END คุณหนูเอาเเต่ใจ กับ นายใสซื่อ SS 1-SS 2

ตอนที่ 24 : ตอนที่ยี่สิบสาม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,908
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    17 พ.ค. 61

สิงโตพาท

ผมมองนาฬิกาตอนนี้เวลา  21.00 ผมนั่งอยู่ในผับชื่อดัง ดับเพื่อนรักที่เอาเเต่กระดกเหล้าทุกๆนาที ปกติเเล้วบีมจะเป็นคนที่คออ่อนที่สุดในกลุ่ม เพราะฉะนั้นเวลาที่ดื่ม มันจะเป็นคนที่ดื่มน้อยที่สุด เเต่วันนี้ดูไม่จะไม่เป็นเเบบนั้น 

"เห๊ย พอก่อนใอ้บีมคนอื่นยังไม่ทันมาเลย มึงจะเมาก่อนอยู่เเล้วเนี่ย" ผมเเย่งเเก้วในมือของบีมมาถือเอาไว้ 

"เอามาใอ้ ฉิงง กูอยากมาววว"ตอนนี้บีมหน้าเเดงไปหมด น้ำเสียงการออกคำก็เริ่มเปลี่ยน 

"ไม่กูไม่คืนมึงช่วยควบคุมตัวเองให้ได้มากกว่านี้หน่อยได้ไหมว่ะ กูไม่รู้หรอกนะว่ามึงเครียดเรื่องอะไร เพราะมึงไม่ยอมบอกกู"ผม 

"มึงเเม้งขัดใจกู"บีมพูดเสร็จก็นั่งพิงกับโซฟากอดอก งอนก็งอนไป เเต่ผมจะไม่ยอมใจอ่อนกับมันเด็ดขาด ผมไม่ชอบเวลาเพื่อนทำตัวไม่เป็นผู้เป็นคนเเบบนี้  ผมดื่มเหล้าในเเก้วของบีม พวกเราสนิทกันพอที่จะไม่ต้องถือตัว เเล้วสมาชิกใหม่ก็เดินเข้ามาเเต่ที่ทำผมเเปลกใจคือผู้ชายอีกคน ที่ไม่ควรมาอยู่ที่นี้ 

"ใอ้ครามมึงชวนพี่หมอพีคมาด้วยหรอ" ผมลุกขึ้นยืน 

"เออ กูชวนพี่มันมาเองล่ะ"คราม 

"เเต่มึงก็รู้เรื่องทั้งหมดเเล้วนิ ว่าพี่หมอทำอะไรใอ้บอส" ผม 

"สิงก็โกรธพี่หรอ" พี่หมอพีค 

"เปล่าพี่มันไม่ใช่เเบบนั้น ผมหมายถึงว่าเดี๋ยวใอ้บอสมันก็ต้องมาที่นี้ด้วย  ผมกลัวว่ามันจะเกิดเรื่องนะ ใอ้บอสเองก็เป็นคนอารมณ์ร้อน มึงก็รู้ดีนิใอ้คราม" ผม 

"อืม กูรู้ เเต่มันก็ดีกว่าไม่ใช่หรอว่ะ ถ้าเราเปิดโอกาสให้สองคนนี้คุยกัน อีกอย่างอีก 3 วัน เราก็ต้องไป เที่ยวที่ทะเลพรอ้มกัน ตามที่วางเเผนไว้วันที่พวกเราเรียนจบ ถ้ามีปัญหากันเเบบนี้กูกลัวว่าจะมีใครคนใดคนหนึ่งไม่ไป กไม่อยากให้เป็นเเบบนั้นว่ะ เพราะหลังจากนี้ทุกคนต้องไป ดำเนินชีวิตของตัวเอง คงไม่ได้มีโอกาสง่ายๆเเบบนี้อีกเเล้ว" คราม 

"ถ้าครามห่วงเรื่องนั้น จริงๆเเล้วพี่ไม่ไปก็ได้นะ พี่อยากให้พวกเราไปเที่ยวกัน"พี่หมอ 

"ได้ไงละพี่  รีสอร์ทที่จะไปพี่ก็เป็นคนจอง จัดการทุกอย่างหมดเเล้ว ยังไงพี่ก็ต้องไปด้วย"คราม 

