลงแดงตายแล้ว”
“กูก็นึกว่าเรื่องอะไร เพื่อนมีเยอะแยะทำไมมึงไม่ไปหาพวกมันล่ะ”
“ก็ดื่มกับมึงถึงใจกว่านี่หว่า พอได้ที่ก็หาสาวๆ มาอึ้บสนุกจะตาย คุณอินรู้ไหมครับว่ามันเอาหญิงไม่ซ้ำหน้าเป็นร้อยๆ คนแล้วครับ”
“หุบปากไปเลย! มึงนั่นล่ะตัวดีชอบชวนกูเองนี่หว่า มึงเองก็น้อยหน้ากูซะที่ไหนฟาดแต่ละคนระดับนางแบบเอ็กซ์ๆ ทั้งนั้น” บาสเตียนโยนความผิดให้เพื่อนทันที จริงๆ แล้วเขาไม่ต้องแก้ต่างก็ได้ แต่ทำไมถึงได้แคร์ความรู้สึกของอินทิรามากอย่างนี้นะ มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกันแน่
“เอ่อ...ผมขอตัวเข้าไปในบ้านก่อนนะครับ” จู่ๆ แอนดริวก็เอ่ยขอตัวเข้าไปในบ้าน สีหน้าเขาราวกับมีเรื่องไม่สบายใจขึ้นมากะทันหัน ก่อนจะเดินออกจากวงสนทนาไปซะดื้อๆ
“ฉันก็ขอตัวเข้าไปในบ้านก่อนนะคะ” อินทิราแกะมือที่โอบไหล่ตัวเองออกโดยเร็ว ขมวดคิ้วเข้าหากันเมื่อเห็นสีหน้าของเพื่อนใหม่ อะไรคือสาเหตุที่ทำให้คนที่มีอัธยาศัยดีอย่างแอนดริวถึงกับเครียดได้นะ เธออยากรู้จริงๆ
หลังจากอินทิราเดินตามหลังแอนดริวเข้าไปในบ้านแล้ว ทั้งสองหนุ่มก็นั่งจ้องหน้ากันอย่างงงๆ
“อ้าว! ไปกันหมดเลย สรุปกูพูดอะไรผิดวะ ดูท่าทางเลขามึงเหมือนจะไม่พอใจกู กูรู้สึกอย่างนั้น” แม็กซ์เวลล์ทำหน้างงเล็กน้อย
“กูจะไปรู้เหรอวะ สงสัยหน้ามึงกวนตีนล่ะมั้ง”
“คืนนี้กูว่าจะมาดริ้งกับมึงที่นี่ได้ไหมวะ กะว่าจะค้างคืนด้วย”
“เอาก็เอาวะ กูเองก็ไม่ได้ดื่มนานแล้วมัวแต่...”
“มัวแต่อยู่กับเมียอ่ะดิ คุณอินห้ามมึงรึไง กูไม่นึกเลยว่าคนอย่างมึงจะกลัวเมีย ฮ่าๆๆ” แม็กซ์เวลล์ขำเบอร์แรงอย่างสะใจ
“คนอย่างกูไม่เคยกลัวใครเว้ย” เมื่อโดนสบประมาทบาสเตียนก็ทำเป็นขึงขังใส่เพื่อน มาดของท่านประธานผู้เคร่งขรึมปรากฏขึ้นในทันที
“เออ...กูจะเชื่อมึงละกัน แต่วันนี้จัดหนักจัดเต็มเลยนะเว้ย”
“จัดไปเพื่อน แต่กูขอเตือนไว้อย่าง ห้ามมึงมองหน้าเมียกูเกินสิบวิไม่งั้นกูจะไล่ตะเพิดมึงออกจากบ้านแน่” บาสเตียนชี้หน้าขู่เพื่อน
“ไอ้คนหวงเมีย แล้วถ้าคุณอินมองกูล่ะจะให้ทำไง”
“กูจะฆ่ามึง”
“อ้าว! มันไม่ใช่ความผิดกูนะเว้ย”
“ไม่รู้ล่ะ”
แม็กซ์เวลล์ขำกับท่าทางของเพื่อน ตั้งแต่คบกันมาไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนทำให้บาสเตียนกลายเป็นคนขี้หวงได้อย่างนี้มาก่อน แต่สิ่งที่เขายังคงสงสัยนั่นคือ ทำอะไรให้แอนดริวไม่พอใจถึงมองด้วยหางตาอย่างนั้น

อินทิราเดินตามหลังแอนดริวเข้ามาในบ้านจนถึงห้องโถงใหญ่ จึงเอ่ยถามเหตุผลที่จู่ๆ อีกฝ่ายก็เดินหนีออกมาด้วยสีหน้าเหมือนมีเรื่องไม่พอใจใครสักคน
“คุณแอนดริวเป็นอะไรรึเปล่าคะ”
“เปล่าครับไม่มีอะไร ผมแค่รู้สึกร้อนๆ เลยอยากเข้ามาตากแอร์ข้างใน” แววตากับคำพูดของแอนดริวไม่สัมพันธ์กันจนอินทิราดูออก
“ฉันว่านั่นไม่ใช่เหตุผลหลัก มีอะไรระบายกับฉันได้นะคะ ฉันรู้ว่าคุณมีเรื่องไม่สบายใจรับรองว่าฉันไม่บอกใครแน่นอน หรือว่าคุณมีเรื่องไม่พอใจเจ้านาย” อินทิราเอ่ยถามไปตรงๆ เพราะคนที่แอนดริวคลุกคลีด้วยตลอดก็มีเพียงบาสเตียนเท่านั้น
“มะ...ไม่ใช่ครับ”
“ถ้างั้นก็เป็นคุณแม็กซ์เวลล์” อินทิราจ้องหน้ารอคำตอบ แต่ท่าทางอึกอักของแอนดริวทำให้เธอรู้ว่ามีแนวโน้มน่าจะใช่
“เอ่อ...”
