END คุณหนูเอาเเต่ใจ กับ นายใสซื่อ SS 1-SS 2

ตอนที่ 27 : ตอนที่ยี่สิบหก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,337
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 90 ครั้ง
    17 พ.ค. 61

หลังจากที่พวกผมตกลงกันเรื่องห้องเรียบร้อยเเล้วก็เเยกย้ายกันเอากระเป๋าเข้าไปเก็บในห้องของตัวเอง  ผมถือกระเป๋าเดินตามพี่สิงเข้ามาในห้อง  ภายในห้องสี่เหลี่ยมใหญ่ ห้องสไตล์ธรรมดาๆ เเต่กับดูสวย ออกเเนวเรียบหรู กลิ่นหอมภายในห้อง  ให้ความสดชื่น ยิ่งกลิ่นไปของทะเล ยิ่มทำให้ผมรู้สึกผ่อนคลาย  ผมวางกระเป๋าลงข้างๆเตียง เเล้วลมตัวลมนอนบนที่นอนนุ่ม

"ฮึบบบบ เง้อออ ผ่อนคลายจังเลย" ผมหลับตาลง ใช้มือสัมผัสกับความนุ่มของที่นอน อยากจะนอนต่อสักงีบจังเลย  เเละก็มีเหมือน มีอะไรหนักๆอยู่ที่ตัวผม ผมค่อยๆลืมตาขึ้น ก็พบว่าพี่สิงกำลังค่อมอยู่บนตัวผม  ใอ้ที่ว่าหนักนี้คือพี่สิงเอาหน้าซุกอยู่ที่ซอกคอผม ลมหายใจอุ่นของพี่สิงใหลรดต้นคอผม 

"หอมจัง" พี่สิงพึมพำเบาๆ เเล้วเริ่มใช้จมูกดันที่ต้นคอของผม 

"ฮ่าๆ พี่สิงพอเลยนะ ผมจั๊กจี้ ลุกขึ้นเลยนะครับ ผมหนักเเล้วนะ" ผมพยายามดันพี่สิงให้ลุกออกไป เเต่คนตัวใหญ่กว่าดูจะไม่ยอมออกไปง่ายๆ 

"บรรยากาสที่นี้ดีจังเลยนะครับ เราไม่อยากทำกิจกกรมนอกสถานที่หรอครับ" พี่สิงพูดข้างๆหูผม ตอนนี้หน้าของผมคงเเดงจวนจะเริดเเล้ว กิจกรรมที่ว่าคงไม่ใช่เรื่องดีเเน่ๆ 

"ไม่ครับ ผมมาพักผ่อนไม่ได้มาทำให้ตัวเองเจ็บตัวนะครับ ลุกเลย"ผม

"อ่าวไหนบอกไม่งั้น เเล้วทำไมยังบอกให้รุกอยู่ละครับ เปลี่ยนใจไวจังนะเรา งั้นพี่เริ่มเลยนะ" พี่สิงพูดเสร็จก็เริ่มซุกไซร้ที่ซอกคอผม  อยากเเกล้งโง่มากใช่ไหมผัวตัวดี ผมรู็ว่าพี่สิงรู้ความหมายของคำว่า ลุกนั้นดี ลุกที่หมายถึงให้ยืนหรืออกไป ไม่ใช่ รุก เเบบมีอะไรกัน ผมเริ่มคงต้องใช้วิธีนี้เเล้วละ พี่สิงเเพ้น้ำตาของผม 

"ฮึก.....สุดท้ายเเล้วพี่ก็ไม่ได้อยากมาพักผ่อนจริงๆ ฮึก...พี่เเค่อยากเปลี่ยนบรรยากาศ ผมเข้าใจเเล้วครับ พี่จะทำอะไรก็ทำเลย ผมยอมเเล้ว ฮึกก.." ผมพยายามบีบน้ำตาเท่าที่จะทำได้ ทั้งเเอบหยิกตัวเอง เเละจิกตัวเอง  เพื่อให้สีหน้าออกมาเจ็บปวดมากที่สุด พี่สิงหยุดซุกไซร้ผม เเละเงยหน้าขึ้นมาสบตากับผม 

"คริสเราร้องไห้ทำไมอะ พี่ขอโทษ พี่ไม่ได้คิดเเบบนั้นนะ พี่อยากมาพักผ่อนกับเราจริง พี่ไม่ทำเเล้วครับ ไม่ร้องนะ" พี่สิงโตลุกออกจากผม เเละเปลี่ยนมานั่งลงที่หัวเตียงข้างๆผมเเทน เเค่นี้ไม่อยากไม่สะใจพอ 

