END คุณหนูเอาเเต่ใจ กับ นายใสซื่อ SS 1-SS 2

ตอนที่ 28 : ตอนที่ยี่สิบเจ็ด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,264
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    17 พ.ค. 61

เสือพาท 

หลังจากที่ผมขอเเยกตัวจากพวกใอ้คิง ผมก็เดินเข้ามาในบ้านทันที เป้าหมายของผมไม่ใช่บ้าน เเต่เป็นใต้ร่มไม้ ที่เด็กคนนั้นนอนอ่านหนังสืออยู่  เเต่ที่ผมเข้ามาในบ้าน มันต้องมี พร็อพหน่อย จะให้เดินเข้าไปง้อเเบบมือเปล่าได้ไงล่ะ ผมเปิดตู้เย็นดู  ตอนเเรกกะจะเอาเเค่น้ำส้มขั้น เเต่ในตู้เย็นมีแอปเปิ้ลเขียวเเช่เย็นอยู่  ผมเลือกหยิบเเอปเปิ้ลเขียวออกมาสองลูก เอาลูกที่ดูน่ากินมากที่สุด ผมทำการปอกเปือกแอปเปิ้ล เสร็จเรียบร้อยก็จัดใส่จาน  

"ฮู้วววววว"

ข้างบนคือเสียงที่ผมเป่าลมออกจากปาก เพื่อรวบรวมความกล้า  บีมนอนอยู่บนเก้าอี้ริมหาด ผมลงไปนั่งที่เก้าอี้อีกตัวข้างๆบีม เเต่ดูเหมือนบีมจะไม่สนใจผมเลย ผมคงต้องเรียกร้องความสนใจ 

"แอปเปิ้ล รสชาติมันเเปลกๆ เสียเปล่าเนี่ยยย" ผมกัดเเอปเปิ้ล เเล้วเคี้ยว เเกล้งทำเป็นว่าผมกำลังมีปัญหากับผลไม้ บีมก็ยังไม่สนใจผมอยู่ดี 

"เฮ้ออ ไม่ไหวๆ เสียเเน่เลย เเต่ก็พึ่งเอาออกมาจากตู้เย็นนี้หน่า ไม่น่าจะเสีย หรือ ลิ้นเราจะมีปัญหานะ"  

"เฮ้อออ"

ข้างบนคือเสียงถอนหายใจของบีม บีมวางหนังสือลงข้างๆตัว เเล้วก็หันมามองที่ผม ด้วยท่าทางเอือมระอา หรือรำคาญนั้นเอง 

"พี่ช่วยไปทะเลาะกับผลไม้ที่อื่นได้ไหมครับ ผมจะอ่านหนังสือ" 

"ขอโทษครับที่เสียงดัง เเต่พี่ไม่รู้ว่ามันเสียรึเปล่านิครับ บีมช่วยชิมหน่อยได้ไหม" ผมส่งจานแอปเปิ้ลไปจ่อที่หน้าบีม 

"มันก็ดูปกติดีนิครับ ดูสดใหม่สะด้วยซ้ำ กลิ่นอะไรก็ไม่มี "

"เเต่พี่กินเเล้วรสชาติมันแปลกๆนิครับ เรามองด้วยตาเปล่าจะรู้ได้ไง ลองชิมหน่อยได้ไหม" ผมส่งสายตาขอร้องอ้อนวอนบีม 

"เฮ้อออ" บีมถอนหายใจก่อนที่จะใช้มือขยิบแอปเปิ้ลเข้าไปกัด 

"เป็นไงครับ"ผม 

"ก็เป็นแอปเปิ้ลนะ พี่เห็นมันกลายร่างเป็น ทรานฟอเมอร์ปะล่ะ"

กึก  นิ่งสิครับ นี้ดีนะที่เป็นบีม ถ้าเป็นใอ้คิงกวนประสาทผมเเบบนี้ ผมเตะล่วง 

"อร่อยครับ ไม่ได้เสีย ลิ้นพี่คงมีปัญหาเเล้วละ" บีมเห็นว่าผมนิ่งไปก็เลยชิ่งตอบก่อน 

