ตอนที่ 1 : chap 1 // I’m all about you.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 328
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    30 พ.ค. 62



Found you when your heart was broke

I filled your cup until it overflowed

Took it so far to keep you close 

I was afraid to leave you on your own


ได้เจอคุณในวันที่หัวใจของคุณนั้นแตกสลาย

ฉันเติมเต็มแก้วที่ว่างเปล่าของคุณจนกระทั่งมันล้นปรี่

ใช้เวลามาสักพักเพื่อที่จะให้คุณเข้ามาใกล้

ฉันรู้สึกกลัว ที่ทิ้งคุณไว้ให้อยู่คนเดียว..


Lyrics - without me - halsey

.

.

.

.

.

.


  เเสงเเดดยามเช้าตรู่ที่เล็ดลอดเข้ามาผ่านหน้าต่างบานเล็กเรียกให้คนที่นอนอยู่บนเตียงขนาดคิงไซส์ได้ตื่นจากฝัน เขาลุกขึ้นมาด้วยอาการไม่สู้ดีนักเนื่องจากเมื่อวานพึ่งจะผ่านการสอบที่โรงเรียนมา ความเครียดคงเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เกิดอาการเมื่อยล้าอยู่ตอนนี้


สองเท้าก้าวลงมาจากที่นอน เเละเตรียมตัวไปอาบน้ำในทันที เขาไม่ลืมว่าต้องไปทำอะไรต่อจากนี้ นั่นก็คือการลงไปทานข้าวเช้ากับคุณเเทฮยองในทุกวัน


  "ทำไมวันนี้ลงมาช้าละ"


  "ผมเหนื่อยนิดหน่อย.."


  "เพราะสอบงั้นหรอ"


 คนตรงหัวโต๊ะเอ่ยถามคำถามต่างๆในขณะที่กำลังหั่นสเต็กเนื้อในในจานไปด้วย


  "ใช่ครับ"


  "วันนี้ฉันคงกลับดึกมาก จะออกไปไหนก็เรียกให้เจย์ตามไปด้วยล่ะ เเล้วก็.....อย่าลืมใส่ปลอกคอ"


  "ครับ.." 


  ปลอกคอที่คุณเเทฮยองหมายถึง นั่นก็คือสิ่งที่จองกุกต้องใส่เอาไว้ในช่วงที่กำลังติดฮีทป้องกันการถูกกัดท้ายทอยจากอัลฟ่าตัวอื่น เพราเขาเป็นพวกโอเมก้าช่วงที่ติดฮีทก็จะปล่อยกลิ่นฟีโรโมนออกมา ทำให้พวกอัลฟ่าที่ได้กลิ่นเเทบจะอดใจไม่ไหวหรือเสียสติจับพวกโอเมก้าข่มขืนนั่นเอง


  "ดูเเลตัวเองดีๆอย่าเที่ยวไปอ่อยใคร ถ้าฉันรู้เธอก็รู้ว่าจะโดนอะไรนะจองกุก"


  "ครับ.."


  อีกสิ่งที่ทุกคนควรรู้จองกุกไม่ได้เป็นคนซื่อๆอย่างที่หลายคนเข้าใจ เขามักจะไปอ่อยพวกอัลฟ่าอยู่บ่อยๆโดยที่ไม่รู้ว่านั่นถือเป็นเรื่องร้ายเเรงสำหรับคิมเเทฮยอง


   เด็กที่ภายนอกหน้าตาใสซื่อไร้เดียงสาเเต่ข้างในต้องยอมรับว่ามีประสบการณ์ชั้นดีซ่อนเอาไว้อยู่ในนั้น




   จองกุกเดินมาส่งคิมเเทฮยองที่รถก่อนรถจะลับสายตาไปเขาจึงหันหลังเดินกลับขึ้นห้องไป เห็นทีวันนี้คงไม่ได้ออกไปเที่ยวเล่นเพราะเหนื่อยเกินไป เก็บเเรงไว้คงจะดีเสียกว่า


  "วันนี้คุณหนูจะไปไหนไหมครับ"


  เจย์คนรับใช้เเสนสนิทพูดขึ้นในขณะที่จองกุกกำลังจะเดินเข้าห้องไป


  "คงไม่ล่ะ...ผมเหนื่อยเเค่อยากพัก"


  เจย์พยักหน้ารับเบาๆก่อนจะเดินหายไป



   นี่ก็นับเป็นเวลามากกว่าสิบเเปดปีเเล้วที่เขาอาศัยอยู่ที่นี่ ตระกูลของคิมเเทฮยอง ตั้งเเต่วันที่ได้ลืมตาดูโลกเเละก็เป็นวันเดียวกับการที่ต้องเสียเเม่ไป เเทบจะไม่เคยได้รู้เรื่องราวของเเม่นอกจากเรื่องเล็กน้อยๆที่ออกมาจากปากคิมเเทฮยอง เขาไม่ค่อยได้เล่าอะไรให้ฟังมากมายสักเท่าไหร่


  เท่าที่เคยรู้มาเเม่ของเขาเป็นพวกโอเมก้าที่เป็นคนรับใช้ต้นตระกูลนี้ จนวันที่เเม่ป่วยเป็นวันเดียวกับวันที่จองกุกเกิด ไม่รู้ว่าเเม่ได้ฝากฝังอะไรไว้ เขาก็อยากจะรู้ว่าทำไมโอเมก้าสายเลือดชั้นต่ำอย่างเขาถึงได้มายืนอยู่ในจุดที่ทุกคนให้ความเคารพ เพียงเเค่บอกว่าเป็นเด็กในอุปการะของคิมเเทฮยอง เพียงเเค่นั้นทุกคนก็ยอมก้มหัวให้เขา จะว่าดีมันก็ดีเเต่บางทีก็รู้สึกเเตกต่างออกไป...


