END คุณหนูเอาเเต่ใจ กับ นายใสซื่อ SS 1-SS 2

ตอนที่ 61 : สเปเชียลตอนที่สิบเอ็ด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,459
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 144 ครั้ง
    16 มิ.ย. 61

เฟียตพาท

ผมเดินออกจากห้องเรียน เอามือหนึ่งล้วงกระเป๋าเอาไว้ อีกมือกดมือถือเล่น วันรี้อาจารย์ยกคลาสช่วงบ่ายทั้งหมด เพราะ อาจารย์ ท้องเสีย ...

"อาจารย์ปล่อยเร็ว ไปเล่น สนุ๊ค กันไหมว่ะ?"

"กูขอบายนะ น้องกูเลิกคลาสไว ตอนเเรกให้รอกลับพร้อมกู ตอนนี้ไม่ต้อง รอละ"ผม

"โห้ววว อะไรว่ะ ก็บอกให้น้องมึงรอเเล้วไม่ใช่หรอ ก็ให้รอต่อไปสิว่ะ"

"นั้นน้องกู"ผม

"พอเเล้วไอ้เฟรนด์ มึงก็รู้ว่าใครเเตะต้องน้องมันได้ที่ไหนละ?"

"ถือว่ามึงรู้จักกูดี ไอ้ไฟ"ผม

"เออ ไอ้เฟียต กูได้ข่าวว่า น้องมะนาวยอมเลิกกับเเฟนเผื่อหันมาจริงจังกับมึงเลยหรอว่ะ" มะนาว คือเด็ก ม.6 โรงเรียนข้าง มหาลัยผม

"ไม่รู้สิ กูไม่ได้ติดต่อเลยว่ะ มึงไปเอาข่าวมาจากไหน"ผม

"มึงลืมไปรึเปล่า ว่ามะนาวเป็นเพื่อนน้องสาวกู วันนั้นที่น้องกูมาหากูที่มหาลัยมึงก็อยู่ มะนาวก็มาด้วยมึงสองคนถึงได้รู้จักกันไง"ไฟ

"ไม่ใช่...กูอยากรู้ว้าที่น้องมันบอกเลิกเเฟนอะ เรื่องจริงหรอว่ะ เเล้วทำไมมึงไม่บอกกูว่าน้องมันมีเเฟนเเล้ว"

"กูไม่คิดว่ามึงจะสน วันนั้นที่น้องมะนาวมาที่นี้จริงๆก็เเวะมาหาเเฟนน้องมันนั้นละ"ไฟ

"เเฟนมะนาวอยู่ ม. นี้หรอว่ะ"ผม

"อ่าเห็นว่า ชื่อ......."

Rrrrrrrrrrrr

"กูไปละ ไว้เจอกัน" ผมบอกลาเพื่อน พวกมันพยักหน้าให้ ผมก็เดินออกมากดรับสาย ม๊า

"ครับม๊า"

[เลิกคลาสเย็นใช่รึเปล่า น้องเลิกเร็วใช่ไหม เดี๋ยวม๊าไปรับเอง ไม่อยากให้น้องนั่งรอเรานาน]ม๊า

"ไม่เป็นไรครับม๊า พอดีอาจารย์ ยกคลาส เดี๋ยวผมเดินไปหาน้องที่คณะ เเล้วจะพากลับบ้านเลยครับ"

[เเวะมาที่บริษัทป๊าก่อน เดี๋ยววันนี้เราทานข้าวนอกบ้านก่อนกลับบ้านกัน]

"ได้ครับม๊า เเล้วป๊าไปไหนครับ ปกติจะได้ยินเสียป๊าอ้อนม๊าตลอดเวลา"

[ป๊าเข้าไปประชุม ม๊านั่งเคลียเอกสารรอที่ห้อง]

"อ่อ งั้นเดี๋ยวผมกับน้องเข้าไปหาครับ"

