(EXO KAISOO FANFICTION) My Dyo - ดโยของหมี

ตอนที่ 9 : Special One Shot [SEHUN X YOU] : Falling for you

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 60
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    6 พ.ค. 61













คุณเชื่อหรือไม่


ว่าหิมะแรกของปีจะนำพาทุกคำอธิษฐานไปสู่ความสำเร็จ


ในชีวิตการทำงานปีแรกของฉันมันช่างไม่ราบรื่นเอาเสียเลย อุปสรรคต่างๆประดังเข้ามายิ่งกว่าน้ำท่วมและภัยแล้ง แต่ฉันก็ผ่านมันไปได้อย่างนี้ทุกครั้งราวกับต้องการตอกย้ำว่าฉันคือผู้อยู่รอดในโลกใบนี้


งานของฉันจะว่าง่าย ก็ง่าย จะว่ายาก ก็ยาก นอกจากเป็นสิ่งที่ฉันรักแต่ก็เป็นภาระอันยิ่งใหญ่เช่นกัน ฉันเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่หางานประจำตำแหน่งดีรายได้สูงได้ตั้งแต่เรียนจบในประเทศที่ค่าครองชีพและอัตราว่างงานสูง ส่วนปัญหาที่ตามมาคงเป็นการต้องควบคุมคนที่อาวุโสกว่าแต่ตำแหน่งงานต่ำกว่า ปัญหานี้ค่อนข้างบั่นทอนการทำงานของฉันพอสมควร


ตอนนี้เป็นช่วงเปลี่ยนฤดูและแน่นอนว่าคอลเลคชั่นเสื้อผ้าตัวใหม่ในวินเทอร์ซีซันก็ออกแล้วพร้อมลงปกนิตยสารทุกฉบับรวมถึงฉบับที่ฉันเป็นบก.ด้วย


ใช่ ฉันเป็นบก. นิตยสารแฟชั่นชั้นนำของเกาหลี


และวันนี้ก็เหมือนทุกวันที่ฉันมาทำงาน


“แทยง ลีแทยง ส่งคอลัมน์ได้แล้วค่ะ” ฉันตะโกนบอกคอลัมนิสต์ของบทสัมภาษณ์คนดังซึ่งเหลือแค่คอลัมน์เดียวก็จะปิดเล่ม ฉันมาแผนว่าจะพักร้อนก่อนเริ่มทำนิตยสารเดือนต่อไป การปิดเล่นในแต่ละเดือนเร็วกว่ากำหนดไม่จัดว่าเป็นเรื่องดีมากนักเพราะจะทำให้เนื้อหาไม่ค่อยเป็นปัจจุบัน แต่ก็นะ เราเน้นการทำงานที่ได้พักผ่อนด้วยและยังเป็นการหาแรงบันดาลใจของเดือนถัดไป ฉันคิดว่านี่อาจเป็นจุดเด่นของนิตยสารของเราที่ทำให้ยอดขายเป็นอันดับ 1 มา 4 ปีซ้อน


“ได้แล้วครับบก.จะให้ส่งตีพิมพ์เลยไหมครับ”


“เอาเลยแทยง ออทัมวินเทอร์พอดีกับเดือนนี้ส่วนเดือนหน้านะคะทุกคน ฉันคิดว่าควรเป็นธีม  First Snow ค่ะ” ฉันประกาศให้ทุกคนทราบว่านี่จะเป็นการทำงานวันสุดท้ายก่อนหยุด 1 สัปดาห์เพื่อเตรียมทำงานของเดือนใหม่ทุกคนจึงต้องรู้คอนเสปต์งานเพื่อเตรียมทำคอลัมในเล่มถัดไป


“ถ้างั้นแทยงจัดการเรียบร้อยก็กลับบ้านได้เลยนะคะ เอาหละ ทุกคนเลิกงานได้ค่ะ” ฉันสั่งด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ทุกคนลุกจากโต๊ะเก็บของเตรียมตัวกลับบ้านกันหมดรวมถึงฉันด้วย


