END คุณหนูเอาเเต่ใจ กับ นายใสซื่อ SS 1-SS 2

ตอนที่ 60 : สเปเชียลตอนที่สิบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,263
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 151 ครั้ง
    14 มิ.ย. 61

เฟิร์สพาท

เป็นครั้งเเรกที่ผมเข้าห้องเรียนเเล้วรู้สึกว่าตัวเองไม่มีสมาธิกับการเรียนเท่าไหร่ ได้เเต่หันหน้ามองออกไปทางหน้าต่างดูทิวทัศน์ ในใจก็พลานคิดถึงคนอื่น อาจารย์พูดว่าอะไรบ้างตอนนี้ไม่ได้เข้าหูผมเลย

"มึงโอเคเปล่าว่ะ"

"เฟิร์ส เฟิร์ส ไอ้เฟิร์ส !" เพลงเขย่าเเขนให้ผมรู้สึกตัว

"ห๊ะ" ผมหันไปทางสนกับเพลง ที่นั่งถัดจากผม

"ไอ้สนมันถามว่าเเก โอเครึเปล่า" เพลง

"เราโอเค ไม่เป็นอะไร"

"เมื่อกี่อาจารย์สอนเรื่องอะไร"สน

"เอ่อออออ" ผมพยายามมองไปที่บอร์ด ไหงอาจารย์ไม่ได้เขียนอะไรเลยล่ะ เพราะผมมัวเเต่สนใจคิดเรื่องที่มันกวนใจอยู่ตลอดเวลา เลยไม่ได้ยินสิ่งที่อาจารย์พูดเลย

สนกับเพลง จ้องที่หน้าผม เหมือนรอเอาคำตอบ ถ้าตอบว่าคิดมากอยุ่ก็จะทำให้ทั้งสองคนเป็นห่วง เเล้วผมควรทำยังไงผมมันตัวปัญหาจริงๆ

"มึงไม่ได้ฟังจริงๆสินะ เราเป็นเพื่อนกันนะเว๊ย มึงไม่จำเป็นต้องซ่อนความอ่อนเเอของตัวเองกับพวกกู" สน

"เพื่อนมีไว้เป็นที่พักใจ เวลามึงมีปัญหา มีเรื่องไม่สบายใจเพื่อนจะคอยเป็ยคนปลอบโยน มึงให้โอกาสพวกกูได้ทำหน้าที่เพื่อนที่ดีได้ไหม"เพลง

ผมมองหน้าเพื่อนทั้งสองคน ความรู้สึกตื้นตันในอก ในวันที่ผมเเย่นอกจาก คนในครอบครัวเเล้วก็ยังมีสนกับเพลงอีกสองคน

ผมยิ้มให้ทั้งคู่ เริ่มร้อนที่ขอบตา เเต่ต้องกลั้นเอาไว้ ผมคงไม่สามารถร้องไห้ในห้องเรียนได้ ถึงผมจะอ่อนเเอ เเต่ใช่ว่าทุกคนจะได้เห็นน้ำาตาผม

ผมขยับตัวเข้าไปใกล้ๆสนกับเพลง ดึงมือของทั้งคู่มาจับ ทั้งสองคนทำหน้าเเปลกใจ

"สนกับเพลงทำหน้าที่เพื่อนที่ดีมาตลอด เเค่คอยอยู่ข้างๆเราเวลาเราเเย่ ก็ขอบคุณมากเเล้ว" ผมยิ้มกว้างให้ทั้งคู่ ทั้งสองคนยิ้มตอบกลับ เเละกระชับอุ้มมือผมให้มากขึ้น

"มีอะไรก็บอกกันได้นะเว๊ย กูสองคนอยู่ตรงนี้"สน

"จะไม่ไปไหน จะมาหาทุกครั้งเมื่อมึงต้องการ"เพลง

เพราะความห่วงใยของสนกับเพลง ทำให้ผมตัดเรื่องวุ่นวายในใจออกเเล้วหันมาสนใจสิ่งที่อาจารย์กำลังสอน ถึงจะไม่มีสสมาธิเท่าไหร่ เเต่ก้พอรู้เรื่องกว่าตอนเเรก