[ขับรถดีดีละ]ม๊า

"ครับม๊า รักนะครับ จุ๊บๆ" ผมจุ๊บหน้าจอโทรศัพท์ เเล้วก็กดวางสาย

ขายาวก้าวเดินไปเรื่อยๆ จุดหมายคือคณะ เเพทย์ พอเดินผ่านโรงอาหารคณะ ก็เผลอยิ้มออกมา เมื่อตอนกางวันที่สนบอกว่า เป็นห่วงผม หัวใจผมมันเต้นเเรงมากเเบบที่ไม่เคยเป็นกับใคร

พอคิดถึงคนตัวเล็กคนตัวเล็กก็นั่งอยู่ที่โต๊ะไม้หินอ่อนใต้ตึกคณะ นั่งอยู่คนเดียวสะด้วย ผมค่อยๆย่องไปให้เบาที่สุดเเละ

"สนคร๊าบบบ" ผมกอดคนตัวเล็กจากคนด้านหลังเเล้วเอาคางเกยไว้ที่ไหล่

"เห๊ย!"สนร้องออกมา คนตัวเล็กที่ไม่รู้เอาเเรงมาจากไหนมากมาย ลุกขึ้นด้ววความเร็วหมันตัว เเละขาข้างขวาลอยขึ้น ทีบมาทีน่าอกผม

โคร๊มมมม ! ผมนี้กลิ้งไปหลายตลบ ชนกระถางต้นไม้ที่วางอยู่หล่นเเตก

"พี่เฟียต ผมขอโทษ" พอเห็นว่าคนที่ตัวเองถีบให้กลิ้งสามตลบเป็นผม ก็รีบวิ่งเข้ามาช่วยประครองผมให้ลุกขึ้นทันที

"ไปเอาเเรงมาจากไหนเยอะเเยะ เเฮกๆ" ผมหอบเพราะเกิดอาการจุกที่หน้าอก สนมองผมด้วยเเววตาที่เป็นห่วง น่าเเปลกถ้าเป็นคนอื่นที่ทำกับผมเเบบนี้ ผมคงจะโกรธ หรือไม่ก็ลุกขึ้นมาต่อย เเต่พอเป็นสนผมกับไม่รู้สึกโกรธอะไร ดีใจด้วยซ้ำที่ได้เห็นเเววตาเป็นห่วงเป็นใยจากสน

มือเล็กๆช่วยประครองผมให้ยืนขึ้น พอผมเริ่มยืนได้ มือข้างหนึ่งของสนก็ยังไม่ปล่อยออกจากเอวผม ส่วนมืออีกข้าง ยกขึ้นมาปัดฝุ่นบนเสื้อเเละกางเกงผมให้

"พี่อะ ไม่น่ามาเเบบไม่ให้ซุ่มไม่ให้เสียงเเบบนี้เลย ผมตกใจเลยเผลอทำรุนเเรง ขอโทษนะ" ปากสีชมพูทั้งบ่นเเละเอ๋ยคำขอโทษ

"พี่ไม่เป็นอะไร พี่ตังหากที่ต้องขอโทษที่ทำให้เราตกใจ เจ็บรึเปล่า?"

"ผมจะเจ็บอะไรล่ะ ผมเเค่ยกเท้าถีบพี่นะ ผมไม่ได้ลงไปกลิ้งเอง"

"เเล้วไม่เจ็บเท้าหรอที่ยกถีบพี่?"

"พี่จะบ้าหรอ มันไม่เจ็บเลยสักนิด พี่สิโดนถีบกลางหน้าอกเต็มๆ เจ็บรึเปล่า มีเเผลตรงไหนไหม?" เเล้วเจ้าตัวกับจับผมหมุน มือจับตรงนั้นทีตรงนู้นที ปลดกระดุมเสื้อผมออกหนึ่งผม เขย่งตัวเอง เเล้วมองลงไปภายในเสื้อ ภาพที่สนกำลังจับผมหมุนดูรอบตัวมันช่างน่ารัก

"พอเเล้วพี่ไม่เป็นอะไร?" พอผมเห็นว่าคนตัวเล็กเริ่มมีอาการหอบ เพราะทั้งวิ่งวนรอบตัวผม จับผมพลิกซ้ายพลิกขวา เพื่อให้เเน่ใจว่าผมไม่มีบาดเเผลตรงไหน

