[KHR FIC] Give A Little Love♥ รักผมหน่อยนะครับ'' 8018

ตอนที่ 8 : SPECIAL_HBD KYOUYA - { In Your Eyes } I Want You To Want Me~ [ อยากให้เธอง้อ! ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 416
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    6 พ.ค. 53

HBD’ Hibari <3

 

 

                Author’s Talked <3

               

อิ๊อ๊างงง วันเกิดลูกฮิค่ะพี่น้อง ! มาช้าดีกว่าไม่มา มาช้าไปหน่อยนึง เพราะเน็ตที่บ้าน.... ไม่อำนวยอย่างรุนแรง ตอนนี้ใช้ได้แล้ว ถึงได้ถ่อสังขารมาอัพนี่แหละค่ะ =w=V 5555 อย่าแปลกใจว่าทำไมไม่มีฟิควันเกิดลูกชาย แต่มีแค่ฟิควันเกิดลูกสาว, ฮ่าๆ เพราะว่าแบบ (เอานิ้วจิ้มๆ ) วันเกิดเนื้อคู่เค้าใกล้กัน เลขี้เกียจ... เอ้ย! หมายถึงว่าเขียนวันเกิดใครคนที่ได้กำไรก็คือยามะลูกชายเล ก็เลยทำแบบทูอินวัน จะได้ไม่ฝืนสังขารมาก เนื่องจากอาจโดนอาญาสิทธิ์ที่ไม่ยอมอ่านหนังสือจากท่านแม่ได้ –w-V

เป็นฟิครั่วนิดๆ สิ้นคิดหน่อยๆ ออกจะเสื่อมด้วย = =; (ตามประสาคนแต่งมันไม่เต็ม)

แต่เต็มร้อย (?) ด้วยคำว่าว่า 8018 <3

                ปล. เนื่องจากเป็น SF , ชื่อมันเลยออกจะโหลยโท่ย ไม่เข้ากับฟิคเลยสักนิด ไม่เข้าจริงๆ แต่เพราะคิดไม่ออก นั่นแหละ อย่าไปสนชื่อมันมาก สนใจน้ำๆ เนื้อๆ ดีกว่าเนอะ -..-V คึคึ

                ปล.2 ลูกฮิหลุดบท ฟิคนี้หวานมาก (หวานสุดละค่ะ ตั้งแต่เขียนมา (?) 5555) เตรียมยาแก้เบาหวานไว้เลยนะ. ใครความดันสูงก็หายใจลึกๆ ก่อนอ่าน 555  รู้เลยว่าฟิคนี้ไม่ค่อยดี เพราะรีบเขียน = = ยังไงก็ทนๆ อ่านกันหน่อยแล้วกันนะคะ -3- คำผิดอะไรไม่ได้เช็คเลบ ไม่มีเวลา รีบปั้นสุดฤทธิ์ 55555

                ปล.3 เจ้มายด์. อยากอ่านฟิค HBD ของเจ้มายด์มาก ๆ อยากอ่านทุกฟิคเลย แต่เน็ตเลมันอืดมากตอนนี้ กว่าจะอัพนี่ได้ก็นานโข อีกวันสองวันเลจะรีบไปอ่านนะคะ (รอเน็ตตัด TOT)  : D

 

                ก่อนจะได้อ่านฟิค ขอเลพล่ามอวยพรลูกสาวนิดนึงเหอะ !

                เก็บกดค่ะพักนี้ ไม่มีเวลาโฟ่แตกเรื่องยามะฮิบะ -3- }}

สุขสันต์วันเกิดลูกสาว(?)หน้าบู้คนงาม เป็นเคะซึนที่รักลูกยามะไปนานๆ แล้วก็อย่าซึนมากนะลูกนะ หวานกันบ้างให้เอ๋อเค้าดี๊ด๊าบ้างก็ดี จะได้ให้เหล่าแม่ๆ ปลื้มอกปลื้มใจ.

รักกับเอ๋อบ้าเบสบอลตลอดไป ห้าม! เผลอใจให้ใครโดยเด็ดขาด โดยเฉพาะ... หึหึ

ยังไงก็เป็นเคะซึนที่(โหด) แต่น่ารักในสายตาลูกชายเอ๋อของแม่ๆ ตลอดกาลนะจ๊ะ -..-

 

                เบื่อกันแล้วอ่ะดิ 55555+ เชิญชมนำเสมอ แทนแท่นแท๊นนนนน }

                ป.ปลากับล.ลิง – อ่านจบกันแล้ว ช่วยเม้นท์ให้กำลังใจหรือจะติชมก็ไรบ้างก็ดีนะตัวเธอ XD

                แอร๊ก ! พูดมากจริงจัง เชิญอ่านได้จริงๆ ณ บัดนาวค่ะ ! <3

 

 

 

.............................................