"อร่อยก็เอาไว้ทานสิ พี่ให้ ลิ้นพี่คงมีปัญหาจริงๆละ คงทานต่อไม่ไหว" ผมเเกล้งทำเป็นส่ายหน้า เหมือนเสียดายที่ไม่ได้ทาน 

"ครับ วางไว้เลยครับ" บีมพูดเสร็จก็หยิบหนังสือข้างๆตัวมาอ่านต่อ ซึ่งนั้นก็หมายความว่าบีมไม่ได้รับจานแอปเปิ้ลที่อยู่ในมือผม เเต่ให้วางไว้บนโต๊ะ ตรงกลางระหว่างเก้าอี้เเทน  

"เอาว่ะอย่างน้อยก็ไม่ได้ถูกไล่" อันนี้ผมคิดในใจนะครับ  ผมล้มตัวนอนราบไปกับเก้าอี้ สายตาผมก็แอบมองคนข้างๆ ตลอดเวลา 

"ฮ่าๆ..ฮ่าๆ" บีมพยายามหัวเราะเบาๆ เเต่เก้าอี้ของเราติดกันมาก เลยทำให้ผมได้ยินชัด บีมดูมีความสุขเวลาที่ได้อ่านหนังสือ  

"เเคร่กๆ แฮกๆ" อยู่ๆบีมก็สำลัก น่าจะเป็นเพราะหัวเราะตอนที่ปากยังเคี้ยวแอปเปิ้ลอยู่ ผมรีบลุกขึ้น เเล้วไปนั่งลงข้างๆบีมทันที ผมใช้มือทุบหลังบีมเบาๆ เเล้วส่งเเก้วน้ำส้มที่เตรียมมาไว้ให้   บีมรับไปดื่มทันที 

"เป็นไงบ้างดีขึ้นไหม"ผม 

"แฮกๆ ดีขึ้นเเล้ว ขอบคุณครับ"บีมส่งเเก้วน้ำส่มคืนให้ผม ผมวางเเก้วน้ำส้มลงที่เดิม ก่อนจะหันหน้ามาดูเด็กที่เกือบถูกแอปเปิ้ลติดคอ 

"เออ....พี่เสือครับ ลุกออกไปได้เเล้วครับ"เนื่องจากเก้าอี้เป็น เเบบพับ มีหลังให้พิง เเต่ผมพิงหลังอยู่นั้นก็หมายความว่า หัวของบีมพิงอยู่ที่อกของผม 

"ไม่อยากลุกเลยครับ ขออยู่เเบบนี้อีกหน่อยไม่ได้หรอ" ใจอยากจะพูดไปเเบบนี้เเต่คงไม่ได้ รุก เเรงไปก็คงไม่ดี  

"ครับ" ผมพูดเสร็จก็ลุกกับมานั่งที่เก้าอี้ตัวเดิมของตัวเอง บีมเองก็ค่อยๆขยับหลังไปพิงเหมือนเดิม 

"เวลาทานอะไรอยู่ อย่าพูดหรือ หัวเราะสิครับ มันอาจจะทำให้เราติดคอได้นะ"บีมหันมาจ้องหน้าผม หรือผมจะวุ่นวายมากเกินไป 

"ครับ ขอบคุณที่เตือนครับ"

"ฮู่วววว"

ผมพ่นลมออกจากปากด้วยความโล่งใจ ตอนเเรกคิดว่าบีมจะหันมาต่อว่าผมว่าวุ่นวายเรื่องของเค้า  เเต่กับตรงกันข้าม บีมตอบรับคำเตือนของผม 

"พี่เสือ" 

ในขนาดที่ความเงียบเข้า คอบงำ บีมก็เรียกชื่อผม ด้วยน้ำเสียงที่ผมเองคาดเดาไม่ได้ เเต่นี้ยังไม่อึ้งเท่า ประโยคถัดมาที่บีมพู 

"เรื่องคืนนั้น"

"กึก"

ตอนนี้ตัวผมเเข็งทื่อไปหมด ทำไมอยู่ๆบีมถึงพูดเรื่องนี้ขึ้นมาละ ทั้งที่ผมคิดว่าบีมไม่อยากพุดถึงมันเเล้ว 

"ว่าไงครับ" ผม  บีมดูมีสีหน้าหนักใจที่จะต้องพูด บีมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพูดประโยคถัดมาที่ทำใจผมปวดร้าว

"พี่ช่วยลืมเรื่องคืนนั้นได้ไหมครับ ลืมว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น ลืมเรื่องของเรา !"