"อย่างที่ครามบอกนั้นละพี่  ยังไงเเล้วพี่ก็ต้องไปด้วย ส่วนเรื่องใอ้บอสมาถึงขั้นนี้เเล้วเดี๋ยวผมจะช่วยคุยด้วยก็เเล้วกัน ไปนั่งกันก่อน ยืนคุยเมื่อย" ผมพูดเสร็จก็มานั่งที่เดิม  ครามกับพี่หมอนั่งด้วยกัน 

"อ่าว เเล้วทำไมใอ้บีมสภาพเป็นเเบบนี้ละ" คราม 

"ไม่แปลกใจหรอกที่มันอยู่สภาพนี้ ตั้งเเต่เข้ามานั่ง กระดกไม่หยุด ทั้งๆที่ตัวเองก็คออ่อนนะ เเต่มันหลับไปได้ก็ดี" ผมมองบีมที่รับคาเก้าอี้ไปเเล้ว 

"เออ สิงเเล้วคริสเป็นไงบ้าง พี่ไม่ได้เจอเลยตั้งเเต่วันนั้น" พี่หมอ 

"อืม สบายดีครับ เเต่พักนี้จะขี้หงุดหงิดง่ายหน่อย" ผมพูดเสร็จก็หยิบเเก้วของตัวเองขึ้นมาจิบ 

"คนท้องก็เเบบนี้ละนะ อารมณ์เเปรปรวนง่าย เราก็อย่าทำอะไรให้คริสหงุดหงิดสิ หรือน้อยใจ เวลาเครียดมันจะมีผลต่อเด็กในท้องนะ" พี่หมอ 

"ครับ เออพี่หมอ เเล้วคิดไว้รึยังว่าจะเริ่มยังไง" ผม  พี่หมอกำลังดื่มเหล้าในเเก้วของตัวเอง พี่หมอวางเเก้วลงเเล้วถอนหายใจ 

"พี่หมอยังคิดไม่ออกหรอก  กูคิดว่าเดี๋ยวสถานการณ์มันก็คงพาไปเองละ" คราม 

"เออ" ผมตอบเเค่นี้ก็กดโทรศัพท์ขึ้นมา ไลน์ หา เมียสุดที่รัก

                                                                           Singto
                                                                           ทำอะไรครับที่รัก จะนอนรึยัง 
Krist
ยังครับ เล่นเกมส์กับ อาร์มเเล้วก็คิมอยู่
                                                                           Singto
                                                                          งั้นหรอครับ เล่นเกมส์อะไรละ
Krist
เล่นซูโม่กันครับ เเต่คิมเหวี่ยงผมเเรงไปหน่อยได้หนึ่งแผล

............  "ห๊ะ!!!"ผมรีบกดโทรศัพท์ สายตรงไปที่ เมียสุดที่รักทันทีที่เห็นข้อความสุดท้าย คริสมีแผล

[ฮัลโหลครับสามี]คริส 

"เล่นบ้าอะไรอะคริส เราท้องอยู่นะทำตัวเป็นเด็กๆไปได้ เห็นไหมได้เเผลเลย พี่ไม่โอเคเลยเดี๋ยวพี่จะไปรับเรากลับเดี๋ยวนี้" ผมเตรียมจะลุกขึ้น  ท่ามกลางความงงของ พี่หมอ คราม เเละเสียงกรนของบีม 

[ใจเย็นก่อนพี่สิงผมเเค่พูดเล่นๆ จริงๆเเล้วผมนอนดูหนังกันอยู่ครับ]คริส 

"เราทำเเบบนี้ทำไมคริส หรือเราจะลองใจพี่อีกรึไงว่าพี่เป็นห่วงรึเปล่า พี่บอกได้เลยว่ามันสำเร็จ พี่เป็นห่วงเราจนจะคลั่งเเล้ว ที่รู้ว่าเราเจ็บตัว"ผม 

