ห้องเก็บของอย่าเข้ามานะเพราะนี่คือคำสั่่ง

ตอนที่ 16 : ตอนที่ยังไม่ได้ตั้งชื่อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    20 ก.ค. 60

เนื้อเพลง:: 【JwAlKerZ】 Shikiori no Hane - Rin ft. Len (Thai ver) 【JwAlKerZ】
หล่นลงจากฟากฟ้า ร่วงโรยโปรยลงมา แต่งแต้มให้ภูผา ขาวยิ่งกว่าผืนสำลี กระท่อมน้อยแห่งหนึ่งที่ซอมซ่อ ณ ที่แห่งนี้ ในค่ำคืน แห่งเหมันต์ เราสองเคียงกายภายในอ้อมแขน ‘เมื่อยามเราพานพบ ดั่งเช่นในวันนี้' เอ่ยคำถ้อยพาที แล้วท่านพลันยิ้ม~ออกมา ข้าจึงแนบใบหน้าระเรื่อลงซบไหล่ทางขวา และอยากจะขอ(ให้)ความอบอุ่นนี้ติดตรึงจนสิ้นความหนาว ฤดูเหมันต์สงัดวังเวง จนฝูงวิหคร่วมร้องบรรเลงเสียงเพลงผ่านสู่วสันต์ฤดูที่เข้าแทนที่ ‘เสียงของเจ้า ไพเราะเหลือเกิน’ ท่านเอ่ย ให้หัวใจข้าสั่นระรัว เพียงเท่านั้น แค่คำพูดนั้นมันก็พลันให้น้ำที่ตาเอ่อล้น 'หากวันหนึ่งเสียงของข้าไม่อาจเอื้อนเอ่ยถ้อยคำหรือขับขานสิ่งใด เลยค่ำคืนวัน ฤดูผันผ่าน ท่านจะรักข้าเฉกเช่นเดิมอยู่ไหม?’ ‘แน่อยู่แล้ว’ ท่านยิ้มให้ก่อนจะตอบ ข้ายังจำรอยยิ้มนั้นไว้ ค่อยซบแก้ม ลงที่บ่าใหญ่ ก่อนคลอเคล้าสองเราคู่เคียง ล่วงเลยผ่านไปจน บ่ายนึงในคิมหันต์ ยามนั้นที่อาการของท่าน ไม่ค่อยสู้จะดี จำต้องใช้เศษเงินเพื่อซื้อยารักษาเท่าที่มี ความยากจน ทำให้เรา หมดสิ้นความหวังแทบจะทุกทาง ถักทอแต่ละวัน วาดฝันแต่ละผืน เพื่อหวังท่านจะฟื้นร่างกายที่แสนเหนื่อยล้านี้ ไม่มีวันจะปล่อยเวลาให้เสียไปแม้เสี้ยวนาที ต้องทำอะไร หรือว่าสิ่งใด ต่อให้ลมหายใจดับสูญ ยอมรับเรื่องจริงว่าโลกเปลี่ยนผัน เมื่อจั๊กจั่นกรีดร้องนั่นเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าฤดูใหม่ใกล้จะแทนที่ ‘นิ้วของเจ้า ช่างงามเหลือเกิน’ ท่านเอ่ย พร้อมกุมมือที่เย็นเยียบนั้น แม้ว่ามือข้าแสนบอบช้ำ ทั้งไม่เหลือซึ่งความงดงามอะไร 'หากวันหนึ่งนิ้วของข้านั้นไม่งดงามหรือไม่อาจจับต้องสิ่งใด เลยค่ำคืนวัน ฤดูผันผ่าน ท่านจะรักข้าเฉกเช่นเดิมอยู่ไหม?’ ‘แน่อยู่แล้ว’ เสียงเครือปนด้วยไอหอบ ท่านยังยิ้มปลอบโยนข้าไว้ และท่านยังคงกุมนิ้วมือข้าที่สั่นสะท้าน-ของเรานั้นเข้าด้วยกัน ริน: จะอีกกี่วัน จะอีกกี่คืน ข้าจะถักทอไม่ให้หยุด ต้องแลกกับยา ต้องรีบเอาไป ถ้าไม่อย่างนั้นท่านคงไม่ไหว ขอแค่นิดหนึ่ง ขอเพียงอีกนิดหนึ่ง ก่อนที่ใบไม้จะร่วงและโรยรา ไม่ว่าต้องแลกอะไร ไม่ว่าเลือดหยดไหน หรือว่าข้าต้องตาย จนปีกเส้นสุดท้าย.. อา.. เลน: อา.. กระแสลมที่โบกโบยไป ผ่านพัด พลันให้ผลที่บนกิ่งไม้ ตกร่วงหล่นบนพื้น คือการสิ้นสุดลง ของชีวิต.. 'หากวันหนึ่งร่างของข้านั้นไม่ได้เป็นเช่นท่านหรือว่าผู้ใด เลยค่ำคืนวัน ฤดูผันผ่าน ท่านจะรักข้าเฉกเช่นเดิมอยู่ไหม?’ ด้วยความกลัวแสนกลัวไม่อาจเอื้อนเอ่ย เก็บถ้อยคำความจริงนั้นไว้ ดึงขนปีกสุดท้ายทอไป เพื่อท่านแล้วมันก็คุ้ม.. ‘แน่อยู่แล้ว’ ข้าคลี่ยิ้มก่อนแล้วตอบถ้อยคำที่เจ้าเอ่ยไว้ ข้าสัญญา จะรักเจ้าไป ต่อให้ไร้หรือไม่มีปีกโผบิน ภาพของนกกระเรียนที่งามที่สุดในวันนั้น จดจำในใจ ต่อให้เป็นคน หรือเจ้าเป็นใคร ภาพเหล่านั้นไม่เคยเปลี่ยนไป แม้ล่วงเลยจนวันที่ข้าตาย แต่ความรักของเราไม่เคยเปลี่ยนแปลง..

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น