  คิมเเทฮยอง เป็นจ่าฟูงของหมู่อัลฟ่า ผู้คนต่างให้ความเคารพตัวตนของเขาในการเข้าสังคม เเต่ถึงอย่างนั้นเขาก็มีศัตรูอยู่ไม่น้อยเช่นเดียวกัน ธุรกิจของเขาครอบคลุมไปเกือบครึ่งประเทศ คงจะไม่มีใครที่ไม่รู้จักเขาหรอก


  ก๊อกๆๆ ~~


  เสียงเคาะประตูดังขึ้นเรียกจองกุกให้ตื่นจากห้วงความคิด


  "คุณหนูครับ"


  "ว่าไงเจย์..?"


  "คุณจีมินให้มาเรียนว่าอยากพบคุณหนูครับ"


  "คุณจีมินงั้นหรอ....บอกเขาไปว่าผมหลับอ.."


  "หลับอยู่หรอครับ^^"


  เสียงที่พูดไม่ใช่เสียงของเจย์เเต่เป็นเสียงของพัคจีมินที่กำลังมายืนพิงประตูห้องอยู่ต่างหากล่ะ 


  "คุณขึ้นมาได้ยังไง"


  "เดินครับ"


  มันคงจะดีถ้าหากว่าเขาจะเลิกนิสัยขี้กวนอย่างนี้ลงไปบ้าง


  "ถ้าเเทฮยองรู้คุณคงจะโดนด่า"


  "งั้นก็อย่าให้รู้สิ่"


  คนตัวสูงไม่ได้สนใจว่าจะมีใครยืนอยู่บ้าง เขาพูดก่อนจะเอามือมาเเตะที่ปากคนตัวเล็ก เเต่เพียงไม่ถึงสองวิจองกุกก็รีบผละออกมาอย่างว่องไว


  "ไปหาอะไรกินกันเถอะ"


  "วันนี้คงไม่ได้"


  "ทำไม?"


  "ผมเหนื่อย..พอดีพึ่งสอบเสร็จ"


  "ถ้างั้น..กินข้างนอกไม่ได้ก็กินในบ้านนี่เเหละ ในห้องเป็นไงสะดวกดีนะ^^...."


  "คุณจีมิน!!"


  "อ่า..ฉันพูดถึงเรื่องของกินน่ะ บ้านนี้มีของกินเยอะนี่นา..ลงไปกินกันเถอะนะ^^"


  "อ๊ะ.."


  จีมินดึงเเขนจองกุกให้เดินตามไป ทุกการกระทำอยู่ในสายตาของเจย์ตั้งเเต่ต้นเเต่เขาจะทำอะไรได้ในเมื่อพัคจีมินมียศศักดิ์สูงพอกันกับคิมเเทฮยอง เเถมยังมีสถานะเป็นเพื่อนสนิทอีกต่างหาก ทำได้เเค่ก้มหัวเเละคอยดูเเลจองกุกที่ขี้นชื่อว่าคุณหนูของเขาอยู่ห่างๆ


  นี่ไม่ใช่ครั้งเเรกที่จีมินมาที่นี่นอกจากจะมาคุยเรื่องงาน อีกเป้าหมายหนึ่งของเขาก็คงไม่พ้นไปจากเด็กคนนี้ คนที่เขารู้สึกชอบตั้งเเค่ครั้งเเรกที่เห็น ถูกชะตาเเละอยากได้มาครอบครองเคยพยายามล่อออกจากถ้ำอยู่หลายครั้ง เเต่ดูเหมือนเด็กคนนี้จะมีไหวพริบดีอยู่ไม่น้อยเลย


เขาไม่ใช่พวกพ่อพระขึ้นชื่อว่าอัลฟ่าก็ต้องชอบล่าอยู่เเล้วล่ะ


  อีกอุปสรรคหนึ่งของพัคจีมินก็คือ คิมเเทฮยอง เพื่อนย่อมจับไต๋กันได้เเละเเทฮยองก็รู้ว่าเขาต้องการเด็กคนนี้ เเต่ดูเหมือนมันจะไม่ง่ายอย่างงั้นเพราะเเทฮยองก็มีความต้องการไม่ต่างจากเขาเลยสักนิดเดียว


  "คุณพาผมมากิน เเต่คุณก็ไม่ยอมกินเนี่ยนะ.."