ตอนนี้ผมหัวเสียมาก ดวงตาผมเริ่มร้อนพล่าว นี้บีมรังเกียจผมขนาดนั้นเลยหรอ 

"ทำไมบีมพุดเเบบนี้ล่ะครับ พี่ลืมมันไม่ได้" 

"พี่ต้องลืมมันให้ได้ครับ เรื่องคืนนั้นมันเกิดขึ้นเพราะความเมาของเราทั้งคู่ พี่เองก้ไม่ได้ตั้งใจผมเองก็ไม่ได้ตั้งใจ เรายังเป็นพี่น้องที่ดีต่อกันได้ เหมือนเดิม" บีม 

"มันไม่เหมือนเดิมอีกเเล้วบีม ถึงพี่จะเมาพี่ก็ไม่ได้จะนอนกับใครง่ายๆ คืนนั้นพี่มี สติดีทุกอย่าง" 

"พี่หมายความว่าไงครับ เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับผม พี่ตั้งใจงั้นหรอครับ"บีม  

ผมหลุดปากพูดสิ่งที่เก็บไว้ตลอดเวลา เรื่องคืนนั้นถ้าไม่ใช่บีมผมก็ไม่มีทางทำเเบบนั้น  สิงโตมีเพื่อนอยู่ไม่กี่คนสมัยมอปลาย เนื่องจากมันเป็นพวก เลือกคบเพื่อน หรือหยิ่งนั้นละ เเต่บีมเป็นเพื่อนสิงตั้งเเต่ ม ปลาย ผมเจอหน้าบีมบ่อยครั้ง เพราะสิงพามาทำรายงานที่บ้านด้วยกันบ่อยๆ ผมเเพ้รอยยิ้มของเด็กคนนี้ ทุกครั้งที่บีม ใจจดใจจ่อ กับอะไรสักอย่าง จะมีมุมที่น่ารักออกมาให้เห็น อย่างตอนที่อ่านหนังสือก้เหมือนกัน สรุปง่ายๆ คือผมแอบชอบบีมมาโดยตลอด 

"ครับพี่ตั้งใจ ทั้งหมดที่พี่ทำไป พี่มีสติดี เเละรับรู้ทุกอย่างที่ทำ"ผม 

"เพื่ออะไร พี่ทำไปเพื่ออะไร !" บีมตะโกนใส่หน้าผม ตอนนี้หน้าของบีมเริ่มเกรี่ยวกราด บีมกัดฟันดังกรอดๆ ผมคงไม่พ้นโดนต่อหน้าอีกเเน่ 

"มาถึงขั้นนี้เเล้วพี่คงไม่ต้องปิดบัง พี่รักบีม รักมาตลอด"ผมรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีพูดออกไป

"รักผมงั้นหรอ ถ้าพี่รักผมจริงๆพี่จะไม่ทำกับผมเเบบนี้ ฮึก...."บีมกำหมัดเเน่น ข่มน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา 

"บีมพี่รู้ว่าสิ่งที่พี่ทำมันไม่ถูกต้อง พี่ขอโทษ เเต่เรื่องคืนนั้น พี่ทำไปเพราะความรัก" ผม 

"รักของพี่มันเป็นเเบบนี้หรอ รักของพี่คือการที่ทำให้ผมต้องซึมเศร้าไปหลายวัน รักของพี่คือการทำให้ผมเจ็บอย่างงั้นหรอ เเบบนี้มันยังเรียกว่าความรักได้อีกหรอ ฮึก..."บีม

