END คุณหนูเอาเเต่ใจ กับ นายใสซื่อ SS 1-SS 2

ตอนที่ 13 : ตอนที่สิบสอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,266
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 127 ครั้ง
    17 พ.ค. 61

ผมเริ่มรู้สึกตัว อยู่บนเตียงนุ่มๆ ค่อยๆลืมตามอง ก็พบกับเพดานห้องที่เริ่มจะคุ้นเคย  ผมค่อยๆขยับตัวบนที่นอน ยังรู้สึกปวดแผลอยู่บ้าง ผมขยับตัวหันข้างไปทางปะตูห้อง 

"เห๊ย!!!" ผมตะโกนออกมา เเล้วรีบหลับตาต่อเเกล้งทำเป็นหลับ ถึงจะไม่ทันเเล้ว เเต่ก็ไม่อยากโดนดุ เพราะพี่คิงคือคนที่นั่งอยู่ข้างๆเตียงผม เเล้วจ้องหน้าผม ไม่รู้จ้องเเบบนี้มานานเเค่ไหน ผมจำสิ่งที่ทำล่าสุดได้ผมไม่เป็นห่วงตัวเองอีกเเล้ว 

"ลุกขึ้นมาคุยกับพี่เลย น้องทำพี่โกรธมากเลยนะ" พี่คิงเอามือมาจิ้มที่หน้าผากผม  ผมค่อยๆลืมตาขึ้น 

"มอนิ่งครับพี่คิง หอมเเก้มหน่อย" ผมเอื้อมมือไปโน้มคอพี่คิงลงมา

"นี้เเหนะ"พี่คิงดีดเข้าที่หน้าผากผม 

"โอ๊ย !! พี่น้องเจ็บนะ งอนเเล้ว ไม่คุยด้วยเเล้ว ชิ" ผมเเกล้งสะบัดหน้าหนีพี่คิง 

"หันหน้ามาเลยนะ ไม่ต้องมาเเกล้งงอนพี่เลยนะ พี่รู้ว่าเราจะเปลี่ยนเรื่อง ทำอะไรไว้ ต้องรับผลของมันนะ" พี่คิง ผมค่อยๆ หันหน้าไปสบตาพี่คิง  เเววตาพี่คิงเต็มไปด้วยความผิดหวัง เเละความเป็นห่วง 

"ผมขอโทษครับพี่คิง" ผมกล้มหน้าลง น้ำตาผมเริ่มคลอ ผมรู้ว่าผมทำผิดกับคนที่รักผมมากเเค่ไหน 

"เงยหน้าขึ้นมองพี่ ที่พี่ดุเพราะพี่รักเรา เเละตอนนี้เราไม่ได้ตัวคนเดียวเเล้วนะ เรามีลูกในท้อง ลูกที่รอวันลืมตาดูโลก น้องจะทำอะไร น้องต้องคิดถึงลูกให้มากๆนะ"พี่คิงเอื้อมมือมาลูบที่ท้องผม 

"ครับ ต่อไปผมจะคิดถึงลูกให้มากๆครับ ผมจะไม่ทำอะไรที่เกินตัวอีกเเล้วถ้าไม่จำเป็น"ผม

"ดีเเล้วละ พี่เองก็อยากเจอหน้าหลานไวๆ นี้พี่ให้ช่างออกเเบบห้องของลูกเราให้เเล้วนะ ไว้ช่างเอาเเบบมาให้เลือก พี่จะเอามาให้น้องดูด้วยนะ" พี่คิง 

"พี่ไม่ค่อยจะเห่อหลานเลยนะครับ อีกอย่างต้องรอให้ผลอัลตราซาวด์ออกก่อนนะครับ ว่าลูกผมเป็น ผู้หญิงหรือผู้ชาย จะได้เลือกเเบบห้องที่เหมาะกับเค้า"ผมพูดพร้อมเอามือลูบที่ท้องเเล้วก็ยิ้มกว้างออกมา ผมดีใจที่ทุกคนในครอบครัวของผม รักลูกของผม ทั้งที่เด็กคนนี้ไม่ได้เกิดมาจากความรัก เเต่เกิดมาจากความชั่วร้ายของพี่สิงโต  เเต่ผมจะรักเค้าให้เท่าชีวิตของผม 

