[Fic The Prince of Tennis] Forget me not

ตอนที่ 2 : !!Intro!! (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 190
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    5 เม.ย. 60

INTRO



Her past

(เธอในอดีต)


     "แค่เด็กตัวเล็กๆอย่างแกจะทำอะไรได้ว่ะ!"

     

     "ไอ้เด็กไร้ประโยชน์เอ้ย!!"

     

     ".........."

     

     เสียงคำต่อว่านานาจากผู้ชายกลุ่มหนึ่งหัวเราะเยาะเด็กสาววัยห้าขวบที่ไม่รู้เรื่องประสีประสาอะไรแต่ถ้าเป็นเด็กทั่วไปอาจจะฟังไม่รู้เรื่องแต่สำหรับเธอนั่นเธอรู้ว่าเธอกำลังโดนดูถูกอย่างแรง :)


     พลั่ก!!!


     "โอ๊ยย!อะไรว่ะไอ้เด็กเวรนี่!อยากหาเรื่องเจ็บหรือไง!!"

     

     "ยืนบื้ออะไรอยู่ไอ้งั่ง!ไปจับเด็กเวรนั่นมาเร็ว!"


     "ครับ!"

     

     เธอพลักผู้ชายตรงหน้าให้ก่อนที่จะวิ่งหนีไปให้ไกลที่สุดให้สุดที่เท่าเธอจะทำได้แต่ด้วยความที่เธอตัวเล็กวิ่งช้าจึงทำให้เธอคิดได้ว่าเธอต้องซ่อนตัวในที่ๆคนเหล่านั่นหาเธอไม่เจอ


     "เฮ้ย!ไอ้เด็กเวรนั่นหายไปไหนว่ะ"


     "ใครมันจะไปรู้ล่ะลูกพี่หาด้วยกันนะครับ"


     "แกกวนฉันหรือไง!"เสียงทะเลาะกันของพวกเขาทั้งสองดังขึ้นจนทำให้คนระแวกนั่นต้องหันไปมองพวกเขาทั้งสอง


     ป๊าด!!


     "เฮ้ย!แกลองไปถามคนแถวนี้สิ!"


     "โห!ลูกพี่ไม่เห็นต้องตบหัวกันเลยพูดดีๆก็ได้นิครับ"

     

     "แกกล้าเถียงฉันเหรอว่ะ!"

     

     "คร้าบๆไม่เถียงแล้วคร้าบบ~"


     ผู้ชายคนแรกที่ถูกเรียกว่าลูกพี่ตบหัวคนที่เถียงเขาอยู่1ครั้งก็ที่จะสั่งให้เขาไปถามคนแถวนั่นว่าเห็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กบ้างหรือป่าวแต่แน่นอนว่าคนแถวนั่นต้องตอบว่า

     

     "ไม่เห็นจ๊ะ"

     

     "ฉันยังไม่เห็นเด็กผู้หญิงที่เธอว่าผ่านมาแถวนี้เลยนะจ๊ะ"

     

     "แน่ใจเหรอป้าถ้าป้าโกหกพวกเราป้าได้ไปลงนรกเร็วๆแน่"ชายหนุ่มทั้งสองถามเห็นก็เดินออกไปจากที่ตรงให้จนลับตา

     

     "ออกมาเถอะจ๊ะ พวกนักเลงไปกันหมดแล้วนะจ๊ะ"     

     

     เมื่อหญิงสาวเห็นว่านักเลงเดินออกไปจนลับตาจึงเรียกเด็กสาวที่ถูกถามหาเมื่อกี้ที่แอบหลบในใต้โต๊ะที่ถูกผ้าคลุมโต๊ะคุมจนมิดก่อนที่จะเผยร่างเด็กสาวที่คลานออกมา 

     

     เด็กสาวร่างเล็กผมสีดำสนิทสั้นประมาณบ่าดวงตาสีแดงสดเหมือนถูกใครเอาเลือดมาล้างลูกกะตาของเธอผิวสีขาวซีดที่ดูเหมือนจะไม่เคยถูกแสงแดดเลยสักครั้งแก้มที่ถูกพลาสเตอร์ติดไว้ข้างๆแก้มเสื้อผ้าที่ดูสกปรกและมีรอยขาดเป็นบางที่


     "หนูน้อยจ๊ะเธอมาจากไหนเหรอจ๊ะ"เสียงของหญิงสาวถามเธอด้วยความเป็นห่วงแต่เธอกลับส่ายหน้าเชิงเป็นคำตอบ


     "โถหนูน้อยเธอไม่มีไปหรือจ๊ะงั้นมาอยู่กับน้าก็ได้นะจ๊ะ"หญิงสาวลูบหัวเด็กสาวที่หน้าตาน่ารักน่าชังก่อนที่จะจูงมือของเด็กสาวเดินกลับบ้านของตนเอง


     ณ คฤหาสน์หนังหนึ่ง


     เด็กสาวผมสีดำตาสีแดงเลือดสดจ้องมองบ้านไม่สิต้องเรียกว่าคฤหาสน์มากกว่าที่เธอถูกผู้หญิงคนหนึ่งพามาด้วยเธอเดินตามผู้หญิงคนนั่นและมองไปรอบๆคฤหาสน์ที่ถูกตกแต่งอย่าอลังการงานสร้างนี่สินะที่เขาพูดกันว่า 'คนรวยอยากจะทำอะไรก็ทำได้!'