"ไม่จริงพี่โกหก พี่จ้องเเต่จะกินผม ฮึก..พี่ก็เเค่ตอบสนองความต้องการของตัวเอง ฮึก..." ไม่รู้ว่าผมเล่นใหญ่ไปรึเปล่า พี่สิงเริ่มมีสีหน้ารู้สึกผิดขึ้นมา 

"ครับ พี่มันไม่ดีเองละครับ พี่ขอโทษนะคริส ที่พี่ไม่เคยทำให้เราสบายใจเลย พี่คงเป็นอย่างที่เราว่า พี่คงไม่ต่างจากใอ้พวกโรคจิตที่วันๆในหัว มีเเต่เรื่องอย่างว่า พี่คงเริ่มคิดว่าพี่ไม่เหมาะสมกับคริสเเล้ว  พี่จะไปเองครับ" พี่สิงโตพูดเเล้วเตรียมลุก อะไรว่ะ ผมเเค่จะเเกล้งเล่นเอง ทำไมมันกลายเป็นเรื่องใหญ่เเบบนี้ละ ผมไม่สนใจที่จะเเกล้งพี่สิงเเล้ว ผมกอดรีบคว้าเอวพี่สิงเข้ามากอด 

"ไม่พี่สิงอย่าไปนะ ผมขอโทษผมเเค่เเกล้งพี่เล่น จริงๆผมไม่ได้โกรธเลยที่พี่อยากเปลี่ยนบรรยากาศ คนเป็นผัวเมียกันเเล้วมันก็คงเป็นเรื่องธรรมดาครับ เเต่ที่ผมร้องไห้ เพราะผมเเค่ยังไม่พร้อมทำกิจกกรรมตอนนี้" ผม 

"หึ คิดไว้อยู่เเล้วตัวเเสบ นี้เเนะ" 

ป๊อก !! เสียงกำปั้นเขกที่หัวผมเบาๆ 

"โอ๊ยยย พี่สิงผมเจ็บนะครับ" ผมเอามือขึ้นมาลูบที่หน้าผาก  

"เเล้วใครใช้ให้เราเเกล้งพี่ก่อนละครับ เเค่ไม่อยากทำกิจกกรมด้วยไม่เห็นต้องเล่นใหญ่เเบบนี้เลย พี่ก็ไม่ได้หื่นขนาดที่กลางวันเเทรกๆก็ไม่เว้นหรอกนะครับ พี่กะเเค่จะยั่วเราเฉยๆ นิดหน่อยก็จะพอ เเต่เรากลับร้องไห้ออกมาก่อนสะงั้น" พี่สิงโต

"พี่สิงนี้พี่รู้หรอว่าผมเเกล้งตั้งเเต่เเรก เเล้วพี่รู้ได้ไง" ผมทำหน้า งง ปกติเเล้วพี่สิงจะเเพ้น้ำตาผมตลอด เเละไม่มีทางรู้ทันมารยาของผมเเน่ๆ 

"ใครไม่รู้บ้างครับ ดูนี้" พี่สิงจับเเขนข้างซ้ายของผมขึ้น ให้ผมเห็นรอยเเดง เเละลอยเล็บที่ผมทำตัวเอง 

"แฮร่ๆ" ผมทำหน้าตาน่ารักๆ เพราะตัวเองดันโดนจับได้ เเต่กับได้สายตาดุๆกับมา จนผมต้องรีบหลบสายตาสุดเย็นชานั้น 

"ไม่ต้องมาทำหน้าตาทะเล้นเลยนะครับ พี่ต้องให้ พี่หมอ ตรวจเราบ้างละ"พี่สิงโต ส่ายหัว เอื้อมละอาอะไรขนาดนั้นครับ ผัววว

"ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้พี่สิง ผมปกติดี" ผม 

"อย่าให้มีครั้งต่อไปนะครับ พี่ไม่ชอบให้เราทำร้ายตัวเองไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตามเข้าใจไหมครับ"พี่สิงมีสีหน้า เเละ น้ำหนักเสียงที่ หนักเเน่นเเละจริงจัง 