"พ่อกับเเม่จะเข้ามาเยี่ยมเราตอนเย็นๆนะ พอดีพวกท่านติดธุระด่วน ท่านจะ cancle เลยละ เเต่พี่ห้ามไว้ พอดีพี่ว่างก็เลยเข้ามาดูเราเอง"พี่คิง 

"ครับ ผมไม่รู้จะมองหน้าพ่อเเม่ยังไงเลย ผมเกือบเอาชีวิตที่เค้ามอบให้ไปทิ้งถึงสองครั้งเเล้ว" ผม 

"น้องอย่าคิดมากเลย เเต่พี่ขอ อย่าทำเเบบนี้อีก น้องอาจจะไม่ได้โชคดีเหมือน สองครั้งที่ผ่านมา ถ้าน้องเป็นอะไรไป คนทั้งบ้านคงขาดใจ น้องคือที่รักของทุกคนนะ จุ๊บ" พี่คิงเอื้อมหน้ามาจุ๊บที่หน้าผากผม ผมจุ๊บเเก้มพี่คิงกลับ ผมกับพี่คิง   พี่สิงโตกับพี่เสือ มีวิธีมอบความรักที่เเตกต่างกัน ในขณะที่ผมกำลังคุยเรื่องทั่วไป ประตูห้องก็ถูกเปิดออก โดยพี่ชายของคนที่ผมเป็นห่วงที่สุดเมื่อคืนนี้ 

"สวัสดีครับพี่เสือ"ผมยกมือไหว้พี่เสือ 

"อ่าว คริส เราตื่นเเล้วหรอ เมื่อกี่ก่อนพี่ลงไปซื้อโจ๊กให้เรากับใอ้สิงยังหลับอยู่เลย" พี่เสือ เเต่ผมมาสะดุด ที่ชื่อใครสักคน 

"พี่สิงนอนอยู่ห้องข้างๆหรอครับ" ผม 

"เปล่า" พี่เสือ ผมค่อยสบายใจหน่อย ถ้าพี่สิงนอนอยู่ห้องข้างๆ พี่คิงคงเดินไปกระทืบเเน่ๆ  ผมหายใจออกอย่างเเรง โล่งขึ้นมาหน่อย เเต่ก็ต้องมาดับวูบเพราะ ประโยคสุดท้ายของพี่เสือ 

"มันก็นอนอยู่ในห้อง ข้างๆเราไง" พี่เสือ 

พรึบบบบบบ พี่เสือเปิดผ้าม่านออก พี่สิงนอนให้น้ำเกลืออยู่ข้างๆผมจริง ลอยเเผลเต็มหน้า เเต่ก็ไม่สามรถปิดบังความหล่อได้ ผมรีบดึงตัวพี่คิงมากอดเอาไว้ 

"พี่เสือรีบพาพี่สิงออกไปเร็ว ผมจับตัวพี่คิงเอาไว้เเล้ว" ผมตะโกนบอกพี่เสือ ปล่อยไว้นานพี่สิงโดนกระทืบคาเตียงคนไข้เเน่ๆ 

"คริส ทำอะไร ปล่อยนะพี่อึดอัด" พี่คิงไม่ได้ สะบัดหรืออะไร ทั้งที่ทำได้สบายๆ เเต่เพราะผมท้องอยู่ พี่คิงถึงไม่กล้าใช้กำลัง 

"ปล่อยใอคิงเถอะคริส ไม่เป็นอะไรหรอก เเม่คริสเป็นคนอนุญาติเองละ"พี่เสือ 

ผมค่อยๆปล่อยพี่คิงออกจากอ้อมกอด พี่คิงกลับไปยืนที่เดิมเเล้วจ้องหน้าผม ผมเอามือขึ้นมาเกาหัวเเก้เขิน 

"ทำไมพี่คิง มองหน้าน้องเเบบนั้นละครับ แฮร่ๆ"ผมพูดขึ้น 

"น้องเป็นห่วงมันขนาดนั้นเลยหรอ  มันยิ่งทำให้พี่หมั้นไส้มันนะรู้ไหม คนเเบบมันมีอะไรให้น่าหลง หรือน้องติดใจลีลามัน ห๊ะ!!" พี่คิง 

"บ้าหรอพี่ ผมจะติดใจลีลาได้ไง ตอนนั้นผมไม่ได้เต็มใจ ผมไม่รู้สึกอะไรหรอกนอกจากเจ็บจนเลือด....." ผมรีบเอามือปิดปากตัวเองทันที ให้พี่คิงรู้ไม่ได้ว่าพี่สิงรุนเเรงกับผมจนเลือดไหล 

