[KHR FIC] Give A Little Love♥ รักผมหน่อยนะครับ'' 8018

ตอนที่ 3 : ☆ Bitter Sweet II : Flavours Of Life

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 621
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    10 ต.ค. 52

 
 

 

Bitter Sweet II : Flavours Of Life

                                                                                

ผ่านเวลาเลิกเรียนมาเกือบสิบนาที... นักกีฬาของโรงเรียนต่างพากันฝึกซ้อมอย่างแข็งขัน...ยามาโมโตะก็เป็นหนึ่งในนั้น ถึงจะอยากโดดซ้อมแล้วไปดักรอคนตัวเล็กบางคนก็เถอะ แต่บังเอิญว่าเหมือนโค้ชจะรู้ทันถึงได้จ้องแถมเฝ้าโดยไม่ห่าง... เพราะแบบนั้นเลยหมดสิทธิ์หนีซ้อมไปโดยปริยาย...

 

นักเรียนที่ไม่มีงานชมรมหรืออยู่ซ้อมกีฬาต่างเริ่มพากันทยอยกลับบ้าน...ร่างสูงหันมายิ้มกว้างแล้วโบกไม้โบกมือให้สึนะที่เดินกลับบ้านพร้อมโกคุเดระ ก่อนที่คนตัวสูงจะวิ่งรอบสนามฟิตร่างกายต่อ... พอเพื่อนสนิทสองคนเดินผ่านไปเท่านั้นแหละ! เจ้าตัวก็แอบถอนใจนิดๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมายิ้มใหม่อย่างร่าเริง...

 

รอยยิ้มที่คนแอบมองเผลอยิ้มตามก่อนจะรีบเบือนหน้าหนีแล้วแสร้งหาวอย่างเบื่อๆ เมื่อสายตารู้เท่าทันของลูกน้องถูกส่งมา... ฮิเบิร์ดที่เกาะอยู่บนไหล่ทำตัวดีเหลือเชื่อ มือน้อยลูบที่ปลายปีกนกน้อยเบาๆ ขนนุ่มนิ่มที่สัมผัสทำให้อารมณ์คนยืนพิงต้นไม้ดี... หรือเพราะฉากมันเป็นฉากที่น่ามองก็ไม่รู้สิ... สมน้ำหน้าไอ้สัตว์กินพืช...

 

“ฮึๆ ”

 

เสียงหัวเราะที่ฟังเผินๆ เหมือนแค่การแค่นเสียงเยาะ แต่สำหรับคนตาดุตรงหน้านี่เป็นการแสดงอารมณ์อื่นนอกจากปั้นหน้าเคร่งที่หาดูได้ยาก คุซาคาเบะมองตามสายตาที่ทอดไปทางสนามกีฬาของคุณท่านก่อนจะถึงบางอ้อ...

 

นี่คุณเคียว? กำลังหัวเราะขำยามาโมโตะ ทาเคชิ... เพียงเพราะรายนั้นถูกทำโทษวิ่งรอบสนามมากกว่าคนอื่นสามเท่า? ทั้งๆ ที่กับบอสของคาบัคโรเน่พยายามทำให้หัวเราะแทบแย่เมื่อตอนนั้นกลับไม่มีเสียงขำสักแอะ?

 

สายลมบางเบาพัดผ่านก่อนยามาโมโตะจะรู้สึกเหมือนถูกแอบมอง... พอกันกลับไปอีกทางก็เจอร่างบอบบางยืนตาปรือจะปิดไม่ปิดแหล่พิงต้นไม้...ไม่อยากเข้าข้างตัวเอง แต่สายตาของฮิบาริมันทอดมาทางเขาจริงๆ...

 

“ไฮ ฮิบาริ! “ ตะโกนทักทายแบบหน้ามึนๆ แล้วกระโดดหย็องแหย็งโบกไม้โบกมือสุดชีวิตเหมือนกับไม่ได้เจอกันมาสักสิบปีแบบไม่อายชาวบ้านชาวช่อง คนทักไม่อายแต่เจ้าของชื่อนี่สิอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี พวกแก้มขาวๆ ขึ้นสีจัด ไม่รู้ว่าเพราะเขินเพราะอายหรือเพราะโกรธกันแน่...จะเพราะอะไรก็ไม่สนหรอก รู้แต่น่ารัก

 

ทอนฟาถูกเขวี้ยงมาหมายจะกระแทกหัวตั้งๆ แก้อาย แต่เพราะอะไรไม่ทราบเป้าหมายดันกระโดดรับทอนฟาแล้วยิ้มแผล่เมื่อเห็นเหตุผลที่จะพาโดดซ้อมเพื่อไปหาคนตัวเล็กได้แบบไม่ต้องเกรงใจโค้ช

 

“มายืนทำอะไรเหรอ? อ่ะ! นี่ทอนฟา”

 

“เอามาคืนก็ดีจะได้อัดให้แหลก” เสียงดุๆ กับคำขู่ถูกส่งมาตามเคย คนโดนหมายหัวอมยิ้มแก้มแทบแตกก่อนจะหดมือที่กำลังถือทอนฟากลับแล้วส่ายหน้าไปมาแบบล้อเลียน

 

“โหดจังน้า โหดมากๆ นี่ตีนกาขึ้นนะจะบอกให้ ไม่เชื่อถามฮิเบิร์ด”

 

ยามาโมโตะยิ้มกว้างก่อนจะกระเซ้าเบาๆ คำกระเซ้าที่ทำให้คนฟังเส้นหัวกระตุกเล็กน้อย คนตัวเล็กกว่าปรายตามองมือที่ติดจะแทนของอีกฝ่ายจิ้มเข้าที่ตัวพองๆ ของฮิเบิร์ดแบบหยอกล้อ

 

“จะโหดไม่โหดมันไม่ใช่ธุระแก”

 

“แล้วฮิบาริมายืนทำอะไร? รอคนน่ารักซ้อมเหรอ? จะยืมบ่าคนน่ารักแล้วใช่ม้า? ตัดสินใจถูกต้องแล้วคร้าบบบบ!

 

คำแซวแบบไม่ดูสถานการณ์หรือดูแล้วแต่ไม่แคร์เพราะชอบโดนอัดก็ไม่อาจทราบได้ ฮิบาริกระชับทอนฟาในมือซ้าย ก่อนยกด้านที่เป็นด้ามจับขึ้น ก่อนจะกระแทกกรามคนปากมากแรงๆ จนยามาโมโตะรู้สึกได้ถึงรสชาติคาวเลือดในปากแต่กระนั้นก็ยังอารมณ์ดีเกินกว่าจะสนใจ...หรือเพราะโดนบ่อยจนกลายเป็นความเคยชินก็ไม่รู้สิ

 

“ฮะฮะ โหดมากแบบนี้ระวังจะอ๊อก! “

 

 มือขาวๆ นุ่มนิ่มแถมยังเล็กดูบอบบางเหมือนคนไม่เคยทำงานแต่แรงเยอะเหลือหลายหมุนทอนฟาในมือก่อนจะฟาดผัวะเข้าไปที่ท้องน้อยที่เล็งลูกเบสบอลไว้แต่เมื่อกลางวัน ร่างบางเผลอกระตุกรอยยิ้มมุมปากอย่างพอใจกับผลงานตนพร้อมกับหมุนตัวกลับไปอีกทาง ก่อนเจ้าตัวจะนึกออกถึงเหตุผลที่มาหาคนตรงหน้า...

 

“ยามาโมโตะ ทาเคชิ...กล่องข้าวเมื่อตอนกลางวัน...”