"เป็นห่วงผมหรอ" ผมก็ยังไม่เลิกเล่น เเละก็ได้รับสายตาดุๆกลับมา 

"ก็ต้องเป็นห่วงสิ เมียใครก็รัก ใครก็ห่วง  หวง เเละ หึงด้วย เข้าใจไหม"พี่สิงโต 

"เข้าใจเเล้วครับ ผัววว"ผมลากเสียงยาวเเล้วเอาหน้าถูๆกับเเผงอกกว้าง ของพี่สิง

"ขี้อ้อนจังนะเราเดี๋ยวก็ได้ทำกิจกกรมจริงๆหรอก เเละที่เรียกว่าผัวอะน่ารักดีนะ เรียกบ่อยๆสิพี่ชอบ" พี่สิงโตยิ้มเจ้าเลห์ที่มุมปาก ผมดันตัวออกห่างเเเล้วลุกขึ้นยืนก่อนที่จะโดน สัตว์ร้ายตัวนี้จับกินจริงๆ 

"ไม่เรียกเเยยนี้บ่อยๆหรอก เเบร่" ผมพูดเสร็จก็เเลบลิ้นใส่เเล้วรีบวิ่งออกมานอกห้องทันที  

"มาให้จับดีๆเลยนะใอ้ตัวเเสบ" พี่สิงลุกจากที่นอนเเล้วรีบวิ่งตามผมทันที ผมวิ่งมาในกลางบ้าน พี่หมอนั่งข้างๆพี่เสือ คิมนั่งอยู่กับพี่คิง อีกมุมหนึ่งของบ้านมีพี่บีมนั่งอ่านหนังสืออยู่  ผมวิ่งหนีพี่สิงรอบบ้าน พี่สิงก็ไม่ยอมเเพ้ คิดภาพตามครับ เหมือนผมกับพี่สิงวิ่งอยู่ในทุ่งลาเวนเดอร์ ผีเสื้อบินรอบให้บรรยากาศโรเเมนติก ถุ๊ยย ผมก็คิดได้เนาะ 

"มันคิดว่ามันมากันสองคนรึเปล่าว่ะ" เสียงพี่คิง 

"กูรู้สึกเหมือนส่วนเกินชองมันสองคนนี้มาพักผ่อน หรือมาเป็นก้างในวัน ฮันนีมูนของมันสองคนกันเเน่ว่ะ"พี่เสือ 

"น่ารักดีออก"พี่หมอ  

ผมวิ่งรอบโซฟาเเละเริ่มหมดเเรง พี่สิงวิ่งตามทันผม เเต่ผมสะดุดขาตัวเองโลคดีที่ล้มนอนลงบนโซฟา ผมกำลังจะลุกขึ้นเเต่พี่สิงมานอนค่อมตัวไว้ก่อน 

"ไม่ให้หนีเเล้วนะครับ แฮกๆ" พี่สิงเองก้หอบจากอาการเหนื่อย ไม่ต่างจากผม 

"แฮกๆ  ไม่มีเเรงหนีเเล้ว" ผมกับพี่สิงสบตากัน พี่สิงค่อยๆกล้มหน้าลง ผมก็ยื่นหน้าเข้าหา จังหวะนี้คงต้องจูบกันเเบบในละคร 

"ผั๊วะ !!!" 

"โอ๊ย!/โอ๊ยย!" ผมกับพี่สิงร้องออกมาพร้อมกัน ผมโดนพี่คิงตบที่หน้าผาก ส่วนพี่สิงโดนพี่เสือตบเข้าที่หัว 

"เเยกออกจากกันเลย พวกพี่ก็นั่งกันอยู่ตรงนี้ เเกสองคนจะทำคนอื่นเค้าเป็นธาตุอากาศเเบบนี้ไม่ได้" ที่พี่เสือไม่ใช่คำว่ามึงกู น่าจะเป็นเพราะว่ามีผมอยู่ในบทสนทนาด้วย ผมกับพี่สิงถูกจับเเยกออกจากกัน 

"น้องตั้งเเต่มีผัวนี้ เเรดขึ้นเยอะเลยนะ หมดคาบเด็กผู้ชายน่ารักซื่อๆหมดเลยนะ"พี่คิง