"น้องพูดว่าอะไรนะเลือดหรอ เออ...พี่ลืมได้ไง ครั้งเเรกของน้อง ต้องเลือดไหลสินะ คิมก็เป็น เเต่พี่ทะนุถนอมคิมไม่เจ็บมาก เเต่ใอสิงมันคงไม่ระวัง พูดเเล้วเเม่ง กระทืบเลยดีมะ!!!" พี่คิงทำท่าเดินตรงไปที่เตียงพี่สิง พี่สิงยังหลับสนิทอยู่ 

พรึบบบบบ ผมลุกจากเตียงด้วยความเร็ว เเต่ดันสะดุดขาตัวเองตอนก้าวขาลงจากเตียง ซวยเเล้ว กระเเทกเเน่ๆ 

ฟรึบบบบบ ผมตกลงใส่อะไรบางอย่างนุ่มๆ อุ่นๆ เเละมันก็ร้องได้ 

"โอ๊ยยยยย !!!!" พี่สิงโตคือคนที่ลุกขึ้นมารับผมเอาไว้ หน้าผมซบอยู่กับอกของพี่สิงโต เเล้วพี่มันร้องอะไรวะ หรือผมตัวหนัก เสียมารยาท  น่าจะเก็บอาการหน่อย 

"น้อง เป็นอะไรรึเปล่า พี่พึ่งพูดไปเองนะว่าให้รังวัง ไม่ทันไรก็วู่วามละ" พี่คิงเดินมาข้างๆผม ผมพลักตัวออกจากพี่สิง ผมมองหน้าพี่สิงใกล้ๆเป็นครั้งเเรกพี่สิงเหมือนเจ็บอะไรบางอย่าง 

"ใอสิง!!!!" อยู่ๆพี่เสือก็วิ่งเข้ามาเเล้วจับที่มือพี่สิง ผมมองตามลงไป มือพี่สิงมีผ้าพันเเผลอยู่เเล้วตอนนี้มันก็เริ่มมีเลือดไหลออกมา 

"พี่สิง" ผมเรียกชื่อพี่สิงออกมาเเบบเเผ่วเบา เพราะพี่สิงรับผมเอาไว้ เเล้วเอามือข้างที่พันเเผลวางไว้ตรงขอบเหล็กที่ท้องผมควรจะกระเเทก เนื่องจากผ้มล้มลงมาเต็มเเรง ก็เลยทับมือพี่สิงอย่างเเรง จนมันกระเเทกกับของเหล็ก 

"ไม่ต้องมาเสียงอ่อนเลย มึงทำอะไรไม่ระวังว่ะ ลูกกูต้องได้ลืมตาดูโลกนะ"คำพูดในเเบบฉบับของพี่สิงที่ดูก้าวร้าว เเต่ทำไมครั้งนี้กับเป็นความรู้สึกที่เเตกต่างออกไป ทำไมผมฟังเเล้วรู้สึกดีใจ 

"ก็ผม ผมกลัวว่าพี่คิงจะกระทืบพี่" ผมตอบออกไปเเบบไม่สุดเสียง 

"พอเลย ต่อไปห่วงตัวเองก่อน กูดูเเลตัวเองได้ ไม่ต้องเสือกเลยนะ" พี่สิงก็ยังเป็นพี่สิง ใช้คำพูดรุนเเรงเหมือนเดิมเเละผมก็ยังเป็นผม งอนสิครับ คนอุส่าหวังดี ผมลงมานั่งลงบนเตียงเเล้วทำหน้าบึ้ง 

"ให้กูกดออดเรียกหมอไหมวะ ดูท่าทางเลือดมันจะไหลเยอะว่ะ"พี่คิง พี่เสือพยักหน้าพี่คิงจึงเดินมากดออดที่หัวเตียงผม ผมนั่งอยู่บนเตียงไม่สนใจใคร พี่สิงก็ไม่ง้อผมด้วย คอยดูเถอะถ้าพ่อมาจะให้ย้ายไปนอนห้องอื่น ไม่นานคุณหมอก็เดินเข้ามา เเต่หมอคนนี้ ไม่ใช่พ่อพี่คราม วัยรุ่นอายุราวๆ 27 ผมดำ หน้าตาหล่อเหลา เดินตรงไปที่เตียงของพี่สิง