 

ถึงคุซาคาเบะจะไม่บอกว่าใครส่งมา แถมเฉไฉว่าอาจเป็นดีโน่... แต่... ไอ้ม้าพยศ? ซูชิ? มันดูไม่เช้ากันพิกล... แบบรายนั้นมันน่าจะเป็นประเภทลาซานญ่า, ราวิโอลี่เทือกๆ นั้นมากกว่าไม่ใช่เหรอ? ก็ไม่แน่ใจว่าจะเป็นของสัตว์กินพืชตัวนี้ แต่ลางสังหรณ์มันตะหงิดๆ ว่าน่าจะเป็นฝีมือมัน...

               

“หือ? กล่องข้าว? กล่องข้าวอะไรเหรอฮิบาริ? “

 

คนเอ๋อแกล้งเอ๋อทำเนียนไม่รู้ไม่ชี้ มีการยกมือมาลูบคางเป็นเชิงครุ่นคิดจนคุซาคาเบะเกือบหลุดขำ ถึงจะทำท่าใสซื่อไม่รู้ไม่ชี้แต่ดวงตาสีอ่อนมันไปหมดแล้ว... เต้นระริกอย่างสนุกแถมมีความสุขที่ปั่นหัวคนฟังได้จนต่อให้ตาฝ้าฟางแค่ไหนมามองก็รู้ว่าคนขี้เล่นกำลังแกล้งอำ... ดวงตาสีนิลส่งสัญญาณเตือนก่อนจะถอนใจยาวแล้วอ้าปากเตรียมอธิบายใหม่

 

“ก็...”

 

“อ๋อ! คุณดีโน่สั่งให้โอยาจิทำนิกิริสูตรพิเศษเลยนะ! ฮิบาริชอบรึเปล่า?

 

ยามาโมโตะยิ้มกว้างแถมดีดนิ้วดังเป๊าะก่อนจะพูดรัวเร็วอย่างตื่นเต้น... เนียนมากไปแล้ว... ทำยังกับเพิ่งนึกออก... ไม่ได้โง่เป็นเด็กอมมือที่จะโดนคนโกหกไม่เก่งอย่างมันหลอกเอา

 

“แกรู้ได้ยังไงว่ามันเป็นนิกิริ? “ คนถามขมวดคิ้วก่อนจะดักคอคนตอบที่ตอนนี้ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าสีหน้ามันตอบคำถามแทนคำพูดไปหมดแล้ว... มือหนาเกาแก้มแบบเก้อๆ ก่อนจะเริ่มอึกอักคิดคำแก้ตัว

 

“ก็... เอ่อ....”

 

ฮิบาริซ่อนแววตาขบขันกับท่าทีลุกลี้ลุกลนของแบ็ตเตอร์มือหนึ่งของนามิโมริ ก่อนจะพูดเสียงเบา...

 

“ขอบใจ”

 

“ห๊า? “ ยามาโมโตะทวนคำก่อนรอยยิ้มกว้างจะโผล่ขึ้นมาบนใบหน้า ดวงเนตรสีน้ำผึ้งทอดมองคนตรงหน้าอย่างแสนรักก่อนจะพยักหน้าขึ้นลงด้วยหัวใจที่โป่งพอง... ถึงกระนั้นร่างบางที่ท่ามากเกินใครก็เชิดจมูกขึ้นน้อยๆ ก่อนออกคำสั่งเสียงแข็ง

 

“ฉันพูดแค่ครั้งเดียว ทีหลังแกไม่ต้องลำบาก ฉันกลับล่ะ”

 

“ไม่ลำบากหรอก! เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันเอามาให้อีกนะ---

 

“ไม่ต้อง”

 

ดวงเนตรสีอ่อนมีแววผิดหวังฉายวาบเพียงครู่เดียวก่อนจะหายไป คนตัวสูงฝืนยิ้มอย่างร่าเริงแล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มๆ ที่ทอดปลายประโยคอย่างอ่อนหวานเหมือนที่เคย...

 

คำพูดน้ำเสียงอ่อนโยนที่ทำให้หัวใจคนฟังอ่อนยวบจนไม่อยากปฎิเสธเป็นครั้งที่สอง

 

“พรุ่งนี้เอาเป็นดอนบุริเป็นไง? ฮิบาริชอบเนื้อหรือหมูมากกว่า? หรือไก่ดี? “

 

“ก็บอกว่า---“ คนหัวดื้อถูกขัดโดยคนตัวสูงที่ปล่อยประโยคหวานแปล่มๆ ออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ คำพูดตรงๆ แต่เต็มไปด้วยความหวังดี... ความหวังดีที่ถึงจะทำให้รำคาญใจแต่ก็บอกปัดได้ไม่เต็มปากเต็มคำ

 

“ถึงฉันจะทำให้ฮิบาริสุขใจไม่ได้ อย่างน้อยแค่สุขกายก็ยังดี”

 

“อย่ามาทำตัวเป็นคนดีหน่อยเลย”

 

“ฉันไม่เคยทำตัวเป็นคนดีหรอกนะ... ฉันก็เป็นอย่างนี้... แค่อยากให้ฮิบาริมีความสุขก็แค่นั้นเอง... “ ไม้เบสบอลในมือถูกหมุนไปมาจนไถดินเพราะคนพูดเสหลบตาแล้วไม่รู้จะวางตัวยังไงกับสายตาที่มองมาของอีกฝ่าย...

 

เขา... ยามาโมโตะ ทาเคชิ...ไม่เคยคิดหวังมากกว่านั้นเลย... ขอแค่คนตรงหน้ามีความสุข... เขาก็มีความสุขไปด้วย ฟังน้ำเน่าเหมือนไอ้ขี้แพ้ที่ไม่พยายาม แต่คนอย่างเขาขอแค่นั้นมันก็เพียงพอ...จริงๆ นะ

 

“หึ...”

 

ใบหน้าหวานเชิดขึ้นน้อยๆ ก่อนจะเบือนไปอีกทาง... ถึงใจไม่สั่น ลมหายใจไม่สะดุด...แต่ก็สัมผัสได้ว่าคนพูดหมายความตามนั้นจริงๆ .... สงสาร... สงสารมันก็สงสารแต่ไม่รู้ทำไม? แค่อยาก... อยากให้ใครอีกคนพูดแบบนี้... คิดแบบนี้... ไม่อยากได้คำพวกนี้จากยามาโมโตะ ทาเคชิ... แต่กับคนที่ใจมันโหยหา... ทำไมถึงไม่เคยมี?

 

ฮิบาริสะบัดหัวน้อยๆ เมื่อความอ่อนโยนและเห็นอกเห็นใจที่ไม่เคยมีให้ใครโผล่เข้ามาในหัวใจที่ลงกลอนไว้อย่างแน่นหนา... มีคนแค่คนเดียวที่มีกุญแจไขมันออกมา

 

“ฉันไปซ้อมต่อก่อนนะ....”

