[Fic The Prince of Tennis] Forget me not

ตอนที่ 3 : Her past 1(เธอในอดีต 1 )[100]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 147
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    16 ก.ค. 60



Her past

(เธอในอดีต)


     Lonita ' Part

     "ยัยใบ้"เสียงเรียกที่แสนดูหงุดหงิดของลิเลียแดนท์ที่ดูไม่พอใจเมื่อเห็นฉัน

     ไม่พอใจ...แบบสุดๆ

     "เธอมาทำไรที่สนามเทนนิสของฉัน!"ลิเลียแดนท์ขึ้นเสียงใส่ฉันมันโครตจะหนวกหูสุดๆ

      ....

     ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาชอบขึ้นเสียงกับฉันจังและฉันก็ตอบลิเลียแดนท์ด้วยการไม่พูดอะไรเพราะฉันไม่ชอบคนที่ขึ้นเสียงกับฉัน

     มันหนวกหูจะตายไป...

     "ยัยใบ้ๆฉันถามอยู่นะ!"ถาม...แล้วไงแต่ฉันไม่คิดจะบอกหรอกนะ    

     .....

     "เธอไม่ยินหรืองายยย!"น่ารำคาญและหนวกหูจัง

     "ม้าววว~"เสียงของลูกแมวน้อยที่หลงทางและปีนกำแพงจนคฤหาสน์หลังนี้จนลงมาไม่ได้จนฉันไปเจอและปีนกำแพงไปช่วยมัน

     "เฮ้ย!!ลูกแมวนิ!เธอเอาเข้ามาทำไม!"ดูเหมือนว่าหมอนี่จะกลัวแมวแฮะ...

     ลองแกล้งดูสักหน่อยดีมั้ยนะ...

     -Lonita END Part-

     "ว๊ากกกก!!!"เสียงร้องลั่นของเด็กหนุ่มดังไปทั่วคฤหาสน์จึงทำให้เหล่าคนใช้ต่างรีบวิ่งมาดูนายน้อยของพวกเขา

     "นายน้อยๆเป็นอะไรหรือป่าวครับ!/ค่ะ!"

     "เอามานออกปายยยย!!!"เสียงร้องไม่เป็นภาษาของเคราเซอร์ที่วิ่งหนีเธอไปทั่วสนามพร้อมกับลูกแมวที่เธออุ้มอยู่จึงทำให้เหล่่าคนใช้ทั้งหลายอดที่จะมองดูพวกเขาสองคนที่วิ่งไปวิ่งมาอย่างสนุกสนาน(?)ไม่ได้

     อ่า...มันเป็นภาพที่แสนอบอุ่นซะเหลือเกิน

     เหล่าคนใช้ต่างคิดเป็นประโยคเดียวกัน

     ถึงแม้ว่าตั้งแต่เด็กสาวมายังคฤหาสน์หลังนี้เธอแทบไม่สิเธอไม่เคยพูดออกมาสักคำเลยสักประโยคเพราะส่วนใหญ่เธอจะแสดงการกระทำมากกว่าแล้วเธอยังเป็นรักของเหล่าคนรับใช้อีกด้วยเพราะเวลาที่เธอว่างทีไรเธอก็มักจะไปช่วยทุกคนทำงานบ้านถึงแม้ว่าเธอจะถูกนายหญิงของบ้านหลังนี้ห้ามไปแล้วตั้งหลายรอบก็เถอะ


     "เอ๊ะอะเสียงดังอะไรกันรู้มั้ยว่ามันดังไปถึงข้างในบ้านเลยนะจ๊ะ"เสียงหวานๆของคุณนายบ้านหลังนี้ดังขึ้นจึงทำให้เขาต้องวิ่งเข้ามาฟ้องเผื่อว่าแม่ของเขาจะเห็นอกเห็นใจเขาและไล่เด็กสาวออกจากบ้าน

     เหอะ!ใครอยากให้เธอเข้ามาแกล้งเขาเองล่ะ

     "อุ๊ย!ลูกแมวน่ารักจังแล้วนั่นมือหนูไปโดนอะไรมาหรือจ๊ะ?"แต่ป่าวเลย...แม่ของเขาให้ความสนใจลูกแมวน้อยที่อยู่อ้อมแขนของเด็กสาวและรอยแผลที่มือของเด็กสาวมากกว่า

     อ่า...โดนตอนไหนมาเนี่ย เด็กสาวมองมือข้างขวาตัวเองที่โดนลูกแมวข่วนมือเธอตอนที่เธอช่วยมันลงมาจากกำแพง