"หมอขอดูเเผลหน่อยครับ" พี่สิงโตยื่นมือให้หมอดู  คุณหมอยืนมองเเผลพี่สิงโตสักพัก 

"เดี๋ยวหมอทำแผลให้ใหม่นะครับ เเต่หมออยากรู้ก่อนว่า ไปทำอะไรมา นอนอยู่บนเตียงเฉยๆเเผลไม่น่าจะเปิดกว้างได้นะครับ หมอต้องรู้นะครับจะได้ เตือนว่าควรหรือไม่ควร"คุณหมอ 

"หมอเชื่อไหมครับว่าในห้องนี้ มีหมู หน้าเหมือนเต่า ตัวใหญ่มากด้วย เเล้วก็ซุ่มซ่าม เดินไม่ระวังจนล้มทับผม ผมก็เลยต้องป้องกันตัวเอง รับหมูตัวไหนไว้ เนื่องจากน้ำหนักเยอะมากกกกกกกกก เเผลของผมก็เลยเปิดครับ" พี่สิงโตพูดพร้อมหันมาทางผม ด้วยสีหน้าที่เข้าใจง่ายสุด คือกวนตีน ผมสะบัดหน้าหนี 

"ยังงั้นหรอครับ หมูอยู่ไหนละ พอดีหมอชอบทานหมูครับ" ผมไม่รู้ว่าประโยคมันรุนเเรงตรงไหนพี่สิงถึงได้มีสีหน้าไม่พอใจ ทั้งที่เมื่อกี่ยัง ทะเล้นอยู่เลย 

"ว่าเเต่คนไข้เตียงข้างๆ ตั้งครรภ์อยู่ไม่ใช่หรอครับ ทำหน้าเเบบนั้นกำลังหงุดหงิดสินะ มันไม่ดีต่อสุขภาพทารกในท้องนะครับ" คุณหมอพูดขึ้นในขณะที่มือก็ทำแผลให้พี่สิงโตอยู่ 

"พ่อดีที่ทำหน้าเศร้า เพราะพ่อเด็กตายนะครับ" ผมพูดพร้อมหันไปทางพี่สิง พี่สิงชี้หน้าผม 

"งั้นหรอครับ รับสมัครพ่อใหม่ ไหม หมอเป็นคนรักเด็กนะ" คุณหมอล้างแผลให้พี่สิงโตเสร็จก็เดินมาทางผม 

"งั้นลงใบสมัครเลยไหมครับ เพื่อไม่เสียเวลา" ผมสบตากับคุณหมอ  คุณหมอใช้นิ้วทำปูไต่ที่ขอบเตียงผม จวนจะถึงเเขนผมอยู่เเล้วก็ถูกใครสักคน ขัดจังหวะสะก่อน ผมเเอบเห็นพี่สิง ถอนลมหายใจอย่างเเรง 

"หยุดรวนรวมคนไข้ได้เเล้วนะครับ พี่หมอพีค"พี่ครามเดินเข้ามาดึงชายเสื้อคุณหมอให้ออกห่างจากตัวผม 

"นิดหน่อยเองไม่น่ามาขัดจังหวะพี่เลยนะ คนไข้น่ารัก ถูกสเป็ค เเถมสามีก็ดันตายสะอีก พี่คิดว่าน่าจะเป็นโอกาสของพี่ ที่จะเจอรักเเท้" พี่หมอพีคอะไรนี้โคตรจะน้ำเน่าเลยอะ 

"อ่าว ใอ้สิงมึงตายเเล้วหรอ"พี่ครามหันไปถามพี่สิง 

"เออ เห็นคริสว่างั้นอะ กูคงตายเเล้วจริงๆละ เพราะเมื่อกี่กูโคตรไร้ตัวตน" พี่สิงทำหน้าน้อยใจนี้น้อยใจที่ผมพูดเเบบนั้นจริงๆหรอ 

"พอเลยใอสิง มึงเลิกเเสดงเลย จะทำให้คริสรู้สึกผิดรึไง กูรู้ว่าคนอย่างมึงไม่เก็บเรื่องเล็กๆน้อยๆเเบบนี้มาคิดหรอกนะ" พี่เสือ 