"พี่เเน่ใจนะ ไปหาหมอไหม เพื่อมีเลือดคลั่งในสมอง"

"พอเเล้วหน่า ไปกันใหญ่เเล้ว พี่บอกว่าพี่ไม่เป็นอะไง"ผมเริ่มหงุดหงิดนิดหน่อย ที่คนตัวเล็กไม่เลิกเป็นห่วงผมสักที ตรงที่ผมกลิ้งมา เเดดมันร้อน ส่องจนคนตัวเล็ก ผิวเเดงไปหมดเเล้ว

"ไม่เห็นต้องวีนเลย"เเล้วผมก็โดนงอน คนตัวเล็กหันหลังให้เดินหนี ไปหยิบกระเป๋าที่โต๊ะ เเล้วก็จะเดินหนีผมอีกครั้ง

ผมกึ่งเดินกึ่งวิ่ง คว้ากระเป๋าเป๋ของคนตัวเล็กให้หยุดเดิน สนหันหน้ามามองผมนิดหน่อย เเล้วก็ทำเป็นเมิน มองไปทางอื่น

"ไม่งอนนะเดี๋ยวเลี้ยงไอติม 1 ถ้วย"ผม

"สองถ้วยถึงจะหาย" ผมเเอบหัวเราะ คนบ้าอะไร ง้อด้วยไอติมถึงจะหาย

"งั้นเเบบไม่อั้นไปเลยครับ เต็มที่"ผม

"งืออออ พี่เฟียตใจดี"พอถูกตามใจเรื่องของกินเจ้าตัวก็หมุมมาควงเเขนผมเเล้วพาเดินอย่างอารมณ์ดี

ผมยิ้มกรุ้มกริ่มคนเดียว สนเหมือนเด็กตัวน้อยๆ ที่กำลังถูกตามใจ

เอ๊ะผมลืมอะไรไปรึเปล่า....

อ่อออออออออออ นึกออกล่ะ

"สนเเล้วเฟิร์สล่ะ ไปไหน?"

คนตัวเล็กหยุดชะงักขาที่กำลังก้าวกลางอากาศ เเล้วค่อยๆ หันหน้ามามองผม หน้าตาสนดูมี พิรุธเเปลกๆ

"ตกลงเฟิร์สไปไหน?" ผมถามย้ำอีกครั้ง เพราะครั้งเเรกไม่ได้คำตอบจากสน

"คือ..."คนตัวเล็กมองซ้ายมองขวา เหมือนหาตัวช่วย

"คืออะไรครับ?"ผม

"คือ...." ผมกดดันคนตัวเล็กด้วยสายตา"อ่อออ คือว่า เฟิร์สไปกับเพลงนะครับ"

"ไปไหน?"

"ไปไหน......อ่อๆ ไปช็อปปิ้งนะครับ"สน

"เเล้วทำไมเฟิร์สต้องไปด้วย"ผม

"เพลงให้ไปเป็นเพื่อนไงครับ"

"เเล้วทำไม สน ไม่ไปด้วย"

"ก็ไม่ชอบ ช็อปปิ้งไง"สน

"เฟิร์สก็ไม่ชอบ"

"มันจำใจต้องไปไงครับ เพราะไอ้เพลงมันบังคับ จะไปเลี้ยงได้ยังไอติมอะไม่งั้นจะงอนเเล้วนะ ไอ้เฟิร์สเดี๋ยวทันเคลียเสร็จก็กลับมาเอง"สน

"เคลียอะไร?"

"เคลียอะไร ไม่มี๊"คนตัวเล็กปฎิเสธเสียงสูง เเล้วก็ลากผมไปที่รถ

มีใครเคยบอกไหมนะสน ว่านายโกหกไม่เนียนเลย...