ฉันออกจากออฟฟิศในอากาศหนาวเพื่อขึ้นรถบัสประจำทางกลับคอนโด โชคดีที่ตอนนี้เริ่มดึกแล้วทำให้คนน้อยฉันจึงได้นั่ง สิ่งที่ค่อนข้างบันเทิงใจขณะที่ยังไม่ถึงที่พักของฉันคือการนั่งฟังเพลงไปด้วยกันระหว่างทาง


ฉันมีวงดนตรีที่ชอบอยู่เรียกว่าบอยแบนด์จะดีกว่าพวกเขาคือ EXO ผู้ชาย 9 คนที่มีเพลงติดหูมันในช่วงฤดูหนาวพวกเขาจะออกอัลบั้มที่ฟังแล้วชวนเคลิ้มเข้ากับฤดูอยู่เสมอไปกับฤดูหนาวฉันก็มีเพลงโปรดแค่เพียงเดียวเท่านั้น


Falling for you


เพลงที่เป็นแรงบันดาลใจให้คอนเสปต์ในเดือนหน้าของฉัน


ฉันกลับมาถึงห้องพักด้วยความเหนื่อยล้าฉันล้มตัวนอนทันทีโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้นและฉันก็หลับไป


ในชีวิตของคนที่อยู่คนเดียวมาตั้งแต่เริ่มเป็นวัยรุ่นทำให้ฉันไม่ค่อยเหงาเท่าไหร่ อาจเป็นเพราะความเคยชินก็ได้มั้ง ฉันตื่นขึ้นในตอนเช้าหาเครื่องดื่มร้อนๆในวันที่หนาวเหน็บ เช้าวันนี้โซลอุณหภูมิต่ำลงอีกแล้ว แม้ว่าหิมะจะยังไม่ตกแต่อีกไม่นานก็คงมา


หิมะแรกของปี


ความนุ่มนวลที่เคว้งคว้าง


คำอธิษฐานที่ไม่เคยเป็นจริง


และคำสัญญาที่ไม่อาจรักษาได้


วันนี้ทั้งวันฉันจมอยู่กับหนังสือพัฒนาตัวเองเล่มโปรดที่ซื้อมาจากไทม์สแควร์เมื่อตอนไปเรียน High School ที่อเมริกา เนื้อหาทั้งหมดเหมือนกับครั้งแรกที่เปิดอ่านแต่น่าแปลกใจที่ฉันยังคงรักและอ่านได้แบบไม่รู้จักเบื่อ วันนี้หมดไปโดยที่ยังไม่ได้ทำอะไรเพิ่มขึ้นมากนัก


ทุกวันของฉันยังคงหมุนไปกับกิจวัตรที่ไม่เปลี่ยนไปในทุกวัน ในที่สุดก็เหลือเวลาแค่ 2 วันก่อนที่ฉันจะต้องกลับไปทำงานอันแสนหนักหน่วงต่อ


          และคืนนี้ด้วยความเย็นของอากาศ ท้องฟ้าปลอดโปร่งให้แสงจันทร์ส่องเข้ามาในหน้าต่าง ฉันจึงอยู่ดึกเป็นพิเศษเพื่ออ่านหนังสือเล่มโปรดอีกครั้ง


Promises are the sweetest lies


นั่นสินะ


มันก็คงจะจริง


        แต่ฉันก็ยอมให้มันลวงฉันมาตลอดเหมือนกัน


        ฉันอาจเสพติดความหวานอมขมกลืนนี้ก็ได้….