 

 

 



 

 

            { In Your Eyes }

I Want You To Want Me~ [ อยากให้เธอง้อ! ]

 

 

 

 

 

                24th April , 2010

               

 

งอน... งอน... งอ  

 

 

                คำๆ เดียวที่เล่นซ้ำไปเป็นพันรอบในหัวของคนตัวสูงในเวลานี้ ยามาโมโตะเม้มปากแน่นก่อนจะเบือนหน้าหนีคนตัวเล็กที่เดินข้างกันซึ่งตอนนี้กำลังทำท่าไม่รู้ร้อนรู้หนาว...

 

               

ผิดเหรอที่อยากให้คนงามจำวันเกิดเขาได้... ผิดเหรอที่น้อยใจ ทั้งๆ ที่บอกตัวเองว่าอย่าไปคิดมากกับเรื่องหยุมหยิม เพราะฮิบาริก็คือฮิบาริ คนหัวดื้อจอมพยศที่จะไม่มีวันยอมเปลี่ยนตัวเองเพื่อใคร... ก็... น้อยใจอยู่ดี

               

 

ถอนใจเป็นรอบที่สิบก่อนจะกระดึ๊บๆ มือไปคว้าหมับเข้าที่มือเล็กของอีกฝ่ายแบบเนียนๆ

 

 

                “ฮิบาริอยากไปไหนหลังเลิกเรียนไหมวันนี้? “

 

 

คำถามที่เหมือนเริ่มชวนคุยเป็นครั้งแรก ก่อนรอยยิ้มอ่อนโยนถูกส่งไปให้ร่างบางที่เริ่มเดินตาขวางเพราะกลุ่มคนกลุ่มใหญ่ที่ออกมาช้อปปิ้งซื้อของหลังเลิกเรียน...

 

 

เหตุการณ์มันดูจะแย่ไปกว่านั้น... เมื่อเด็กผู้หญิงหน้าตาจิ้มลิ้มจากโรงเรียนหญิงล้วนในย่านนั้น วิ่งเอากล่องของขวัญผูกโบว์สีชมพู วางทับด้วยการ์ดสีอ่อนที่ไม่ต้องเปิดดูก็รู้ว่าเป็นการ์ดอวยพรวันเกิดแถมด้วยความในใจมาให้...

 

 

... ต่อหน้าต่อตาคนงามที่ขึ้นชื่อว่าโหดเกินใครนั่นแหละ!

               

 

ดวงตาสีน้ำผึ้งเหลือบมองคนข้างตัวแบบหวาดๆ ในขณะที่ยิ้มรับของจากอีกฝ่ายตามมารยาท ความเป็นคนขี้ใจอ่อน ทำให้บอกปัดไม่ลงได้แค่บอกขอบคุณแล้วดึงมือฮิบาริให้เดินตามมา... ปากบางได้รูปที่เขาไม่เคยเบื่อที่จะตักตวงความหวานเม้มแน่นในขณะที่ผิวขาวขึ้นสีน้อยๆ จะว่าเพราะอายก็ไม่น่าใช่... เดินจูงมือกันออกจะบ่อย... หรือว่า...?

 

 

               

“ปล่อยมือฉันยามาโมโตะ ทาเคชิ!

 

               

นั่นไง... แทบอยากจะเอามือตบหน้าผากตัวเองแรงๆ สักสามที... โกรธจริงๆ ด้วย... สมองที่ทำงานไวเหลือหลายในด้านนี้ของพ่อจอมเนียนเริ่มรน เมื่อนึกวิธีดับอารมณ์คนตัวเล็กไม่ออก...

 

 

ไอ้อารมณ์น้อยใจว่าโดนลืมวันเกิด อาการคิดเล็กคิดน้อย มันหายไปหมดแล้ว เพราะอาการคิดใหญ่มันออกมาแทน ตั้งแต่เห็นเมฆดำแห่งหายนะ สัญญาณเตือนว่าคนงามกำลังจะอาละวาดในอีกไม่ช้านี้... โอเค... สำหรับคนอื่นอาจคิดว่าฮิบาริก็เป็นมนุษย์อารมณ์บูดมาแต่ไหน ปั้นหน้าดุตลอดเวลาก็ใช่...