  "ไม่ค่อยถูกปากหน่ะ เเต่เเค่มองเธอกินก็อิ่มเเล้วล่ะเด็กน้อย:)"


  จีมินพูดพลางยกมือขึ้นเท้าคางเเละเอาศอกวางไว้บนโต๊ะอาหาร นั่งมองคนตัวเล็กที่กำลังนั่งกินไอติมที่เขาซื้อมาให้อย่างเอร็ดอร่อย เพราะรู้ว่ายังไงจองกุกก็คงไม่ออกไปกินอะไรข้างนอกกับเขาอยู่ดี ไอติมรสวานิลาที่เป็นของโปรดปรานของจองกุก


  "ความจริงคุณเเค่อยากมานั่งดูผมกินมากกว่า เเค่อยากเจอหน้าผม..ใช่ไหม"


  "อ่าห้ะ..."


  "....."


  "ถ้างั้นรู้ว่าพี่คิดถึงเเบบนี้ช่วยยิ้มให้พี่ชื่นใจทีได้ไหม.."


  "ไม่ได้ครับ รอยยิ้มผมต้องเเลกกับตังค์เท่านั้น"


  "งั้นยอมจ่าย"


  "คุณคงจ่ายไม่ไหว"


  "เเพงขนาดไหนเนี่ย..รวยขนาดนี้ยังจ่ายไม่ไหวเลยหรอ"


  "คุณคงจะต้องขายไตทั้งสองข้าง"


  "ถ้ามันทำให้เธอยิ้มได้อย่างมีความสุขก็พร้อมขายให้นะ^^"



 


  นับเป็นเวลามากกว่าครึ่งวันที่จีมินมาหาจองกุก ถ้าไม่ติดธุรด่วนที่ต้องรีบไปเขาคงอยู่กับคนตัวเล็กจนดึกเเน่ๆ 


  เเต่ก็นับว่าเป็นโชคดีของจองกุกถ้าเกิดเเทฮยองกลับมาเห็นเขาคงต้องโดนดุเป็นเเน่ เเต่ก็ใช่ว่าเรื่องที่จีมินมาหาวันนี้เขาจะไม่รู้เรื่อง ก็ลูกน้องเเละสายสืบที่จ้างมาดูเเลจองกุกมีเยอะขนาดนั้นทั้งในเเละนอกบ้าน ไม่ว่าจะทำอะไรเขาก็รู้ไปหมดเสียทุกอย่างอยู่เเล้วละนะ


   ก๊อกๆๆ~


  "คุณหนูครับ คุณเเทฮยองเรียกให้ไปหาที่ห้องครับ"


  จองกุกหันไปมองนาฬิกาก็เห็นว่าเป็นว่าเวลาเกือบตีหนึ่งเเล้ว ปกติไม่เคยเรียกดึกขนาดนี้เลยด้วยซ้ำ เเต่เพราะเป็นวันหยุดของจองกุกเลยไม่ค่อยเดือดร้อนสักเท่าไหร่

 .

.

.

.

.

.

  บานประตูค่อยๆเเง้มออก จองกุกสอดส่องสายตาไปทั่วห้องกว้างก่อนสายตาจะไปหยุดอยู่ที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่ด้านมุมขวาของห้อง ซึ่งมีเจ้าของโต๊ะนั่งทำสีหน้าเคร่งเครียดกับกระดาษที่ถูกถืออยู่ในมือ เหมือนเขาเเทบไม่เห็นเลยด้วยซ้ำว่าคนตัวเล็กได้เข้ามาหาเเล้ว


  "มัวเเต่ยืนทำอะไรอยู่มาใกล้ๆสิ่"


  เเทฮยองพูดพร้อมกับวางกระดาษในมือเเละเงยหน้าขึ้นมาสบตาคนตัวเล็ก


  "ฉันไม่ชอบคนเงอะงะ.."


  "ขอโทษครับ"


  "มานี่"


  มือหนาตบลงบนหน้าขาของตัวเองเพื่อเป็นการบอกให้คนตัวเล็กไปนั่งบนตักของเขานั่นเอง


  "ปล่อยกลิ่นงั้นหรอ...หึ"


  "ป่าวนะครับ..."


  จองกุกค่อยๆเเทรกตัวเข้าไประหว่างขาคนที่นั่งอยู่ก่อนจะนั่งทับลงไป เเทฮยองโอบกอดคนตัวเล็กจากด้านหลังในทันที ลมหายใจร้อนรินรดอยู่บริเวณต้นขอของคนตัวเล็ก ซึ่งนั่นก็เรียกความขนลุกได้เป็นอย่างดี


  "งั้นเธอคงต้องการ"


  "...."


  "รู้มั้ย...ว่าวันนี้ทำให้ฉันโมโหเเค่ไหน"


  "เเค่ไหนหรอครับ?"