 

มือหนาวางบนกระหม่อมคนตัวเล็กเบาๆ ลูบขึ้นลงน้อยๆ ก่อนจะหมุนตัวกลับ... มือน้อยรีบคว้าข้อมือใหญ่โดยอีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว... ไม่ใช่แค่มันที่ไม่ทันตั้งตัว... แต่เขาเองก็ตอบไม่ได้ว่ารั้งมันไว้ทำไม? หัวใจมันดันสะเออะทำงานก่อนสมองเหมือนพวกสัตว์กินพืชชั้นต่ำไปซะได้

 

“....กับแก

 

ดวงตาคู่สวยเบือนไปอีกทางเป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ตั้งแต่เริ่มสนทนากับคนตัวสูงเจ้าของรอยยิ้มสดใสตรงหน้า...ไม่กล้า...กลัวที่จะสบกับนัยน์เนตรสีน้ำตาลอ่อนของอีกคน... ประโยคบางเบาหายไปกับสายลมจนยามาโมโตะต้องทวนคำ... ถึงจะพอเดาได้รางๆ เพราะแก้มใสที่ขึ้นสีเรื่อของอีกฝ่ายก็เถอะ

 

“หา? “

 

“ไว้ฉันรอกลับกับแกก็ได้”

 

เจ้าของดวงตาสีอ่อนเบิกตากว้างด้วยสีหน้าเอ๋อไม่ได้ตั้งใจก่อนทำท่างงอยู่ครู่เดียว สีหน้าอีกฝ่ายดีขึ้นเหลือเชื่อ... ตอนแรกเศร้าเป็นลูกหมาโดนทิ้ง พอมาตอนนี้ก็ดูแฮปปี้ดี๊ด๊าจนฮิบาริเริ่มปลงกับอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ของยามาโมโตะ...

 

เด็ก... คุณท่านปรามาสในใจพร้อมกับย่นจมูกน้อยๆ ก่อนจะหันไปทำตาขวางใส่คุซาคาเบะที่กำลังหัวเราะในลำคอเบาๆ แทบไม่ทันเพราะคำพูดของแบ็ตเตอร์มือหนึ่งของโรงเรียน    

 

“เฮ้! เดี๋ยวฮิบาริก็มีปัญหากับคุณดีโน่หรอก รายนั้นยิ่งหวงฮิบาริยังกับอะไรดี...” คนพูดเกาแก้มน้อยๆ ก่อนจะทำท่าครุ่นคิดแล้วฉีกยิ้มกว้างให้สดใสเหมือนที่เคยแล้วพูดต่อด้วยสีหน้าจริงจัง

 

“...ไม่ต้องมารู้สึกผิดหรือสงสารอะไรฉันหรอกน่า... แค่นี้เอง... ไกลหัวใจจะตาย”

 

ไม่รู้จะขำมันดีไหม... ยังอุตส่าห์มาห่วงเขาอีก... หากเลือกรักเหมือนเวลาเลือกซื้อของได้ คนที่เขาจะเลือกรักก็คือมัน... เสียดาย... ที่เรื่องเทือกๆ นี้ของหัวใจมันบังคับกันไม่ได้...

 

ฮิบาริถอนใจเบาๆ ก่อนจะหันหน้ามาต่อปากต่อคำ... ท่าทียโสที่น่าเอ็นดูเหลือจะกล่าวในสายตาคนมอง...

 

“ฉันไม่ได้สงสารสัตว์กินพืชอย่างแก” ลูกน้องปลาไหลจอมเนียนพยักหน้าขึ้นลงเบาๆ แล้วยิ้มแผล่เมื่อเห็นหนทางกวนประสาทให้คนงามที่ยืนอยู่ตรงหน้าของขึ้นได้...

 

“ไหนฮิบาริไม่ชอบสุมหัว? “

 

 “ฉันแค่หาสัตว์กินพืชหัวตั้งที่โง่ๆ มาช่วยถือกระเป๋าหรอก! “

 

สงสัยที่โดนซัดเมื่อกี๊จนเลือดกลบปากมันจะไม่เข็ด... ร่างเล็กกระชับทอนฟาเตรียมลงมือถ้าหากคู่กรณีไม่เลิกกวนเส้นหัวพร้อมกับแก้ตัวเสียงดัง... ดังไปหน่อยจนคนนัยน์ตาวิวับแววววาวแกล้งโง่ต่อไปเพื่อหวังให้อีกฝ่ายมีอารมณ์ถึงขีดสุด

 

“อ๋า... ฉันนึกว่าฮิบาริไม่ชอบพึ่งคนอื่น”

 

“แกไม่อยากให้รอใช่ไหม? ไปกันคุสะ” งอนป่องไปแล้วครับท่าน...

 

“เฮ้ยยย! เดี๋ยวววว เดี๋ยวเดี๊ยวเดี๋ยว! “

 

ร่างสูงรีบก้าวยาวๆ สองทีก็ตามทัน ดึงมือน้อยไว้ก่อนจะยิ้มเหมือนที่เคย... รอยยิ้มที่สะกิดใจคนมอง... มันชอบยิ้มแฮะ... ไม่ใช่ยิ้มที่เหมือนสวมหน้ากากแต่เป็นยิ้มที่จริงใจ... ทุกประโยคที่เอ่ยมีอันมีรอยยิ้มประดับหน้า...

 

มันจะยิ้มอะไรหนักหนาของมัน?

 

“อะไรของแก? ดูท่าจะไม่อยากตายดี“

 

แม่คุณแสยะยิ้มชวนฝัน(ร้าย)ให้อีกฝ่ายแล้วชักมือกลับ คุซาคาเบะค้อมตัวน้อยๆ ก่อนจะเดินไปอีกทาง จังหวะเดียวกับที่ฮิบาริเดินไปใกล้ประชิดตัวยามาโมโตะ... ใบหน้าสองคนห่างกันแค่เพียงนิดเดียว...

 

โครมมมม! ‘

 

แล้วคุณท่านก็ยกเท้าขึ้นยันหนุ่มนักกีฬาที่บัดนี้ลงไปกองอยู่ที่พื้นอย่างไม่ปราณี ก่อนจะออกคำสั่งสั้นๆ ทว่ารู้ซึ้งไปทั้งจิตใจคนก้นกบกระแทกพื้นเลยทีเดียวเชียว

 

“ไปซ้อมต่อไป อย่างแก... ถ้าไม่มีเบสบอล คงเป็นไอ้ห่วยไม่แพ้ไอ้สัตว์กินพืชพวกนั้น”

 

“อ้า! มีกำลังใจดีๆ แบบนี้, ซ้อมทั้งคืนก็ยังไหว คำแซวถูกส่งตรงไปให้ร่างบางที่กำลังทำปากขมุบขมิบสวดสรรเสริญคนปากมากอยู่เบาๆ หากไปต่อปากต่อคำ เดี๋ยวมันก็หน้ามึนเสี่ยวกลับมา... เป็นอันไปต่อไม่ถูกอีก

 

ฮิบาริทิ้งตัวลงนั่งบนม้านั่งก่อนจะผล็อยหลับเพราะสายลมเอื่อยๆ พัดผ่านหน้า...

 

มิโดริ ทานาบิคุ นามิโมริโนะ~!! เสียงสูงแสบแก้วหูที่รู้ชัดว่าแกล้งดัดดังมาในโสตประสาท ก่อนเปลือกตาบางจะกระพริบถี่ๆ แล้วเปิดขึ้นเจอหน้าแป้นแล้นของคนที่อยากอัดที่สุดในตอนนี้... ยามาโมโตะ ทาเคชิ!

 

“แกทำอะไรของแก? “

 

“เห็นฮิบาริใช้ริงโทนนี้ เลยกะเอาว่าคงใช้นาฬิกาปลุกเสียงนี้ด้วย ฉันเลยร้องเพลงนี้ปลุกไง”

 

ถึงจะอธิบายแบบนั้นแต่แววตาของอีกฝ่ายมันบอกชัดๆ ว่าล้อเลียน... มีการทำเนียนเอานิ้วจิ้มๆ กันเหมือนเด็กสามขวบเวลาทำผิด... ไหนจะแววตาออดอ้อนของมัน... อยากเอามือกุมขมับนัก... ผิดไปแล้วที่สงสารมันจนออกปากจะกลับบ้านด้วย อัดมันก็อัดไม่ลงอีก... ให้มันได้อย่างนี้!

