END คุณหนูเอาเเต่ใจ กับ นายใสซื่อ SS 1-SS 2

ตอนที่ 56 : สเปเชียลตอนที่เจ็ด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,273
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 146 ครั้ง
    2 มิ.ย. 61

เฟียตพาท

งานจัดภายในโรงเเรมหรูระดับห้าดาว คุณหญิง คุณชาย ต่างพากันเเต่งตัวเเข่งกัน เครื่องเพรชระยิบระยับ หรือผมจะมาผิดงาน ที่นี้คงเป็นโรงลิเกรึเปล่า?

คนขับรถจากบ้านคุณย่า เทียบรถจอดที่หน้าประตูโรงเเรม เเล้วก็เดินลงจากรถ อ้อมไปเปิดประตูให้พวกผม ป๊านั่งอยู่เป็นคนเเรกเลยก้าวขาลงไปก่อน ตามด้วยเฟิร์ส เเละก็ถึงคิวม๊า ป๊ายื่นมือมาให้ ส่งยิ้มที่อบอบอุ่นให้ ม๊าก็ยื่นมือไปจับมือมาทันทีผมลงจากรถเป็นคนสุดท้าย ป๊าม๊ายืนควงเเขนกัน ส่วนผมยืนอยู่ข้างหลังกับน้องชายตัวเเสบ

"คุณปราชญา คุณพีรวัสมาเเล้ว!"เสียงของนักข่าวคนหนึ่ง ที่กำลังยืนสัมภาษณ์เเล้วก็รุมถ่ายเเบบใครสักคนอยู่ พอเธอเห็น ป๊ามา ผมก็ตาโต ตะโกนเรียกชื่อออกมาเสียงดัง จนตอนนี้นักข่าวทั้งกลุ่มเปลี่ยนความาสนใจมาที่ครอบครัวผม เเล้วก็พากันวิ่งกู่เข้ามา

ม๊ากระชับเเขนให้ควงป๊าเเน่นขึ้น ทั้งคู่ส่งยิ้มให้กัน ผมชอบจังเวลาป๊าม๊าเเสดงความรักกันเเบบนี้ ผมกับน้องคงรู้สึกเหมือนกัน เราไม่เคยรู้สึกขาดความรัก หรือ ความอบอุ่นเลย ถึงป๊าจะให้ได้ไม่เท่าม๊า เเต่มันก็มากพอสำหรับภาระหน้าที่ ที่ท่านรับผิดชอบอยู่ ท่านจะเสียสละเวลาวันหยุด พาผม น้อง ม๊าไปเที่ยว เเทนที่จะได้นอนอยู่บ้าน ผมรักผู้ชายคนนี้มากที่สุด

น้องชายผมตัวสั่นๆ เเววตาเป็นกังวล เเต่ป๊าม๊าคงไม่ได้สังเกตุเห็นเพราะท่านยืนอยู่ข้างหน้า นี้เป็นครั้งเเรกที่ผมกับน้องมาออกงานกับป๊าม๊า น้องผมคงจะปรับตัวไม่ทัน มือเฟิร์สขยับอยู่ตลอดเวลา คงไม่รู้ว่าจะเอามือวางไว้ตรงไหน ผมเอื้อมมือไปจับมือข้างหนึ่งของน้องชายเอาไว้ เเจ้าตัวเเสบก็เงยหน้าขึ้นมาสบตากับผม :)

"ไม่ต้องกลัวนะพี่อยู่ตรงนี้" :) น้องยิ้มตอบกลับ ถึงจะทะเลาะกันยังไง พี่น้องก็ตัดกันไม่ขาด ยิ่งเราคลานตามกันมาติดๆ อยู่ในท้องด้วยกันตลอด 8 เดือน (ม๊าคลอดก่อนกำหนด) มันก็ยิ่งผูกพัน

"คุณปราชญาค่ะ คุณพีรวัสค่ะ เด็กผู้ชายสองคนข้างหลังใช่ลูกของคุณสองคนรึเปล่าค่ะ?"

"คุณปราชญาค่ะ ตอนนี้กระเเสธุรกิจของคุณกำลังมาเเรง คุณถูกจัดให้อยู่ในมหาเศรษฐีของไทย คุณรู้สึกยังไงค่ะ?"

"คุณพีรวัสค่ะ เรื่องที่ว่าคุณปราชญามีมือที่สามตเรื่องจริงรึเปล่าค่ะ?"