"อ่าว สรุปสองคนนี้เป็นเเฟนกันหรอครับ" พี่หมอพีค 

"เปล่าครับ  ยังไม่ใช่" ผมตอบออกไป มันผิดตรงไหน พี่สิงไม่เคยขอผมคบ 

"คริสว่าไงก็ว่างั้นละครับ เราไม่ได้เป็นอะไรกัน" พี่สิง

"พอเลยทั้งสองคน จะเล่นสงคราม ประสาทกันรึไง ประชดกันไปประชดกันมา มันไม่ได้ช่วยอะไร พ่อไลน์มาบอกว่าท่านกำลังขึ้นมาหลังจากนี้สถานะ ของน้องกับสิงคงชัดเจนมากขึ้น เเล้วก็อย่าทำตัวไร้สาระต่อหน้าพ่อละน้อง เเล้วก็เเกใอ้สิง อะไรที่ยอมคริสได้ก็ยอมไป ไม่ต้องเเข็งข้อไปสะทุกอย่าง" พี่คิง 

"นี้พี่หมายความว่า ถ้าคริสกระทืบผมผมก็ต้องนอนนิ่งๆงั้นหรอ"พี่สิงหันไปถามพี่คิง

"ก็เออสิว่ะ หรือมึงจะกระทืบคริสคืนละ อย่าลืมนะว่ะในท้องคริสยังมีลูกมึง" พี่คิง 

"ตอนนี้คงไม่ เเต่ถ้าลูกคลอดก็ไม่เเน่ หึ" พี่สิง

"มึง!!!" พี่คิงพุ่งตัวใส่พี่สิงเเต่พี่เสือจับเอาไว้ก่อน พี่สิงขนาดสถาพเเย่ขนาดนี้ ยังไม่เลิกอ้อนตี ทั้งตัวเเละใบหน้าไม่มีที่ว่างสำหรับแผลใหม่อยู่เเล้ว 

"ใจเย็นดิใอคิง  ใอสิงมันก็ชอบประชดเเบบนี้ละกูรู้จักน้องกูดี มันไม่มีทางทำร้ายคริสอีกเเล้วละ" พี่เสือ 

"เออ มึงเอาหัวมึงเป็นประกันไว้เลยนะ ถ้าน้องมึงทำอะไรน้องกู กูจะกระทืบมึงด้วย" พีคิง ในขณะที่พี่คิงล็อคคอพี่เสือ ดูเเล้วสองคนนี้ก็เหมาะเป็นเพื่อนสนิทกัน  ประตูก็ถูกเปิดออก โดย ผู้อาวุโสที่สุด พ่อเเม่ผม เเละพ่อเเม่พี่สิง ท่านทั้ง สี่คนเดินเข้ามาในห้อง สีหน้าของพ่อผมคาดเดาอะไรไม่ได้เลย 

"สวัสดีครับ" ทุกคนยกมือไหว้ผู้อาวุโส 

"คริสเป็นไงบ้างลูก เเม่กับพ่อเป็นห่วงเเทบเเย่ หลานเเม่ไม่เป็นอะไรใช่ไหม" เเม่กับพ่อผมเดินมาที่เตียงผม ส่วนพ่อเเม่พี่สิงก็เดินไปที่เตียงพี่สิง ที่อยู่ไม่ห่างกันมาก 

"ผมปลอดภัยครับ ลูกก็เหมือนกัน ขอโทษพ่อกับเเม่นะครับที่ทำให้เป็นห่วง" ผมยกมือไหว้พ่อกับเเม่ เเม่ผมเอามือลูบที่หัวผม ส่วนพ่อก็ยิ้มให้ 

"เอาละเข้าเรื่องเเล้วกัน" พ่อผมพูดขึ้นทุกคนหันมาให้ความสนใจพ่อผม 

"พ่อได้คุยกับ อาชัยเเล้ว เราสองคนตกลงกันเเล้วว่าจะให้สิงโตกับคริส หมั้นกันอีกครั้ง เเต่ทีนี้คือหมั้นกันอย่างเป็นทางการ พ่อคิดๆดูเเล้ว ว่าพ่อควรให้โอกาสสิงโตได้พิสูจน์ เเต่ก็อยู่ที่ตัวลูกทั้งสองว่าจะรับข้อเสนอนี้ไหม" พ่อผม ผมหันไปสบตากับพี่สิงโต ถ้าผมตอบว่ารับ เเล้วพี่สิงตอบว่าไม่ละ 

"รับครับ ผมจะหมั้นกับคริส" คำตอบที่ผมไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้ยิน ดังออกมาจากปากพี่สิงโต 