ผมพาคนตัวเล็กขับรถออกมาจากมหาลัย ระหว่างทางก็เเอบชำเรืองมอง สนเอาเเต่กล้มหน้ากล้มตากดมือถือ

"คุยกับใคร"ผม

"ยุ่ง"สน

ผมไม่ตอบอะไร ได้เเต่ยิ้มมุมปาก เเละเหยียบคันเร่งรถ เป้าหมายไม่ใช่ร้านไอติม เเต่เป็นที่ทำงานของป๊ากับม๊า

พอถึงที่ทำงานของป๊าม๊า ผมก็เดินนำสนเข้ามา เจ้าตัวงงนิดหน่อย

"ไอติมที่นี้อร่อยนะ" ที่นี้เป็นคอนโดหรู เเล้วสนคงไม่รู้ว่าที่นี้เป็นของครอบครัวผม เเละป๊าม๊าก็ทำงานอยู่ที่นี้เลยทำเเค่พยักหน้าเเล้วเดินเข้ามา

"สวัสดีครับ คุณหนู"พอถึงหน้าประตู ลุงยามก็เอ๋ยทัก ผมทำเพียงพยักหน้าเเล้วก็เดินผ่านมีสนเดินตามมาติดๆ

"ทำไมยามที่นี้ถึงรู้จักพี่"สน

"พี่มาบ่อยอะ"ผม

"คงมาสาวมาบ่อยสินะ"สน

"อืม" ผมตั้งใจทำให้ สนไม่พอใจ เจ้าตัวจะได้หงุดหงิดอยู่กับเรื่องนั่น จนไม่สนใจว่าผมจะพาไปไหน ผมพาสนขึ้นลิฟท์มาที่ชั้น 15 ที่ทำงานของป๊ากับม๊า ผมพลักประตูเข้ามา

"ป๊ามา สวัสดีครับ"ผมยกมือไหว้ป๊าที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน เเละม๊าที่นั่งอยู่ตรงโซฟา

"น้าสิง น้าคริส!" เเล้วคนที่มัวเเต่หงุดหงิดจนตัดออกจากโลกภายนอกก็รู้สึกตัว

"เป็นอะไรสน ตกใจอะไร?"ม๊า

"ปะ ปะ เปล่าครับ"สน

"ท่าทางเเปลกๆนะ"ป๊าสิงมองสนอย่างสงสัย"เเล้วเฟิร์สละไปไหน" พ่อป๊าสิงถามถึงเฟิร์ส สนก็ทำท่าเบะเหมือนจะร้องไห้

"ตอบป๊าไปสิสน ว่าเฟิร์สไปไหน" ผมก็ไม่ได้อยากทำเเบบนี้นะ เเต่เด็กโกหก ต้องโดนเเบบนี้ละ ป๊ามองสนด้วยสายตากดดันเเบบสุด

"เฟิร์สไปกับพี่กัสครับ" เเล้วสนก็ยอมพูดความจริงออกมา ผมคิดไว้อยู่เเล้วว่า สนต้องไม่กล้าโกหกผู้ใหญ่

"ปัง!!" พอป๊าสิงได้ยินคำตอบก็ทุบโต๊ะเสียงดัง จนสนสะดุ้งนิดหน่อย ผทค่อยเอามือของตัวเองไปกลุมมือสนไว้ เเต่ก็ถูกสะบัดออก โดนงอนสะเเล้ว

"พี่สิงใจเย็นก่อน"ม๊าคริสลุกขึ้นเดินไปหาป๊าที่โต๊ะทำงานจับป๊านั่งลงเเละเริ่มนวดที่ขมับให้

"กัสพาเฟิร์สไปที่ไหนละ ตอบมาตามตรงห้ามโกหก " ป๊าสิงดูใจเย็นขึ้นมาหน่อย

"ไปคอนโดครับ"

"-O-"ม๊าคริส

"..........!"ผม

"!!!!!!!!!!!"ไม่ว่าเป็นใครตอนนี้ก็คงห้ามป๊าไม่ได้เเล้ว ป๊าเอื้อมเเขนยาวๆไปหยิบมือถือที่วางอยู่บนโต๊ะ ไม่ต้อฝถามก็รู้ว่าป๊าโทรหาใคร