นักข่าวรุมถ่ายรูปครอบครัวผม กดชัตเตอร์รัวๆยังไม่พอยังยิงคำถามมารัวๆอีก ทุกคำถามดูธรรมดาหมด คงยกเว้นคำถามสุดท้าย ป๊าสะดุ้งเเล้วหันมามองหน้าม๊า ทำหน้าเหลอหลา จริงๆป๊าไม่มีมือที่สามหรอก มั้ง? เเล้วจะสะดุ้งทำไม ม๊าส่งสายตาดุๆ ให้ป๊าก่อนจะหันมามองนักข่าวที่ถามคำถามนี้ ด้วยสายตาที่สื่อได้ว่า ไม่เสือกสิ...
นักข่าวรีบหดคอ กล้มหน้าจดอะไรต่อก็ไม่รู้ จู่ๆก็ขยันขึ้นมา

"ค่อยๆถามนะครับ อย่ายิงมารัวๆ ผมตอบไม่ทัน"ม๊าคริส

"คุณปราชญา คุณพีรวัสค่ะ เด็กผู้ชายสองคนที่ยืนอยู่ด้านหลังพวกคุณ ใช้ลูกของคุณทั้งสองคนรึเปล่าค่ะ"เเละกลุ่มนักข่าวก็เบี่ยงความสนใจมาทางผมกับน้อง น้องชายตัวเเสบบีบมือผมเเน่น คนรู้สึกอึดอัดจากการทำตัวไม่ถูก ผมใช้นิ้วโป่ง เกลี่ยหลังมือเฟิร์ส เพื่อให้น้องผ่อนคลาย

"ขอบคุณนะพี่:)"พอน้องยิ้มได้ผมก็เริ่มสบายใจหน่อย

"ครับทั้งสองคนเป็นลูกชายของผม"ป๊าตอบเสียงนิ่งๆ

"ทำไมไม่ค่อยเห็นออกงานเลยละค่ะ ทั้งที่หล่อขนาดนี้ เเต่กับไม่เคยเห็นหน้าเห็นตาในสังคมเลย"นักข่าว

"พอดีเค้าทั้งสองคนขอไว้นะครับ เค้าไม่ชอบความวุ่นวาย ไม่ชอบเป็นจุดสนใจ เเต่วันนี้ผมต้องบังคับให้มา เพราะลูกชายของผมทั้งสองคน เรียนมหาลัยเเล้ว อีกหน่อยเรียนจบก็ต้องรับช่วงต่อจากผม ผมเลยอยากให้คนในสังคม เริ่มคุ้นหน้าคุ้นตาไว้บ้าง"ป๊า

"ขอโทษนะคะคุณปราชญา น้องทั้งสองคนเป็น ฝาเเฝดกันใช่ไหมค่ะ ?" เป็นคำถามที่ไม่น่าถาม เจ่เค้าดูๆม่ออกรึไง พิมพ์เดียวกันขนาดนี้ เหมือนยันเล็บเท้า

"ครับ ลูกของผมกับพี่สิงเป็นฝาเเฝด"ม๊า

"ดีจังเลยนะคะ มีลูกพร้อมกันที่เดียวสองคนโตมาพร้อมกัน เเล้วหน้าตาดีทั้งคู่เลยนะคะ เเบบนี้สาวๆคงเพียบ เเต่พรุ่งนี้เป็นต้นไปคงเพียบมากกว่าเดิมหลังจากหนังสือพิมพ์วางเเผงเเล้ว"นักข่าว

"เเล้วคุณปราชญาครับ คุณรู้สึกยังไงที่ถูกจัดเป็นอันดับต้นๆของเศรษฐีเมืองไทย"นักข่าว

"ก็รู้สึกดีนะครับ อย่างน้อยเราทนเหนื่อยมาตลอด เเต่ก็ประสบผมสำเร็จ เเต่จริงๆ ผมไม่ได้ต้องการตำเเหน่งพวกนี้หรอกครับ เเค่คนที่ผมรักที่สุดในชีวิต สามคนนี้มีความสุขก็พอเเล้วครับ"ป๊าตอบนักข่าว เเต่สายตาหันมามองม๊า ผม เเล้วก็น้อง ป๊าดูมีความสุข ผมก็มี

"เเล้วเรื่องคู่เเข่งละค่ะ"คู่เเข่งนี้ป๊ามีคู่เเข่งด้วยหรอทำไมผมไม่เคยรู้ จากที่ป๊ายิ้มๆ อยู่เมื่อกี่ก็กลับมาหน้าตึง

"ผมว่าอย่าถามคำถามนี้ดีกว่านะครับ ถ้าไม่มีคำถามที่ดีกว่านี้ผมกับครอบครัวก็ขอตัวครับ"ม๊าคริส พูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ถึงจะมีเเต่ถ้อยคำสุภาพ เเต่รอบตัวม๊าคริามีไอเย็นรอยเต็มไปหมด

ว่าเเต่คู่เเข่งป๊านี้ใครกันนะ หรือจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเครื่องเพรชที่ป๊าอยากได้ ?