[เปล่าครับ ผมเเค่อยากได้ยินเสียงพี่ก่อนนอน]คริส 

"ถ้าเราอยากได้ยินเสียงบอกพี่ดีๆพี่ก็รีบโทรเเล้วครับ"ผมนั่งลงที่เดิม

[ขอโทษครับที่ทำให้พี่ต้องเป็นห่วงอีกเเล้ว]คริส 

"ไม่เป็นไร เเล้วนี้ดูหนังใกล้จบกันรึยัง"ผม

[ใกล้เเล้วครับ เดี๋ยวหนังจบก็ว่าจะนอนเลยครับ]คริส 

"งั้นฝันดีนะครับ พรุ่งนี้พี่จะไปรับนะครับ"ผม 

[ฝันดีครับ รักนะครับ]คริส

"ครับ พี่ก็รักคริสครับ รักมากที่สุด บายๆครับ" ตอนนี้ผมสามารถพูดคำว่ารักกับคริสได้เเล้ว ผมไม่จำเป็นต้องตั้งคำถามกับตัวเองเเล้วว่าผมได้รักคริสรึเปล่า เพราะตอนนี้ผมรู้หัวใจตัวเองเเล้ว ว่าสิ่งที่ผมต้องการมาตลอดคือคริส ผมเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า 

"พักนี้มึงกับคริสนี้ดูหวานกันจังเลยนะ"คราม 

"ก็เออสิว่ะ คนเป็นผัวเมียกัน ว่าเเต่มึงไม่โทรหาอาร์มบ้างรึไง" ผม 

"รายนั้นไม่ต้องหรอก กูไลน์บอกฝันดีละ มึงรู็ไหมว่าน้องมันตอบมาว่าอะไร"คราม

"ว่า..."ผมกับพี่หมอจ้องที่หน้าคราม 

"เออ..... มันตอบมาเเค่นี้ ไม่มีเเบบว่า ฝันดีครับ รักนะครับ มันไม่อ่อนหวานเหมือนคริส"ครามพูดเสร็จก็เอาเเก้วเหล้าขึ้นมากระดกอึกใหญ่   ในขณะที่พวกผมกำลังสนทนากันก็มีสมาชิกอีกคนในกลุ่มเดินเข้ามา 

"โทษทีว่ะกูมาช้า......"บอสหยุดสิ่งที่จะพูดต่อจากนี้ เพราะเห็นอีกคนที่นั่งอยู่ข้างๆคราม พี่หมอสบตากับบอสอย่างไม่ละสายตา 

"มาช้าก็ดีกว่าไม่มา นั่งก่อนสิว่ะ"คราม

"อืม เเต่กูไม่ได้มาคนเดียวนะ มากับเเฟน"บอส

"เเฟน....?"พวกผมสามคนพูดออกมาพร้อมกัน  เเล้วก็มีผู้หญิงเดินมาทาง บอสคนที่เราคุ้นหน้ากันดี เพื่อนสนิทเมียผม 

"รอนานไหมป่ะพี่บอส" เค้ก 

"ไม่นานครับพี่ก็พึ่งมาถึง"บอส 

"นี้เค้กเป็นเเฟนบอสงั้นหรอ ตั้งเเต่ตอนไหนว่ะ"คราม 

"กูคุยๆกับน้องมาได้สามวันละ เเต่ยังไม่ใช่เเฟนหรอก น้องยังไม่ได้ตกลง เเต่ที่กูเเนะนำว่าเเฟนกูพูดเพื่ออนาคต" บอส ผมเห็นพี่หมอเเอบกลืนน้ำลาย เเละสายตาที่หมองเศร้า 

"นั่งคุยกันดีกว่า ยืนคุยเดี๋ยวจะเมื่อย"ผมพูดเสร็จผมก็ย้ายไปนั่งข้างๆบีม ที่นอนคอหักอยู่ เค้กนั่งข้างๆบอส 

"บอสพี่มีเรื่องอยากคุยด้วย"พี่หมอพีคต้องกล้าเเค่ไหนถึงพูดออกมา เพราะบอสดูเเล้วไม่ใยดีหรือสนใจพี่พีคเลย 

"มีอะไรก็พูดมาตรงนี้เลยครับ" บอส 

"ไม่ได้ นายก็รู้ว่าทำไมถึงพูดตอนนี้ไม่ได้" พี่หมอพีคพูดพร้อมหันไปทางเค้ก บอสเองก็คงนึกขึ้นได้ว่าเรื่องนี้ คงไม่ดีถ้าจะให้คนอื่นรู้ 

"ไปครับ" บอสลุกขึ้นเเล้วหันมาบอกให้พี่หมอพีคเดินตามไป พี่หมอเดินตามบอสไป บอสไม่ได้บอกเค้กว่าจะไปไหน เเต่ผมเห็นเค้กเเอบมีหน้าเศร้า เป็นใครก็คงเศร้าละ ที่คนที่ตัวเองกำลังคุยๆอยู่ มีความลับเเบบนี้ 