"กลับบ้านเดี๋ยวนี้ ไอ้ลูกเเร่ดดดด" ไว้อาลัยให้ไอ้พี่กัสเลย

สิงโตพาท

ผมโกรธมาก ลูกชายหัวเเก้วหัวเเหวนของผม ทำไมใจง่ายเเบบนี้ ทันทีที่ผมโทรหาเฟิร์สเสร็จ ผมก็กลับมารอที่บ้านทันที คริสต้องเป็นคนขับรถให้เพราะผมใจร้อนเกินไป กลัวจะเกิดอุบัติเหตุ ผมให้เฟียตพาสนมาด้วยยังไงสนก็ต้องโดนดุ ข้อหาช่วยกันปิดบัง ผมอุส่าห์ไว้ใจให้ดูเเลเฟิร์สให้

สนนั่งกล้มหน้าไม่กล้าเเม้เเต่จะเงยขึ้นมา เฟียตคอยเอามือลูบขาสนเป็นระยะๆ เเต่ก็โดนสะบัดมือออก ไอ้ลํกชายคนโรผมก็เเปลก ปกติไม่เห็นว่าจะใส่ใจใคร หรือเป็นเพราะว่าสนเป็นเพื่อนน้องเลยต้องใส่ใจ ?

นั่งรอประมาณสามสิบนาทีตัวปัญหาก็เดินควงเเขนเเฟนเบ้ามาในบ้าน ด้วยท่าทางหวาดกลัว มันยิ่งทำให้ผมโมโห เเทนทีจะห่างกัน ยังทำตัวติดกันอีก ผมขบเม้มสันกรามตัวเองเเน่นด้วยความโกรธ

"เฟิร์สม๊าว่าเราห่างจากพี่เค้าหน่อยก็ดีนะ" คริสคงรู้ว่าผมกำลังไม่พอใจ เลยลุกขึ้นยืนเดินไปจึงมือลูกชายคนเล็กให้มานั่งลงข้างๆ เเละชี้มือให้กัสนั่งลงที่โซฟาอีกตัว

"นายยังไม่ต้องนั่ง" ผม

ผั๊วะ!

ผมลุกขึ้นยืนเเล้วค่อยๆเดินตรงไปที่กัส พอยืนอยู่ต่อหน้าผมก็ปล่อยหมัดหนักเข้าที่มุมปากมัน มุมปากมีรอยช้ำเเล้วเลือดซึมเล็กน้อย

"พี่สิง!"คริส

"ป๊า!" มัายิ่งทำให้ผมโกรธเมื่อลูกชายคนเล็กจะวิ่งมาหามัน เเต่คริสดึงรั้งเเขนเอาไว้ ลูกชายร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เเต่ผมเจ็บปวดยิ่งกว่า ลูกชายตัวน้อยๆของผม เกือบจะต้องเสียตัวให้มัน หรือเสียไปเเล้วก็ไม่รู้ เเต่ที่เเน่ๆ เฟิร์สโดน ขโมยจูบเเรกไปเเล้ว ดูจากที่บวมนิดหน่อยก็พอรู้

"นายรู้ใช่ไหมว่าฉันต่อยนายทำไม!"ผม

"ผมทราบครับ"กัส

"ป๊าพี่กัสไม่ผิดนะ ฮึก...... ผมเป็นคนยอมไปกับพี่กัสเอง"

ประโยคที่เฟิร์สพูดออกมา เหมือนเข็มที่ทิ่งเเทงหัวใจผม มือหน้าที่เคยโอบกอดง้างขึ้น กำลังจะตบลงที่หน้าข่าวๆ เเต่คริสลุกขึ้นมาบังลูกด้วยความหวงเเหนผมเลยต้องหยุดชะงักมือของตัวเองเอาไว้

"พี่สิงอย่าทำเกินกว่าเหตุ"คริส

"ป๊าไม่เคยตีเฟิร์ส ฮืออออ.." เฟียตที่นั่งตรงข้ามลุกขึ้นยืนเเลเวเดินมาโอบกอดน้องชายเอาไว้

ผมพอเห็นน้ำตาลูกความโกรธที่ร้อนระอุเมื่อกี่ก็เบาลง ทั้งที่ผมยังไม่ได้ถามเหตุผลลูกเลยว่าทำไมถึงยอมไปกับมันง่ายๆ ผมปล่อยให้อารมณ์เป็นที่ตั้งอีกเเล้ว...