"เเล้วลูกละ" พ่อผมหันมาทางผม 

"รับครับ เเต่ที่ผมหมั้นผมเเค่อยากให้ลูกของผมมีพ่อเเละอยากให้พี่สิงได้พิสูจน์" ผม 

"งั้นก็ตามนี้ มีอีกเงื่อนไข งานเเต่งจะถูดจัดขึ้นก็ต่อเมื่อ สิงโตได้ขึ้นเป็นลองประธาน ลองจากเสืออย่างที่ทุกคนรู้ ว่าหุ้นส่วนของบริษัทไม่มีใครยอมรับสิงโต อีกสองเดือนสิงโตก็จะจบเเล้ว เพราะฉะนั้น นายต้องเข้าไปพิสูจน์ให้ผู้บริหารทุกคนเห็น ว่านายควรได้รับตำเเหน่งนี้ เเต่ถ้านายไม่ได้ ฉันจะส่งคริสกับหลานไปอยู่ที่เมืองนอก เพราะฉันคงไม่เอาคนที่ไม่มีหน้าที่การงานที่มั่นคงมาดูเเลลูกชายฉันกับหลานฉันได้ ครอบครัวฉันมีเงินพอที่จะเลี้ยงคริสกับหลานได้สบายๆ เเต่ฉันอยากได้คนที่ดูเเลคริสกับหลานได้เมือ่ฉันจากไป ฉันไม่ได้เห็นเเก่เงินหรือหน้าที่การงานนาย เเต่ถ้าเรื่องเเค่นี้ยังทำไมได้ นายจะทำอะไรได้อีกในอนาคต" พ่อผม 

"ครับผมเข้าใจครับ เเละผมจะทำทุกอย่างเพื่อพิสูจน์ตัวเอง คุณอารอดูได้เลยครับ ความสำเร็จของผม" พี่สิงโต 

"นายอย่ามั่นใจไปหน่อยเลย ถ้านายล้มขึ้นมาจะเสียหน้าเปล่าๆ" พ่อผม 

"เเล้วหนูคริสละจ๊ะ จะยังเรียนต่อไหม" เเม่พี่สิง 

"ครับ อีก เเค่สองเดือนผมก็จบจบปี 2 เเล้วครับ ท้องคงยังไม่ทันโต" ผม 

"เเต่มันอันตรายนะครับ ผู้ชายที่ตั้งครรภ์ได้ช่วงสามเดือนเเรกอันตรายมากเลยนะครับ  ทำอะไรต้องระวังให้มากนะครับ" พี่หมอพีค 

"งั้นสิงก็คอยดูเเลน้องละ ไม่ต้องไปเหล่สาวที่นิเทศ ครามเราคอยดูให้พ่อ ถ้าตาสิงยังไปอีก หรือสนใจคนอื่นมากกว่าหนูคริส พ่อนี้ละจะกระทืบเอง" พี่พี่สิงชี้หน้าพี่สิงเป็นการคาดโทษ 

"สิงกับคริส จะเป็นพ่อคนเเม่คนเเล้วนะ หนูจะทำอะไรกันก็ต้องคิดให้มากๆนะรู้ไหม มีปัญหาอะไรกัน อย่าเดินหนี อย่าใช้อารมณ์ ให้หันหน้าเข้าหากัน คุยกันด้วยเหตุผล คิดถึงสิ่งดีๆที่ทำด้วยกัน ความรักเป็นสิ่งที่อ่อนโยน ลูกทั้งสองต้องทะนุถนอมมันเอาไว้ เพื่อลูก เข้าใจไหม" เเม่ผมพูดขึ้น ผมกับพี่สิงพนักหน้าพร้อมกัน

"สิ่งดีดีที่ทำด้วยกัน ผมมองไม่เห็นเลย ที่ผ่านมาให้สิง ข่มเหงน้องมาตลอด พูดเเล้วก็ขึ้น จัดสักป๊าบ ดีไหม" พี่คิงทำท่าจะเข้าหาพี่สิง 

"พอเลยมึงอะ รู้เเล้ววว่าห่วงน้อง เเต่มึงดูน้องมึงด้วยเตรียมจะลุกอีกเเล้ว" พี่เสือหันมาทางผม ผมทำเป็นไม่รู้เรื่อง เมื่อกี่ตั้งใจจะช่วยพี่สิงอีกเเล้ว 