     เลือดออกซึมๆที่มือด้านขวาของเธอเมื่อเธอโดนถามจึงทำให้เธอรู้สึกแสบนิดๆถ้าบอกว่าเธอไม่มีความรู้สึกนั่นก็ไม่ใช่ เธอความรู้สึกช้าไป...นั่นก็เกือบจะใกล้เคียงงั้นเอาเป็นว่าเธอมีเกือบจะไม่มีความรู้สึกและความรู้สึกช้าไปเท่านั่นเอง

     "วิคจ๊ะเธอช่วยไปทำแผลให้กับคิตตี้หน่อยได้ไหมจ๊ะ"เธอสั่งลูกน้องคนสนิทให้พาเด็กสาวเข้าไปทำแผล


     ในระหว่างที่สาวใช้วิคเตอร์เรียทำแผลให้เธออยู่เธอก็เหลือบมองเห็นเคราเซอร์ที่แอบมองเธอมาเป็นระยะๆเขาจับผิดเธออีกแล้วเหรอ?...

     "เสร็จแล้วค่ะท่านคิตตี้"เสียงของวิคเตอร์เรียทักจึทำให้เธอละลายสายตาจากที่ซ่อนแอบของเคราเซอร์มองแผลตัวเองที่ถูกพันไว้อย่างเรียบร้อยก่อนที่จะพูดคำว่าขอบคุณเบาๆจนแทบจะไม่ได้ยิน

     เดี๋ยวสิเธอจะพูดได้ยังไงเพราะเธอเป็นใบ้นิ :)...ใครหลายคนคิดแบบนี้สินะ

     คุณคิดผิดโลนิต้าไม่ได้เป็นใบ้แต่อย่างไรเพียงแค่เธอไม่อยากพูดและขี้เกียจตอบคำถามต่างๆจากคนรอบตัวเท่านั่นเองเธอจึงเงียบเท่านั่นแต่ตอนนั่นเธอหันไปขอบคุณวิคเตอร์เรียที่หาเสื้อผ้าและช่วยเธอจัดห้องแค่นั่นทำให้วิคเตอร์เรียถามขึ้นมาทันทีเลยว่าเธอพูดได้ด้วยเหรอ...

     คำถามนั่นของวิคเตอร์เรียทำให้โลนิต้าหงุดหงิดเพียงเล็กน้อยเท่านั่นเอง :)

     วิคเตอร์เรียมองเธอก่อนที่จะลูบหัวของเธอด้วยความอ่อนโยนอ่า...เธอช่างเป็นเด็กที่น่าเอ็นดูแท้ๆเลย

     "นายจะเล่นซ่อนแอบไปถึงไหน"เสียงหวานๆของโลนิต้าเอ่ยถามคนที่เล่นซ่อนแอบกับเธอ

     "ดะ...เดี๋ยวเธอพูดได้ด้วยเหรอ!"เคราเซอร์ที่แอบอยู่นั่นรีบวิ่งมาเขย่าตัวเธอด้วยคำพูดที่ตกใจเมื่อได้ยินเธอพูดออกมา

     "คุณหนูใจเย็นๆก่อนนะคะเดี๋ยวท่านคิดตี้ก็เวียนหัวพอดีสิคะ"

     "วิคเตอร์เรียเงียบหน่า!ไหนๆเธอก็พูดได้แล้วเธอตอบคำถามฉันมาเธอชื่ออะไรมาจากไหนต้องการอะไรจากแม่ของฉัน!!"

     ตาลายไปหมดแล้วนะ....โลนิต้าคิดในใจเพราะอย่างงี้ไงเธอถึงไม่อยากพูดอะไรออกมาถ้าพูดออกมาแล้วเป็นแบบนี้เธอของไม่พูดเลยจะดีกว่า

     "เอ๊ะอะเสียงดังอะไรกันอีกแล้วเคราเซอร์"เพราะเคราเซอร์เสียงดังไปทั่วคฤหาสน์จึงทำให้แม่ของเขาอกสงสัยไม่ได้ว่าเขาไปบังคับฝืนใจเด็กสาวอีก

     "แม่ครับ!ยัยเด็กเอ้ย...คิดตี้พูดได้ครับแม่ครับ!"เมื่อเคราเซอร์เห็นแม่ของตนเองเดินเข้ามาในห้องจึงรีบวิ่งไปบอกพร้อมกับดันโลนิต้าไว้ข้างหน้าตนแต่เด็กหนุ่มต้องเรียกชื่อของโลนิต้าด้วยไม่เต็มใจ

     "หืม...จริงเหรอจ๊ะ"



----------------------------ยังมีต่อ---------------------------

ขอโทษที่ไม่ได้อัพน๊าาาสมองตันจริงๆ






Tiny Hand
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น

  1. #4 Cuj27eja (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 มกราคม 2563 / 08:34
    มีต่อก็มาต่อสิยะ
    #4
    0
  2. #3 โฮคาบากิ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 16:33

    มาอัพเถอะค่ะ
    #3
    0