-ย้อนกลับไปเมื่อ 10 ปีก่อน-




“เซฮุนนายไม่ไปโรงเรียนหรอวันนี้”


“ไม่ไปอ่ะ ฉันไม่ว่างเท่าไหร่”


“งั้นเหรอ งั้นฉันไปนะ”


เซฮุน โอเซฮุน เด็กผู้ชายตัวผอมหน้าตาน่ารักคนนี้เป็นเพื่อนบ้านของฉัน เรารู้จักกันและอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็กๆฉันกับเขามักจะทำทุกอย่างด้วยกันตลอด


เซฮุนคือคนที่คอยช่วยเหลือฉันทุกอย่าง เขาบอกว่าเขาเป็นอัศวินของฉันแล้วจะคอยปกป้องฉันเสมอ แต่ทำอย่างไรดีเพราะฉันจะไม่อยู่ที่นี่เขาปกป้องอีกแล้ว


พักหลังมานี้ฉันกับเซฮุนมีเวลาร่วมกันน้อยลงเพราะเซฮุนจะต้องไปฝึกอะไรบางอย่าง ฉันจึงต้องคอยช่วยเหลือเขาเรื่องการเรียนเสมอแต่เซฮุนเป็นคนหัวดีจึงทำให้เขาสอบผ่านทุกครั้ง


ฉันไปโรงเรียนและกลับมาบ้านเพื่อเตรียมเนื้อหาให้เซฮุนแต่คุณน้าแม่ของเซฮุนบอกว่าเขาจะไม่กลับบ้าน 2-3 วันเพราะมีการฝึกพิเศษ


ฉันได้แต่นั่งเศร้าอยู่ที่บ้าน


             หยิบอัลบั้มรูปมาเปิดดู


รูปที่ฉันและเซฮุนถ่ายคู่กัน


ฉันดึงมันออกแล้วใส่ลงไปในกระเป๋าเดินทางก่อนจะปิดมันลง ฉันกำลังจะเดินทางไปอเมริกาเพื่อเรียนต่อแต่ถ้าเซฮุนไปค่าย 2-3 วันก็คงไม่ทันที่เราจะร่ำลากัน


ฉันไม่ได้ไปโรงเรียนอีก


2 วันผ่านไป


วันนี้คือวันที่ฉันจะต้องบินแล้ว ครอบครัวของเราเดินทางไปสนามบินโดยมีคุณพ่อคุณแม่ของเซฮุนมาส่งเรา อีกไม่นานจะถึงเวลาเข้าเกตฉันก็คงไม่มีโอกาสได้เจอเซฮุนอีก


“เมื่อไหร่จะมาถึงนะ” คุณแม่ของเซฮุนทำท่ากระวนกระวายเมื่อได้ยินเสียงประกาศให้ไฟลต์ของฉันเข้าเกต


“มาแล้ว นั่นไงคุณ”  คุณพ่อของเซฮุนกวักมือเรียกใครบางคน


ใครบางคนที่ฉันคิดว่าจะไม่ได้เจออีกแล้ว



โอเซฮุน



เด็กหนุ่มคนนั้นตัวสูงกว่าฉันแล้วเขาวิ่งเข้ามาหาฉันและเราทั้งคู่กอดกันนี่เป็นอ้อมกอดที่อบอุ่นที่สุด



อ้อมกอดจากคนที่ปกป้องฉันมาตลอด


“ทำไมไม่บอกฉันว่าเธอจะไป”


“ฉันไม่อยากให้นายกังวล”


“ช่างเถอะ เธอจะไปแล้ว โชคดีนะ”


“อื้ม รักษาสุขภาพด้วยนะ อ้ะนั่น หิมะแรก”


ก่อนที่เราจะร่ำลากันเสร็จสิ่งมหัศจรรย์ก็เกิดขึ้นหิมะแรกของปีได้ตกลงมาแล้ว


“อธิษฐานสิ” เ​ซ​ฮุน​บอก


“อื้อ ฉันขอให้เรากลับมาพบกันในหิมะแรกนะ”


“ได้ ฉันจะกลับมาพบเธอในหิมะแรก”


เซฮุนยิ้มให้ฉัน เรากอดกันอีกครั้งแล้วบอกลากันจริงๆ


“ลาก่อนนะเซฮุน”


“แล้วพบกันใหม่นะ” ฉันเดินตามพ่อแม่เข้าไปในเกตและนั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันได้เจอกับเขา