"น้องเปลี่ยนไป เเล้วพี่คิงจะไม่รักน้องเหมือนเดิมหรอ" ผมเริ่มมีสีหน้าน้อยใจ 

"พี่ไม่ได้หมายความว่าเเบบนั้น เราเปลี่ยนไปเเค่ไหน เเต่ยังไงเราก็ยังเป็นน้องที่น่ารักเหมือนเดิมในสายตาพี่นะ"พี่คิงเอามือลูบหัวผม เเล้วก็ยิ้มให้ เเละก็มีบุคคลอื่นเดินเข้ามา เรียกความสนใจจากทุกคนในบ้านไม่เว้นเเม้เเต่พี่บีมที่กำลังกล้มหน้ากล้มตาอ่านหนังสือ 

"ขอโทษน่ะค่ะ พอดีเเม่ให้มาตามพวก คุณๆ ไปทานข้าวนะค่ะ"เด็กผู้หญิงอายุน่าจะราวๆ 18-19 ปี เด็กคนนั้นพูดเสร็จกำลังจะเดินออกไป เเต่พี่หมอเรียกขัดไว้ก่อน  

"เดี๋ยวก่อน" พี่หมอเรียกเด็กผู้หญิงคนนั้น เเละก็ค่อยๆเดินเข้าไปหา 

"คา...ค่ะ" เด็กผู้หญิงคนนั้นพูดติดๆขัด คงเขินสินะ 

"ที่นิ้วไปโดนอะไรมาหรอครับ"พี่หมอ เด็กผู้หญิงเอานิ้วของตัวเองขึ้นมาดู 

"อ่อ มีดบาดนะค่ะ" เด็กผู้หญิง

"พี่ขอดูหน่อยนะครับ" เด็กผู้หญิงคนนั้นพยักหน้า พี่หมอใช้มือจับ มือเด็กผู้หญิงคนนั้นขึ้นมาดู เด็กผู้หญิงหน้าเเดงเเละมีท่าทางเขินอาย 

"ควรล้างเเผลให้สะอาดนะครับ ต้องระวังจะเป็น บาดทะยักด้วย เเละก็หาพลาสเตอร์ยาแปะด้วยนะครับ กันพวกเเมลงตอม" พี่หมอพูดเสร็จก็ปล่อยมือจากมือของเด็กผู้หญิง 

"เออ...ขอบคุณพี่นะคะ" เด็กผู้หญิง 

"พี่ชื่อ พีคนะครับ ^^" หืมมม พี่หมอยิ้มเเบบนี้ น้องเค้าก็ตายกันพอดี หน้าเเดงจวนจะระเบิดอยู่เเล้ว 

"ค่ะพี่พีค หนูชื่อ มะนาวนะค่ะ ขอบคุณอีกรอบนะค่ะ ที่ช่วยดูเเผลให้ เเต่บนเกาะไม่มีของเเบบนั้นหรอกค่ะ" มะนาว 

"ไม่มีหรอครับ เเต่ยาสามัญประจำบ้าน หรือกล่องปฐมพยาบาลเป็นสิ่งจำเป็นนะครับ ยิ่งบนเกาะห่างไกลความเจริญเเบบนี้ด้วย เกิดอะไรขึ้นมามันจะลำบากนะครับ"พี่หมอ 

"ปกติเเล้ว มะนาวก็โดนมีดบาดบ่อยนะค่ะ เเม้ให้ล้างน้ำเปล่าเดี๋ยวก็หายค่ะ เเต่ถ้าป่วยก็จะนั่งเรือไปที่ฝั่งค่ะ" มะนาว 

"ไม่ได้ครับ ครั้งก่อนน้องอาจจะโชคดี เเต่ครั้งนี้อาจจะเป็นบาดทะยัก หรือติดเชื้อได้ รอนี้นะครับ"น้องมะนาวยังไม่ทันตอบอะไรพี่หมอก็วิ่งเข้าไปในห้องของตัวเอง ไม่ใช่เเค่เด็กผู้หยิงที่ งง  พวกผมก็งงตามๆกันไป ไม่นานพี่หมอก้ออกมาพร้อมกับกล่องสีเหลี่ยม มันคือกล่องปฐมพยาบาล 