 

 

แต่ทำไมไม่รู้ เวลามองดวงตาคู่นั้น... ฟังดูน้ำเน่า แต่คิดว่าเดาใจคนตัวเล็กไม่เคยผิดสักหน...

 

 

“ฮิบาริอย่าโกรธสิ... น่าน่า... ใจเย็นๆ นะคะคนดี”

 

 

แอบเนียนเสี่ยวใส่ไปนิด หวังจะทำให้อารมณ์ขุ่นมัวและตอนนี้เหมือนเริ่มจะพาลของร่างบางใต้เสื้อคลุมตัวโคร่งให้เย็นลง... แต่นั่นมันเหมือนเอาน้ำมันราดกองไฟ...

 

 

“ฉันไม่จำเป็นต้องโกรธสัตว์กินพืชอย่างแก อย่าสำคัญตัวผิด”

 

 

คนงามกระชากคอเสื้อยับๆ ของแบ็ตเตอร์มือหนึ่งของนามิโมริมาประชิดหน้าแถมกดเสียงขู่เหมือนลูกแมวจอมพยศขู่ฟ่อเวลาไม่พอใจเจ้านายอีกต่างหาก... น่ารัก

 

 

เฮ้ย! ยังมีอารมณ์ไปคิดเรื่องนั้นอีก... ไอ้บ้ายามาโมโตะเอ๊ย!

 

 

ด่าตัวเองในใจก่อนจะทอดสายตาหวานเชื่อมยิ้มแผล่เป็นการอ้อนเล็กๆ ใช้มือที่ติดจะแทนเพราะตากแดดเล่นกีฬาของตัวเองกุมมือน้อยๆ ขาวนุ่มนิ่มเหมือนคนไม่เคยออกแรงทำงานหนักทั้งๆ ที่แรงเยอะเหลือหลายนั่น แล้วจับมาแตะเบาๆ ที่ริมฝีปากแบบทะเล้นๆ ไม่ได้เกรงกลัวอาญาทอนฟาของแม่เจ้าประคุณเลยสักน้อย...

 

 

...หรือไม่เอ๋อบ้าเบสยอลก็อาจจะรู้ดีเกินไป ว่าทอนฟาสองท่อนนั้น มันละทิ้งหัวของเขาไปนานแล้ว...(แน่ใจนะลูก?)

 

 

“ไอ้บ้า!

 

 

นั่นไง... อยากจะงอตัวลงไปร้องเยส! ดังๆ เมื่อฮิบาริผลักคนตัวสูงกว่าออกพร้อมกับตะโกนด่าเสียงดัง... แก้มเงี้ย... แดงจัดเหมือนโดนใครเอาชาดมาป้าย... ปากเงี้ย... เม้มตุ่ย... ตาเงี้ยแสร้งหลบไปอีกทาง... น่ารักโว้ยยยยย!

 

 

ยังไม่ทันที่เสียงเยส! ในใจจะดับลง คนตัวเล็กก็หมุนตัวแล้วสะบัดข้อมือฟาดปากคนกะล่อนอย่างแรง... จนเอ๋อลงไปนั่งจุ้มปุ้กอยู่ที่พื้นก่อนภาพจะรีเพลย์... ยามาโมโตะบู้หน้าก่อนจะไม่ยอมลุกขึ้นเดินตามเหมือนที่เคยพร้อมกับทอดเสียงเรียกอีกฝ่ายแบบอ้อนๆ

 

 

“ฮิบาริอ้าาาา~

 

 

ไม่มีสัญญาณตอบรับจากคนที่ตอนนี้ก้าวฉับๆ ไปอีกทาง... ไม่คิดจะกลับมาง้อเอ๋อจอมเนียนเลยสักนิดราวกับไม่เห็นอยู่ในสายตา... อารมณ์น้อยใจตั้งแต่โดนลืมวันเกิดพุ่งพรวด... คนตัวสูงถึงลุกขึ้นยืนแล้วหมุนตัวหันกลับไปอีกทาง...

 

 

“ยามาโมโตะ ทาเค---“

 

 

มือน้อยปิดปากตัวเองกลั้นเสียงเรียกชื่ออีกฝ่ายก่อนจะถอนใจยาว เมื่อร่างสูงที่ตั้งใจยอมลงให้แล้วหันกลับมาง้อ... ไม่อยู่ให้ง้อซะแล้ว... ร่างบอบบางหมุนตัวกลับแล้วเดินไปอีกทาง... ด้วยหัวใจที่เจ็บปวดไม่แพ้กัน...