กลุ่มนักข่าวมัวเเต่อ้ำอึ้งม๊าเลยเดินควงเเขนป๊าออกไปมา ผมจับมือน้องให้เดินตามมา เราเดินเข้ามาอยู่ในห้องจัดงานเรียบร้อยเเล้ว ข้างนอกว่าจัดใหญ่เเล้วนะ ข้างในอลังการกว่า อาหารเป็นเเบบบุฟเฟ่ต์ตักได้เรื่อยๆ มีโต๊ะวงกลม ปูผ้าสีชมพูอ่อนๆ เก้าอี้นุ่มๆสีขาว

"งานใหญ่จังเลยเนาะพี่เฟียต"พอเข้ามาข้างใน ไม่มีนักข่าว น้องชายผมก็ดูผ่อนคลายขึ้นเยอะ เฟิร์สเงยหน้าขึ้นมาถามผม ด้วยรอยยิ้มสดใส

"ของกินเยอะด้วย ไปหาช็อกโกเเลต กินกันไหม" ผมเอามือขึ้นมาบีบจมูกน้องชายตัวเเสบ เวลาไม่ทะเลาะกัน ผมก็จะมุ้งมิ้งกับน้องเเบบนี้ตลอด

"เดี๋ยวค่อยไป ป๊าขอคุยอะไรกับเราสองคนหน่อย"ป๊า

"ครับป๊า"ผมกับน้องตอบรับพร้อมกัน ป๊ามองซ้ายมองขวา มองหน้ามองหลังพอเห็นไม่มีคนก็ขยับตัวเองเข้ามาใกล้ๆผมกับน้อง รวมถึงดึงมือม๊าให้ขยับตามมาด้วย

"เครื่องเพรชชุดสุดท้าย เจ้าของงาน นะใช้การประมูลเเบบเขียนลงกระดาษนะใครให้เยอะสุดก็ได้ไป"ป๊า

"เเล้วเค้าไม่ยกมือ เเข่งกันตัดราคาหรอป๊า"น้องชายตัวเเสบผมถามออกไปอย่างสงสัย ผมเองก็สงสัย ทำไมถึงไม่ทำเหมือนงานประมูลปกติทั่วไป

"เจ้าของงานเค้าเเจ้งเหตุผลมาว่า กันพวกปั่นราคานะ จะมีกลุ่มคนบางพวกที่ปั่นราคาให้มันสูงขึ้น ซึ่งจริงๆตัวเองไม่ได้จะเอาจริงๆหรอกคงทำไปเพราะสนุกมั้ง เค้าก็เลยเปลี่ยนระบบเป็นเเบบนี้ ใครให้มากสุดก็ชนะ หรือถ้าคนที่ให้มากสุดปฎิเสธก็ยังมีคนที่ให้ราคาสูงลองลงมาได้ไป"ป๊า

"อ่อเเบบนี้นี่เอง"เฟิร์ส

"พี่สิง เเล้วพี่จะใช้ชื่อใครประมูล เเล้วราคาละ"ม๊า

"ใช้ชื่อเฟิร์ส ราคา 150 ล้าน"ป๊า

"ห๊ะ!!!!!" ผมม๊าเเล้วก็น้องร้องพร้อมกัน

"มันไม่เยอะเกินไปหน่อยหรอพี่สิง ผมรู้มาว่า ต้นทุนเพรชชุดนี้พึ่งจะ 50 ล้าน นี้พี่ให้สองเท่าของราคาทุนเลยนะ"ม๊า

"เเต่เงินเราก็ได้ร่วมทำบุญไม่ใช่หรอคริส มันไม่ได้สูญเปล่านะ ได้บุญด้วย"ป๊า

"พี่อยากได้บุญจริงๆ หรือเเค่อยากเอาชนะ"ม๊าพูดอย่างตัดพ้อ เเล้วก็เดินหนีป๊าไปทางอื่น

"คริสฟังพี่ก่อน คริส..."ป๊าพยายามเรียกเเต่ม๊าก็ไม่หันมาเลย ป๊าจะตะโกนเสียงดังในงานก็คงไม่ได้

"เฟียตดูเเลน้องด้วยละ เริ่มประมูลตอนสองทุ่มอย่าลืมละ"ป๊าหันมาย้ำ เเล้วก็รีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามม๊าไป