 

“ให้โอกาสแกแก้ตัวใหม่...ไม่อย่างนั้น...”

 

ฉันจะขย้ำแกให้ตาย!

 

คนตัวเล็กที่ไหล่บางน่าปกป้องทว่าไม่ต้องการใครให้ดูแลลุกขึ้นยืนตรง มือน้อยกระชับทอนฟาให้แน่นก่อนจะชี้หน้ายามาโมโตะที่กำลังหัวเราะร่วน ปากบางเม้มน้อยๆ ก่อนตาคู่ดุแสนดุนั่นจะหรี่ลงแบบคนที่กำลังสงบจิตใจแบบเต็มที่...เส้นหัวใกล้จะขาดในอีกไม่กี่วินาที คู่กรณีดูเหมือนจะยังไม่รู้ว่าชะตากำลังจะขาดลอยหน้าลอยตามาซะใกล้ก่อนจะฉีกยิ้มแผล่ที่กวนประสาทคนความอดทนต่ำจนต้องยกเท้าขึ้นมาแล้ว...

 

โครมมม! ’ ล้มลงไปกองอยู่กับพื้นเป็นรอบที่สองโดยมีไม้เบสบอลพาดปากไปเรียบร้อยแล้วสำหรับแบตเตอร์มือหนึ่งของโรงเรียนรอยยิ้มสะใจของคนงามถูกส่งมากระแทกสายตาเอ๋อจอมเนียนอย่างจัง!

 

ยังไม่ทันที่ยามาโมโตะจะพูดอะไร คนงามก็รีบก้าวจ้ำๆ นำหน้าไปก่อนด้วยใบหน้าที่บึ้งเหลือจะกล่าว... ถึงหน้าจะบูดขนาดนี้... แต่ทำไมถึงสุขใจขนาดนั้น?

 

“แกมองอะไร? ”

 

“มองคนน่า----“

 

เพราะสายตาคนมองทอดมาด้วยกริยาหวานเลี่ยนอยู่ในอก คนที่ไม่ชินกับการถูกมองจ้องแบบนั้นถึงได้ออกปากถามถึงกระนั้นดูเหมือนว่าคำตอบที่ได้รับจะไม่ถูกใจสักเท่าไหร่เจ้าตัวถึงรีบขัด... ดวงเนตรสีสวยเสมองทางอื่นก่อนมือน้อยจะกำทอนฟาแน่นเมื่อภาพของใครอีกคนซ้อนทับ...

 

“เคียวยะว่าง่ายแบบนี้น่ารักแฮะ”

 

ไม่อยาก... ไม่อยากให้ใครอีกคนถูกลบเลือนแทนที่โดยคนตรงหน้า... หัวใจที่กว่าจะยอมมอบให้ใครบางคน... หากต้องเอาคืนไม่อยากเอามันคืนเพียงเพราะแอบมีใจให้คนอื่น... ไม่อยากเป็นแบบนั้น...

 

“อย่าสะเออะพูดคำว่าน่ารักอีก คำแบบนั้นที่สัตว์กินพืขใช้ไว้ชมกันเองฉันไม่อยากได้”

 

“หา? น่ารัก? “ ยามาโมโตะทวนคำก่อนจะซ่อนรอยยิ้มขำ... ก้าวขายาวๆ ให้ทันคนตรงหน้าก่อนจะชะลอลงแล้วเดินเคียงกัน ก็รู้ดีว่าคนตรงหน้ารู้ทัน... มันบังเอิญ... บังเอิญไปนิดที่ดันคิดคำอีกคำที่ความหมายคล้ายๆ กันได้ถึงกล้าเฉไฉแล้วเนียนปั่นหัวคนอารมณ์แปรปรวนจนร่างบางขมวดคิ้วแบบไม่เข้าใจ

 

“ก็เมื่อกี๊แก? “ คนตัวเล็กดูตามไม่ทันจนน่เอ็นดู... โหดหรือก็เกินใคร... เก่งก็ไม่มีใครเทียม.. แต่ใสซื่อบอบบางน่าทะนุถนอม... คิดถึงตรงนี้คนหัวตั้งก็ยิ้มซื่อกับตัวเอง... ถึงฮิบาริจะไม่ชอบให้คนปกป้องก็เถอะ... ยังอยากปกป้องอยู่ดี

 

“ฉันจะบอกว่าน่าเอ็นดูหรอกจ้า คนน่ารัก... ฮะฮะ” ท้ายประโยคกดเสียงจงใจยื่นหน้าไปกระซิบใกล้ๆ ให้ ผู้พิทักษ์แห่งเมฆาที่ตอนนี้เริ่มใจร้ายใจดำพอจะฆ่าคนตาใสๆ แถวนี้ตายได้แล้ว... ศพคงจะเละด้วยสิ...

 

กวนฮิบาริมากไปแล้ว... รายนั้นคงถึงขีดสุดเต็มที่ หากกวนต่อยามาโมโตะ ทาเคชิอาจได้เหลือแต่ชื่อเป็นแน่...

               

ยามาโมโตะสรุปกับตัวเองก่อนจะฉีกยิ้มอีกหน ยิ้มที่ตอนนี้มันเป็นยิ้มปากเบี้ยวเพราะคนยิ้มเกรงอาญาทอนฟาจน เจ้าของมือน้อยหลุดขำออกมาแต่ต้องเบือนหน้าหนีไปอีกทางเพื่อซ่อนแววตาขำขัน.

 

                “นี่ฮิบาริ...”

               

“อะไรของแก? “

               

“ทำไมถึงรักคุณดีโน่ล่ะ? “ คำถามตรงๆ ไม่เสแสร้งแต่ทำให้คนฟังหายใจสะดุด... ร่างบางหยุดเดินก่อนจะนิ่งคิดหาคำตอบให้ตัวเอง... คำตอบที่ค้นใจเท่าไหร่มันก็ไม่ยอมออกมาถึงต้องเสด่าคนถามไปตามสเต็ป

               

“...รู้ไปก็ไม่ได้ทำให้ชีวิตแกดีขึ้น”

               

“ดีขึ้นสิ! “  

               

“....”

               

...เงียบ...

               

“ฉัน... ไม่รู้” ดวงตาสีเงินอมดำเบือนไปอีกทาง ไหล่บางสั่นน้อยๆ กระนั้นก็ยังเชิดลำคอขาวขึ้นอย่างเข้มแข็ง... คนฟังมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลายอย่างที่ปะปนกันไปหมด ก่อนเสียงหวานออกคำสั่งอย่างเคยตัว

               

“แยกกันตรงนี้แล้วกันไอ้สัตว์กินพืช”

               

“ไม่ไปกินข้าวที่บ้านฉันก่อนเหรอ? อ้าว? “ ก่อนจะพูดได้จบประโยค คนงามก็ก้าวฉับๆ แล้วออกวิ่งหนีไปอีกทาง... หนี... หนีหลายสิ่งหลายอย่าง... คำถามนั่นมันจี้ใจดำ... ทำไมถึงต้องเป็นไอ้นั่น... ทำไมถึงต้องเป็นมัน?