"บีมพี่ขอโทษ บีมจะให้พี่พูดอีกกี่พันครั้งก็ได้ ถ้ามันจะทำให้บีมหายโกรธ" 

"ต่อให้พี่พูดเป็น ล้านครั้ง ผมก็ไม่หายโกรธสิ่งที่พี่ทำ มันชดใช้ด้วยคำพูดไม่ได้หรอก"บีม

"งั้นบีมจะให้พี่ทำยังไงละครับ บีมบอกมาได้เลย" ตอนนี้ผมยอมทำทุกอย่าง 

"ทุกอย่างจริงๆหรอครับ" บีม  ผมพยักหน้าตอบรับ 

"งั้นออกไปจากชีวิตผมสะ ไปให้ไกลได้ยิ่งดี เเล้วผมจะให้อภัย"บีมพูดเสร็จก็จะเดินออกไป ผมกำลังช็อคกับประโยคที่บีมพูดออกมา นี้ผมมันเป็นตัวอะไรกันเเน่สำหรับชีวิตเค้า ถึงได้อยากเขี่ยผมออกนัก เเต่ก็ไม่ช็อคเท่าเหตุการณ์ที่กำลีงจะเกิดขึ้น เมื่อลูกมะพร้าวกำลังจะหล่นโดนหัวบีมผมรีบวิ่งไปด้วยความเร็ว 

"ผลัก!!" 

ผมผลักบีมออกอย่างเเรง จนบีมล้มไปกอง กับ พื้นทราย เเละลูกมะพร้าวก็

"ตุ๊บ!"

"พี่เสือ !!!"

ทุกอย่างดับวูบ 

พีคพาท

ผมเดินบนผิวทราย น้ำทะเลเเตะโดนปลายเท้าให้ความเย็น ผมเดินตามเเผ่นหลังของคนร่างเล็ก ที่กำลังกล้มเก็บเปลือกหอยระหว่างทาง 

"น่ารักจัง" ผมเผลอพูดออกมาคนเดียว เเต่ดูเหมือนว่าบอสจะสั่งเกตุเห็นผมเเล้ว บอสส่ายหัวก่อนจะเดินต่อไป ผมไม่ยอมเเพ้หรอกนะ ผมค่อยๆเดินตามบอสมาเรื่อยๆ เเละอยู่ๆบอสก็หยุดเดิน ซึ่งผมก็หยุดตาม 

"พี่ตามผมมาทำไมครับ"บอส

"ใครตามเปล่าสักหน่อย พี่ก็เเค่มาเดินเล่นเหมือนเรานั้นล่ะ"ผม 

"งั้นหรอครับ งั้นก็เดินนำไปเลยครับ เพราะผมจะนั่งพักสักหน่อย" เอาว่ะไหนๆก็หน้าด้านเดินตามเค้ามาเเล้วนี้ว่าเอาให้สุด ใอ้หมอ

"พี่ก็เริ่มเหนื่อยเเล้ว ว่าจะนั่งพักเหมือนกัน"

"งั้นเชิญพี่ตามสบายเลยครับ เพราะผมเปลี่ยนใจเเล้ว ผมจะเดินเล่นต่อ" คิดว่าหมอหัวดื้ออย่างผมจะยอมง่ายๆหรอไม่มีทาง 

"พี่หายเหนื่อยละเดินต่อดีกว่า"

"พี่หมอ ! พี่ตั้งใจจะกวนประสาทผม" บอสชี้หน้าผม บอสจะรู้ไหมว่าใอ้ท่าทาง กับ หน้าตาตอนนี้ที่ทำอยู่ มันน่ารักมากเเค่ไหน จนผมต้องเผลอยิ้มออกมา 

"ยิ้มอะไร" เเละดูเหมือนว่าจะมีคนจับได้ว่าผมเเอบยิ้ม 

"เปล่านิครับ" ผมก็ตีหน้าเศร้า เล่าความเท็จ อิอิ

"งันเลิกเดินตามผมได้เเล้วครับ ผมต้องการความเป็นส่วนตัว"บอส 

"เดินคนเดียวมันเหงานะครับ ให้พี่เดินเป็นเพื่อนดีกว่า ไหนเราบอกเองไงว่าเราสองคนยังเป็นพี่น้องกันได้" บอสรอบกลืนน้ำลายก่อนจะพูดประโยคถัดมาด้วยรอยยิ้ม 