  "หึ...เจ้าเด็กไร้เดียงสา"



  เเทฮยองอุ้มคนตัวเล็กในท่าเจ้าสาวก่อนจะลุกเเละพาเดินไปที่เตียงขนาดคิงไซส์ที่ตั้งอยู่ใจกลางห้องใหญ่ สองมือค่อยๆวางคนตัวเล็กลง ก่อนจะตามไปขึ้นคร่อมในทันที ยอมรับว่าตอนนี้เขาเเทบจะคุมอารมณ์ตัวเองเเทบไม่อยู่เเล้วด้วยซ้ำ 


  สองมือสอดประสานกันกับคนที่นอนอยู่เเทฮยองรั้งให้เเขนทั้งสองข้างของคนใต้ร่างขึ้นไปอยู่เหนือหัว ก่อนจะค่อยๆดอมดมกลิ่นหอมจากคนใต้ร่างที่ละนิด จองกุกขนลุกเเทบขาดใจทุกครั้งเวลาที่คนด้านบนมาวนเวียนอยู่ใกล้ๆลำคอระหงของตัวเอง 


  เสียงเเหบพร่าสุดเย้ายวนของคิมเเทฮยองกำลังเรียกให้เขามัวเมาไปกับมัน


  "รู้มั้ยเด็กดื้อต้องโดนอะไร"


  "...."


  "ทำไมเป็นคนยอมคนง่าย ถ้าเป็นฉันเธอคงจะดื้อกว่านี้"


  "ถ้าหมายถึงเรื่องคุณจีมิน..เขาเป็นคนดึงผมไปต่างหาก"


  "หึ..."


  "อ๊ะ...เเทฮยองครับ..ยะ.อย่า"


  จองกุกรีบดันเเผงอกคนบนร่างออกในตอนที่รู้สึกว่าเขี้ยวคมกำลังขบกัดอยู่บริเวณต้นคอขอเขา คนถูกขัดขวางเเสดงสีหน้าไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด เวลาที่เเววตาสีเหลืองอำพันสบลึกเข้ามาในดวงตาของเขา ทำให้เขาต้องเป็นฝ่ายหลบหน้าไปก่อนทุกที


  "ไหนว่าอยากเป็นของฉัน.."


  เเทฮยองพูดพลางยกมือลูบผมคนใต้ร่างอย่างเเผ่วเบา


  "ผมเเค่กลัวเจ็บ.."


  "ฉันจะทำให้มันเจ็บน้อยที่สุด"


  "เเต่วันนี้ผมเหนื่อยจริงๆ"


  "...."


  เเทฮยองผละตัวออกจากคนตัวเล็กก่อนจะไสตัวไปนั่งผิงอยู่ที่หัวเตียง เเละสีหน้าที่กำลังเเสดงอยู่ตอนนี้จองกุกก็รู้ทันทีว่ามันไม่ใช่อาการโกรธเเต่เป็นอาการงอนต่างหากละ


  เขาอดยิ้มไม่ได้เวลาที่เห็นคิมเเทฮยองคนที่ทุกคนเกรงขาม คนที่เรียกได้ว่าดุยิ่งกว่าสัตว์ร้ายทั้งปวงบนโลกใบนี้ กำลังมานั่งงอนเด็กอายุสิบเเปดอยู่เเบบนี้ เขากลับกลายเป็นเด็กน้อยไปมากกว่า ทั้งๆที่อายุสามสิบเเล้วเเท้ๆ


  จองกุกค่อยๆคลานขึ้นไปด้านบน ก่อนจะเอาหน้าไปซบอกคนตัวโต เเละสูดดมกลิ่นน้ำหอมที่มีเฉพาะตัวของเขา ยอมรับว่านี่ไม่ใช่ครั้งเเรกที่เป็นฝ่ายรุกก่อนหรอกนะ เพราะปกติก็ขี้อ้อนอยู่เเล้ว เพียงเเต่วันนี้เเค่เหนื่อยอยู่นิดหน่อย สาบานว่าถ้าไม่เหนื่อยเขาคงไม่หยุดอยู่เเค่กอดหรอก


  "คุณกำลังงอน.."


  "เลิกเรียกฉันว่าคุณ..บอกให้เรียกว่าว่าพ่อยังไงล่ะ"


  "เเต่คุณไม่ใช่พ่อผมนี่นา"


  "พ่อที่ไม่ได้เเปลว่าพ่อ..เธอไม่เข้าใจหรอโรงเรียนได้สอนหรือเปล่า"


  จองกุกรอบหัวเราะเบาๆในลำคอยามเห็นสีหน้าจริงจังของคนที่เขากำลังกอดอยู่ตอนนี้ พยายามอธิบายสรรพนามต่างๆที่เขาต้องการให้เรียก


  "ผมอยากเรียกเเด๊ดดี๊มากกว่า"


  "ทำไมเธอถึงได้เเก่เเดดเเบบนี้"


  "ก็ไม่เห็นเเปลกนี่ครับ^^"


  "ก็ถ้าเธออยากเรียกฉันก็ปฏิเสธไม่ลงหรอกนะ เอาเป็นว่าไว้เรียกเวลาอยู่ด้วยกันสองคนก็พอ...เวลาที่เธอเจ็บก็เรียกมันออกมาดังๆละกัน :)"


  จองกุกกำลังหน้าเเดงกับประโยคเมื่อสักครู่ เเต่ก็เเค่ครู่เดียวเท่านั้นเพราะความหน้าด้านเขามีมันมากกว่าอยู่เเล้ว


  "เเล้วเมื่อไหร่ผมจะได้เรียก"