           

อยากเข้มแข็ง... ไม่อยากอ่อนแอ... ไม่ใช่ไม่อยากบอกแกยามาโมโตะ ทาเคชิ... แต่เพราะฉันเองก็ไม่รู้... ไม่รู้จริงๆ... มันก็เหมือนรสชาติชีวิต... เลือกไม่ได้แต่ลิ้มรสได้... ไม่รู้ว่าจะได้รสชาติอะไร... กว่าจะรู้ตัว... ก็หลงใหลในคำรัก... รสชาติหวานซึ้งที่อีกฝ่ายมอบให้ไปซะแล้ว...

             

...TBC


***** ดิท ... 06.10.09 // แก้เพลงรร. นามิโมริ
/me กระโดดหลบทอนฟา, /ท่านฮิ ร้องเพลงรร.ผิด? ฉันจะขย้ำแกให้ตาย!
ยังไงก็ขอบคุณ Natcha นะคะ ^____^

Ame-Lady : ฟู่ >_<  จริงๆ เลเขียนไว้แล้วตั้งหลายวัน แต่ทำ USB หาย เลเลยนั่งทอดถอนใจว่าคงต้องเขียนใหม่ 
ปรากฎว่าลูกชาย (?) มาเข้าฝัน ว่าเพื่อนยืมไป เลยรู้ซึ้งว่าไม่ได้หาย & หาเจอโดยสวัสดิภาพ ถึงได้รีบเอามาแปะ =w=b
ฮึฮึฮึ ยิ่งเขียนลูกชายยิ่งเนียน & กวนประสาท -_-;;; ทำใจนิดนึงแล้วกัน ฮะฮะ ตอนหน้าคงเริ่มมีเรื่องแล้วล่ะ ตอนแรกๆ มันก็ต้องแบบเนียนๆ สบายๆ ไปก่อน เนอะๆ (เอาสีข้างเข้าถูแบบแรมโบ้) ส่วนใครที่รออีกฟิคของเลอยู่ด้วย (จะมีสักกี่คนนนนน) เลเขียนยังไม่ได้ฟีลเลยยังไม่ได้อัพ ไม่รู้จะแก้อะไร แต่มันไม่ถูกใจ เร็ววันนี้เลจะรีบมาอัพให้นะคะ ;)


TALK OF THE TOWN  ;; ARC: ตอบคอมเม้นท์ตะลาล่า!!

♥Hibari_JaejoonG♥ : โลกใบนี้ความพอดีมันไม่มีจริงๆ ไม่ยามะเศร้า ฮิบะก็ต้องเศร้า อาเมนนนนน =w=b (เนียนไปได้เรื่อยๆ ๕๕๕๕) ก็อาร์คนี้เลบอกแล้วนะ ว่าเลแกล้งลูกชาย คุคุ (มีคนรีเควสให้รังแกลูกชายแทนลูกสาว ฮ่าๆ ) เฮียโน่เป็นมารผจญ? เลไม่ยู้ มือมันไปเอ๊งงง (ข้อแก้ตัวเดิมๆ 555+) ขอบคุณที่แวะมาอ่านนะคะ ติชมได้เสมอค่ะ ;) 

Tsukiyo : อุกรี๊ดดดด ! กรี๊ดเป็นเพื่อนเจ้มายด์ ๕๕๕ ป๋องแป๋งๆ ไม่กรี๊ดๆ เดี๋ยวตีนกาขึ้นนะพี่สาว (คำเตือนอะไรของมัน 5555) ลูกชายเราสาย M จริงๆ นั่นแหละ ไม่งั้นคงไม่ทนมือทนเท้าทนทอนฟาลูกสาว =w=b เลก็พาลูกเนียนไปเรื่อย ฮ่าๆ กวนส้นลูกสาวแบบนี้แหละ ไปมาๆ เดี๋ยวก็ได้กันเอง ๕๕๕๕+ คือตอนแรกเลกะไม่ให้ลูกชายหวดอีกรอบนะ แต่คืออาจารย์อากิระชอบทำให้สายเลือดนักเบสบอลลูกชายพุ่งบ่อย หวดแรมโบ้ไปทีแล้วหนิ 5555 เลเลยเอาบ้าง >__<V คืออีกอย่างที่อยากทำคือหวดบอลอัดหัวพี่โน่ แต่กลัวลูกสาวไปอี๊อ๊างกับม้าแก่ เลเลยแบบ ไม่เอาดีกว่า อย่าหวังจะได้แอ้มลูกสาวเลเฮียโน่ ๕๕๕ อาร์คนี้คงรังแกลูกชายคนเดียวแหละ แต่เฮียโน่นี่ก็โดนรังแก ป้ายสีให้ดูเป็นคนไม่ดีไปแล้วกับฟิคนี้ เลถึงต้องเขียนเตือนไว้ไง๊ 55555 ไม่เคืองๆ ฮ่าๆๆ เเบนเนอร์? พอเจ้มายด์ทักเลเลยรีบไปทำ ไว้เดี๋ยวเจ้มายด์กลับมาจากสอบเรามาแลกกันแปะนะ >_< รอของเจ้มายด์ๆ สุดท้ายก็สู้เค้าน้าาา สู้ตายยย กว่าเจ้มายด์จะอ่านคงสอบเสร็จแล้ว เลก็อวยพรอยู่ทางนี้แล้วกัน ไฟท์ค่ะ! ^W^V

Nu_Jung : สวัสดีค่าาาาาาา ^O^ ดีใจนะคะที่ชอบ (ปลื้มเลยแหละ แอบหวงนิดหน่อย 55555+) ลูกชายเลมันต้องเนียนแบบนี้อยู่แล้ว -w-b ไม่เนียนป้อล้อราชินี่ไม่มันส์สิคะ! ฮ่าๆ มาๆ ! เดี๋ยวเลช่วยเอาเปลือกกล้วยไปวางอีกแรง เอาให้น็อคเลย (เริ่มชั่วร้าย) อ๊างง ในดิสตัวเอง *0* คนนี้เลจอง! (ไปแซวอีก 555) ฮิเบิร์ดมีบทล่ะน้าาา จริงๆ เลกะว่าตอนต่อไปถึงจะมีบท นี่มีฮิเบิร์ดที่ร้องเพลงนามิโมริที่ชื่อยามาโมโตะแทน! 5555+ เลก็ชื่อเลนั่นแหละค่ะ >_< ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ ว่าแต่ตัวเองชื่ออะไรเอ่ย? 
โหววว ฝากตัวเป็นแฟนฟิคแบบนี้ก็ปลื้มแย่ (โค้งงามๆ ) ขอบคุณนะคะ ^___^ ถ้าหากมีอะไรไม่ดีไม่สนุกตรงไหนทักบอกได้เสมอนะคะ เลน้อมรับฟังค่าาาาา! สู้ตายยยย โอ้เย >_<V 

,,,Marshmallow_,, : กอนจังงงงงง >____< จุ๊บๆ เฮียโน่มามรสุม???? 555+ จะมรสุมยิ่งกว่านี้อีกเลจะบอก คุฟุฟุ (วิ่งไปหลบหลังลูกชายหลบแส้) อะไรอ้าาา ลูกชายเลไม่เถื่อนนะ (เอานิ้วจิ้มๆ แบบยามะ 5555) กินจัง พูดถึงกินทามะ ตอนนี้มีดองอยู่ที่บ้านสิบกว่าเล่ม อ่านไปได้สามเล่ม อนาถจิต -.-+ ยังไงก็ขอบคุณที่แวะมาอ่านฟิคเลเช่นเคยนะกอนจัง >__<