เเล้วคาบเรียนที่ผมต้องฝืนนั่งอยู่ในห้องก็จบลง ตอนนี้ถึงเวลาพักเเล้ว ผมสนเพลง เราเดินกันมาที่โรงอาหารคณะวันนี้ก็คนเยอะเหมืนอทุกครั้ง เเต่ผมไม่มีอารมณ์จะออกไปกินข้างนอก เลยต้องจำใจกินในโรงอาหาร

เราเดินกันมาที่โต๊ะมุมหนึ่งของโรงอาหาร มีหลายสายตามองมาที่ผม ทั้งผู้หญิงเเละผู้ชาย ผู้หญิงบางคนหันไปกรี๊ดใส่กัน ส่วนผู้ชายบางคนก็มองผมด้วยสายตาหิวกระหาย

"เพื่อนกูนี้ ฮอต จริงๆ ทั้งผู้หญิงผู้ชาย มองกันตาเป็นมันเลย" สน

"เเบบนี้คงหาคนมาเเทนที่พี่กัสได้ไม่ยาก"เพลง

"ไอ้เพลง !"สนเรียกชื่อเพลงออกมาเสียงดัง เพลงสะดุ้งนิดหหน่อย เเล้วหน้าก็เปลี่ยนเป็นรู้สึกผิด เพราะผมหงอยทันที ที่ได้ยินชื่อคนๆนั้น ตอนนี้ผมไม่อยากได้ยินเเม้เเต่ชื่อของเค้า

"เฟิร์สเราขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจพูดให้เเกรู้สึกไม่ดีนะ"เพลง

"เราไม่เป็นอะไร อย่าคิดมากไปเลย ป่ะไปหาอะไรกินกันดีกว่า" ผมเดินนำเพลงกับสนไปทางร้านอาหารตามสั่ง เเต่ขอต้องหยุดก้าวเมื่อมีคนเรียกขัดผมเอาไว้

"เฟิร์ส" น้ำเสียงอ่อนโยน ที่ผมอยากได้ยินบ่อยๆ เเต่ผมก็ไม่เเม้เเต่จะหันไปมอง เพราะผมไม่อยากเห็นเเม้.เเต่หน้าเจ้าของเสียง ผมกำลังจะก้าวเท้าเดินออก เเต่มือหนาสัมผัาที่คุ้นเคย ก็จับรั้งมือผมดึงด้วยเเรงพอประมาณให้เข้าหาตัวเอง

"ฟังพี่ก่อน" พี่กัส

"ทำไมผมต้องฟังพี่"ผม

"ก็ถ้าเราไม่ฟัง เเล้วเราจะรู้ความจริงได้ไง"พี่กัส

"ความจริงมันก็ชัดเจนอยู่เเล้วไง พี่เห็นผมเป็นเเค่เครื่องมือในการเเก้เเค้น"ผม

"มันไม่ใช่เเบบนั้นนะเฟิร์ส ความรู้สึกที่พี่มีให้เฟิร์สมันคือเรื่องจริง"พี่กัส

"อ่อ งั้นหรอ เเล้วพี่เล่นกับความรู้สึกเเบบนี้ทุกคนรึเปล่า"ผม

"บางทีสิ่งที่เราเห็นมันก็ไม่ใช่คำตอบของทุกอย่างนะ ให้พี่ได้อธิบาย"พี่กัส

ผมมองเเววตาที่ทั้งขอร้อง อ้อนวอน เเละรู้สึกผิด ใจที่เเข็งอยู่ก็อ่อนยวบลงมาทันที

"ปล่อยน้องกู" เเล้วตัวผมก็ถูกดึงออกจากเเขนของพี่กัส โดยฝีมือพี่ชายฝาเเฝดของผม จากตอนเเรกที่สนกับเพลงยืนอยู่ห่างๆ เพราะทั้งคู่คงอยากให้ผมฟังพี่กัส เลยไม่อยากพูดอะไร เเต่พอพี่เฟียตมาทั้งสนกับเพลงก็รีบวิ่งมาประกบทันที