"ทุกคนไปรอที่โต๊ะอาหารก่อน เดี๋ยวเราล้างเเผลให้น้องเสร็จเเล้วจะตามไป"พี่หมอหัรมาพูดกับพวกผม ทุกคนพยักหน้าตอบรับ ผมเดินออกมาพร้อมกับทุกคน ศาลาไม้ ทีีมีไฟระยิบระยับ มันคือที่ท้านข้าวของพวกเรา บนโต๊ะอาหารมีเมนูหลายอย่าง ทั้งอาหารทะเล เเละอาหารทั่วไป พี่คราม พี่บอส  อาร์ม เค้ก นั่งรออยู่เเล้ว  ผมจะอธิบายให้ฟังว่าใครนั่งกับใครบ้าง เนื่องขากเก้าอี้เป็นเเบบยาว คนเเรกของฝั่งซ้าย พี่คิง คิม พี่เสือ ผม พี่สิง เเละพี่บีมส่วนฝั่งขวา คนเเรก ตรงข้ามกับพี่คิง คือ พี่คราม อาร์ม พี่บาส เค้ก  เหลือที่ว่างที่เดียวคือข้างๆกับเค้ก 

"เเล้วพี่หมอละครับ ไม่ได้อยู่ด้วยกันหรอ" พี่ครามถามขึ้นเมื่อไม่เห็น พี่ชายต่างพ่อต่างเเม่ของตัวเอง 

"อ่อเดี๋ยวตามออกมานะ"นั้นไงออกมาเเล้ว พี่เสือชี้ไปทางพี่หมอที่กำลังเดินคู่มากับ มะนาว สองคนคุยอะไรกันก็ไม่รู้ กะหนุงกะหนิง คงมีเเต่มะนาวที่มาท่าทางเขินอาย 

"อย่าลืมล้างเเผลบ่อยๆตามที่พี่บอกล่ะ นี้ครับ"พี่หมอส่งกล่องปฐมพยาบาลขนาดเล็กให้มะนาว มะนาวรับไป เเล้วส่งยิ้มหวานๆ เเสนใสซื่อให้พี่หมอ 

"ขอบคุณนะค่ะ คุณหมอ"มะนาวยกมือไหว้พี่หมอพีค

"เรียกพี่พีค ธรรมดาเถอะครับ ตอนนี้พี่ไม่ได้อยู่ในเวลางานไม่ต้องเรียกคุณหมอหรอกครับ"พี่หมอ 

"ค่ะพี่พีค งั้นมะนาวขอตัวก่อนนะค่ะ พวกคุณจะได้ทานข้าวกัน" พี่หมอพีคพยักหน้าให้มะนาวเป็นการรับรู้ มะนาวเดินออกไป ถึงเเม้จะหันหลังใครๆก็ดูออกว่าเด็กคนนั้นกำลังเขิน  พี่พีคก็มองหาที่นั่งของตัวเอง 

"พี่หมอนั่งกับเค้กก็ได้ค่ะ"เพื่อนสาวของผมตอบขึ้นมันก็ต้องเป็นเเบบนั้นอยู่เเล้วไหมเพราะเหลือที่ว่าเเค่ที่เดียว เเต่ที่พี่หมอรอให้บอกน่าจะเพราะเป็นเรื่องของมารยาท

"ขอบคุณครับ" พี่หมอนั่งลงเเละไม่ลืมที่จะขอบคุณเค้ก ตามเเบบคุณชายเเสนสุภาพ 

"โอเคมากันครบเเล้วเนาะ งั้นเริ่มกินกันได้ละ จะได้เเยกย้ายกันไปพักผ่อน" พี่เสือเป็นตัวเเทนพูด  จากนั้นทุกคนก็เริ่มทานอาหาร  ป้าเเม่บ้านได้จัดเตรียมทุกอย่างไว้หมดเเล้ว  ที่ไม่มายืนดูพวกเราน่าจะเป็นเพราะอยากให้เราอยู่กันเเบบส่วนตัว เพราะฉะนั้นต้องตักข้าวกันเองนะครับ  โถข้าวถูกส่งต่อกันไป จนครบทุกคน ก็ส่งคืนให้พี่เสือวางที่เดิม 

"คริสทานนี้สิครับ อร่อยมากเลยนะ"พี่สิงตักผัดผักบร็อคโคลี่พร้อมกุ้งที่เเกะเรียบร้อยเเล้วใส่จานผม 

"พี่ก็ทานด้วยสิครับ"ผมตักต้มยำทะลใส่ถ้วยของพี่สิง  พี่สิงยิ้มตอบรับ เเล้วก็เริ่มทานอาหารต่อ 