หมอพีค 

ผมเดินตามบอสออกมาหน้าร้าน ตอนเเรกผมว่าผมจะขอโทษ เเล้วจะเริ่มจีบบอสอย่างจริงจัง เเต่มันคงเป็นไปไม่ได้เเล้ว ในเมื่อบอสก็ยังมีเค้าคนนั้นอยู่ 

"พี่มีอะไรก็รีบว่ามาครับ" บอส 

"คือพี่อยากขอโทษเราเรื่องวันนั้น" ผม 

"ครับ เเค่นี้ใช่ไหมครับ ผมไม่ได้เก็บมาคิดให้มันรกสมองหรอกนะครับ"บอส พูดเสร็จก็จะเดินออกไปเเต่ผมรั้งเเขนเอาไว้ 

"คุยกันก่อนได้ไหม อย่าเดินหนีกันเเบบนี้ดิ" ผม 

"ผมไม่มีอะไรต้องคุยกับพี่ครับ ขอละอย่าทำอะไรให้มันเเย่ไปกว่านี้ เเค่ตอนนี้เราเป็นเเค่คนรู้จักกันก็พอเเล้วครับ หรือ อยากให้ผมเกลียดพี่" บอส 

"เเล้วมันต่างจากตอนนี้ยังไง สายตาบอสรังเกลียดพี่ บอสเดินหนี เเค่คนรู้จักงั้นหรอ พี่ไม่อยากเป็น" ผม 

"ถ้างั้นก็ไม่ต้องเป็นอะไรทั้งนั้นละครับ ผมคงให้พี่มากกว่านี้ไม่ได้ ปล่อย"บอสพูดเสร็จก็สะบัดเเขนของตัวเองหลุดจากมือผม ผมมองเเผ่นหลังบอสที่เดินเข้าไป ผมจะไปยังไงต่อตอนเเรกมันก็ยากอยู่เเล้ว ยิ่งตอนนี้มีใครอีกคนมันยิ่งยากขึ้นไปอีก......

สิงโตพาท 

ผมกับครามจ้องหน้ากัน เเล้วก็ถอนหายใจกันออกมาเบาๆ พี่หมอกับใอ้บอสคงจะไม่ต่อยกันหรอกนะ 

"พี่ๆมีอะไรรึเปล่าค่ะ ดูสีหน้าเคร่งเครียดกันจัง" เค้ก 

"อ่อ เปล่าหรอกจ๊ะ ไม่มีอะไรหรอก ว่าเเต่พวกอาร์มรู้ไหมว่าเค้กกำลังคุยกับใอ้บอส"คราม

"ยังเลยค่ะ พอดียังไม่ได้เจอกันเลยอะคะ ไม่อยากคุยทางโทรศัพท์ เพราะทุกครั้งที่เค้กจะคบกับใคร ทุกคนจะช่วยกันสเเกนตลอด" เค้ก 

"งั้นหรอ พี่ก็ว่าไม่เคบเห็นอาร์มพูดให้ฟัง เเต่รายนั้นถึงรู้ก็ไม่พูดให้พี่ฟังหรอก "ครามพูดเสร็จก็หยิบเเก้วเหล้าขึ้นมากระดก  

"กี่โมงเเล้วว่ะ"อยู่ๆใอ้คนที่หลับไปตั้งเเต่สามทุ่มก็ลุกขึ้นมานั่ง  พูดออกมาด้วยน้ำเสียงงัวเงีย 

"มึงไม่นอนถึงเช้าเลยละ 5 ทุ่มเเล้ว" คราม 

"โทษทีว่ะ พอดีกูดื่มไปเยอะ ก็เลยง่วง"บีม 

"อย่าไปว่ามันเลยใอ้ครามก็ยังดีกว่ามันเมา อ้วกเลี่ยลาด เมาก็หลับๆไป"ผม 

"อ่าว เค้กมาได้ไงอะ"บีม หันไปทางเค้ก 

"มากับกูเองละ  พอดีกูคุยๆกับเค้กอยู่  มึงไม่ว่าอะไรใช่ไหมที่กูพาน้องมาด้วย"บอสเดินเข้ามานั่งลงข้างๆเค้ก  พี่หมอก็เดินกลับมานั่งข้างๆครามเหมือนเดิม 