"งั้นเล่นนำ้กันครับ พี่ชาย" เเต่ทำไมผมถึงกับไม่ยิ้มด้วยละ ทั้งที่บอสก็ดูอ่อนลงมาก  บอสวิ่งลงทะเลไปเเล้ว ตอนนี้ผมยังยืนค้างอยู่ที่เดิม

"พี่ชาย เเค่พี่ชายก็ดีเเล้ว ใอ้หมอ" ผมใช้มือตบหน้าตัวเองทั้งสองข้างเบาๆ เพื่อให้ได้สติ พอเริ่มดีขึ้นผมก็มองไปที่ ทะเล

"ทะเล...?" 

"พี่หมอลงน้ำระวัง เม่นทะเลหน่อยนะครับ เเถวนี้มีเยอะเลย" มะนาวเตือนผมเอาไว้

"ซวยเเล้ว!"

"บอสรีบขึ้นมาจากน้ำ!"

ผมตะโกนสุดเสียง บอสหยุดเล่นเเล้วทำสีหน้างุนงง ก่อนบอสจะค่อยๆ เคลื่อนตัวขึ้นมา 

"โอ๊ยยย!" 

"ป๋อมมม" บอสจมหายไปในน้ำ

"บอส!" ผมจะโกนชื่อบอสสุดเสียง เเล้วรีบวิ่งไปลงน้ำทันที  ผมรีบว่ายไปที่ที่บอสจมหายไปทันที  

"ว่างเปล่า"ผมเอามือขึ้นมากดหัวตัวเอง ผมหาบอสไม่เจอ

"พรึบบบ" มีใครสักคนกระโดดกอดคอผมจากด้านหลังเเล้วจะเป็นใครได้ถ้าไม่ใช่คนที่พึ่งจมหายไปต่อหน้าต่อตาผมเมื่อกี่ 

"พี่หมอยอมลงมาสักทีนะครับ ลีลาอยู่ได้"บอส 

"บอส นี้นายเล่นบ้าอะไร รู้ไหมว่าพี่เป็นห่วงมากเเค่ไหน พี่คิดว่าเราเดินเหยียบหอยเม่น"ผม 

"พี่ครับผมโตเเล้วนะครับ เเล้วก่อนผมจะมาเเถวนี้ผมแอบถาม พี่ผู้ชายที่ดูเเลพวกเราไว้เเล้วครับว่าตรงไหนลงได้บ้าง เค้าบอกเเถวนี้ หอยเม่นเยอะ เเต่ตรงนี้ไม่มีครับ ปลอดภัย"บอส 

"งั้นเเสดงว่านายตั้งใจหรอกพี่" ตอนนี้ผมไม่มีอารมณ์เล่นด้วยเเล้ว เด็กคนนี้เอาความเป็นห่วงของผมมาล้อเล่น 

"พี่หมอทำไมต้องจริงจังด้วยละ เเค่ขำๆ"บอส 

"เเต่พี่ไม่ตลก" ผมเริ่มมีสีหน้าจริงจัง บอสเองก้เริ่มหน้าเสีย 

"คือว่าผม...."บอสกำลังจะพูดอะไรสักอย่าง เเต่ถูกคนบนฝั่งตะโกนเรียกผมสะก่อน 

"ใอ้หมอใอ้เสือซวยเเล้ว มะพร้าวหล่นใส่หัว สลบยังไม่ได้สติเลย" คิงตะโกน ผมกับบอาอยู่ไม่ไกลจากฝั่งมากก็เลยได้ยินชัด ผมกับบอสรีบขึ้นฝั่งเเล้ววิ่งไปที่บ้านทันที 