"ผมไม่ชอบให้ป๊ากับม๊าทะเลาะกันเเบบนี้เลย"เฟิร์ส

"ป๊าม๊า ไม่ได้ทะเลาะกัน เเค่ถกเถียงกันนิดหน่อย ตามประสา ผู้ใหญ่ ป๊านะลูกอ้อนเยอะจะตาย เดี๋ยวป๊าก็ง้อสำเร็จ ตอนนี้เราไปหาอะไรกินกันดีกว่าเนาะ พี่หิ๊วววววหิววววว"ผมเเกล้งลากดสียงยาว น้องชายผมหัสเราะในลำคอนิดหน่อย สีหน้าก็ดูอารมณ์ดีขึ้น

ไม่ใช่ว่าผมไม่คิดมากนะ ปกติป๊าจะยอมม๊าตลอด เเต่เรื่องนี้ทำไมป๊าถึงได้ไม่สนใจคำพูดม๊าเลย คนๆนั้นไปทำอะไรให้ป๊าผมกันเเน่นะ

ผมกับน้องชายมาหยุดยืนที่หน้าบูธอาหารซีฟู๊ด เเต่ละบูธจะมีหนักงานคอยดูเเลอยู่ ถึฝจะเป็นบุฟเฟต์กินเเบบไม่อั้น เเต่เราก็ไม่ต้องคอยบริการตัวเอง

"พี่เฟียตๆ มีปลาหมึกด้วยเอาไหม เฟิร์สไปเอามาให้"

"ไม่ดีกว่าอะ กินเปล่าๆไม่ค่อยอร่อยหรอก คาว"ผม

"น้ำจิ้มไงพี่ จิ้มกับน้องจิ้มจะอร่อยขึ้นนะ กลิ่นหรือความคาวก็จะหายไปด้วยนะ"เฟิร์ส

"มันมีเเต่น้ำจิ้มเผ็ดๆ พี่กินได้ที่ไหนละ เราก็รู้"ผม

"เอ่อออ....ผมลืมไปสะสนิทเลยว่าพี่ไม่ทานเผ็ดงั้นเอา....."น้องชายผมยังพูดไม่ทันจบ น้ำเสียงนุ่มทุ้มก็ดึงความสนใจของน้องชายผมไปจากผมทันที

"มาทำอะไรที่นี้ค่ะ" ผมโคตรเหม็นขี้หน้ามันเลย มานะคงนะคะ ค่ะ น่ารำคาญ

น้องชายผมค่อยๆหันหน้าไปทางต้นเสียง

"พี่กัส !" เฟิร์สเรียกชื่อคนตรงหน้าด้วยความตื่นเต้น

"ครับพี่เอง ตกลงตอบพี่ได้รึยัง ว่าเรามาทำอะไรทีนี้ค่ะ"

"เเล้วนายมาทำอะไรที่นี้ละ นายมาทำอะไร ฉันกับน้องก็มาทำเเบบนั้นละ" ไม่อยู่ต่อหน้าม๊า ผมก็ไม่จำเป็นต้องสร้างภาพเคารพมัน เกลียดขี้หน้ามันจะตาย หล่อขนาดนี้ พิมนิยมเเบบอปป้า กำลังฮิตติดเทรนด์ในตลาดสาวโสด หรือมีสามาเเล้วก็ฮิต

"พี่เฟียตพี่กัสเค้าเป็นพี่นะ พูดเเบบนี้ได้ไง ม๊าบอกพี่ว่าอะไร"เฟิร์ส

"ไอ้น้องเวรนี้! ตอนเข้างานเเกกลัวจนตัวสั่น ใครกันที่คอยปลอบเเก ยืนข้างๆเเก พอผู้มาก็ลืมพี่เลยงั้นหรอ"ผม

"มันคนละเรื่องนะพี่เฟียต เรื่องที่ผมพูดอยู่คือการที่พี่ไม่เคารพพี่กัส ทั้งที่ม๊าก็สอนเเล้ว พี่อยากให้ม๊าโดนว่าลับหลังหรอ ว่าอบรมลูกมาไม่ดี"เฟิร์ส

"โว๊ะ ไม่เคารพโว๊ย!" ผมพูดเสร็จก็เดินหนีมาทางอื่นเเม่งเลย ไม่อยากเห็นทั้งหน้าไอ้เวรนั้น เเล้วก็น้องชายเเร่ด ด้วย

ผมเดินนั่งบนโซฟามุมหนึ่งของห้องจัดการ ตรงนี้ไม่ค่อยมีคนเท่าไหร่

จ๊อกกกกก ~~~~ เสียงท้องร้อง

ไอ้น้องเวรนะ ไอ้น้องเวร เดินหนีมันดันบืมไปเลยว่าตัวเองยังไม่ได้กินอะไร โคตรหิวเลย เดินหลับไปตักอาหารมานั่งกินตรงนี้ดีไหมว่ะ