“ใช่แน่นอน แต่ฉันก็ไม่เห็นว่าเขาจะพูดอะไรถึงคุณเลยนี่นา สรุปมันเรื่องอะไรกันแน่คะฉันงงไปหมดแล้ว” ยิ่งพูดอินทิรายิ่งงหนักเข้าไปใหญ่ ทุกอย่างมันจะกระจ่างกว่านี้หากแอนดริวเปิดปากพูดความจริงออกมา
“คือว่า...ผมแอบน้อยใจที่รู้ว่าคุณแม็กซ์เวลล์มีอะไรกับผู้หญิงคนอื่นครับ” แอนดริวก้มหน้าตอบเธอด้วยความเขินอาย
ได้ยินอย่างนั้นเจ้าหล่อนก็เบิกตาโพลงด้วยความตกใจ แอนดริวเป็นเกย์งั้นเหรอ มิน่าล่ะเธอถึงได้รู้สึกสนิทใจเมื่อได้อยู่ใกล้กับเขาคนนี้
“มะ...หมายความว่าคุณแอนดริวเป็น...”
“ใช่ครับผมเป็นเกย์ และผมก็แอบชอบคุณแม็กซ์เวลล์มานานแล้ว คุณอินไม่รังเกียจผมใช่ไหมครับ”
“ทำไมฉันจะต้องรังเกียจคุณด้วยล่ะคะ เพื่อนที่เมืองไทยฉันก็เป็นเกย์ตั้งหลายคน รู้อย่างนี้ยิ่งดีเข้าไปใหญ่ฉันจะได้เปิดอกคุยกับคุณได้ทุกเรื่อง” อินทิรายิ้มให้ชายหนุ่มอย่างจริงใจ
“ขอบคุณนะครับที่เข้าใจผม”
“ว่าแต่เจ้านายคุณรู้เรื่องที่คุณเป็นเกย์ไหมคะ”
“รู้สิครับ บอสรู้ตั้งแต่ตอนสัมภาษณ์แล้ว”
“มิน่าล่ะ” อินทิราพึมพำกับตัวเองเบาๆ ถึงว่าบาสเตียนไม่แสดงท่าทีหึงหวงเธอกับแอนดริวเลยสักนิด แต่พอแม็กซ์เวลล์มากลับแสดงออกอย่างชัดเจนซะเหลือเกิน
“มิน่าอะไรครับ”
“ปะ...เปล่าค่ะ ว่าแต่คุณแม็กซ์เวลล์รู้หรือเปล่าว่าคุณชอบ”
“ไม่ครับ ผมไม่กล้าบอกเขาหรอก แค่เห็นหน้าก็ดีใจแล้วล่ะ ผมไม่ได้หวังว่าจะได้คบกับเขา” แอนดริวฝืนยิ้มสนับสนุนคำพูดของตัวเอง
“ฉันจะช่วยคุณเองค่ะ”
“ห๊ะ! คุณอินจะช่วยผม” แอนดริวเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ อินทิราจะช่วยเขาได้ยังไงกันในเมื่อแม็กซ์เวลล์เป็นผู้ชายไม่ใช่เกย์ ต่อให้ช่วยยังไงก็ไม่มีทางสำเร็จแน่นอน
“ใช่ค่ะ...ฉันจะช่วยให้คุณสมหวังกับคุณแม็กซ์เวลล์เอง” อินทิราแสดงสีหน้าจริงจังจนแอนดริวถึงกับไม่กล้าขัดคอเจ้าหล่อนเลยแม้แต่น้อย
“แต่คุณแม็กซ์เวลล์ไม่ได้เป็นแบบผมนะครับ มันคงเป็นไปไม่ได้หรอก”
“เถอะน่า ฉันจะลองดูสักตั้งขอแค่คุณให้ความร่วมมือเท่านั้นเอง”
“ถ้างั้นก็ได้ครับ ผมจะลองเชื่อใจคุณดู”
“เยี่ยมเลยค่ะ คุณแอนดริวขึ้นไปพักผ่อนเถอะค่ะฉันขอตัวเข้าไปช่วยป้าสมัยทำกับข้าวในครัวก่อน”
“ขอบคุณอีกครั้งนะครับ”
“ยินดีค่ะก็เราเป็นเพื่อนกันนี่นา”
ทั้งสองยิ้มให้กันก่อนจะเดินแยกย้ายไป
อินทิราเดินยิ้มเข้าไปหาป้าสมัยในครัว ยิ่งรู้ว่ามีเพื่อนสาวในบ้านหลังนี้ด้วยเธอยิ่งดีใจเข้าไปใหญ่ นั่นเพราะหากมีอะไรจะได้ปรึกษาได้อย่างสนิทใจ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 47 ครั้ง

0 ความคิดเห็น