"ฉันอุส่าห์เชื่อใจนาย ตอนเเรกจะทดสอบตอนที่นายเเขนหักถึงให้เฟิร์สคอยดูเเล เวลาอยู่กันสองต่อสองเเก่จะทำอะไรลูกฉันรึเปล่า เเต่ดันเกิดเรื่องที่งานประมูลสะก่อนเเผนก็เลยร่ม พอฉันรู้ว่าเเกไม่ได้เป็นคนทำฉันก็ให้ลูกชายฉันเปิดโอกาสให้เเกเเล้วเเกทำกับความหวังดีกับฉันเเบบนี้งั้นหรอ ฉวยโอกาสลูกชายฉัน" ผมพยายามข่มอารมณ์ให้ได้มากที่สึดกลัวว่าตัวเองจะพุ่งไปต่อยคนตรงหน้า

"ผมขอโทษครับ เเต่ที่ผมทำไปเพราะว่าผมรักเฟิร์ส"

"รักมันไม่ใช่การมีอะไรกัน มันคือความเข้าใจกัน อยู่ด้วยกันในทุกๆวัน"ผม

"ผมทราบเรื่องนั้นดีครับ ผมยอมรับผิดครับ ว่าผมไม่สามารถควบคุมอารมณ์ตัวเองได้"

"เเล้วฉันจะเเน่ใจได้ยังไงว่าครั้งต่อไปนายจะควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ เเล้วจะไม่เกิดเหตุการณ์ เเบบนี้ขึ้นอีกครั้งหน้า อาจจะเลยขั้นจูบก็ได้"ผม

"มันจะไม่มีครั้งหน้าครับ ถ้าพี่ผมจะยอมโดนต่อย หรือน้าสิง จะกระทืบผมเลยก็ได้ครับ"กัส

"หึ...นายพูดเองนะ"ผม

"ครับผมเป็นคนรักษาคำพูด...ว่าเเต่น้าสิงรู้ได้ไง ว่าผมไม่ได้เป็นคนทำ เรื่องงานประมูลวันนั้น"

"ฉันยังบอกไม่ได้ เเต่ฉันว่านายรู้ เเต่ไม่ต้องบอกหรอก ฉันเข้าใจว่าคงอึดอัด รอดูกระต่ายตื่นตูมจะดีกว่า"ผม

"เเน่ใจนะครับ ผทบอกได้นะ ผมไม่อยากปกป้องคนผิดอยู่เเล้ว"กัส

"ไม่เป็นไรหรอกกัส เรื่องนั้น เดี๋ยวน้าจัดการเอง"คริส

ดูไปดูมา ไอ้เด็กนี้ก็ไม่เลว ผมไม่ชอบมันตรงที่ว่าดูเเล้วน่าจะหื่นมันเบา คนประเภทเดียวกัน มองกันเเวบเดียวก็รู้ ผมค่อยๆหันไปมองลูกชายคนเล็กที่มองผมด้วยสายตาหวาดกลัว ผมค่อยๆเดินเข้าไปหาอย่างใจเย็น

"เฟิร์ส"ผมเอื้อมมือจะไปเช็ดน้ำตาให้ลูกชาย เเต่เจ้าตัวกับกระเด้งตัวออกห่างจากผม นั้นยิ่งทำให้ผมเจ็บเเปลบที่หัวใจ

"เฟิร์ส อย่าทำเเบบนี้ป๊าเค้าจะเสียใจนะ ที่ป๊าทำลงไปก็เพราะรักเฟิร์ส เฟิร์สอย่าลืมสิว่านอกจากม๊า ไม่มีใครรักเเละหวังดีกับเฟิร์สได้เท่าผู้ชายคนนี้อีกเเล้ว คนที่เฟิร์สเรียกว่าป๊า"คริส

คำพูดของคริสปลอบโยนคนได้เสมอ ลูกน้อยของผมค่อยเดินมาต่อหน้าคุกเข่าลง พนมมือ เเล้วกล้มลงกราบที่เท้าผม ผมค่อยย่อตัวลงเเล้วดึงหน้าลูกชายให้เงยขึ้น

"ป๊า เฟิร์สขอโทษ ฮึก..."