 

 

เห็นไหมว่า... แค่นี้... แกก็ทนฉันไม่ได้ซะแล้วยามาโมโตะ ทาเคชิ...

 

 

.............................................

 

 

 

5th May, 2010

 

 

ร่างบอบบางนั่งอยู่ชานบ้านสวนเซ็นที่ตกแต่งตามแบบญี่ปุ่นโบราณ มือน้อยยกขึ้นลูบปีกเรียวๆ ของฮิเบิร์ดอย่างใจลอย... ดวงตาคู่หวานที่บางครั้งแสร้งนำความดุเข้ามาเจือเหม่อมองไปทางรั้วประตูบ้าน ราวกับรอคอยใครสักคน...

 

 

กล่องของขวัญสีม่วงผูกด้วยโบว์สีฟ้า...ถูกวางไว้ข้างตัว... ของขวัญที่ไม่ทันได้ให้ เจ้าของก็งอนป่องเดินไปอีกทางซะก่อน... อยากให้ของขวัญวันเกิดมันเป็นคนแรก... แต่... เมื่อไม่ได้ให้เป็นคนแรก จะให้เป็นคนที่สองมันก็กระไรอยู่สำหรับคนที่เกลียดคำว่า ที่สอง ที่สุดอย่างเขา... ไม่ว่าจะที่สองในด้านไหนก็แล้วแต่...

 

 

แล้วใครว่าเขาลืมวันเกิดมัน? ใครว่าเขาไม่สนใจหรือจำไม่ได้?

 

 

งี่เง่า... บ้า... โง่ ปัญญาอ่อน...งี่เง่า... บ้า... โง่ ปัญญาอ่อน...งี่เง่า... บ้า... โง่ ปัญญาอ่อน...งี่เง่า... บ้า... โง่ ปัญญาอ่อน...งี่เง่า... บ้า... โง่ ปัญญาอ่อน...งี่เง่า... บ้า... โง่ ปัญญาอ่อน... 

 

 

เพียรด่าคนตัวสูงหัวตั้งเป็นร้อยครั้ง อีกฝ่ายก็ไม่ยอมโผล่หัวมาให้... ง้อ...? สักที...

 

 

วันที่ห้า... วันเด็กสินะ... หรือจะเลิกรอแล้วออกไปเดินเล่นดูตุ๊กตาในเมืองดี? พอจะรู้ว่ายามาโมโตะคงไม่ได้ตั้งใจหลบหน้า แต่เพราะช่วงนี้เป็นช่วงเตรียมแข่งซีซั่นใหญ่... ความฝันของอีกฝ่ายที่เขาไม่อยากเข้าไปทำลาย... ถึงแม้ยิ่งย้ำจะยิ่งเจ็บ... ว่าไอ้หมอนั่นมันเห็น เบสบอล สำคัญกว่า ตัวเขา

 

 

ซ้อมเบสบอลจนลืมวันเกิดคนที่บอกว่าสำคัญ... นั่นสิ... จะสำคัญสักแค่ไหนเชียว... สำคัญอะไรหรือยังไง ก็ไม่สำคัญถึงขั้นต้องจดจำเป็นพิเศษ... บางที... คนที่ถลำลึกเข้ามาในบ่วงความรักงี่เง่า เรื่องโง่ๆ ของสัตว์กินพืชอาจจะเป็นเขาคนเดียว... โง่นักฮิบาริ เคียวยะ... โง่ที่อ่อนแอ แล้วปล่อยให้มันเข้ามาเพ่นพ่านในใจ จนน้ำใสๆ ไหลคลอหน่วยตา...

 

 

มือเรียวขยี้ตาแรงๆ แล้วเม้มปากแน่น... ฟุ้งซ่าน... กำลังฟุ้งซ่าน... อ่อนแอจนเป็นไปได้ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? ถูกน้ำฝนกรัดกร่อนใจจนกำแพงที่ตั้งใจสร้างมาตลอดสิบหกปีพังทลายขนาดนี้ได้ยังไง... โง่ปล่อยให้มันมาถึงขั้นนี้ได้ยังไง?

 

 

คำถามที่เพียรถามไปก็คงไม่ได้คำตอบ คนแข็งนอกอ่อนในอย่างเขา... ใครๆ ก็คงคิดว่าเข้มแข็ง ใครๆ ก็คงคิดว่าไม่แคร์... ไอ้สัตว์กินพืชตัวนั้นมันไม่ผิดที่จะไม่นึกถึง... ก็ใครๆ ก็คิดว่าเขา ไม่แคร์ เรื่องพวกนี้นี่...