สาวกท่านเรียวมะ : เชียร์ให้กดกัน? ก๊ากกก เลสารภาพว่าเขียน NC ไม่เป็น เคยเขียนหนเดียวเองในชีวิต ซึ่งก็อายตัวเองจนถึงปัจจุบัน เลยเลิกเถอะ แนวนี้ไม่เหมาะกับเล 55555 หนูฮิก็งี้แหละค่ะ ซึนซึ๊นซึน (ผัวะ! โดนกระทืบ) ขอบคุณที่แวะมาอ่านนะคะท่านสาวกท่านเรียวมะ มีอะไรแนะนำได้เสมอ สำหรับตอนใหม่นี้หวังว่าจะชอบนะคะ ;)

8018'ECHO## : สวัสดีจ้าเอิร์นจัง >___< (เนียนไปทั่วแล้วว 5555) เฮียโน่มาทำให้เรื่องเกิด & มีฟิคนี้เกิดขึ้น ๕๕๕๕๕+ ลูกชายเลนี่นา ไม่น่ารักสิแปลก =..=V เลี้ยงเองกับมือ (เหรอ?) ตอนนี้เลว่ายามะเพิ่มความเนียนไปเรื่อยๆ และกวนราชินีขึ้นเรื่อยๆ เช่นกัน 1880? คิดถึงโดคู่นี้แล้วเลือดจะพุ่ง เลไม่ชอบยามะเคะนะ แต่ถ้าเคะให้ลูกสาวก็ไม่เป็นไร ฮ่าๆ >_<V อัพแล้วนะคะ สนุกไม่สนุกบอกกันได้เสมอค่ะ ฝากด้วยค้าบบบบบบบ

Mp.k : โอ๋ๆ เลสัญญาๆ อาร์คนี้ลูกสาวเลสบายที่สุดแล้ว (แน่ใจเรอะที่พูด! ) เลแกล้งยามะคนเดียวอย่างที่บอก (ส่วนพี่โน่นี่แกล้งทุกอาร์คแน่นอน 55555+) เห็นด้วยเลยว่ายอมแพ้ไปเต๊อะ! ยังไงๆ มันก็ต้อง 8018 ไปหาใครดี? สควอลจัง? (โดนรังสีอำมหิต) ฮ่าๆ ไม่รู้ล่ะ =w=b ขอบคุณที่แวะมาอ่านนะคะ ยังไงก็ฝากฟิคนี้ไว้ในอ้อมอกอ้่อมใจด้วยค่ะ ^W^

snowing_night : เหมือนตอนนี้ลูกชายจะเนียนขึ้นไปอีก? 555+ ไม่รู้สิ เลชอบยามะแบบนี้ (แอบหวงแทนท่านฮิด้วย คุคุ) ฮ่าๆ อย่าเพิ่งเซ็งพี่ม้าๆ พี่ม้าเค้ามาทำให้ 8018 รักกันนะเออ ขอบคุณที่แวะมาอ่านค่าาาา ส่วนเรื่องลูกชายเล, รับรองว่าเนียนขึ้นไปเรื่อยๆ แน่นอน ฮิๆ >___<

:: Monochrome ::  : เอิ้วววววว งั้นมาแท็คมือกันหน่อยฮิ้ววว ตอนเขียนเลก็สะใจ จริงๆ อยากเอาลูกเบสบอลลอยอัดหัวด้วยนะ แต่กลัว FC เฮียโน่ ๕๕๕๕๕+ แน่นอนว่าถึงลูกสาวจะไม่ยอม เลจะพาลูกชายบุกไปฉุดหนูฮิถึงบนห้อง! ก๊ากกกกก 8018 บันซายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!! ย้ากกกกก !!! (บ้าไปแล้วครับท่าน) ดีใจนะคะที่สนุก คนเขียนฟิคก็ขอกันแค่นี้ล่ะน้อ หากตอนไหนไม่สนุกก็ท้วงได้เสมอนะคะ ;) 

[D]arKTsuk[I] : ก่อนอื่น, ดิสท่านได้ใจเลมากอ่ะ =w=b I love rare pairings TOO! 5555+ ยามะจังเค้าบอกยี่ห้อนเนียนนุ่มอยู่แล้วค่ะ (คนนะเออมิใช่กระดาษทิชชู่) ไม่มาโซก็ทนมือทนเท้าทนทอนฟาท่านฮิไม่ได้สิเจ้าคะ 555 เห็นว่าจากตอนนี้ยามะอิ่มอกอิ่มใจเพราะโดนฟาดไปแล้วค่ะ ป่านนี้ยังนอนเพ้ออยู่เล้ยยย มีใจ? คิก! ต้องรอดูต่อไปค่ะ ฮึๆ แซวลูกสาวมากไปเดี๋ยวโดนทอนฟานะ ฮ่าๆ >_< (เลนี่แหละจะโดนคนแรก 55) เนอะๆ ต้องแบบนั้นเลย ขัดจังหวะแบบหน้าเนียนๆ =w=b ตีอีกรอบรักษาคอนเซ็ปต์ตัวละครที่อาจารย์อากิระสร้างไว้ค่ะ เพราะพ่อเอ๋อของเราหวดลูกบอลโยนลูกบอลผิดจังหวะหลายรอบทีเดียวเลย 5555 คุณดีโน่จงใจไหม? อันนี้ต้องรอดูดู๊ดูกันต่อไปค่ะ ฮิๆ พาพี่โน่ไปหาสควอลไง๊ *0* (FC XS และคู่อื่นๆ ที่เกี่ยวกับ S รุมกระทืบ) งั้นไปหาลุงโรฯเถอะพี่โน่! 555 มาอัพแล้วนะคะ หวังว่าจะชอบค่ะ ;) ปล. ไม่เศร้าไง ฮ่าๆ ไม่เศร้าหรอกกกกก >__<  

oong♪fong♪ : ฮ่าๆ มีของดีต้องมาดูมันก็จริง ดีใจนะเนี่ยฟิคเลนับเป็นของดี 55555+ ชื่อเรื่องมันเสี่ยวจริงๆ แหละ เดี๋ยวเลคิดออกเลจะแก้ ตอนตั้งมันสิ้นคิดมาก เพราะคิดแต่ชื่ออังกฤษไว้ ชื่อไทยมานั่งจิ้มมั่วๆ ตอนเปิดเรื่อง 5555+ มันเลย... นะ ได้โล่! ไม่น่าร้องหรอกค่ะ ไม่เศร้าหรอก เพราะเลอยากให้สบายๆ มากกว่า >_< ขอบคุณที่ติดตามฟิคเลมาตลอดนะคะ ^^ (ยิ้มหวาน)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

175 ความคิดเห็น

  1. #175 PrinCess Lolipop (@eye-sornsakol) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มกราคม 2555 / 05:12
     น่ารักจังเยยอ่ะ

    แต่ทำไมท่านฮิไปหลงยามะซะงั้น

    ทำไมไม่รักดียวใจเดียว.......ปั๊ก(ทอนฟาลอยมาโดนหัว)
    #175
    0
  2. #166 *Fairytell (@Apparition) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2554 / 21:31
    สั้นๆ  ท่านฮิน่ารักและซึนสุโก้ยยยยยยยย >O<!!
    #166
    0
  3. #139 Love_1818 (@rebornjang) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 เมษายน 2553 / 17:50
    เราว่าเรื่องนี้มันเศร้าไปแล้วนะ T^T
    #139
    0
  4. #135 Thana (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มีนาคม 2553 / 11:53
    ทั้งหวานทั้งเศร้า