  "รอหน่อยละกันรับรองว่าพ่อจะทำให้เธอเรียกไปถึงเช้า:)"


  "อ่าา..ขนลุกชะมัด"


  คนตัวเล็กพูดพลางลูบเเขนตัวเองไปมาเเต่ดูเหมือนคนหัวโบราณก็ยังคงไม่รู้ว่าเขาหมายถึงอะไร ถึงได้หยิบผ้าห่มผืนหนาที่วางอยู่ปลายเท้ามาให้เขา


  "หนาวหรอ? ห่มผ้าสิ"


  "เเล้วคุณจะไปไหน" จองกุกพูดพร้อมกับดึงเเขนเเทฮยองไว้ในตอนที่เขาทำท่าจะลุกออกไปจากเตียง


  "ยังเคลียงานไม่เสร็จน่ะ..."


  "เเล้วเรียกผมมาทำไม ถ้าจะไม่..."


  "คิดถึง..."


  "เเค่นั้นเองหรอกหรอ" จองกุกปล่อยมือเเทฮยองออก เเละกอดอกไว้เเทนพร้อมกับทำสีหน้าบึ้งตึงให้เเทฮยองเห็น


  "อย่างอนสิช่วงนี้งานเยอะจริงๆ"


  "งั้นผมขอตัวกลับห้องนะ"


  "ไม่ได้! วันนี้ต้องนอนกับฉัน"


  "เเต่ดูเหมือนคุณคงจะไม่ได้นอน อีกอย่างพรุ่งนี้ผมไปเรียนคงต้องตื่นเช้า"


  "พรุ่งนี้เธอหยุดไม่ใช่หรอ อย่าโกหกเลย คิดว่าฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับโลกนี้มากมายหรอ"


  "เยอะเเยะ"


  "เช่น?"


  "เช่นไก่กับไข่อะไรเกิดก่อนกัน ถ้าคุณตอบถูกผมจะนอนที่นี่เเต่ถ้าผิดผมจะไปนอนห้องผม"


  เเทฮยองอดหัวเสียให้กับเด็กคนนี้ไม่ได้เสมอ ถึงจะดูไร้เดียวสาเเต่ก็เเสบใช่ย่อยเหมือนกัน รู้หรือเปล่าว่าเวลาที่ทำหน้างอนเเบบนั้นมันทำให้เขาอยากขย้ำให้จมเขี้ยวเเค่ไหน ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากเเต่ก็พยายามกัดฟันอยู่ทุกวันยังไงละ ยิ่งเวลาที่จองกุกติดฮีทเขาเเทบไม่เป็นอันทำงานทุกที เขาก็เบื่อกับการที่ต้องรอเหมือนกัน เเละอยากฝังเขี้ยวไว้หลังคอนั่นเต็มที...


  "ตอบเเบบไหนเธอก็ไปอยู่ดี"


  "งั้นก็ดี..ผมไปล่ะ"


  "งั้นฉันควรโทรหาเจย์ให้เผาห้องนั้นทิ้งเลยดีไหมนะ"


  "คุณเเทฮยอง!!"


  จองกุกจำใจต้องเดินกลับมานั่งที่เตียง เพราะสิ่งที่ผู้ชายคนนี้พูดไม่มีอะไรที่ทำไม่จริงหรอกนะ เขาเป็นคนพูดจริงทำจริง พวกเหล่าอัลฟ่าถึงได้เคารพเขายังไงละ เเละจองกุกก็ไม่ขอลองดีเหมือนกัน


  "เด็กดีรีบนอน..ขอเวลาไม่นานเดี๋ยวฉันจะมานอนกอดเธอเหมือนเดิมเเน่นอน"


  จุ๊บ..


  เเทฮยองจูบลงที่หน้าผากมน ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานโดยไม่พูดอะไรต่อ ทิ้งให้คนตัวเล็กนั่งหน้าเเดงอยู่เเบบนั้น








  เสียงนกร้องที่ดังอยู่ข้างนอกเรียกให้คนที่หลับใหลอยู่กับฝันหวานค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา สายตาเริ่มปรับโฟกัสมองไปรอบห้องก่อนจะพบว่านี่เป็นห้องของตัวเอง


  "ตื่นเเล้วหรอครับ"


  "คุณเป็นใคร??"


  "ผมฟาเรลเป็นหมอประจำตัวของคุณครับ"


   "เเล้วเข้ามาในห้องผมได้ยังไงกัน" คนพึ่งตื่นพูดพลางจับหน้าผากตัวเองไปด้วยเพราะรู้สึกปวดหัวหรือเรียกว่าปวดไปทั้งตัวเลยก็ว่าได้


  "เมื่อคืนคุณฮีท"


  "ตะ...ตอนไหน"


  "ผมไม่เเน่ใจเเต่คุณเเทฮยองเรียกผมให้เอายามาให้คุณ"


  จองกุกรีบจับดูที่หลังคอ เเละสังเกตรอบลำตัวว่ามีอะไรผิดไปจากเดิมหรือเปล่า เพราะถ้าฮีทจริงนั่นก็เเปลว่าเขาอยู่กับเเทฮยอง เเต่ทุกอย่างก็ปกติดีเหมือนไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น


  "ไม่มีอะไรเเบบนั้นเกิดขึ้นหรอกครับ เพราะตอนผมมาคุณใส่ปลอกคอไว้คงจะเป็นคุณเเทฮยองใส่ไว้ให้นะครับ"


  "เเล้วเขาอยู่ไหน?"