"อ่ะ" จานปลาหมึกกับน้องจิ้มเเบบที่ผมชอบ ถูกวางบงบนโต๊ะข้างหน้าผม น้ำเสียงคุ้นๆของใครสักคน ผมค่อยๆหันหน้าไปมอง ผู้ชายผิวไม่ขาวมาก ปากชมพู ผมสีดำสนิท กำลังนั่งอยู่โซฟาตัวข้างๆผม

"สน นายมาได้ไง"ผม

"ถอดจิตมาครับ เดี๋ยวต้องกลับละ"

"กวนตีน"

"ฮ่าๆ ล้อเล่นนะพี่"

"เเล้วตกลงนายมาทำอะไรที่นี้"ผม

"บูธอาหารทะเลเป็นของที่ร้านผมไงพี่ ผมมาดูเเลลูกน้องเเทนพ่อกับเเม่"สน

"อ่อ เเล้วรู้ได้ไงว่าฉันกำลังหิว เเล้วก็อยากกินน้ำจิ้มร้านนาย"ผมเขยิบหน้าเข้าไปใกล้ๆหน้าสน

"ผมได้ยินพี่ยืนคุยกับไอ้เฟิร์สอะ เเต่ไม่ได้เข้าไปทักตอนนั้นเลย ผมเห็นพี่เถียงกับไอ้เฟิร์สเรื่องไม่กินเผ็ด ผมก็เบยไปทำน้ำจิ้มมาให้พี่ใหม่ "สน

ผมเผลอยิ้มกับคนตรงหน้า ทั้งที่พึ่งรู้จักกัน กับใส่ใจผมมากขนาดนี้

"น่ารักจัง"ผมไม่ได้พูดเพื่อเเกล้งให้มันเขินนะ มันเป็นคำที่ผมริดอยู่ในใจ เเต่อยู่ๆดันเผลอพูดออกมาสะงั้น

//////////////// คนฟังหน้าเเดง เเข่งกับเเจกันดอกกุหลาบด้านหลัง

ผมเอื้อมมือไปหยิบซ้อมในจาน เเล้วก็จิ้มลงที่ปลากหมึก จุ่มน้ำจิ้มให้ฉ่ำๆ เเล้วก็ส่งข้าวปากตัวเอง

"อร่อย อร่อยมาก น้ำจิ้มอร่อยกว่าของที่ร้านอีก" เเล้วผมก็ตักคำใหม่ขึ้นมาด้วย

"งั้นหรอ เเต่น้ำจิ้มนี้ผมทำเองนะ เเบบเผ็ดน้อยของที่ร้านไม่ได้เอามา"สน

"นี้นายตั้งใจทำให้ฉันโดยเฉพาะ"

"อือ ><" สน

"ทำไมละ ?"ผม

"ที่สยามไง พี่ให้ผมติดรถไปด้วย เเถมยังให้ใช้ สิทธิลด 90% ของตัวเองอีก ปลาหมึกกับน้ำจิ้มเเค่นี่ยังน้องไป"สน

"เเต่ไม่ได้ถือเป็นบุญคุณนะ เราไม่จำเป็นต้องตอบเเทน"

>///< สนมองหน้าผมอึ้งๆเเล้วสีหน้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเเดงกล่ำ

"เป็นอะไรไป ทำไมหน้าเเดงเเล้ว จู่ๆเงียบไปละ"ผมเอื้อมมือไปเเตกหน้าผากสนให้เจ้าตัวรู้สึกตัว พอสนรู้สึกตัวก็ดีดตัวออกห่างจากผม

"ปะ ปะ เปล่าครับ"สน

"งั้นหรอ.... เออเเล้วเรื่องเเฟนเป็นไงบ้างทำใจได้รึยัง?"