 

 

ฮิบาริเหยียดกายตรงลุกขึ้นยืน ก่อนจะก้าวยาวๆ เข้าห้องนอนเพื่อเปลี่ยนชุดออกไปเดินในเมืองพอให้หายฟุ้งซ่าน... กระนั้น...ไดอารี่ของยามาโมโตะ... ไดอารี่ที่หมอนั่นให้ในวันเกิดปีที่แล้ว... ไดอารี่สามร้อยหกสิบห้าวัน ที่เขียน... ที่จด... เป็นเครื่องจำ... เรื่องของเขากับมัน...

 

 

รักแรกหวานดั่งน้ำตาลเชื่อม... พอนานไปแล้ว... ก็คงเหลือเพียงรสหวานที่ติดแค่ปลายลิ้น พอให้โหยหา... ยิ่งโหยหามาก... รสหวานอันน้อยนิดนั่น... ก็คงเปลี่ยนเป็นรสขมในปาก... เหมือนที่กำลังเป็นอยู่ตอนนี้...

 

 

เป็นเอามากจริงๆ นะ... ฮิบาริ เคียวยะ...

 

 

 

.............................................

 

 

 

 

[ 4th May, 2009 : Midnight ]

 

 

“ฮิบาริ!

 

 

“เป็นบ้าอะไรของแกอีกยามาโมโตะ ทาเคชิ? จะเที่ยงคืน ไม่หลับไม่นอน พรุ่งนี้พ่อจะอัดให้แหลก“

 

 

ปลายสายทำเสียงขึ้นจมูกอู้อี้ๆ บอกให้รู้ว่างอน... ถึงจะพูดไปแบบนั้น... แต่ใครจะรู้... ว่าประโยคอีกฝ่าย ทำให้หัวใจไม่รักดีเต้นแรงแค่ไหน... ว่าประโยคอีกฝ่าย ทำให้รอยยิ้มที่น้อยคนนักจะได้เห็นมาแตะบางเบาบนริมฝีปาก... ว่าประโยคอีกฝ่าย ทำให้ลมหายใจสะดุด... เพียงเพราะปลายสาย... คือ เขา คนนั้น...

 

 

“ก็... อยากบอกสุขสันต์วันเกิดฮิบาริเป็นคนแรกนี่...”  

 

 

“เด็ก...” คำปรามาสที่พูดแก้เขิน เพื่อปิดความรู้สึกตัวเอง... และดูเหมือนอีกฝ่ายคงจะรู้ทัน เสียงถึงใสขึ้นมาถนัดตา ตามด้วยเสียงประหลาดที่ทำให้ต้องลุกขึ้นจากเตียงนอนอุ่นๆ สวมเสื้อคลุมทับแล้วเดินออกไปดูที่นอกหน้าต่าง

 

 

Happy Birthday to you~ Happy Birthday to you~ Happy Birthday dear Hibari~ Happy Birthday to you~”

 

“...”

 

 

จำได้... จำได้ดีว่าตอนนั้นพูดไม่ออก... ภาพยามาโมโตะยืนถือเค้กวันเกิด อีกมือถือไฟเย็นร้องเพลงแล้วกระโดดไปมารอบๆ เขา... จำได้ว่าวางมือไว้แนบอก... ตอนนั้นอุ่นเหมือนฟองเบียร์ฟูฟ่องไปทั่วตัว...

 

 

“ฮิบาริ! ร้องไห้ทำไม...”

 

 

ตอนนั้นแกดูผิดนะ... แกดูผิด... คนอย่างเขาไม่มาบ้าซึ้งกับเรื่องปัญญาอ่อนที่สัตว์กินพืชชอบทำกันแบบนี้หรอก... แกตาฝาดไปแล้วยามาโมโตะ ทาเคชิ

 

 

“ใครบอกว่าฉันร้อง”

 

 

“โอ๋เอ๋ๆ “ ไอ้หมอนั่นรีบวางเค้กแล้วเข้ามาสวมกอดเขา... อุ่น... อุ่นไปทั้งใจ... เวลาไอ้สัตว์กินพืชตัวนั้นพูดเสียงปลอบประโลม ลูบผมบนกระหม่อมเบาๆ มันรู้สึกว่า... เออ... เหมือนเจอใครคนนั้น ใครสักคนที่พร้อมจะอยู่ด้วยกันตลอดไป...