"หวานไม่เกรงใจคนโสดกันบ้างเลย"พี่หมอพีคเเซวขึ้น 

"มึงไม่ต้องมาเเซวคนอื่นหรอใอ้หมอ เอาเรื่องของมึงก่อนกูเห็นนะ"พี่เสือ 

"เห็นอะว่ะ"พี่หมอ 

"เห็นสายตาที่มึง มองน้องมะนาวนั้นไง ระวังนะมึงน้อง 18 เปล่าก็ไม่รู้ จะโดนข้อหาพรากผู้เยาว์เอา"พี่เสือ 

"มั่วละ ที่มองน้องเค้าเพราะเห็นว่าเป็นเด็กซื่อๆใสๆ น่ารักดี เเต่มองในฐานะพี่ชายก็เเค่นั้น ไม่ได้คิดเกินเลย"พี่หมอ  ถ้าผมมองไม่ผิดตอนเเรกพี่บอสทำสีหน้าเกรี่ยวกราดจนเค้กยังต้องสะดุ้งรึเปล่านะ เเต่พอพี่หมอบอกคิดเเค่พี่สาวก็ดูเบาบางลง

"กูเชื่อที่ใอ้หมอมันพูด ทุกคนมันไม่ได้ชั่วเเบบมึงนะใอ้เสือ" พี่คิงเข้าสู่บทสนทนา หรือจะเรียกว่าสงครามดี 

"ใอ้คิงนี้มึงเข้าข้างใอ้หมอหรอ 20 กว่าปีที่เรารู็จักกันมามันไม่มีค่าเลยรึไงว่ะ  ใครกันที่ดูเเลเวลามึงป่วย ใครกันคอยปลอบใจเวลามึงถูกทิ้ง หรือ ถูกทำให้เสียใจ ใครกันให้มึงยิมเงินเปร์สาว เพราะเบิกพ่อไม่ได้ ใครกันที่ยอมเป็นเมียมึง ตอนมึงเมาคืนนั้น"พี่เสือ 


เคร้งง เสียงช้อนหล่นกระทบจาน เดธเเอร์ทั้งโต๊ะสิครับรออะไร 

"ใอ้เชี่ยเสือ มึงพูดบ้าอะไรเนี่ย ประโยคอื่นไม่เท่าไหร่ เเต่ประโยคสุดท้ายนี้มัน..."พี่คิงยังพูดไม่ทันจบก็สำผัสได้ถึง รังสีอำมหิตจากคนค้างๆ 

"คิมฟังพี่ก่อนนะ มันไม่ใช่เรื่องจริง"พี่คิงพยายามหันหน้ามาอธิบายให้คิมฟัง เเต่คิมมีสีหน้าที่ไม่พอใจอย่างมาก พี่เสือก็เเอบขำที่เเกล้งพี่คิงได้  พี่คิงลุ้นกับสิ่งที่คิมกำลังจะพูด ผมเองก็ลุ้นไม่ต่างกัน จนเผลอหยิกที่ขาพี่สิงโตเบาๆ  เจ้าตัวเลยหันมาทำหน้าเจ็บปวดใส่ผม น่ารักอะไรขนาดนี้ 

"ผม....ผม................ผมม"

"โว๊ะ  มึงพูดสักที่สิว่าใอ้คิม ผม ผม ผม อยู่นั้นละ พวกกูเก็งจยเยี่ยวเหนียวหมดละ"อาร์มพูดเเทนทุกคน 

"คือผม......."ลุ้นไปอีก คนที่ลุ้นที่สุดคงไม่พ้นพี่ชายผม 

"คือผมไม่ได้ว่าอะไรนี้ครับ ถึงเกิดขึ้นจริง เเต่มันก็เมื่อก่อน ผมเเยกเเยะได้ครับ เเต่มันคงไม่มีทางหรอก คนอย่างพี่เสือเนี่ยนะจะยอมเป็นเมีย"คิมมีเหตุผลมาก 

"เห้อออ เบื่อคนรู้ทันไม่สนุกเลย กินข้าวกันต่อดีกว่า"พี่เสือตัวต้นเหตุพูดเสร็จก็นั่งลง ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่เมื่อกี่เกือบจะตีกันตาย พี่คิงชี้หน้าพี่เสือเป็นการคาดโทษ 

"ผมอิ่มเเล้วครับ ขอตัวก่อนนะครับ"พี่บอสลุกขึ้น

"เเล้วจะไปไหนละ" พี่สิงโต 

"ว่าจะไปเดินเล่นหน่อยว่ะ ลมเย็นดี เค้กอิ่มเเล้วใช่ไหมครับ ไปกับพี่ไหม"พี่บาสหันมาชวนเค้กที่อิ่มก่อนสักพักเเล้ว 