.......................... เเล้วสนก็เงียบไปไม่ยอมตอบผม

"เอ่อออ พี่ขอโทษนะที่ถาม พี่ไม่ควรยุ่งเรื่องส่วนตัวของเราสินะ ขอบคุณสำหรับ ปลาหมึกเเล้วก็น้ำจิ้มเผ็ดน้อยนะ อร่อยมากเลยละ"ผมพูดเสร็จก็เตรียมจะลุกขึ้น เเต่เเขนหนานุ่มจับรั้งเเขนผมเอาไว้ ผมหันไปสบตากับสน น้องมันดวงตาเเดงกล่ำ ใบหน้าเหมือนจะร้องไห้

"สน นายเป็นอะไร?" ร่างกายผมนั่งลงอัตโนมัติ เเววตาจ้องไปที่คนตรงหน้า

"อย่าพึ่งไปผมอยากมีคนอยู่ข้างๆตอนนี้ ฮึก..."เเล้วน้ำตาก็ไหลผ่านดวงตาคู่สวย การกระทำไวกว่าความคิดมือหนาของผมปาดน้ำตาคนตรงหน้า ก่อนที่อีกมือจะดึงคนตัวเล็กให้มานั่งลงข้างๆ จับหัวซบลงที่อกกว้างของผม

"ไม่ร้องเเล้วนะ พี่อยู่ข้างๆนายนะ" ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกันทั้งที่ผมไม่เรยอ่อนโยนกับใครเเบบนี้นอกจากคนในครอบครัว เเต่กับสน ทำไมผมถึงได้ปฎิบัติเเบบเดียวกับคนในครอบครัว หรือเป็นเพราะสนเป็นเพื่อนน้องชายผม

"ฮึกก...ฮืออออ..."

คนตัวเล็กยังร้องไห้ในอ้อมกอดของผม ทำไมกันนะ ทั้งที่สนก็หน้าตาดี เเล้วดูเทคเเคร์ครอื่นขนาดนี้ ทำไมถึงยังโดนทิ้งได้

"พี่ขอถามได้ไหม ทำไมนายกับเเฟนถึงได้เลิกกันละ ดูท่าเเล้วนายจะรักเค้ามากเลยนะ" ถามไปก็เอามือลูบหัวสนไปด้วยเจ้าตัวจะได้รู้สึกผ่อนคลาย

"เพราะผมจน ฮึก....เค้าก็เลยหันไปหาคนที่รวยกว่า ความรักมันกินไม่ได้นิพี่ ฮือออ....." เเล้วผมควรจะปลอบใจสนยังไง ผมเองก็ไม่เคยมีความรักจริงๆสักครั้ง

"ไม่ร้องเเล้วนะเดี๋ยวนายจะหายใจไม่ออกนะ เดะถ้าพี่เจอไอ้เวรนั้น จะเตะปากมันเลย-!"ผม

"ฮึก....ฮืออออ"สน

"เงียบนะคะคนเก่ง เดี๋ยวพาไปดูหนังกินไอติมนะคะ"ขอยืมคำว่านะคะของไอ้พี่กัสมาใช้หน่อยเเล้วกัน

"ถ้าให้กินตอนนี้จะหยุดร้อง ฮึก..."สน

"ตอนนี้หรอ.....มีเเท่งหนึ่งนะ มีน้ำกะทิด้วย อมป่ะ"

คนตัวเล็กดีดตัวออกจากผมทันที

"พี่จะบ้าหรอ ไอ้ติมใช้คำว่ากิน ใครเค้าใช้คำว่าอม ><"สน

"หยุดร้องเเล้วดีจัง"ผม

"เจอประโยคติดเรทของพี่ไปผมก็ร้องไม่ออกเเล้ว"สนทำปากยื่นใส่ผม เเม่งโคตรน่ารักเลยวะ ปากชมพูนั้น ตอนเเรกเเค่พูดเล่นๆ ตอนนี้ชักอยากให้มันทำให้จริงๆเเล้วสิ

"ต่อไปอย่าร้องไห้อีกนะ ต้องเข้มเเข็งเข้าใจไหมเด็กน้อยยยย" ผมใล้มือทั้งสองข้ของตัวเองหยิกที่เเก้มขาวๆของสน

"งืออออ ผมเจ็บ" ยิ่งร้องว่าเจ็บผมก็ยิ่งย้ำเขี้ยว ผมเป็นพวกซาดิส!

"ทำอะไรกันนะ" เสียงดุๆของใครดังขึ้น พอหัรไปเห็นว่าเป็นใครผมก็ดีดตัวออกจากสนทันที

"ป๊า/น๊าสิง !" ผมกับสนร้องออกมาพร้อมกัน

"ป๊าถามว่าทำอะไรกัน ถ้าเฟียตตอบไม่ได้ สนก็ตอบหน้าเเทนว่าเมื่อกี่ทำอะไรกัน"ป๊า

".............."สน

"ป๊า เเค่หยอกเล่นกันเอง สนพึ่งเลิกกับเเฟนผม ผมเลยเเหย่น้อง มันจะได้ไม่เครียด"ผมเห็นสนไม่ยอมตอบผมเลยตอบเเทน ไม่เเปลกหรอกที่สนจะไม่ตอบ ป๊าเล่นดึงหน้าใส่สะขนาดนั้น น้องมันคงตกใจ