"นี้มันเรื่องของฉันกับเฟิร์สนายไม่เกี่ยว"พี่กัส

"ทำไมกูจะไม่เกี่ยว นี้น้องกู" พี่เฟียต

"พอเเล้วหน่าพี่เฟียต เเล้วพี่มาได้ไงเนี่ย"ผม

"อาหารที่คณะพี่น่าเบื่ออะเลยมาลองกินที่คณะนายบ้าง"ตอบผมเเต่สายตาสนใจคนข้างๆ อยากลองอาหารหรืออยากลองอย่างอื่นกันเเน่

"เฟิร์สฟังพี่นะ ให้โอกาสพี่"พี่กัส

"ถ้ามึงยังไม่เลิกตื้อน้องกู อย่าหาว่ากูไม่เตือน"พี่เฟียต

"เเต่นี้มันเรื่อง ของกู กับเฟิร์ส มึงอย่าเสือก" เป็นครั้งเเรกที่ผมเห็นเเววตาของพี่กัส ดูน่ากลัวเเล้วยังจะคำพูดที่รุนเเรงอีก เเต่นั้นยิ่งทำให้พี่เฟียตโกรธ ร่างกายของพี่เฟียต ก็ห่างออกจากผมไปด้วยความเร็วตรงไปที่พี่กัส สนไวกว่าเอาร่างของตัวเองบังพี่กัสเอาไว้ หมัดที่กำลังลอยเข้าหน้าพี่กัส ก็หยุดดชะงักกลางอากาศ

"สนหลบไป"พี่เฟียต

"พี่ช่วยมีสติหน่อยได้ไหมพี่เฟียต ถ้ามีเรื่องในมหาลัย พี่จะโดนไล่ออกนะ จะทำอะไรคิดถึงอนาคตตัวเองบ้าง"สน

"พี่ไม่สน ถ้ามันยังไม่เลิกยุ่งกับน้องพี่ มันจะไม่ใช่เเค่เจ็บเเต่จะตาย" พี่เฟียตพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ผมรู้จักพี่ชายผมดี พี่เฟียตเป็นคนที่พูดจริงทำจริง

"พี่จะบ้าไปเเล้วหรอ ถ้าพี่ฆ่าคนตายพี่ก็จะหมดอนาคต พี่จะเป็นฆาตกร" สน

"พี่ไม่สนพี่ไม่เเคร์"พี่เฟียต

"เเต่ผมสน ผมเเคร์ ผมเป็นห่วงพี่ !"สนตะโกนใส่หน้าพี่เฟียต น้ำใสๆไหลออกจากดวงตจาสน ถึงไม่ได้ฟูมฟายเเต่น้ำตาก็ไหลออกมาเงียบๆ พี่เฟียตจากสีหน้าที่จริงจังก็ดูอ่อนลง

"เห๊ยไอ้สน" เเล้วจู่ๆสนก็วิ่งไปขว้ากระเป๋าของตัวเองเเล้ววิ่งออกไปทันที

"สน....." พี่เฟียตหันมามองผม"โถววว เว๊ยยยย เพลงพี่ฝากเฟิร์สก่อนนะ" เเล้วพี่เฟียตก็รีบวิ่งตามสนไป อ่าวเมื่อกี่โกรธเเทนผมจะเป็นจะตายพอสนโกรธเทผมทันที ดี๊ดีพี่ชายผม

เเล้วคนตรงหน้าผมก็ยิ้มกรุ้มกริ่ม

"ยิ้มอะไร"ผม

"พี่ชายเราก็มีมุมเเคร์ความรู้สึกคนอื่นด้วยหรอคิดว่าเป็นพวกไร้ความรู้สึก"

"พี่ไม่มีสิทธิมาว่าพี่ชายผม"

"พี่ขอโทษ เรามาคุยกันดีๆ ได้ไหมค่ะ" มาอีกเเล้วไอ้คำว่า ค่ะ ที่ผมเเพ้ เอาไงดีว่ะเพลงก็ไม่พูดอะไรเลย พี่เฟียตก็ไม่อยู่เเล้ว