คริสพาส

ตอนนี้บนโต๊ะอาหาร เหลือคู่รักสามคู่ คู่ผมกับพี่สิง พี่คิงกับคิม พี่ครามกับอาร์ม 

"อาร์มเเกะกุ้งให้พี่หน่อยสิครับ น่ะน่ะน่ะ"พี่ครามเอาไหล่ของตัวเองกระเเทกไหล่อร์มเป็นการอ้อน ถึงอาร์มจะมองบนเเต่สุดท้ายก็ยอมจนได้ 

"อ่ะ นี้" อาร์มป้อนกุ้งใส่ปากพี่ครามพี่คราม งับเข้าปากทันที เเล้วหันมายักคิ้วข้างขวาให้พี่สิง 

"คริสครับ ปากพี่เปื้อนช่วยเช็ดให้หน่อยนะครับ ห้ามใช้มือนะ น่ะน่ะน่ะ" พี่สิงทำท่าขอร้องอ้อนวอนผม ผมยิ้มมุมปากเเละ

"จุ๊บ"

ผมจูบลงที่รอยเปื้อนบนปากพี่สิงที่หนึ่ง จากนั้นก็กลับมานั่งเหมือนเดิม  เเล้วก็ใช้ลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองโชว์คนทั้งโต๊ะ 

"โคตรเอ็กซ์"พี่คราม 

"ผั๊วะ!" พี่สิงเอื้อมมือไปตบหัวพี่คราม 

"ห้ามมองเมียกูด้วยสายตาหืนๆ"พี่สิง 

"กูไม่ได้มองเเบบนั้นเลยใอ้สิง เดี๋ยวอาร์มก็เข้าใจกูผิดกันพอดี"พี่ครามหันหน้าไปหาอาร์ม 

"เรื่องของพี่"อาร์มพูดเเค่นี้ พี่ครามก็พยายามเเซะๆเเขนอาร์มเป็นการง้อ 

"มันจะไม่เกิดเรื่องอะไรใช่ไหมว่ะ" อยู่ๆพี่คิงก็พูดขึ้น 

"ทำไมพี่ถึง...."ยังไม่ทันที่คิมจะพูดจบประโยค ก็มีเสียงดังมากจากทางร่มไม้ที่พี่บีมไปอ่านหนังสือ 

"พี่เสือ!" 

เสียงของพี่บีมดูตกใจมาก พี่สิงไม่รอช้ารีบวิ่งออกไปทันที พี่คิง ก็วิ่งตามพี่สิงไป อาร์มกับคิม ต้องคอยเดินช้าๆข้างผม เพราะผมคงไม่สามารถวิ่งได้  ทันทีที่ผมมาถึงผมก็เห็นพี่เสือนอนอยู่กับพื้น พี่บีมเอาหัวพี่เสือหนุนตักตัวเองไว้ 

"เลือด!" ผมเห็นเลือดที่เปอะอยู่บนกองทราย ผมก็พะอืดพะอมจะหน้ามืดขึ้นมาโชคดีที่คิมกับอาร์มรับผมเอาไว้ ทั้งที่เมื่อก่อนก็ไม่ใช่คนกลัวเลือดนี้หน่า 

"คิม อาร์ม ช่วยพาคริสไปนอนพักในบ้านก่อน เดี๋ยวตรงนี้พวกพี่จัดการต่อเอง"พี่สิง

"เเต่พี่สิง ผมเองก็เป็นห่วงพี่เสือ"

"ไม่ดื้อนะคริส ถ้าเราล้มไปอีกคนจะเเย่ รีบไปรอในบ้านก่อนนะครับ"พี่สิงโต  

ผมพยักหน้าตอบรับ ผมเองก็ไม่อยากดื้อ ถึงอยู่ก็คงช่วยอะไรไม่ได้ 

สิงโตพาท 

ผมนั่งคุกเข่ามองพี่ชายตัวเอง ที่นอนสลบหัวอยู่เป็นตักเพื่อนรักของผม พี่เสือหัวเเตกเเต่ผมไม่รู้ว่า เเผลลึกเเค่ไหน 

"มันเกิดอะไรขึ้นว่ะใอ้บีม" 