"ไม่มีอะไรก็ดี...น้องละ เฟิร์สไปไหน"

"ไปกับพี่กัส" คำว่าพี่กัสผมไม่ค่อยเต็มใจพูดเท่าไหร่

"ม๊าคุยกับเพื่อนอยู่นะ เเล้วทำไมเราปล่อยให้น้องไปกับไอ้นั้นสองต่อสองละ"ป๊า

"ผมหลุดหงิดนะป๊า ทีน้องเอาเเต่เข้าข้างมัน เลยเป็นคนเดินหนีมาเอง"ผม

"เดี๋ยวค่อยเคลียตอนนี้ป๊าขอไปตามหาน้องก่อน เออสน อย่าคิดมากล่ะ ผู้หญิงทีเยอะเเยะไม่ต้องรีบ" ป๊าพูดเสร็นก็กึ่วเดินกึ่งวิ่งออกไปอีกครั้ง

เฟิร์สพาท

ผมยืนอยู่ข้างๆพี่กัส เรากำลังตักอาหารทาน บังเอิญดีจังกำลังคิดถึง อยากเยอก็ได้เจอ

"ทานเยอะๆนะคะ"พี่กัสตักข้าวผัดใส่จานผม

"พอเเล้วครับผมไม่ค่อยหิว"

"เราเป็นอะไรรึเปล่าพี่เห็นเราไม่ค่อยร่าเริงเลย"พี่กัส

"ป๊าม๊าทะเลาะกันนิดหน่อยนะครับ"

"เรื่องอะไรครับ พี่ถามได้รึเปล่า"

"เรื่องราคาประมูล เพรชชุดสุดท้ายนะครับ"ผม

"อ่อ เดี๋ยวท่านก็ดีกันเราอย่าคิดมากเลยนะ นี้ค่ะ" เเล้วจานผมก็ได้ไส้กรอก เพิ่มมาอีกหนึ่งชิ้น

"ปกติป๊าจะยอมม๊าทุกอย่างเลยนะ เเต่ยกเว้นเรื่องนี้ราคาก็ให้ปิดเป็นความลับ ไม่ให้พูดเพราะไม่รู้ว่าเชื่อใจใครได้บ้าง"

"เท่าไหร่ครับราคาที่จะประมูล?"

"150 ล้านครับ"ผม

"อ่าวไหนว่าห้ามบอกคนอื่นไงครับ"

"ไม่ใช่ห้ามบอกคนอื่นครับ ห้ามบอกคนที่ไม่เชื่อใจ เเต่ผมเชื่อใจพี่"

"เชื่อคนง่ายจริงๆนะเรา" พี่กัสเอามือมาหยีหัวผม

ติ๊งงงงงงงง เสียงเเจ้งเตือนข้อความ พี่กล้มเช็คโทรศัพท์เเปบหนึ่งเเล้วก็เงยหน้าขึ้นมาพูดกับผม

"เข้าไปข้างในกันค่ะได้เวลาเเล้ว" ผมยังไม่ทันตอบอะไรพี่กัสก็เดินจูงมือผมเข้าไปในงาน

หลังจากที่ผมเเยกกับพี่กัสเเล้ว พี่กัสบอกว่า อยากให้ผมอยู่กับครอบครัวมากกว่า อีกอย่างเค้าก็มากับผู้ใหญ่ท่านอื่น ถ้ามาเกาะติดกันตลอดคงไม่ดี ผมเข้าไปเขียนใบประมูลส่งไปเรียบร้อยเเล้วตามที่ป๊าสั่ง

"ตอนนี้เราก็ได้ใบราคาร่วมประมูล เพรชชุด Dimond angle เรียบร้อยเเล้ว เราจะมาเปิดดูทีละใบนะคะ" พิธีกร

ตอนนี้ผมนั่งอยู่ที่โต๊ะหน้าเวที มีป๊า ม๊า ที่น่ายะดีกันเเล้ว พี่เฟียต สน ที่น่าจะถูกพี่เฟียตบากมาด้วยเเล้วก็ผม

"ท่านเเรก คุณ ศักสิทธิ์ รุ่งอร่าม 60 ล้านบ้าท"เนื่องจากเป็นงานผู้ดีเลยไม่มีเสียกรี๊ดกราดกันเลยเเม้เเต่น้อย เเต่บางทีก็เงียบเกินไป

"ท่านที่สอง คุณ คฑา ถาวรวงศ์ 50 ล้านบาท"

"ท่านที่สาม คุณ สมศรี วงศ์ทอง 90 ล้านบาท"