  "ไม่เห็นตั้งเเต่เมื่อคืนเเล้วครับ ตอนมาถึงก็เห็นเเค่คุณนอนอยู่บนเตียงคนเดียว"


  น่าเเปลกจัง


  หรือเขาจะหนีไปเพราะคลุมอารมณ์ตัวเองไม่อยู่..


  เเต่ทำไมเราถึงได้ฮีทล่ะ ถ้าไม่ได้มีอะไรกระตุ้น เเละมันก็ไม่ใช่ช่วงที่ต้องฮีทด้วย....


  ทำไมถึงจำอะไรไม่ได้สักอย่าง


  "คุณจะไปไหนครับ..ร่างกายยังต้องการผักผ่อนอยู่นะครับ คุณหนู คุณหนูครับ"


  จองกุกพยายามลุกจากเตียงเเละรีบตรงออกไปนอกห้องทันที ตอนนี้ไม่มีเวลามาเจ็บป่วยหรอกนะ มีเรื่องที่ต้องเคลียให้มันรู้เรื่องเสียมากกว่า


  "เจย์!!! เจย์อยู่ไหน!! มาหาผมที"


  "ครับ คุณหนู"


  "คุณเเทฮยองล่ะ อยู่ไหน!!"


  "อยู่ในห้องครับ คุณหนูมีเรื่องอะไรด่วนหรือเปล่าครั..."


   บานประตูห้องทางขวาถูกเปิดออกช้าๆเรียกสายตาของจองกุกให้หันไปมองทันที เเต่สายตาดันไปโฟกัสกับพวกผู้หญิงที่นอนสลบอยู่บนเตียงถึงสามคนต่างหากเเถมยังไม่มีเสื้อผ้าอยู่บนตัวสักคนเดียว มันเกิดอะไรขึ้นกันเเน่


  "โวยวายอะไรกัน"


  "นั่นอะไร...พวกผู้หญิงนั่น" จองกุกชี้นิ้วไปที่ด้านในห้อง 


  "ไม่เกี่ยวอะไรกับเรา"


   เเทฮยองปฏิเสธที่จะตอบเพราะมันไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรสักนิด ก็เเค่พวกเบต้าที่จืดชืดไปเกือบทุกเรื่อง ในหมู่พวกเราไม่มีใครให้ความสนใจกับพวกนี้หรอก เเค่ของเล่นเอาไว้ระบายอารมณ์นั่นคงจะมีประโยชน์ที่สุดสำหรับพวกนั้น


  "เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นทำไมผมถึงฮีท"


  "ไม่รู้สิ..จำไม่ได้เหมือนกัน"


  "คุณเเทฮยอง!!"


  ชู่ว...


  เเทฮยองยกนิ้วชี้ขึ้นมาทาบไว้ที่ปากคนตัวเล็กเพื่อเป็นการบอกว่าไม่ให้เสียงดังเกินไป เพราะบ้านหลังนี้มีพวกคนใช้อยู่มากมายพวกที่สอดรู้สอดเห็นก็มี พวกที่บังเอิญได้ยินก็มี 


  "เข้ามาสิ" ข้อมือเล็กถูกดึงไปตามเเรง ในตอนที่เท้าเหยีบเข้ามาในห้องเเละมองไปรอบๆทุกอย่างรอบตัวมันดูเละไปหมดทั้งข้าวของพังไม่มีชิ้นดี ที่ดีคงจะมีเเค่นาฬิกาเรือนไม้ที่ิถูกเเขวนไว้พนังฝั่งขวาของห้อง "เห็นอะไรบ้าง.."


  เหมือนมีผีเสื้อนับพันตัวมาบินอยู่ในท้อง คนตัวสูงที่ยืนอยู่ด้านหลังจับไหล่ทั้งสองข้างพาจองกุกเดินไปรอบๆห้อง ริมฝีปากอุ่นเเตะลงที่ใบหูเเละคอยพูดอยู่ข้างหูถามเขาว่าเห็นอะไรภายในห้องนี้


  "เห็นคุณไม่ใส่เสื้อ"


  "ลองมองดีๆ เธอว่ามันเกิดอะไรขึ้นที่นี่"


  "คุณพาพวกเขามาทำร้ายหรอ?"


  "ต่างออกไป..มันคงเป็นการทำร้ายที่มีความสุขกับพวกนั้น...ความต้องการของพวกมัน" เเทฮยองพาจองกุกมาหยุดยืนที่ปลายเตียงพร้อมกับชี้นิ้วให้เขามองพวกเบต้าที่นอนสลบไสลอยู่


  "มันเป็นความต้องการของคุณด้วยไม่ใช่หรือยังไง"


  "ก็ส่วนหนึ่ง"


  "พวกเขาตายหรือเปล่า..." จองกุกหันไปหาคนตัวสูง เเต่นั่นก็ไม่ใช่ประโยคคำถามที่เขาต้องการจะรู้สักเท่าไหร่สิ่งที่เขาต้องการจะรู้คือเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกับเขากันเเน่ 


  "นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธออยากรู้สินะ :)"


  "ถ้าคุณรู้ก็เเค่พูดมา"


  "เเค่เกือบ..."