 

 

ตอนนั้นก็แค่เสียงเครือนิดหน่อย... ไม่ได้แปลว่ากำลังปล่อยให้น้ำโง่ๆ ไหลออกจากตา... อ้อมกอดอุ่นๆ ของแกก็เหมือนกัน... ถ้าให้กันตลอดไปไม่ได้ ทำไม่ต้องมาทำให้เขาหวงแหนและอยากจะครอบครองมัน... แกผิดตั้งแต่วันนั้นที่แกกอดฉันแล้วบอกว่าจะรักฉันตลอดไป... สัญญาว่าจะดูแลไม่ให้เสียใจเหรอ...

 

 

แกผิดสัญญาไปแล้ว... โทษแกหนักนะ ยามาโมโตะ ทาเคชิ...

 

 

 

.............................................

 

 

 

 

4th May, 2010

 

 

ยามาโมโตะแอบมองผ่านรั้วบ้านคนงามที่ถ้าเป็นปกติคงต้องปีนเข้าไปแหย่เล่นพอให้สุขใจ... แต่ว่าฮิบาริทำเหมือนไม่แคร์... ตั้งแต่วันนั้นผ่านมาจะสองอาทิตย์... จงใจหลบหน้า... จงใจหลีกทุกอย่าง... แค่อยากให้ฮิบาริง้อบ้าง... แค่อยากรู้ว่าฮิบาริเองก็แคร์... แต่ดูเหมือนคนที่บ้าหัวปั่นจะมีแค่เขาคนเดียว...

 

 

อยากรีบเข้าไปกอด... เข้าไปอ้อนเหมือนทุกที... แต่... ไม่รู้สิ... มันโหวงๆ ที่โดนลืมวันเกิด... มันโหวงๆ เมื่อฮิบาริไม่เคยแคร์... เหมือนเขาเป็นสายพิรุณที่ไล่ตามเมฆา... แต่ตามเท่าไหร่... ก็ไม่เคยทัน... ไม่เคยที่จะได้อยู่ติดกันตลอดเวลา...

 

 

ตุ๊กตาหน้าบู้กับตุ๊กตาคนถือไม้เบสบอล.... คิดแล้วก็ขำ... ปกติของแบบนี้มันต้องเป็นของที่ฮิบาริต้องทำให้ไม่ใช่เหรอ... ทำไมคู่เขา มันดันสลับกันไปได้... หรือลึกๆ แล้วเขาจะเป็นฝ่ายรับ -..-

 

 

หัวเราะเบาๆ กับความคิดฟุ้งซ่านของตัวเองแล้วบีบจมูกตุ๊กตาหน้าบู้ตัวนั้นเบาๆ อย่างเอ็นดู

 

 

สุขสันต์วันเกิดล่วงหน้านะครับ สุดที่รักของผม...

 

 

 

.............................................

 

 

 

5th May, 2010

 

 

คนเยอะๆ ไม่ได้ทำให้อารมณ์คนตัวเล็กขุ่นมัวขึ้นสักเท่าไหร่ เด็กเล็กๆ วิ่งไปมา... เด็ก... ที่ไร้เดียงสา ไม่ต้องกังวลกับสิ่งใด อยากแสดงออกในเรื่องไหนก็ทำได้ออกมาโดยไม่ต้องสนใจอะไร...

 

 

ภาพที่ทำให้หัวใจสบายขึ้นนิดหน่อยกลับถูกภาพอีกภาพทำลายจนหมดสิ้น...

 

 

“แก...”

 

 

ปากบางพึมพำเสียงเบา แต่กระนั้น แก คนนั้นก็เหมือนโดนอะไรดลใจให้หันมามอง...ดวงเนตรสีนิลกับนัยน์ตาสีน้ำผึ้งสบกันชั่วครู่ ก่อนคนตัวเล็กกว่าจะเป็นฝ่ายเบือนหน้าหนี... อารมณ์น้อยใจแล่นขึ้นมาเป็นริ้วๆ ก้าวยาวๆ ก่อนจะเดินคอแข็งไปอีกทาง... ดี... ให้มันได้อย่างนี้ยามาโมโตะ ทาเคชิ... แกลืม... ลืมวันนี้... แต่กลับออกเดินหยอกล้อเล่นกับไอ้พวกสัตว์กินพืชพวกนั้น...

 

 

“ฮิบาริ!