"ตอนนี้ผมยังไม่สะดวก"ผม

"เเล้วตอนไหนถึงจะสะดวกละค่ะ"พี่กัส

"หลังเลิกเรียน"ผม

"เคค่ะ งั้นเลิกเรียนเเล้วเดี๋ยวพี่มารับนะคะ ไปคุยกันที่คอนโดพี่"

"คะ ....คอนโค ><"

"พี่มีบางอย่างให้เราดูด้วย มันเป็นสิ่งที่จะทำให้เราเชื่อพี่ ว่าความรู้สึกที่พี่มีต่อเราทั้งหมดพี่ไม่ได้โกหก"พี่กัส

"เเล้วเอามาให้ดูที่นี้ไม่ได้หรอทำไมต้องไป"ผม

"เวลาดีกันเเล้วเกิดพี่จะหอมจะกอดเรา ถ้าอยู่ข้างนอกจะทำได้ไงละค่ะ"พี่กัส

"งือ ไปก็ได้"ผม

"เฮ่ออออ กูว่าเเล้ว เเรดจริงๆ"เพลง

"งั้นพี่ไปเรียนก่อนนะคะ"พี่กัส

"ครับ"

//////////////////////

เเล้วหน้าก็เเทบจะระเบิดเมื่อพี่กัสเดินมาประชิดตัวผม เเล้วกล้มหอมเเก้มผมไวไวหนึ่งครั้งก่อนจะเดินออกไป ไหนว่าไม่กล้าทำข้างนอกไง เเล้วในโรงอาหารมีเเต่เด็กคณะผม งืออออ><

เฟียตพาท

"เเต่ผมสน ผมเเคร์ ผมเป็นห่วงพี่ !" ประโยคที่น้พเสียงเต็มไปด้วยความห่วงใย หลุดออกจากปากสน ผมรู้สึกว่าหัวใจของตัวเองเต้นเเรงมาก ผมไม่เคยเป็นเเบบนี้กับใคร

สนยืนกำหมัดเเน่นดวงตาเเดงก่ำ เหมือนกำลังจะร้องไห้ ผมกำลังอึ้งกับเหตุการณ์ ที่เกิดขึ้น สนเป็นห่วงผมงั้นหรอ ทำไมล่ะ ?

เพราะมัวเเต่ถามเหตุผล กว่าจะรู้ตัวสนก็ขว้ากระเป๋าของตัวเองเเล้ววิ่งออกไปจากโรงอาหาร ผมหันไปมองหน้าน้องชาย ถ้าปล่อยไว้มีหวังมันต้องให้โอกาส ไอ้พี่กัสเเน่ๆ เราเหมือนคนๆเดียวกัน ผมรู้ดีว่าน้องชายผมเป็นคนใจอ่อน ขี้สงสาร ยิ่งกับคนที่รักเเล้วต่อให้ทำอะไรร้ายเเรงเเค่ไหนน้องผมก็อภัยให้

เมื่อเช้าผมเเอบได้ยินสิ่งที่ป๊าคุยกับเฟิร์ส ไม่ใช่บังเอิญเดินผ่าน เเต่ผมตั้งใจไปเเอบฟัง เเกล้งบอกม๊าว่าลืมของ ผมได้ยินทุกอย่าง ป๊าให้โอกาสไอ้พี่กัส เเสดงว่าป๊าต้องรู้อะไรมา

ผมวิ่งตามหลังคนที่พยายามวิ่งหนีผม เพราะผมวิ่งเร็วกว่า หรือ พราะสนเริ่มเหนื่อยก็ไม่รู้ ผม้ลยถึงตัวสน จับรั้งเเขนสนเอาไว้ ดึงเข้าหาตัวเอง เเต่คงดึงเเรกไปหน่อย หน้าอกของเราทั้งคู่ชนกัน

"ปล่อย!"สน

คนตัวเล็กพยายามดิ้นออกจากอ้อมเเขนผม ไม่รู้เหมือนกันว่ามือตัวเองจะไว้ขนาดนี้ พอดึงสนเข้าหาตัวได้ เเขนของผมก็โอบรอบเอวคนตัวเล็กเอาไว้

"จะปล่อยก็ได้ ถ้านายสัญญาว่าจะไม่หนีพี่ไม่ไหนอีก"ผม

"ทำไมผมต้องสัญญา คำพูดของผมคงไม่มีค่าสำหรับพี่ พี่ไม่เเคร์อยู่เเล้วนิ"

"ถ้าพี่ไม่เเคร์ พี่จะวิ่งตามทำไม?"