    เดาอารมณ์ไม่ถูกแล้ว= =
    #135
    0
  5. วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2553 / 19:19
    เเอบเจ็บจี๊ด T^T!!
    #121
    0
  6. #113 Fong (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2553 / 13:53
    น่ารักเกินไปแล้วนา



    คู่นี้นะ

    รัก 8018 บันซายยยยยยย
    #113
    0
  7. #75 ★GB.{JUNN.}'S (@wolfrabi) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2552 / 10:03
    แยร๊กกกกกกกกกกกกก  . ยามะน่ารักก อะคุ  ๆ . 
    เฮ้อ มีความสุข .. รู้สึกว่าตอนนี้คุณมม้าหายไปเลี้ยวว ว  . ^ ^
    #75
    0
  8. #66 Oมยิ้มIIก้มป่oJ (@omyim-kung) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2552 / 11:30

    ท่านฮิน่ารักน่ากอดอีกแล้วอ่ะ >///<

    ท่านยามะก็แสนดีเกินเหตุ แย่งมาเลยๆ

    ท่านฮิเริ่มมีใจให้นิดๆแล้วใช่มั้ยเจ้าคะ ^___^//

    ท่านยามะออกจะดีดี๊ดีซะขนาดนั้น

    ไอม้าก็แค่ของเล่น เขี่ยทิ้งๆ (ชั่วอีกแล้วมั้ยล่ะ =0= / แม่ยก D18ถีบกระเด็น อาเมน~ _  _)

    สู้ต่อไป ทาเคชิ!!
    #66
    0
  9. #55 Mp.k (@kalo_lufael) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2552 / 17:58
    (นั่งอ่านไปฟังเพลงไปเพลินๆ=w=)

    ท่านฮิคะ เลือกยามะเถอะคะ
    เดี๋ยวก็รักเอง 55
    ยามะเค้าดีซะขนาดนี้><

    ส่วนเฮียม้า...ไปหา...เอิ่ม...-0-...(ไม่เอาสคอลจัง เชียร์XS =w=b)
    โสดไปก็ไม่ตายร้อก~ ขนาดอีกสิบปีคุณพี่ยังโสดสนิทเลยนี่ ตอนนั้นก็อายุ...สามสอง? ใช่มะ
    สามสิบอัพยังไม่มีแฟนก็อยู่ได้นี่ 555
    #55
    0
  10. #37 love_sweet (@lovestwees) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2552 / 23:26
    เลือกยามะเถอะท่านฮิ

    รับรองถ้าเลิอกคนนี้แล้ว ชีวิตท่านจะดีขึ้นอย่างมาก

    สนุกมากๆเลยจ้า มาอัพไวๆนะ ^^

    อัพวันละนิด  จิตแจ่มใสนะเออ :D
    #37
    0
  11. วันที่ 6 ตุลาคม 2552 / 18:30

    (พรึ่บๆ มองหาแม่ยก D18 /ไม่เห็นแล้ว ปลอดภัย -O-") อืมมม นั่นสิ ทำไมลูกต้องรักโน่ด้วยล่ะ -__-"
    ยามะโดนรู้ไต๋หมดแฮะๆ ฮ่าๆ ขออร้องนะโน่จ๋า อย่ามาวนเวียนแถวฟิค 8018 นะ เดี๋ยวกรวดน้ำไปให้ (ฟิ้ว / เอื้อก ป้าย D18 เฉียดหัว -O-""""")

    #36
    0
  12. #34 Natcha (@Art_ka) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2552 / 14:10
    ไม่ได้เข้าเด็กดีนานมาก..
    กลับมาเข้า เพื่อฟิคนี้ค่ะ ^^

    แหม ยามาฮิบาเป็นคู่แรร์หนิค่ะ -..- แหะๆ

    เนื้อหาน่ารักค่ะ ยามาก็เนียนต่อไปนะลูก
    ส่วนหนูฮิ อ่ะฮ้างงงส์ โหดแต่แอบน่ารักอย่างนี้ล่ะฮ้า..แม่ยกปลื้ม.

    นิดส์นึงค่ะ เพลงประจำโรงเรียนนามิโมริน่าจะขึ้นด้วย
    "มิโดริ ทานาบิคุ" มากว่า "มิโดริ ฮานะบิคุ"ค่ะ
    (ถ้าหูข้าพเจ้าไม่ผิดเพื้ยนไป - -")
    #34
    0
  13. #33 [D]arKTsuk[I] (@darkmoon-18) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2552 / 10:26
    ฮุ...คุณฮิคะ ที่ท่านขำน่ะไม่ใช่แค่เพราะยามะจังโดนทำโทษหรอกม้าง~ กับพ่อจอมเนียนน่ะ ถ้าไม่เผลอยิ้มก็คงเส้นประสาทขาด..มันมีให้เลือกแค่สองอย่างเท่านั้นล่ะค่ะ55+ (ทอนฟาน่ะโดนไปหลายรอบแล้วล่ะค่ะ..โดนจนจะติดสกิลเนียนหลบได้เหมือนลุกชายแล้ว แต่ก็เหมือนกันอีกนั่นแหละ..หลบได้แต่ไม่หลบ555+)

    โถ..ใช่ค่ะ เรื่องรักมันเลือกไม่ได้ แต่คราวจะเปลี่ยนมันก็ห้ามไม่ได้เหมือนกัน~ ยิ่งถ้าท่านบอกว่า"ถ้าเลือกได้จะเลือกมัน" ชัวร์ค่ะ! โอกาสเปลี่ยนคือ99.99% (อีก0.01%หายไปไหน?55+)

    เรื่องเฉไฉตอนข้าวกล่องนั่นก็อีก ยังอุตส่าห์จะทำเนียน ซูชิมันก็บ่งบอกเจ้าของอยู่แล้วมิใช่รึ!? มีนายคนเดียวแหละ=w=

    มิโดริฮานาบิคุ~ ช่วยปลุกท่านจากการสะกดจิตของม้าแก่ค่ะ> <(/โดนทอนฟาอีกระลอก)

    รออ่านต่อนะคะ

    ปล.DSเหรอคะ? เราโอเคนะ! แต่เราออกจะฝังหัวกับXSน่ะค่ะ เพราะคู่นั้นเขารักกันเกินไป เพราะงั้นม้า..อยู่กับลุงโรมาริโอ้ไปแล้วกันเน้~ =w=
    ปล2.ก็ว่าเพลงมันคุ้นๆทุกเพลง..ก็ของฮิคารุนี่นะ ฟังอยู่ทุกวันมันจะไม่คุ้นได้ไง55+
    #33
    0
  14. #32 8018'ECHO## (@earn_dek-d) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2552 / 19:34
    จ๊อตโต้! ยามะน่ารักเว่อไปเเล้ วว >_<
    ท่านฮิใจร้ายไปมั้งง เลิกรักเฮียโน่เเล้วมาหายามะเหอะ =.,=
    สงสารยามะเนอะ น่าจะจับท่านฮิกดให้รู้เเล้วรู้รอดไปเลย
    ก้ากกกกก =O=
    #32
    0
  15. #31 oong♪fong♪ (@Asuki) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2552 / 19:01

    ฮิบาริซังหลายใจ=w= ไม่เป็นไรๆถึงหลายใจยามาโมโตะซังก็รัก>////< 

    ดีโน่น่าสงสารนะ หาคนเมะให้อาเจ๊ดีโน่หน่อยสิ เราชอบดีโน่เคะแบบสุโค่ย 5555+

    #31
    0
  16. #30 Tsukiyo (@shibamura) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2552 / 19:00

    ย๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก !!!!!!!!!!  \(=A=)/ (ล้มโต๊ะ !!!)