 

 

คนตัวสูงกว่ารีบวิ่งตาม ขายาวๆ ก้าวตามไม่เท่าไหร่ก็ก้าวทัน มือหนาดึงข้อมือบางเบาๆ ออกแรงนิดเดียวร่างบอบบางก็ถูกรั้งเข้ามาแนบอกอุ่น ใบหน้าหวานซับสีเรื่อ ก่อนจะออกแรงผลักแบ็ตเตอร์มือหนึ่งในใจออกไปสุดแรง

 

 

“อย่ามาทำรุ่มร่ามไอ้สัตว์กินพืช”

 

 

“งอนเหรอ? “ นิ้วชี้ที่ติดจะแทนเพราะอีกฝ่ายเล่นกีฬาจิ้มเบาๆ เข้าที่ไหล่บาง ปากจีบจิ้มลิ้มของฮิบาริเม้มแน่น ก่อนจะส่งสายตาขวางๆ พร้อมกับสะบัดไหล่ออกอย่างไม่ใยดี... หนุ่มนักกีฬาก็งงสิครับพี่น้อง... ไอ้อาการโดนงอน ทั้งๆ ที่ไม่ได้ทำอะไรผิดมันมาจากไหนกัน?

 

 

“จะงอนแกเรื่องอะไร? “

 

 

 

ยามาโมโตะเลือกที่จะไม่ตอบคำถามนั้น เจ้าตัวยิ้มแผล่แล้วรวบเอวบางเข้ามาใกล้ด้วยเข้าใจดีกับความนัย ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่... กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่หอมกว่าน้ำหอมกลิ่นไหนๆ ลอยมาแตะจมูกจนคนตัวสูงกว่าอดใจไม่ไหวพรมจูบที่แก้มนวลเบาๆ พร้อมกับล้วงกล่องของขวัญออกจากจากกระเป๋ากางเกงก่อนจะคุกเข่าลง... ทั้งๆ ที่ตอนนั้นอีกฝ่ายที่ไปดูหนังเรื่องนั้นด้วยกันปรามาสว่างี่เง่า... แต่ก็ยังอยากทำ... คุกเข่าลงต่อหน้าบุคคลอันเป็นที่รัก ราวกับอัศวินขอความเมตตาจากเจ้าหญิงสูงศักดิ์... ความเมตตาที่อีกฝ่ายให้ในที่นี้... ก็คงเป็น... คำว่า รักกระมัง...

 

 

 

“สุขสันต์วันเกิดครับ... ที่รักของผม

 

 

 

 

.............................................

 

 

Afterward;

 

               

“แกจงใจปั่นหัวฉัน...” แก้มขาวๆ ที่บัดนี้ขึ้นสีเรื่อ กระนั้นกลับแดงแพ้ประกายตาที่มีไฟแลบออกมาเป็นระยะจากคนงามที่โหดที่สุดในย่านนี้... จะเป็นใครไปไม่ได้ นอกจากฮิบาริ เคียวยะ... (ว่าที่คุณนายยามาโมโตะ -..-)

 

 

รอยยิ้มบางๆ ถูกวาดลงบนริมฝีปากลูกน้องปลาไหลจอมเนียน เจ้าตัวเอียงคอไปทางซ้ายน้อยๆ พร้อมกับบู้ปากแอ๊บไร้เดียงสาได้น่าหมั่นไส้ที่สุดพร้อมกับคำถามที่แย็บใส่ได้น่าเตะไม่แพ้กัน

 

 

“ปั่นหัวตรงไหนเหรอฮิบาริ? “

 

 

“ที่หายไปนั่น... แกจงใจสินะ...”

 

 

เสียงหวานขึ้นจมูกอย่างไม่ตั้งใจ และนั่นมันทำให้ดวงเนตรสีน้ำตาลอ่อนที่ทอดมองมาหวานเชื่อมลงไปจนร่างบางไม่กล้าสบตา... เสมองทางอื่นก่อนจะใช้ทอนฟาชี้หน้าอีกฝ่ายแก้เขิน... ทั้งๆ ที่ยังไม่ยอมมองหน้านั่นแหละ...

 

 

“แหงสิ! ก็เจ้าของหัวใจอยู่ตรงนี้ ฮิบาริจะไล่ให้คนน่ารักหนีไปไหนเล่า -3-“

 

 

“โทษแกหนักนะ... ยามาโมโตะ ทาเคชิ...”

 

“ยินดีรับโทษเต็มที่ครับพ้ม!! “ คนตัวสูงพูดกลั้วหัวเราะก่อนจะทำตะเบ๊ะอย่างล้อเลียนพร้อมกับยื่นหน้าไปให้คนงามลงโทษแต่โดยดี... ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าบทลงโทษในหัวอันบรรเจิด กับบทลงโทษของแม่เจ้าประคุณมันคนละสายกัน... ทำปากจู๋ได้ไม่ถึงสามวินาทีดี เสียงร้องโหยหวนเหมือนนักเบสบอลโดนเชือดก็ดังไปสามบ้านแปดบ้าน...