"พี่อาจจะเเค่อยากออกกำลังกานก็ได้มั้ง"สน

"พูดจา กวนตีน ได้เเบบเดิม เเสดงว่าไม่ได้โกรธพี่เเล้วใช่ไหม"

"ไม่ได้โกรธสักหน่อย"

"ไม่ได้โกรธ เเล้ววิ่งหนีไม"

"ผมปวดท้อง จะไปเข้าห้องน้ำ" ตอบผม เเต่ไม่มองหน้าผมเลย พื้นฐานของคนโกหก คือไม่กล้าสบตา ผมกล้มหน้าให้อยู่ระดับเดียวกับคนที่กล้มหน้าหนี ช้อนสายตามองดวงตาคู่สวย

"มะ มองไร ><" ถ้าผมไม่ได้คิดไปเอง น้องมันกำลังเขินผมอยู่ใช่ไหม

"มองคนโกหกไม่เนียนไงครับ"ผม

"เปล่า โกหก สักหน่อย ผมปวดท้องจะไปเข้าห้องน้ำ ปล่อยผมได้เเล้ว"

"ถ้ายอมให้พี่ไปด้วยพี่จะยอมปล่อย"

"พี่จะบ้ารึไง"

"ไม่ได้บ้า นะครับ ให้พี่ไปด้วยนะครับ"

"เออ เเล้วเเต่เลย" หึ ไม่ว่าใครก็เเพ้ ลูกอ้อนของผม

"ไปครับ" ถึงบอกว่าจะยอมปล่อย เเตาก็ไม่ได้ปล่อยทั้งหมด ผมเดินจับมือคนตัวเล็กไปเข้าห้องน้ำ เเค่ไปทำธุระส่วนตัวนะครับ อย่าคิดลึก

เฟิร์สพาท

พออยู่ในห้องเรียน ความรู้สึกผมก็เหมือน้ฝเดิม อยากให้หมดคาบเรียนนิดหน่อย เเต่เเตกต่างจากตอนเเรกตรงที่ว่า ผมอยากให้หมดคาบเรียนไวไว เพราะจะได้กลับบ้าน ไปนอนคิดทบทวนคนเดียว เเต่ตอนนี้ ผมอยากให้หมดคาบเรียนไวไว อยากจะเคลียกับพี่กัสให้รู้เรื่อง

ในเมื่อป๊าให้โอกาศ พี่กัส ผมก็คงต้องลองดูสักหน่อย ป๊าผมไม่ใช่รนที่จะให้อภัยคนที่หักหลังง่ายๆ ป๊าพูดเหมือนว่าพี่กัสไม่ได้เป็นคนทำ พอถามป๊าก็ไม่ยอมตอบ ได้เเต่บอกว่าจะจัดการเอง ผมก็เชื่อฟัง เเล้วดูเหมือนม๊าเองก็ตะรู้เรื่องนี้ ร้ายกว่าป๊าสิง ก็ม๊าคริสนี้ละครับ

"เฟิร์ส'เพลงที่นั่งข้างๆผม สพกิดที่หัวไหล่ผม พอผมหันไปมอง เพลงก็ชี้ไปที่สน ที่กำลังนั่งยิ้มคนเดียว ?