"ไม่ว่าอะไรหรอก พี่หมอสวัสดีครับ" บีมไม่ลืมที่จะหันไปสวัสดีพี่หมอ 

"อืม"พี่หมอรับไหว้เเล้วก็ตอบเเค่นี้น้ำเสียงดูไม่ค่อยสู้ดีเลย ใอ้บอสคงพูดเเทงใจดำเเน่ๆ ตอนเเรกบีมก็ งงๆ ว่าพี่หมอเป็นอะไร เเต่คงนึกขึ้นได้ ว่าพี่หมอมีเรื่องกับบอส 

"เออทุกคนว่าจะคุยเรื่องที่จะไปเที่ยวกันอะ ใครไปกับใครบ้าง  นั่งไปด้วยกันก็ได้ไม่ต้องเอารถไปทุกคนหรอก" ครามคงเห็น บรรยากาศไม่ค่อยดีเลยชวนเปลี่ยนเรื่อง 

"กูไปกับคริส เเล้วก็คิมกับพี่คิง" ผมคุยกับพี่คิงก่อนหน้านี้เเล้วว่าจะไปพร้อมกัน วันนั้นพี่คิงกับคิมจะมานอนที่บ้านของผมกับคริส ที่พี่คิงไม่ขับไปเองเพราะก่อนไปวันหนึ่งพี่คิงมีประชุม ผมเลยอาสาขับรถ เพราะอยากให้พี่คิงได้พักผ่อน ตอบเเทนที่ดูเเลคริสดีมาตลอด 

"กูไปกับ อาร์ม เเล้วก็พี่หมอ เเล้วก็เค้ก มึงจะไปกับพร้อมพวกกูไหม ใอ้บอส"คราม 

"อืมก็คงต้องเป็นเเบบนั้นละ กูขับรถไม่เป็น"บอส 

"อืมก็ตามนี้ ใอ้บีมมึงไปกับพี่เสือใช่ไหม เห็นวันที่มึงเมาพี่เสือก็ไปส่งมึงนิ กูก็เลยคิดว่ามึงน่าจะนั่งรถไปเป็นเพื่อนพี่เสือได้" คราม  

"ไม่ กูขับรถไปเอง เเล้ววันนั้นพี่เสือไม่ได้ไปส่งกู มึงตาฝาด"บีม 

"ตาฝาดห่าอะไรว่ะ กูไม่ได้เมาถึงขนาดนั้น"คราม 

"ตาฝาดก็ฝาดสิว่ะ !!!" บีมตะโกนใส่คราม 

"บีมมึงเป็นอะไรว่ะ ทำไมต้องขึ้นเสียงใส่กูด้วย"คราม 

"กูขอโทษ กูขอตัวกลับก่อน"บีมลุกขึ้นทันทีไม่รอให้พวกผมตอบอะไร เเต่บีมจะเดินออกไปก็ถูกผู้ชายร่างใหญ่ ดันไว้ก่อน 

เสือพาท 

ผมรีบมาที่ร้านทันทีที่ใอ้น้องชายตัวเเสบโทรบอกว่า  บีมอยู่ที่ไหน บีมหนีหน้าผมตั้งเเต่คืนนั้น คืนที่ผมไม่มีวันให้อภัยตัวเอง  ผมเดินเข้ามาในร้านก็พบว่าบีมกำลังลุกออกไปพอดี ผมดันตัวบีมเอาไว้ 

"จะไปไหน" ผม  บีมค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองผม 

"พี่เสือ" บีมดูมีน้ำเสียงหวาดกลัว  

"ทำไมต้องหนีหน้า" ผม 

"ปล่อยผมนะพี่เสือ ผมจะกลับบ้าน" บีมพยายามดิ้น 

"ไม่จนกว่ามึงกับกูจะคุยกันรู้เรื่อง มึงอย่าหนีปัญหาสิว่ะ" ผม 

"ผมไม่ได้หนีปัญหา ผมหนีพี่ พี่อย่าบังคับให้ผมต้องรุนเเรงเลยนะ"บีม 

"มึงหนีกูทำไมว่ะ ถ้าเเค่เรื่องคืนนั้น ......." ผม 

ผั๊วะ!!! เสียงโดนต่อยหน้า บีมต่อยที่หน้าผมเต็มๆ 

"เเค่เรื่องคืนนั้นหรอ พี่พูดออกมาได้ไงว่ะ พูดมาได้ไง ห๊ะ !!!" บีมกระชากคอเสื้อผม 

"เห๊ยใจเย็นดิใอ้บีมนี้มันเรื่องอะไรว่ะ"สิงโต 

"พี่ว่าค่อยๆคุยกันก่อนดีกว่า ยืนคุยกันดีๆ"พีค เดินมาขับผมกับบีมออกจากกัน บีมมีสิงคอยจับเอาไว้ 