"ไม่ดีกว่าค่ะ เเดดมันเเรงเค้กขอตัวไปนอนพักหน่อยดีกว่าค่ะ เดินทางมาเพลียๆ"เค้ก 

"ยังงั้นหรอครับ ตามใจเราเเล้วกันครับ"พี่บาสพูดเสร็จก็เดินออกไป เค้กเองก็เหมือนกัน เเต่ต่างกันตรงที่เค้กเดินเข้าไปในบ้าน พี่บอสเดินออกไปทางชายหาด 

"อิ่มละ ขอตัวก่อนนะ" พี่หมอพีค 

"เดี๋ยว มึงจะรีบไปไหน" พี่เสือยังพูดไม่ทันจบ พี่หมอพัคก็วิ่งออกไปด้วยความเร็วเเสง 

"เห้อออ พึ่งพูดกับกูอยู่เเปบๆ ว่าจะปล่อยไป กูว่าเเล้วไม่มีทางทำได้"พี่เสือถอนหายใจ

"ผมอิ่มเเล้วขอตัวนะครับ"พี่บีม

"มึงจะไปไหนใอ้บีมไม่เล่นน้ำเป็นเพื่อนกูหรอ"พี่คราม

"ไปอ่านหนังสือใต้ร่มไม้ตรงนู้นนะ เล่นนำให้เเดดมันจางกว่านี้หน่อยนะ"พี่บีมพูดเสร็จก็เดินออกไป 

"เห๊ย กูอิ่มละขอตัวก่อน" พี่เสือกำลังวิ่งออกไป เเต่พี่คิงรั้งเเขนเอาไว้

"มึงจะรีบไปไหนว่ะ" พี่คิง 

"อยากกินมะพร้าว กูขอตัวไปปีนก่อน"พี่เสือพูดเสร็จก็วิ่งออกไป

"อะไรของมัน อยากกินมะพร้าวก้บอกเเม่ครัวสิ มันจะไปปีนเองทำไม"พี่คิง 

"ก็เพราะต้นมะพร้าวตรงนั้น มีพี่บีมอยู่ไงละครับ" ใช่เเล้วครับใต้ร่มไม้ที่พี่บอลไปอ่านหนังสือก็ใต้ต้นมะพร้าวนี้ละ 

"อ่อเเบบนี้นี่เอง เเล้วมาด่าใอ้หมอ ไม่ต่างกันเลยใอ้สองตัวนี้ ตอนทำไม่คิด เฮ้อออ"พี่คิงพูดเสร็จก็นั่งลง จากนั้นทุกคนก็เริ่มทานอาหารกันต่อ ตอนนี้เหลือกันสามคู่เลยพลัดกันสวีทหวานเเข่งกัน รัวๆ 


ทอล์ค 

ตอนหน้ามาดูกันว่าคู่ไหนจะง้อกันสำเร็จบ้าง ทีมใครบ้างค่ะ อิอิ 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 90 ครั้ง

727 ความคิดเห็น

  1. #444 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 14:47
    โอ้ยพี่สิงมีความแกล้งเมีย
    #444
    0
  2. #395 Pang_KN1234 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 22:59
    <p>พี่สิงเป็นผู้ชายห้าห.คือ หึง หวง โหด ห่าม แล้วก็หื่ย</p>
    #395
    0
  3. #215 Siri16 (@Siri16) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 23:29
    ไรท์ ตัวละคน ชื่อบีมไม่ใช่หรอ บาสมาจากไหน หนูงง 55555
    #215
    2
    • #215-1 Siri16 (@Siri16) (จากตอนที่ 27)
      28 ธันวาคม 2560 / 23:32
      บอลด้วยนะไรท์ จริงๆต้องเป็นบอสไม่ใช่หรอ หนูสับสน
      #215-1
    • #215-2 milajan (@milajan) (จากตอนที่ 27)
      28 ธันวาคม 2560 / 23:38
      บอลคือบีมค่ะ บาสคือบอส ไรท์รั่วจะรีบเเก้ไขให้คะ ขอบคุณคะ
      #215-2
  4. #214 Kim2547 (@Kim2547) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 22:12
    หนุกจังเลยขอหนุกๆอีกน่ะไรท์
    #214
    0