จริงสิ พี่เฟียตสิ่งตามสนไป พอถึงเวลาเข้าเรียนสนก็เดินมาที่ห้องเอง เเล้วดูเหมือนจะมีความสุขผิดปกติ มันเกิดอะไรขึ้นกันนะ

"ยิ้มหน้าบานเป็นจานข้าวหมาเลย พี่มึงง้อไอ้สนด้วยวิธีไหนนะ"เพลง

"สน สน สน!"ผมพยายามเรียกหลายครั้ง เเต่เหมือนสนหลุดเข้าไปอยู่ในโลกส่วนตัวของตัวเอง ผมเลยต้องเพิ่มน้ำหนักเสียงให้มากขึ้น

"เห๊ย!.. อะไรของมึงว่ะไอ้เฟิร์ส กูตกใจหมด"สน

"ก็เรียกเบาๆเเล้วไม่ได้ยินเองนิ"ผม

"ดีเเค่ไหนเเล้วที่ กูไม่เอาสันหนังสือทุบหัวมึง!" เพื่อนสาวผมโหดจริงๆ ผู้หญิงช่างเป็นเพศที่น่ากลัว

"นี้เพื่อนไงครับ ทะนุถนอมหน่อย กูยิ่งบอบบางอยู่"สน

"กูไม่ใช่พี่เฟียตของมึงนะ ไม่ต้องมาทำเป็นออดอ้อน มันไม่ได้ผลกับกูหรอก"เพลง

"เเล้วกะ...เกี่ยวอะไรกับพี่เฟียตว่ะ ><"

"ไม่เกี่ยว เเล้วมึงจะบิดซ้ายบิดขวาทำห่าอะไร ความเเมนมึงเหลือไม่ถึง 10% เเล้วนะเพื่อน"เพลง

"กูสาวขนาดนั้นเลยหรอว่ะ /////"สน

"เอามดลูกม๊ะ เเร่ดขนาดนี้ กูยกให้"เพลง

"ไอ้เพลง >///<" สนคนเเมนที่ผมเคยรู้จักหายไปไหน?

เเล้วคาบเรียนที่เเสนทรมานก็จบลง เเต่สนน่าจะทรมานกว่าผม เพราะต้องทนฟังเพลงเเซว เป็นระยะๆ พอจะเถียงอาจารย์ก็หันมาดุทุกครั้ง

เราทั้งสามคนเดินออกมาจากห้องเรียนเป็นกลุ่มสุด เพราะเพงงมัวเเต่เติมหน้าอยู่ ทั้งเเป้งตลับ มาสคาร่า ลิปสติก เเละอีกมากมาย ชนิดที่ว่าไม่มีพื้นที่ให้ฝุ่นเข้าเลย

"จะไปเฝ้าพระอินทร์หรอครับเพื่อน หน้าเริ่มเขียวเเล้วนะ"สน

"กรี๊ดดดด หน้ากูเขียวจริงหรอ ไอ้เฟิร์สๆ หน้สฉันเขียวจริงหรอ"เพลงรีบเก็บกล่องเครื่องสำอางเเล้ววิ่งมาทางผมทันที

"ไม่อ่ะ สวยเเล้ว" ผมไม่ได้โกหก เพลงสวยมากจริงๆ เเต่งหน้าเเบบนี้ก็ดธเป็นสาวเปรี้ยว พอเเต่งเบาๆ ก็ดูน่ารักใสใส สนเบะปากให้ผม คงคิดว่าผมจะร่วมมือเเกล้งเพลงด้วยมั้ง

"ไอ้สน เเกอะ มีตาหามีเเววไม่ เเกดูเฟิร์สเป็นตัวอย่าง คนที่เห็นความงามของฉัน"

"เเหวะ"สน

เเล้วทั้งคู่ทำท่าจะเปิดศึกกันอีกรอบ โชคดีที่บุคคลใหม่เข้ามา สนกับเพลงเลยเปลี่ยนความสนใจมาที่พี่กัสเเทน