     "แม่ครับๆกลับมาแล้วเหรอฮะ"เสียงของเด็กสาวเอ้ย!ไม่ใช่สิต้อเป็นเด็กชายคนหนึ่งวิ่งมาหาผู้เป็นแม่ของเขาพร้อมกับเหล่าคนรับใช้ที่วิ่งมาห่วงความปลอดภัยของเขาเหมือนกัน


     พวกเขาทั้งหลายช่างเป็นคนรับใช้ที่ซื่อสัตย์กับคุณหนูของเขาจริงๆ


     "เคราเซอร์ แม่บอกว่าไงอย่าวิ่งสิเดี๋ยวล้มหรอก"้


     "ฮะ...แล้ว"เด็กหนุ่มนามว่า 'เคราเซอร์' หรือ 'ลิเลียแดนท์ เคราเซอร์' สังเกตุเห็นเด็กสาวผมสีดำที่ยืนหลบหลังผู้เป็นแม่ของเขา


     "แล้วยัยเด็กนั่นคือใครมาเกาะแกะแม่ฉันทำไม!"เคราเซอร์มองเด็กสาวทียืนหลบหลังผู้เป็นแม่ของเขา เด็กหนุ่มมองจ้องมองเธออย่างกินเลือดกินเนื้อที่ผิดกับเด็กสาวที่จ้องมองเขาอย่างเย็นชา


     "อ๊ะ!จริงสิเคราเซอร์ต่อจากนี้ไปหนูเอ่อ...หนูชื่ออะไรจ๊ะ"หญิงสาวถามชื่อของเด็กสาวแต่เด็กสาวกลับมีท่าทีที่เมินหญิงสาวและไม่ยอมตอบ


     "นี่เธอ!แม่ฉันถามนะอย่าไร้มารยาทแบบนี้สิ!"


     ......


     แต่เธอยังคงเงียบต่อไป


     "เธอ!"


     "เคราเซอร์ลูกเองก็อย่าเสียมารยาทสิจ๊ะ"แม่ของเขาดุเบาๆ


     "หนูน้อยจ๊ะ...ถ้าเธอไม่อยากบอกก็ไม่ต้องบอกก็ได้นะจ๊ะแต่ฉันจะเรียกเธอว่า 'คิตตี้' ไปก่อนนะ"เธอย่อตัวลงให้อยู่ในระดับเดียวก็เด็กสาวก่อนที่จะลูบหัวเด็กสาวอย่างอ่อนโยนจึงสร้างความไม่พอใจกับเด็กหนุ่มเป็นอย่างมาก


     "แม่จะไปสนใจกับยัยเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้าทำไมกัน"

     

     "เคราเซอร์! ลูกมีเรียนเทนนิสไม่ใช่เหรอมามัวยืนคุยอะไรตรงนี้!"รอบนี้แม่เขาขึ้นเสียงกับเขาอย่างเหลืออดเพราะตั้งแต่เขาเห็นเด็กสาวไม่สิ! ตั้งแต่เขาเห็น 'คิดตตี้' เขาก็เอาแต่พูดจาเหมือนดูถูกเธอ

     

     เมื่อเคราเซอร์เห็นว่าแม่ตัวเองขึ้นเสียงใส่เขาก็ไม่ขัดอะไรเดินกระทืบเท้าออกไปจากตรงนั่นให้เร็วที่สุดโดยไม่พูดอะไรสักคำจึงทำให้เหล่าคนใช้ส่วนหนึ่งต้องเดินตามเขาไปและอีกส่วนหนึ่งต้องค่อยรับใช้นายหญิงของเขา


     "วิคเตอร์เรียฉันอยากจะให้เธอหาชุดขนาดของเด็กคนนี้ให้ฉันหน่อยหน่ะจ๊ะ"เธอดันเด็กสาวให้มาอยู่ข้างหน้าเพื่อส่งมอบให้สาวใช้ที่มีชื่อว่า 'วิคเตอร์เรีย' มารับช่วงต่อ


     "รับทราบแล้วค่ะนายหญิง...ท่านคิตตี้ช่วยตามดิฉันมาด้วยค่ะ"วิคเตอร์เรียรับคำสั่งของเธอก่อนที่จะนำทางเด็กสาวไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแต่เธอเดินไปได้ไม่ไกลนายหญิงของเธอเรียกไว้ก่อน


     "วิคจ๊ะแล้วก็ช่วยเตรียมห้องให้เด็กคนนั่นด้วยนะจ๊ะ"


     "ค่ะนายหญิง"





     LiLiadent  ' Part


     หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป


     ตุ๊บ!


     ผมตีลูกเทนนิสด้วยความโมโหสุดเพราะตั้งแต่ยัยเด็กที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าเข้ามาอยู่ในบ้านก็แย่งความสนใจจากพ่อ แม่และพี่ชายของผมแล้วที่ผมโมโหก็ไม่ใช่เพราะอะไรอีกด้วยยัยเด็กนั่นตายด้านสุดๆถามไรไปก็ไม่ตอบเอาแต่เงียบ...และก็เงียบมา

     

      เงียบจนผมโครตจะหงุดหงิด


      แซ่กๆ


     หืม...เสียงอะไรหน่ะ?


     "เฮ้!มีใครอยู่ตรงนั่นมั้ย?"ผมมองไปหาต้นเสียงที่เป็นพุ่มไม้เล็กๆอยู่แล้วตะโกนเรียกแต่สิ่งที่ได้มาคือเงียบ แมวเหรอ?ถ้าเป็นแมวก็ไม่น่าจะหลงเข้ามาในนี้ได้


     ผมมองตรงนั่นอย่างน่าสงสัยก่อนที่จะเดินเข้าไปดูแต่สิ่งแรกที่ผมเห็นอยู่ตรงนั่นคือ "ยัยใบ้"






mx-xine

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

4 ความคิดเห็น

  1. #2 โฮคาบากิ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 16:31
    มาต่อเถอะค่ะ
    #2
    0