    วันนี้ได้ฤกษ์งามยามดีแว้บมาเข้าเด็กดีระหว่างพักจากศึก (?) เอ๊ย !!! สอบ !!!! เหนื่อย... (เพิ่งสอบไป 2 วิชาแค่นี้ทำบ่น !!!?) แบบว่ายังเหลือวันสอบอีก 2 วัน....วันที่ 8 กับวันที่ 9....ระหว่างนี้ก็อยู่บ้าน ฮ่าๆๆๆๆๆ เอิ๊กกก !!! [แหกปากอะไรของแก !!!! : เลจัง]

    เง้อ....คอมเม้นท์ๆๆๆ...

    ยามะลูกเอ๊ย....เนียนมันเข้าไปๆ...แล้วหม่ามี๊คนนี้จะช่วยเชียร์ลูกเอง....อ่า...ลูกสาวน่ารักอ่ะ >w< แอบมองสามีในอนาคตแล้วอมยิ้มบ้างล่ะ หัวเราะเบาๆบ้างล่ะ...โฮกกกกกกกกกกกกกกก !! ไม่แปลกหรอกค่ะ....ที่เวลาอยู่ม้าแก่แล้วไม่เคยหัวเราะ เพราะท่านกำลังจะหลงรักลูกชายอยู่ไง แอ๊ก !!! (ทอนฟาเสยหัว !)

    โถ....จะแว้บ (หรือโดด ?) ไปหาหวานใจก็ไม่ได้ เพราะท่านโค้ชคุม !!! ฮ่าๆๆๆๆ ก็นะ...ลูกศิยษ์จอมเนียนแบบนี้ มันต้องมีโค้ชคอยคุม มันถึงจะอยู่ซ้อมมต่อ (แถมโดนทำโทษอีกแน่ะ 555+)

    ฮาฉากที่ยามะแกล้งแอ๊บเอ๋อ...โถลูกจ๋า...คุณท่านเขาดูออกแล้วว่าลูกแกล้งทำเฉไฉน่ะ...โดนจับไต๋ได้เลยเป็นไงล่ะ ฮ่าๆๆๆ แล้วก็...ชอบที่ฮิบาริบอกว่าจะรอกลับบ้านพร้อมกันอ่ะ....แบบ...โฮกกกกกกก !!!! น่าร้ากกกกกก... ~ แต่ยามะก็ยังไปแกล้งเขาอีก....งอนตุ๊บป่องเลย....

    ....นาฬิกาปลุกเสียงเพลงโรงเรียนยี่ห้อ ซูชิหน้ามน...แจ่ม !!! มาปลุกฉันบ้างสิ >o< อั่ก !!! [ทอนฟาอีกอันฟาดกลางหัว !] แบบว่าฉากนั้นน่ารักมากมาย >///< คุณฮิเริ่มเคลิ้มตามมากขึ้นแล้วนี่...แบบนี้ไม่ต้องหวังแค่นั้นแล้วล่ะ...หวังสูงไปเลยลูกเอ๊ย !!! เดี๋ยวหม่ามี๊จะช่วยดันหลังลูกเอง โฮะๆๆๆๆ.... ม้าแก่มันไม่อยู่...ชิงตัวนางเอกมาเลย !!! แล้วก็อีกฉากนึง...ตอนที่ยามะถามฮิบะเรื่องของม้า...อืม...ใช่เนอะ...ความรักมันหาคำตอบไม่ได้ว่าเพราะอะไร...แต่ช่างมันเลย...ถึงแม้ม้ามันจะไม่สนใจใยดียังไง ก็ปล่อยมันไปเต๊อะ !! หันมาหาซูชิน้อย (?) น่ารักคนนี้ดีกว่านา ~ รับรอง...ลูกสาวจะได้สบายใจ ฮ่าๆ...

    เรื่องนี้ยามะท่าทางจะกลายเป็นกระสอบทรายอย่างสมบูรณ์แบบไปแล้ว ฮ่าๆๆๆๆ...ไม่เป็นไร...อัดเข้าไปเถอะ...ถ้าเป็นเพราะลูกสาวอัด หม่ามี๊ไม่ถือ (จะสนับสนุนด้วย ฮ่าๆๆๆ)


    ปล. โชคดีที่เข้ามาอ่านนิยายวันนี้...เจอฟิคของเลจังพอดี อิอิ แต่ก็ไม่ได้เข้า My iD เหมือนเดิม 555+...ที่อัพได้เพราะลูกชายเข้าฝันสินะ....ฮ่าๆๆ ต้องขอบคุณยามะจริงๆ ไม่งั้นคงไม่ได้อานฟิควันนี้แน่ๆ =w=

    ปล2. เรื่องแบนเนอร์...พี่ลองทำไว้อันนึงแล้ว...แต่แบบว่า...เอิ่ม...ห่วยแตกมากมาย วิชา โฟโต้ช็อป และ อิมเมจเรดี้ มันคืนอาจารย์ไปหมดแล้วอ่ะ...กำลังคิดว่าจะทำยังไงดีหว่า... = ="

    ปล3. ขอบคุณสำหรับกำลังใจจ้า ^^ เลจังก็สู้ๆด้วยเช่นกัน อิอิ ( ^^ )v !! ว่าแล้วก็แว้บลงหลุมต่อ...แล้วจะกลับมาป่วนใหม่ในวันที่ 9 ตุลา... (อย่ามาเล้ยยยย.... : เลจัง)





    (แปะไว้ทิ้งท้ายจ้า ~ สงสัยเลจังคงจะเริ่มบ่นละ...ทำบทความรก 555+)

    #30
    0
  17. #29 ,,,Marshmallow_,, (@kufufu13) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2552 / 17:00
    อ้าวว  แฟนผมแอบจิตเรอะ!!  (โดนทอนฟาปาหน้า)

    ก็แหม เห็นลูกชายเลจังวิ่งแทบตายกลับขำซะนี่
    มีความสุขบนความทุกข์ช่างสมเป็นแฟนซะจริงๆ  (เตรียมวิ่ง)

    ท่านฮิ ยังซึนได้อีกน้าา กอนรักท่านเพราะเคะซึนนี่แหละ  อร๊างง

    เดี๋ยวจะเตรียมยกขนขบวนขันหมากไปสู่ขอลูกสาวท่านนะครับ

    =w=~~!!

    สู้ต่อไปทาเค...เอ๊ย เลจัง!!
    #29
    0
  18. #28 ♥Hibari_JaejoonG♥ (@kyoya-hibird) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2552 / 15:15
    ไม่ว่าจะอ่านฟิกเรื่องไหนก็ยังรักคู่8018มากว่าD18อยู่ดี =w=
    อ่านD18แล้วมันไม่ค่อยจิ้นหรือยังไงไม่รู้ -*-
    ในเมื่อสบโอกาสที่พี่ม้าไม่อยู่คุมท่านฮิแล้ว
    ยามะก็ฉกท่านฮิมาเลยดิ >o<
    เพราะยังไงเรื่องนี้มันก็ 8018 555+ ^o^
    อัพต่อๆ ไรเตอร์สู้ๆ >o<b
    #28
    0
  19. #27 snowing_night (@jjjin) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2552 / 13:15
    อ่า

    ไมยามะเข็มแข๊งจัง

    ฉกคุณฮิไปเลย พี่ม้าไม่อยุ่แล้วหนิ

    คุณฮิยิ่งน่ารักน่ากดอยุ่ด้วย

    ขอให้ยามะเนียนขึ้นไปอีกนะ   เพี้ยง!
    #27
    0