ดวงตาคู่สวยมีน้ำใสใส ไหลออกจากดวงตา ผมใช้มือข้างที่เกือบจะตีลงใบหน้าขาวใส เช็ดน้ำตาให้

"ป๊าไม่โกรธเฟิร์สหรอกนะ เเต่ต่อไปจะทำอะไรเฟิร์สต้องคิดให้มากกว่านี้ป๊าเป็นห่วง"

"ครับป๊า เฟิร์สสัญญา ฮึก..." ผมดึงลูกตัวน้อยเข้ามากอดไว้ มือหนาลูบหัวเค้าอย่างช้าๆ

ลูกชายหัวเเก้วหัวเเหวนของผม....





ทอล์ค

ตอนนี้อาจจะสั้นไปหน่อยวางพอตไว้ให้มากกว่านี้เเต่พิมพ์ได้เเค่นี้ คงต้องบอกว่าต่อไปอาจจะอัพได้ไม่บ่อย เพราะที่ทำงานเพิ่มกฎ เเอบพิมพ์ไม่ได้เลย ฮืออออ คนอ่านอย่าพึ่งเทเค้านะ.


ตแนนี้เเสดงให้เห็นความรักความเป็นห่วงของคนพ่แ


ไม่ได้เช็คคำผิด ถ้าเยอะไปขออภัยนะคะ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 144 ครั้ง

727 ความคิดเห็น

  1. #718 1200601318966 (@1200601318966) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 15:31
    ไม่เทแน่นอน รักไรท์
    #718
    0
  2. #634 vachirawanrung (@vachirawanrung) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2561 / 19:53
    น้ำตาไหลเลย
    #634
    0
  3. #616 priteesm (@priteesm) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2561 / 05:57
    พี่กัสคนหื่นนน
    #616
    0
  4. #615 mooky9924 (@mooky9924) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 23:28
    ป๊าสิงกับม๊าคริสรักน้องเฟิร์สมากนะจ๊ะ เข้าใจป๊าเถอะ พี่กัสคะอดใจให้ได้ซิ อดทนๆ เพื่ออนาคตของน้องเฟิร์สและตัวเองน้าาา
    #615
    0
  5. #614 ChitraPiromnukul (@ChitraPiromnukul) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 08:18
    ป๊าม๊าเปนห่วงลูกเสมอ...ป๊าใจเยนๆนะ
    #614
    0
  6. #613 nongpe41 (@nongpe41) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 00:55
    ป๊าก็รักก็ห่วงของป๊า ป๊าไม่ผิด พี่กัสที่ผิด ไม่รู้จักห้ามตัวเอง ทั้งที่รับปากป๊าไว้ แล้วนี่รับปากอีกแล้วจะทำได้ใช่มั๊ย เพราะเฟิร์สก็ขี้อ่อยใช่เล่น 55555++
    #613
    0
  7. #612 meondekdee (@meondekdee) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 23:43
    ป๊าเค้าก็หวงและห่วงลูก เค้ามีประสบการณ์มาก่อน เลยอยากให้ลูกได้ก้าวเดินในทางที่ถูกที่ควร ป๊ารักลูกมากยังงไงก็ทำให้ป๊าเค้าไว้วางใจในตัวเรานะลูก
    #612
    0
  8. #611 nuying88 (@nuying88) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 21:47

    โอ้ยยยยยยยย เกือบถูกตบแล้วลูก


    #611
    0
  9. #610 Statice264 (@Statice264) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 16:56

    ป๊าสิงโหดมาก

    #610
    0
  10. #609 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 16:17
    เฟิร์สคงรักพี่กัสมากใช่ไหมเนี้ย
    #609
    0