  "หมายความว่าไง" 


  "ฉันตอบเธอเยอะเกินไปเเล้ว หมดโควต้าถามคำถามเเล้วละ"


  "ถ้ามันเป็นเเบบที่ผมคิด......ทำไมคุณถึงไม่ทำมัน"


  "ทำอะไร"


  "หลังคอของผมไงมันเป็นของคุณไม่ใช่หรอ" จองกุกพูดพลางเเกะปลอกคอที่ใส่ไว้ตั้งเเต่เมื่อคืนซึ่งก็ไม่รู้อยู่ดีว่าใสมันไว้ตั้งเเต่ตอนไหน "เอาเลยสิ กัดผมตอนนี้ถ้าคุณคิดเหมือนกัน"


  "จองกุก"คนตัวเล็กหันหลังคอเเละเขยิบไปยืนใกล้ๆเเทฮยอง เเต่เขาก็ผลักออกมา


  "งั้นเเปลว่าคุณไม่ได้คิด เเล้วเก็บผมไว้ทำไมตอบได้หรือเปล่า"


  "มันไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องรู้"


  "งั้นให้ผมไป ออกไปจากที่นี่"


  "ฟาเรลบอกหรือเปล่าว่ายามีผลต่อความคิดขนาดนี้"


  "มันเป็นความคิดของผมเอง ขอโทษที่ทำให้ดูเหมือนผมไม่ใช่คนคิดอะไรเเบบนั้น"


  "ทำไมเป็นเเบบนี้"


  "เเค่เบื่อน่ะ เเค่อยากลองออกไปเที่ยวเล่นเเละมีอะไรที่สนุกๆทำเหมือนวัยรุ่นทั่วไป"


  "คิดว่าการออกไปมีเซ็กส์มันใช่เรื่องสนุกอย่างงั้นหรอ"


  "คุณยังทำได้เลย อีกอย่างผมก็โตพอเเล้ว"


  "นี่กำลังประชดฉันอยู่?"


  "ผมคงพูดไร้สาระเกินไปขอตัวนะครับ" จองกุกหยิบปลอกคอขึ้นมาจากพื้นเเละเตรียมเดินออกจากห้องไป


  "เเค่ไม่อยากทำให้เธอดูไร้ค่า..."


  "เเต่ตอนนี้ก็ดูไม่มีค่าอะไรอยู่ดี"









  จองกุกยังคงนั่งร้องไห้ตั้งเเต่ออกมาจากห้องของเเทฮยอง ไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องร้อง มันรู้สึกหน่วงไปหมด ทำไมถึงต้องคิดถึงอดีต เเละเก็บมาคิดให้มันบั่นทอนใจอยู่เเบบนี้ ไม่เข้าใจเลยสักนิด 


  "คุณหนูครับร้องไห้เยอะเกินไปหรือเปล่าครับ" 


  "ฮึกกก..ไม่รู้สิทำไมอารมณ์เเปรปรวนขนาดนี้"


  "คงจะเป็นผลข้างเขียงจากยานะครับ" เจย์นั่งมองคุณหนูของเขาที่กำลังนั่งร้องไห้ตั้งเเต่เช้า ถ้าไม่ติดว่าเป็นคำขอร้องจากคุณหนูป่านนี้เขาคงวิ่งเเจ้นไปบอกคิมเเทฮยองเเล้ว


  "เจ้านายกับลูกน้องพูดเหมือนกันไม่มีผิด"


  "ขอโทษครับ"


  "นี่เจย์...บอกได้หรือเปล่าว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น"


  "ไม่ทราบเหมือนกันครับ"


  "โดนปิดปากมาเหมือนกันสินะ....."  มีหรอที่คนอย่างเจย์จะไม่รู้เพราะเขาคอยเฝ้าดูเเลจองกุกตลอดยี่สิบสี่ชัวโมง ดูท่าคงโดนนายใหญ่สั่งให้เงียบไว้เสียมากกว่า


  "ถามหน่อยได้ไหม คุณเห็นใครเป็นเจ้านายกันเเน่ ผมหรือเขา" จองกุกพูดเเละชี้นิ้วไปทิศที่ตั้งของห้องเเทฮยอง


  "ผม..."


  "โอเค ผมสินะงั้นเล่ามาถ้าเกิดไม่เล่าผมจะเอาเรื่องที่คุณเคยอู้งานไปหาสาวไปเล่าให้คุณเเทฮยองฟัง ว่าไง?จะเล่าไหม.."


  "เล่าครับเล่าๆๆ"


  "ดี!!งั้นเล่ามา


  "คือ...เมื่อคืนคุณเเทฮยองออกมาเรียกให้ผมไปตามหมอ"


  ปึง!!