"พี่มารับค่ะ"พี่กัส

"หมายความว่าไง มารับ?"สน

จริงด้วย ตอนที่ผมตกลงจะไปคอนโดพี่กัส สนไม่ได้อยู่ตรงนั้น

"เรื่องของคนสองคนหน่ามึง ปล่อยให้เค้าได้ปรับความเข้าใจกันเถอะ"เพลง

"ไม่ กูไม่ได้จะห้าม กูเเค่จะถามว่ามึงบอกพี่เฟียตยัง"สน

ชิบหายละ! อยากจะพูดออกมาเเบบนี้ เเต่กลัวพี่กัสจะมองว่าไม่น่ารัก เลยอุ๊บเอาไว้

"จริงด้วย เเล้วมึงจะบอกพี่เฟียตยังไงว่ะ พี่เค้าต้องไม่ยอมเเน่ๆอะ"เพลง

"งั้นหนีตามกันไปเลยไหม"หลายคนคงคิดว่าประโยคกวนบาทาไม่รู้เวลาเเบบนี้คือสน เเต่เปล่า พี่กัสเอง

"มันใช่เวลาเล่นไหมพี่ ถ้าทำเเบบนั้นเรื่องใหญ่เเน่ๆ"ผม

"พี่เเค่ไม่อยากให้เราเครียดนะครับ อย่าโกรธพี่นะ อีกอย่างวันนี้พี่เรามีเรียนถึง5โมงเย็นนิครับ ส่วนเราเลิกตั้งเเต่บ่ายสอง เดี๋ยวเคลียเสร็จพี่พากลับมาส่งที่มหาลัยครับ นอกสะจากว่าเราอยากอยู่ต่อเอง"พี่กัส

"พี่รู้ได้ไงว่าพี่เฟียตมีเรียนถึงห้าโมงเย็น"ผม

"พี่มีน้องเรียนอยู่คณะนั้นนะครับ หลอกถามมา"พี่กัส

"น้องหรือกิ๊ก หึหึ"ผม

"น้องจริงๆครับ ไม่เอาสิ เรื่องเก่าเคลียไม่จบ อย่าเปิดประเด็นใหม่สิค่ะ"พี่กัส

"มัวเเต่ลีลา กินเวลาไปละ สิบห้านาที รีบๆไปไหม เดี๋ยวถ้ายังไงจะรับหน้าให้"สน

"รับหน้า หรือ รับ อย่างอื่นกันเเน่"เพลง

"ไอ้เพลง!"เเล้วสนกับเพลงก็ดูจะเปิดศึกอีกรอบ พี่กัสเลยลากผมออกมาก่อน งือออ เขินไปคอนโดพี่กัสครั้งเเรก ><

คอนโดหรูขนาดใหญ่ ใจกลางเมือง ห้องสี่เหลี่ยมกว้าง ตกเเต่งให้ดูเรียบหรู ถึงไม่ได้ดูเว่อร์วังอลังการ เหมาะกับผู้ชายหล่อๆ อย่างพี่กัสที่สุด

ผมถูกคนตัวสูงเดินจับมือเข้ามาในห้อง หัวใจเต้นรัวไม่ตรงจังหวะ เเล้วรู้สึกเหมือนตัวเองอาจจะเสียตัว ><

"มานั่งนี้สิค่ะ" พี่กัสเดินจูงมือผมเข้ามาในห้องนอน ห้องนอนนนน ! //// จับผมกด(ไหล่) ให้นั่งลงที่เก้าอี้หน้าโต๊ะคอมของเค้า พี่กัสเอื้อมตัวมาจากทางด้านหลังผม ดึงลิ้นชักเเละหยิบสมุดเล่มสีเหลี่ยมๆขึ้นมา

"ไดร์อารี่ ที่พี่เขียนทุกวันค่ะ"พี่กัสยื่นมันให้ผม ผมทำน่าสงสัย

"ให้ผมทำไมหรอ?"