"ก็กูอยากขอโทษเเล้วนี้ไง มึงก็ให้โอกาสกูหน่อยสิว่ะ"ผม 

"ขอโทษหรอ พี่ทำกับผมขนาดนั้นพี่พูดเเค่ขอโทษงั้นหรอ"บีม 

"ผมว่ามีอะไรค่อยไปคุยกันที่บ้านไหม ตอนนี้คนเริ่มมองกันเเล้วนะ"คราม 

"ไม่ต้องหรอก คุยให้จบวันนี้เลย ต่อไปนี้พี่อย่ามายุ่งกับผมอีก เรายังเป็น เเค่คนรู้จักกันได้" บีม 

"เเต่มึงเป็นเมียกูเเล้ว มึงจะบอกว่าเป็นเเค่คนรู้จักได้ไง" ผม 

"มึงไม่มีสิทธิเรียกกูเเบบนั้น กูไม่เต็มใจ เมียงั้นหรอ ใอ้เหี๊ยยย!!!" บีมจะพุ่งหาผมเเต่สิงโตตัวใหญ่กว่า รั้งเอาไว้ได้ 

"พี่หมอฝากจ่ายเงินด้วยนะ ผมจะพาใอ้บีมกลับก่อน ยังไงเดี๋ยวผมคืนให้" สิงโต 

"ไปเถอะ เดี๋ยวพี่จัดการเอง ดูเเลกันดีๆละ"หมอ  สิงโตพาบีมออกไป   

"นั่งก่อนเสือ ใจเย็นๆ มีอะไรก็ระบายออกมา" หมอให้ผมนั่งลง ผมนั่งลงเเทนทีใอ้สิง 

"งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ ต้องไปส่งเค้กด้วย สวัสดีครับพี่เสือ เจอกันใอ้คราม"บอสพูดเสร็จก็เดินออกไป หน้าเเปลกที่ครั้งนี้มันไม่ไหว้หมอ เเต่ตอนนี้ผมมีเรื่องอื่นให้น่าสนใจกว่า 

"อึก อึก อึก" ผมหยิบขวดเหล้าขึ้นมากระดกทั้งขวด 

"ค่อยๆ ดิพี่เสือ ทำไมพี่เป็นเเบบนี้ละ ปกติพี่ไม่ทำตัวเหลวไหลเเบบนี้นิ"ครามเเย่งขวดเหล้าไปจากผม 

"เรื่องคืนนั้นมันอะไรว่ะ เสือเล่าได้ไหม"หมอ

"กูข่มขืนใอ้บีม" ผมตอบออกไปตามตรง คำตอบที่ทำเอา คราม กับ หมออ้าปากค้าง ผมเอาขวดเหล้าในมือครามมาดื่มเหมือนเดิม ผมต้องทำยังไง บีมถึงจะยอมคุยกับผมอีกครั้ง ถ้าผมไม่ได้สนใจบีมผมคงไม่ทำเเบบนั้นตั้งเเต่เเรก  ....... 


ทอล์ค  

ตอนหน้าไปทะเลเเล้วนะ วุ่นวายเเน่ๆเเบบนี้ อิอิ 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

727 ความคิดเห็น

  1. #441 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 14:18
    โอ้ยพี่เสือมีนิสัยเหมือนสิงโตนะเนี่ย
    #441
    0
  2. #204 Paengsp_Peraya (@Paengsp) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 10:09
    รีบๆๆมาต่อน้าา
    #204
    0
  3. #201 0831951655 (@0831951655) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 20:38
    ขอพี่หมอกับบอสนะไปทะเลต้องดีกันนะค่ะ
    #201
    0
  4. #200 Kim2547 (@Kim2547) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2560 / 20:04
    ค้างเหมือนกันข่มขืน ........ รับประทานจุดวนไป เเต่ก็ดีมีหลายคู่
    เเต่เค้กไม่เอาได้ป่ะ ให้เค้กเจอคนที่ดีกว่า เรื่องนี้ผู้ชายเค้ากินกันเอง555555
    #200
    0