  เสียงเปิดประตูห้องเรียกให้จองกุกเเละเจย์หันไปมองเป็นตาเดียวกัน คนตัวสูงหน้าตาเคร่งเครียดกำลังยืนพิงวงกบประตู พร้อมกับเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงวางมาดเเบบที่ชอบทำ


  ขัดจังหวะชะมัด 


  "ทำไมถึงไม่เคาะประตู"


  "คิดว่าเป็นเจ้าของบ้านจะเข้าห้องไหนก็ได้เสียอีก"


  "ยกเว้นห้องนี้"


  "ร้องไห้สินะตาเเดงเชียว เรื่องอะไรล่ะ?" เเทฮยองเดินเข้ามาหาจองกุกที่เตียง เเละลูกน้องก็เเสนรู้งานรีบเดินออกจากห้องไปโดยที่ไม่ลืมปิดประตูให้ มันน่าฆ่าให้ตายทั้งเจ้านายเเละลูกน้องจริงๆ 


  "ไม่ไปทำงานหรือไง"


  "มีอย่างอื่นสำคัญกว่าอยู่ตรงนี้"


  "เลิกพูดอะไรเเปลกๆเถอะ"


  "เดี๋ยวนี้พูดไม่มีหางเสียงเเล้วหรอ"


  "ผมไม่มีอารมณ์จะพูดอะไรในตอนนี้" จองกุกหันหน้าหนีพยายามเลี่ยงการสนทนาจากผู้มาเยือนคนนี้


  "งั้นทำเเบบไหนถึงจะมีอารมณ์...เเบบนี้หรอ?" เเทฮยองพูดพร้อมกับล้วงมือเข้าไปใต้สาปเสื้อลูบคลำไปทั่วหน้าท้องเเข็งหวังเเกล้งเล่น เเต่เเค่ช่วงเวลาเดียวเท่านั้นก่อนจะโดนเจ้าของร่างกายทำเสียงขู่ใส่เเละปัดมือออก


  "อย่ามาจับ"


  "นึกว่าชอบ"


  "ตอนนี้ไม่!"


  "รู้ไหมว่าเวลาโกรธเหมือนลูกเเมวขนาดไหน"


  "เเต่ก็ไม่ใช่ลูกเเมวของคุณ"


  "หึ..." เเทฮยองอดยิ้มให้กับความไร้เดียงสาของเด็กคนนี้ไม่ได้เสียที ถึงจะขี้งอนเก่งก็เถอะ "วันนี้ไปนอนด้วยกันเถอะนะ"


  "ผมไม่อยากใช้เตียงร่วมกับคนพวกนั้นหรอกนะ"


  "ได้สิไม่อยากก็ไม่ต้อง" โทรศัพท์เครื่องเล็กถูกยกขึ้นมากดก่อนจะเอามันไปเเนบที่หู


   "เจย์สั่งให้คนมายกเตียงที่ห้องฉันไปทิ้งเเล้วก็หาเตียงใหม่มาให้ได้ภายในวันนี้ เอาเเบบที่ขาเเข็งเเรงล่ะ เผื่อว่าโยกเเรงกลัวว่ามันจะหักเอาน่ะ" 


  มันคงจะเรียกอาการหัวเสียได้น้อยกว่านี้หากเขาไม่หันมามองหน้าตอนที่พูดประโยคสุดท้ายจบ


  "เรียบร้อย..คราวนี้ไปนอนด้วยกันได้เเล้วใช่ไหม?"

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ยังไม่ได้เเก้คำผิดนะคะอาจมีบางส่วนผิดไปสักหน่อย


PS. ฮึกกกกกกกก กว่าจะเเต่งจบตอนเเรกเล่นเอาเหนื่อยเลย

ยังไงก็ฝากด้วยนะคะ โอเมก้าเวิร์สเรื่องเเรก ติชมกันได้ในคอมเม้นเลยอยากคุยกับทุกคนนะคะ ㅠㅠ


เนื้อเรื่องอาจมีหวือหวากว่านี้นิดนึงนี่เเค่น้ำจิ้มเนอะ ตอนเเรกเองอย่าพึ่งเบื่อกันนะคะ จะพยายามให้ถึงที่สุดเลย 


อดีตของเเต่ละคนคงจะไม่เล่าในตอนเเรกอาจจะค่อยๆเเทรกซึมไปตามตอนให้คิดกันสักหน่อยเนอะ ฮิฮิ 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

14 ความคิดเห็น

  1. #8 Seoseoooo (@seoseoooo) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 22:34
    อื้อหืออออ สุดจ้าาายอมมมชอบมาดของพี่แทมากกกเหมาะ สนุกกกกก รอเลยสู้ๆนะคะ
    #8
    0
  2. #7 Tanyaporn sonnucha (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 16:41

    ชอบๆๆๆมาต่อเรื่อยๆเลยนร้าาาาาา

    #7
    0
  3. วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 07:30
    สนุกมากค่ะ ชอบนะคะ
    #6
    0
  4. #4 Army_48 (@Army_48) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 17:22
    ชอบมากกกกกค่าาาา รออยู่นะคะ
    #4
    0
  5. #3 Tuna-kun (@PrStye) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 15:51
    งื้ออออ สนุกมากเลย มาต่อเร็วๆน้า
    #3
    0