             ผ่านมา 10 ปีแล้วเราก็ยังไม่ได้เจอกันอีกเลย


ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมาในช่วงสายๆของวันหยุดวันสุดท้ายวันนี้ฉันคงขี้เกียจไม่ได้มากนะฉันติดต่องานและโทรตามคอนเฟิร์มพิมพ์ต่างๆเพื่อเตรียมงานสำหรับวันพรุ่งนี้


กว่างานจะเสร็จก็ปาไปเกือบ 4 ทุ่มฉันรีบอาบน้ำเข้านอนโดยที่ไม่ลืมเปิดเพลงที่ชอบเอาไว้




신기한 일이죠 하늘에서 떨어진

คือความอัศจรรย์ เหมือนตกลงมาจากฟากฟ้า

무수한 점들과 오직 사람

จุดสีขาวเหลือคณานับ และเพียงคนเดียว

기적일 거예요

ต้องเป็นปาฏิหาริย์แน่นอน

옷깃 위로 떨어진

ที่ผมร่วงหล่นลงบนคอเสื้อของคุณ






“บก. คะเดี๋ยวนายแบบจะมาแล้วนะคะ”


“โอเคจ้าถ้ามาเมื่อไหร่ก็โทรมานะขอไปนั่งดื่มกาแฟแป๊บนึง” หลังจากดิวงานแต่เช้าจนเกือบเย็นฉันก็เพิ่งจะได้พัก นี่เป็นงานสุดท้ายของวันแล้วจากนี้กลับบ้านเตรียมตัวลุยงานพรุ่งนี้ต่อ


วันนี้ท้องฟ้าไม่ต่างจากวันนั้นเท่าไหร่แต่กลับให้อารมณ์ที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง กาแฟอาจทำให้อุ่นกายแต่ไม่ช่วยอุ่นใจแต่อย่างใด การนั่งรับลมบนดาดฟ้าไม่เหมาะกับช่วงนี้แต่ฉันก็ชอบมันเหลือเกิน


แกร็ก


ตึก


ตึก


ตึก


“ไม่เจอกันนานเลยนะ”


“....”

“....”


“....”


“โอเซฮุน”


นานเท่านานที่เราไม่ได้เจอกัน


สิ้นสุดการรอคอยเสียที


ความคิดถึงมันมีมากจนเรามองข้ามหิมะแรกที่ตกต้อนรับการพบกันของเราอีกครั้งฉันได้มันคืนมาแล้วความอบอุ่นในใจของฉัน      







อันที่จริงคำอธิษฐานนั้นเป็นจริง


และคำสัญญาถูกรักษาไว้ได้


แต่ที่มันอาจใช้เวลาไปบ้าง


อาจจะไม่ใช่แค่ฉันที่อธิษฐาน


บางทีหิมะแรกอาจจะกำลังสร้างปาฏิหาริย์ให้คนอื่นอยู่


และเพิ่งจะถึงคิวของฉันก็ได้







-The End-


----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


     สวัสดีค่ะทุกคน วันนี้เอาone shotสั้นๆมาฝากให้หายคิดถึง เนื้อหาส่วนนี้ไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องหลักนะคะ เพียงแต่อยากลงเฉยๆ หวังว่าจะชอบและคลายเหงากันได้บ้าง ถึงแม้อารมณ์จะไม่เข้ากับฤดูในไทยตอนนี้แต่ตอนอ่านถ้าอยากได้ฟิลก็เปิดแอร์ซัก19องศานะคะ5555555 ฟังเพลงไปด้วยตอนอ่านก็น่าจะช่วยให้เข้าถึงอารมณ์มากกว่านี้ด้วย ในส่วนของเนื้อเรื่องหลักจะพยายามปิดเรื่องเก่าก่อนแล้วจะมาอัพต่อค่ะ ส่วนถามว่าเรื่องนี้มาได้ยังไง อารมณ์ชั่ววูบค่ะ ได้พล็อตเมื่อคืน แต่งวันนี้555555 ขอให้มีความสุขกับฟิคนะคะ






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น