"เปิดอ่านสิค่ะ" พี่กัส

ผมพยักหน้าเเละเริ่มเปิดอ่านไดร์อารี่ พี่กัสเขียนบันทึกวันเเรกตั้งเเต่ที่เจอผม มีรูปผมติดตามเรื่องราวของเเต่งะหน้าด้วย เเอบถ่ายตอนไหนกันนะ ผมยิ้มอย่างมีความสุข

"เเล้วผมจะเชื่อได้ไงว่าพี่ไม่ได้เเกล้งทำขึ้นมะ....."ปากอุ่นๆ ประกบลงที่ปากผม ก่อนที่ผมจะได้พูดอะไร ลิ้นร้อนๆ เก็บเกี่ยวความหวานภายในโพรงปาก เเรกๆผมก็ดิ้น ตอนนี้เริ่มเคลิ้มเเละปล่อยให้มันเป็นไปตามที่ควรจะเป็น

Rrrrrrrrrrrrrr เสียงโทรศีพท์ดังเเต่ผมไม่ได้สนใจที่นะรับ เเต่เพราะมือเจ้ากรรมดันไปโดน เพราะผมวางโทรศัพไว้บนโต๊ะ มือกดโดนปุ่มสีเขียวบนหน้าจอ ถึงจะไม่ได้เปิด ลำโพง เเต่เพราะความเงียบปนเสียงจูบทำให้ผมได้ยินเสียงของคนที่โทรมาอย่างชัดเจน

"กลับบ้านเดี๋ยวนี้ ไอ้ลูกเเร่ดดดด !"ป๊า

งืออออตายเเน่ๆพี่กัส ....


ทอล์ค

ตอนหน้ามาดู พ่อตา VS ลูกเขย กันค่ะ

สนุกไหมบอกหน่อยนะ

ฝากติดตามทวิตเตอร์ของไรท์ด้วยนะคะ __Milajan





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 151 ครั้ง

727 ความคิดเห็น

  1. #608 ChitraPiromnukul (@ChitraPiromnukul) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 06:13
    พี่กัสตายแน่ๆเลย. เครียอิท่าไหนเฟริสเคลิ้มแล้ว สนุกกค่าารอต่อน๊าา
    #608
    0
  2. #607 0898194997 (@0898194997) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 01:39
    อีพี่กัส...ไหน-บอกอยากเครียกะน้องไง ไม่เห็น-จาเครียเลย แค่เอาไดอารี่ให้อ่านเนี่ยนะ ต้องชวนมาถึงคอนโด จาเครียรึจะเครม พูดผิดพูดใหม่ได้นะอีพี่กัส55555
    #607
    0
  3. #606 25282426 (@25282426) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2561 / 00:39
    5555+ชอบมากกเลยสนุกๆๆรอนะคะไรท์
    #606
    0
  4. #605 nongpe41 (@nongpe41) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2561 / 23:14
    พี่กัส เคยสัญญาอะไรกับป๊าสิงรึป่าว ให้ป๊าสิงกับม๊าคริส ลงโทษเลยบังอาจมาจูบลูกเฟิร์ส ลูกเฟิร์สหนูต้องไม่แร่ดนะลูก ใจเย็นนะลูก หนูเข้าห้องเค้าแล้วจะคิดว่าเหมือนจะเสียตัวไม่ได้นะลูกมันดูแร่ดไป 555555++ ชอบๆๆๆๆ
    #605
    0
  5. #604 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2561 / 23:01
    สนุกคะ แต่เฟิร์สน่าจะใจแข็งอีกสักนิดนะ เจอพี่กัสพูดค่ะไปใจอ่อนเลยทีเดียว
    #604
    0
  6. #603 nuying88 (@nuying88) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2561 / 22:34

    เดี๋ยวนะ แก๊ พี่กัสใจเย็น ๆ 555555555 อธิบายความจริงน้องก่อนแล้วค่อยง่ำ

    #603
    0
  7. #602 mooky9924 (@mooky9924) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2561 / 21:13
    ป๊าอย่าเพิ่งตามดิ ไหนว่าให้โอกาสพี่กัสไงคะป๊า 555+
    #602
    0
  8. #601 Statice264 (@Statice264) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2561 / 20:27

    เกลียดคำว่ะ..ค่ะ..ของพี่กัส 555

    #601
    0
  9. #600 meondekdee (@meondekdee) (จากตอนที่ 60)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2561 / 19:44
    ป๊าโทรตามแล้วลูกกกกก งื้อออออ
    #600
    0