"พี่เสือพยายามช่วยกูใอ้สิง กูควรเป็นคนที่โดนลูกมะพร้าวหล่นใส่หัว กูขอโทษ กูขอโทษที่ทำให้พี่มึงต้องมาเจ็บตัวเเทน"ในดวงตาของบีมมีเเต่ความเจ็บปวด 

"มึงไม่ผิดใอ้บีม กูเชื่อว่าที่พี่เสือทำไปเพราะเต็มใจ" 

"ใอ้สิง บีม ช่วยกันเเบบใอ้เสือเข้าไปในบ้านก่อน เดี๋ยวพี่จะไปตามใอ้หมอมาให้มันน่าจะอยู่เเถวนี้" ผมกับบีมพยักหน้าให้พี่คิง หลังจากนั้นพี่คิงก็วิ่งออกไป 

ผมนอนมองร่างพี่ชายตัวเองที่ยังไม่ฝื้นไม่รู้ว่าสมองได้รับการกระทบกระเทือนมากเเค่ไหน คนที่ดูจะเป็นกังวลมากที่สุดในนี้ก็คือบีม ผมไม่รู้ว่ามันเป็นห่วงพี่ชายผมจริงๆ หรือเเค่รู้สึกผิดที่พี่เสือต้องมาเจ็บตัวเเทน เเละคนที่ทุกคนรอคอยก็วิ่งเข้ามา พี่หมอวิ่งเข้ามาเสื้อผ้าเปียกน้ำไปหมด 

"พี่ขอดูหน่อย" พี่หมอเข้ามาจับหัวพี่เสือที่มีรอยเเตกดูพี่หมอดูอยู่สักพัก จึงวินิจฉัยให้พวกเราฟัง ว่า...

"โชคดีที่เเผลไม่ลึก ไม่ต้องเย็บ เดี๋ยวล้างเเผลให้สะอาด ใช้ผ้าก๊อตแปะเเผลไว้ กันพวกฝุ่นเเล้วก็เเมลงก็พอ อาจจะต้องให้ทานยาเเก้ปวดด้วย" พี่หมอ 

"เเล้วที่พี่เสือยังไม่ตืนละครับ พี่หมอ" บีม 

"น่าจะเป็นเพราะว่า ได้รับการกระทบกระเทือนอย่างจัง มันก็เลยวูบไป เเต่อีกสักพักก็น่าจะตื่นนะ เเต่มันหลับเเบบนี้ก็ดี พี่จะได้ล้างเเผลให้ง่ายๆ เพื่อมันเป็นพวกใจมด ร้องครวญครางตอนพี่ล้างเเผลให้น่ำรำคาญตาย ฮ่าๆ" พี่หมอพูดเสร็จก็ลุกขึ้นหายเข้าไปในห้องเเล้วกลับเข้ามาพร้อมกล่องยา 

"บอสไปเปลี่ยนเสื้อผ้าสะเดี๋ยวเป็นปอดบวม"พี่หมอก็ไม่ลืมที่จะเเวะให้ความสนใจใอ้บอส 

"พี่หมอก็เปียกไม่กลัวเป็นปอดบวมไง"บอส 

"ไม่ต้องมายอกย้อน พี่ยังมีเรื่องต้องทำ ไปเปลี่ยนสะนายป่วยอีกคนจะวุ่นวาย" พี่หมอ 

"อ่อที่เเท้ก็กลั ว่าผมจะทำให้วุ่นวาย เคครับ ผมไปเปลี่ยนเดี๋ยวนี้ละ" บอสเดินออกไปทันที น้ำเสียงนั้นเด็กสามขวบยังรู้เลย ว่าประชดเเละน้อยใจ  พี่หมอไม่ได้พูดอะไรนอกจากส่ายหัว เเล้วก็เอากล่องยามาวางข้างๆคนเจ็บ  พี่หมอเริ่มทำการล้างเเผลให้พี่เสือ บีมคอยเป็นลูกมือให้ 

"เรียบร้อยเเล้วละ" พี่หมอ ทันทีที่พี่หมอล้างเเผล ทำเเผลเสร็จ คนเจ็บก็ดูเหมือนจะรู้สึกตัว 