"ท่านที่สี่ คุณ พัชระ เรืองโรจน์ 150 ล้านบาท"

"พี่สิงไหนพี่บอกว่าล้มเลิกเเล้วไง"ม๊า

"ลูกไม่มีทางชนะการประมูลหรอก"ป๊าเเสยะยิ้มมุมปาก

หวี๊ดดดดด กรี๊ดดดด ~~~~ เมื่อกี่พึ่งชมไปว่าผู้ดี

"ท่านสุดท้ายค่ะ ถ้าน้อยกว่า 150 ล้านบ้าน ถือว่าท่านชนะการประมูล ท่านที่ห้า คุณ คชานนท์ วงศ์อัศววาที 151 ล้านบาท"

นี้มันเรื่องบังเอิญอะไรกัน ทำไมคนที่ชนะการประมูลถึงได้ชนะเเค่1ล้านบาท เเล้วยังเป็นบุคคลนามสกุลที่ป๊าไม่ชอบอีก เเล้วเรื่องราคาประมูลจะหลุดไปได้ไงเมื่อผมไม่ได้พูดให้ใครฟัง เเละความคิดก็เปลี่ยน คนที่ชนะการประมูลกำลังขึ้นไปรับชุดเพรช

"พี่กัส" เสียงผมเบาจนเเทบจะไม่มีเเรง ความรู้สึกตอนนี้

ผิดหวัง ความเชื่อใจที่พังทลาย การหลอกลวง ....

ป๊า เฟิร์ส ขอโทษ :(

ทอล์ค

รบกวนทุกคนที่เปิดคลังเเสง วางระเบิด ปืนกล ปืนลูกสอง ขีปนาวุธ หรืออาวุธสงคารมลงก่อน 555

เค้าขอโทษ ดำเนินตามพอตเรื่องนะ งืออออ












ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 146 ครั้ง

726 ความคิดเห็น

  1. #574 PHPLANG (@PHPLANG) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 10:44
    รีบมาต่อนะคะ
    #574
    0
  2. #573 PhantiwaKetsri (@PhantiwaKetsri) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 05:48
    โอ๊ยยยยอะไรจะขนาดนี้ป๊าวางแผนได้ดีจริงๆๆรอนะคะ
    #573
    0
  3. #572 TaoTao28559313 (@TaoTao28559313) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2561 / 02:44
    สามารถอ่าต่อได้ที่ไหนคับ
    #572
    0
  4. #571 K0206S0062 (@K0206S0062) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 23:22
    ป๊าฉลาดม๊วกกก มองแง่ไม่ดี กัสอาจจะไม่ผ่านบททดสอบของป๊า
    มองแง่ดี กัสประมูลให้เฟิร์ส
    #571
    0
  5. #570 SylavanhNgchl (@SylavanhNgchl) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 19:39
    ป๊าาาาาสิงวางแผนมาดี !
    สงสารเฟิร์ส
    พี่กัส???? อะไร ยังไง ทำไม ?????
    #570
    0
  6. #569 nongpe41 (@nongpe41) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 19:08
    เราจะคิดในแง่ดี ว่ากัสประมูลเพื่อให้เฟิร์ส นะ เราสะดวกมโนแบบนี้ ไม่อยากกินมาม่า 55555++
    #569
    0
  7. #568 loveboss (@loveboss) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 15:34
    กัสสทำไมเป็นงี้!!!!!
    #568
    0
  8. #567 duean4268630 (@duean4268630) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 15:02
    พี่กัสทำไมร้ายยย
    #567
    0
  9. #566 KS1828 (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 14:52

    โธ่สงสาร..รอติดตามตอนต่อไปนะคด

    #566
    0
  10. #565 1232yyaa (@1232yyaa) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 13:44
    สุดท้ายก้อไว้ใจใครไม่ได้..
    #565
    0
  11. #564 nicharee277 (@nicharee277) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 12:50
    พี่สิงจะฉลาดเกินไปละน่ากลัวมากกกกกก
    #564
    0
  12. #561 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 11:05
    พี่กัสใจร้ายจัง ทำกับน้องเฟิร์สแบบนี้ได้ไง ไม่ต้องให้จีบเลย
    #561
    0
  13. #560 som_konan (@som_konan) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 09:32
    กัสไม่&#8203;น่าทำแบบนี้เรยอย่าไปคบน่ะเฟิร์ส&#8203;ไรท์&#8203;เปลี่ยนคู่ให้ใหม่เรย
    #560
    0
  14. #559 SANGSONGSANGSOM (@sittiphon) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 08:47
    สงสารเฟิร์ส ทำกันได้ลงคอ
    #559
    0