"พ่อว่าเรากลับกันได้เเล้ว ให้สิงกับคริสพักผ่อนเถอะ"พ่อผมพูดขึ้น ทุกคนในห้องพยักหน้าเเล้วเดินตามพ่อผมออกไป ผมกับพี่สิงยกมือไหว้พวกท่าน หลังจากในนั้นห้องก็เงียบกริบ เหลือเเค่ผมกับพี่สิงผมนอนลงเเล้วเอาผมขึ้นมาห่ม เกือบมิดคอ 

"ขอโทษนะที่ผ่านมา" อยู่พี่สิงก็พูดขึ้น

"อือ ผมให้อภัย" ผมตอบ 

"เริ่มต้นใหม่ มันคงไม่ง่าย ฉันเเค่อยากให้นายรู้ไว่ ฉันอ่อนหวานไม่เป็น โรเเมนติกไม่เป็น ง้อไม่เป็น พูดจาน่ารักๆไม่เป็นหรอกนะ เเต่รู้ไว้ว่าไม่เเสดงออกไม่ใช่ว่าฉันจะไม่รัก ถ้าน้อยใจวันไหนก็บอกกัน ฉันจะได้ปลอบโยนนาย" พี่สิงพูดเเต่ไม่มองหน้าผมเลย คงไม่ถนัดพูดเเบบนี้จริงๆ

"ครับ ผมจะพยายามเข้าใจในสิ่งที่พี่เป็น พี่เองไม่ต้องเปลี่ยนอะไรหรอก เพราะที่ผ่านมาพี่ก็เป็นของพี่เเบบนี้ ผมยังเผลอใจไปรักเลย เเละจะรักต่อไป" ผมพูดเสร็จก็คุมโปรง เเล้วข่มตาหลับ พูดอะไรออกไปก็ไม่รู้  การเริ่มต้นใหม่ของผมเริ่มต้นเเล้ว 

ทอล์ค 

เรื่องนี้รักหวานๆอย่าได้คาดหวังนะคะ เราสาย ฮาร์ดคอร์  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 127 ครั้ง

726 ความคิดเห็น

  1. #430 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 10:27
    พี่สิงอย่าเลวอีกสงสารคริส
    #430
    0
  2. #413 ploy030660 (@ploy030660) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 09:19
    อร้ายยยกลัวมันจ่ะพีค
    #413
    0
  3. #370 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 13:29
    เริ่มใหม่กัน พี่สิงดูแลน้องดีๆนะ
    #370
    0
  4. #120 candy_peraya (@candy_peraya) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 17:57
    เริ่มต้นกันใหม่นะพี่สิงกับคริส
    #120
    0
  5. #119 Atchyfone (@Atchyfone) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 06:22
    ไม่หวานแต่ทำไมอ่านแล้วเขินมาก

    #119
    0
  6. วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 00:44
    รอตอนต่อไปค่ะไรท์
    #118
    0
  7. #117 25282426 (@25282426) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 22:45
    โอ้ยยยย หวานมากเลยยยย
    #117
    0
  8. #116 Kim2547 (@Kim2547) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 20:23
    ไรท์ถ้าสิงกับคริสทะเลาะกันอีก ไรท์ต้องลงให้จบน่ะ มันค้างคาใจ เพราะเวลาผมค้างคาใจอะไร ผมจะไม่มีจิตใจเรียน เเล้วผมก็จะไม่สามารถจำสิ่งที่อาจารย์สอนได้ ซึมยาวๆ มันค้างคาใจ
    #116
    1
    • #116-1 NETWORKKK (@NETWORKKK) (จากตอนที่ 13)
      22 พฤศจิกายน 2560 / 23:19
      ถ้าเข้าดราม่าเมื่อไหร่ ดองไว้สักสองสามตอนครับ เดี๋ยวเรียนไม่รู้เรื่องนะ ฮ่าๆ
      #116-1
  9. #115 Kim2547 (@Kim2547) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 20:16
    โอ้ยหวานฟินๆ
    #115
    0
  10. #114 Tripeace (@Tripeace) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 20:14
    ดูแลกันดีๆ นะลูก รักษาตัวให้ดี หนูคิดก็ระวังอย่างทำอะไรเกินตัวน้าาา
    #114
    0
  11. #113 peemy (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 20:10
    ไรท์น่ารักที่สุดช่วยพี่สิงเต็มที่อ่ะ. ไม่ต้องเพิ่มตัวละครแล้วมั้งแค่นี้ก็ยุ่งมากพอแล้ว
    #113
    0