"หืมมม... ทำไมหนักหัวเเบบนี้ว่ะ" พี่เสือบ่นกับตัวเองที่พยายามจะลุกขึ้น 

"ค่อยๆดิพี่ ลุกเร็วมันกระทบพี่ก็ปวดนะสิ" บีมเข้ามาช่วยประครองพี่เสือ 

"ขอบคุณครับ" พี่เสือ 

"ขอบคุณไรละผมดิต้องขอบคุรพี่ ถ้าพี่ไม่เจ็บตัวเเทนผม ผมนี้ละต้องเป็นคนที่นอนเจ็บอยู่ตรงนี้"บีม 

"บีมเจ็บพี่ก็เจ็บครับ" บีมไม่ตอบอะไรนอกจากน่าเเดง 

"เห้ออออ หมดประโยชน์ก็โดนเมินไปดีกว่า" พี่หมอพูดเสร็จก็เดินถือกล่องยาหายเข้าไปในห้อง เเละในห้องนั้น ใอ้บอสกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่ พี่หมอคงไม่เเผนสูงล่อเหยื่อเข้าห้องหรอกม้างงง

"พี่ไม่เป็นอะไรก็ดีเเล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ" พี่เสือส่งสายตารับรู้เป็นการบอกว่ามึงรีบออกไปได้ยิ่งดี  ผมเดินมาที่ห้องของตัวเอง คริสกำลังนอนพักอยู่ ผมล้มตัวลงนอนข้างๆ โอบกอดคริสเอาไว้

"พี่สิงพี่เสือเป็นไงบ้างครับ" คริส 

"ไม่เป็นอะไรเเล้วครับ พี่หมอทำเเผลให้เรียบร้อย ว่าเเต่เราไม่ได้หลับหรอครับ" 

"นอนไม่หลับนะครับ" คริส 

"ทำไมละครับ ปกติเราเป็นคนนอนง่ายนิครับ" 

"ก็ทุกครั้งที่หลับง่าย เพราะมีพี่คอยนอนกอดนิครับ"

"หึ" ผมหัวเราะในลำคอ พอใจกับความขี้อ้อนของคริส 

"งั้นถ้าพี่กอดเราจะหลับใช่ไหมครับ"

"ครับ" ผมไม่รอช้า สวมกอดคริสจากด้านหลัง เอาคางเกยไว้ที่ไหล่คริส เเล้วก้เเอบสูดดมกลิ่นตัวหอมอ่อนๆของคริสด้วย ไม่ได้มีเเค่คริสหรอกที่ขาดผมเเล้วการใช้ชีวิตบางอย่างจะเป็นไปได้ด้วยยาก ผมเองก็เหมือนกันถ้าผมขาดคริสไป ผมเองก็คงดำเนินชีวิตต่อไปไม่ได้...


ทอล์ค 

เรื่องนี้เน้นไปทางความรักในรูปเเบบของเเต่ละคู่นะค่ะ เเต่ก็ละมุนไม่เเพ้กันเเน่นอน ตอนต่อไปก็ยังอยู่ที่ทะเลค่ะ จะสวีทหวาน หรือ ดราม่ารอติดตามนะคะ  

ทุกเม้นคือกำลังใจค่ะ ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

727 ความคิดเห็น

  1. #445 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 14:56
    ห่วงกันขนาดนี้เป็นแฟนกันเลยดีกว่า
    #445
    0
  2. #218 0898194997 (@0898194997) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 18:50
    โอ๊ยยย...!!! พึงรู้ว่าทะเลก้อหวานได้ ไรคร๊ หวานมากมายคร๊ ชอบๆๆๆๆๆๆๆ
    #218
    0
  3. #217 Watcha_ra (@Watcha_ra) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 12:27
    มาเลย ขอทะเลหวานนะไรท์
    #217
    0
  4. #216 Cat (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 10:44
    น่ารักทุกคู่เลยคะ มาต่อเร็วๆนะคะ

    ให้กำลังใจคู่พี่ับพี่หมอคะ สู้ๆ
    #216
    0