 

 

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก! “

 

 

ขอไว้อาลัยให้ยามาโมโตะ ทาเคชิผู้ล่วงลับสักสามนาที... อาเมน  

 




THE END




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

175 ความคิดเห็น

  1. #171 *Fairytell (@Apparition) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2554 / 21:57
    กรี๊ดดด ชอบจัง คำว่าคุณนายยามาโมโตะ น่ารักสุโก้ย!!
    พ่อแง่แม่งอนได้น่ารักมาก แอร๊ยยยย  อ่านแล้วเขินเลยยย =///=
    #171
    0
  2. #162 Hibari (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 เมษายน 2554 / 13:03
    ชอบคำนี้จัง ว่าที่คุณนายยามมาโมโตะ



    ฟังแล้วปลื้มอ่ะ!!
    #162
    0
  3. #160 Tsukiyo (@shibamura) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 เมษายน 2554 / 15:58
    กลับมาอ่านฟิคเลจังอีกรอบ มันก็ยังหวานและน่ารักไม่เบื่อเลย >_<

    อ่านฟิคเลจังแล้วทำให้มีไฟเขียนฟิควันเกิดลูกชายกับลูกสาวแล้วสิ >w<
    #160
    0
  4. #158 เยี่ยมชม (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 กันยายน 2553 / 18:13
    น่ารักเกินไปแล้วคู่นี้

    สุดท้ายคนที่ง้อก่อนไม่พ้นยามะ 555+

    #158
    0
  5. #155 ninja-namimori (@ratinun1) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2553 / 20:50

    พ่อง้อ แม่งอน 555 เด๋วพ่องอน แล้วแม่จะ...ไม่ง้อ 555

    #155
    0
  6. #149 *+~♥HibarI♥~+* (@hibari8018) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2553 / 13:40

    อ่าหุๆ><

    น่ารักอะไรเยี่ยงซี้หุๆ♥

    #149
    0
  7. #148 Tsukiyo (@shibamura) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2553 / 14:21
    อนาถใจแทนลูกชายสุดเอ๋อ...

    โทษของลูกที่วาดฝันไว้กับโทษของจริงมันต่างกันนะลูกแม่ TT_TT

    ลูกเป็นฝ่ายรับนั่นแหละถูกแล้ว... รับทอนฟาแทนอ่ะนะ ฮ่าๆๆๆๆ... เฮ้ยยยยยยยยย !!!! [เจอไม่เบสบอลเฉาะหัว]

    เลจังงงง ~ น่ารักมากมายอ้าาาา >_<  งอนกันไปงอนกันมา สุดท้ายคนมาง้อก็มีแค่ลูกชายคนเดียวอ่ะแหละ ลูกสาวยังไม่ทันง้อเล้ย 555+  (โดนแย่งเป็นฝ่ายง้อก่อนซะงั้น) หายไปนานฝีมือการแต่งฟิคยังไม่ตกนะน้องสาว *0*  ยังทำให้ผู้อ่านกระชุ่มกระชวยได้เหมือนเดิม โฮะๆๆๆๆ

    อ่อ ฟิควันเกิดพี่เหรอ... ความจริงมีของลูกสาวด้วยนะ แต่พี่ไม่ได้เอาลงน่ะ ส่วนของลูกชายที่เอาลงในบทความเดี๋ยวพี่จะส่งให้เลจังแล้วกัน (ในบทความลงจบแล้วก็จริง แต่ความจริงมีต่ออีกหน่อย เดี๋ยวส่งตอนแถมให้ ^^)

    เลจังไฟท์ !!!!!!!!!



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 8 พฤษภาคม 2553 / 14:20
    #148
    0
  8. #145 Mp.k (@kalo_lufael) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2553 / 22:00

    ไว้อาลัยให้ยามะซัง 3 วิ
    1....
    2....
    3....
    ....

    กรี๊ดดดดดดดดดดดด หวาน น่ารัก อ๊ากกกกกกกก น่าอิจฉา~><

    รักคู่นี้สุดใจ~

    ทำไมน่ารักแบบเน้~~~~

    HBD ท่านฮิย้อนหลังนะเจ้าคะ*0*
    รักกับยามะซังไปนานๆ น้า~

    8018 บันซาย ย ย ย

    #145
    0