(EXO KAISOO FANFICTION) My Dyo - ดโยของหมี

ตอนที่ 7 : [MY DYO] CHAPTER 05 : ขอให้ได้นะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 80
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    10 เม.ย. 61






[MY DYO] CHAPTER 05 : ขอให้ได้นะ

She's dreaming - EXO






วันนี้เป็นวันเสาร์แต่ดีโอก็ยังคงตื่นเช้าเป็นปกติ เขารีบอาบน้ำแต่งตัวเตรียมสัมภาระสำหรับไปคุยงานกับซิ่วหมิน แม้ว่าเซฮุนจะไม่ว่างก็ตามแต่งานของพวกเขาก็ต้องรีบเสร็จเพราะทั้งสามต่างมีภาระงานมากมายในวันจบการศึกษา เมื่อดีโอเตรียมตัวเรียบร้อยก็เดินออกจากบ้านมาเจอไคที่กำลังจะออกจากบ้านเหมือนกัน เขาได้แต่คิดในใจ


ควรทักไคก่อนบ้างดีมั้ยนะ


แต่คิดไปคิดมาก็ไม่ทันเสียแล้วเพราะไคได้เอ่ยทักเขาก่อน ซึ่งดีโอคิดว่ามันก็ดีเหมือนกัน หากรอให้เขาตัดสินใจได้ไคคงเดินไปไกลแล้ว

“อรุณสวัสดิ์ดีโอ วันนี้จะรีบไปไหนแต่เช้า” ไคยิ้มกว้างในดีโอ ดีโอจึงส่งยิ้มบางๆคืนไป

“อื้ม นัดกับซิ่วหมินไว้”

“อ่อ ไปทางโรงเรียนหรือเปล่า ถ้าใช่ก็ไปพร้อมกันเลยเถอะ” ไคชวนแล้วเดินมาหาดีโอ

“ใช่ๆที่ร้านกาแฟซอยสองนั่นแหละ”

ดีโอกับไคเดินไปเรื่อยๆสูดอากาศยามเช้า ทั้งคู่ไม่ได้คุยอะไรกันมากมายนัก จนเดินมาถึงหน้าร้าน ไคยืนรอให้ดีโอเข้าร้านไปก่อนแล้วเขาก็ค่อยเดินออกมา

“ไปก่อนนะดีโอ”

“โชคดีนะ” คราวนี้ดีโอโบกมือให้ไคก่อนทำให้ไคตกใจเล็กน้อย สีหน้าเหวอของไคทำให้ดีโอแปลกใจแต่ก็ยังคงยิ้มให้ไค

ดีโอเข้าไปหาซิ่วหมินและคุยกันเรื่องงานจนกระทั่งวางแผงเสร็จทั้งคู่ก็ได้เวลาลงมือทำ ดีโอเสนอให้ไปซื้อเมล็ดพืชก่อนซึ่งซิ่วหมินที่ไม่ได้มีธุระที่ไหนต่อก็ตอบตกลง ทั้งคู่เดินทางไปตลาดต้นไม้ด้วยกัน

“เอาผักอะไรดีล่ะ” ซิ่วหมินถาม

“หอมหัวใหญ่ ผักกาด หัวไชเท้า ดีมั้ย” ดีโอเสนอ

“เอาสิ ลองแค่นี้ก่อนแล้วถ้าลูกค้าอยากได้เพิ่มก็ค่อยเพาะเพิ่มก็ได้”

“โอเค งั้นเราไปหาที่นั่งพักกันเถอะ” ดีโอชวนซิ่วหมินไปนั่งพักก่อนที่พวกเขาจะไปเดินหาซื้ออุปกรณ์สำหรับเพาะชำต่อ ซิ่วหมินเห็นร้านกาแฟที่อยู่ไม่ไกลจึงพาดีโอเข้าไปนั่งทันที พวกเขาสั่งเครื่องดื่มแล้วนั่งคุยกัน

“ดีโอ เฉินเป็นคนยังไงหรอ” ซิ่วหมินที่ดื่มกาแฟลลาเต้อยู่เงยหน้าขึ้นมาถาม

“อืม เฉินหรอ เป็นคนใจดี ขี้เล่นแล้วก็เป็นมิตรมาก เขาเข้าได้กับทุกคนเลยนะ”

“แล้วเขามีคนมาชอบเยอะหรือเปล่าอะ” ซิ่วหมินตั้งใจฟังคำตอบของดีโอ

“เฉินหรอ เยอะนะ เขาเป็นผู้ชายอบอุ่นน่ะใครๆก็อยากได้เป็นแฟน”

“อ่อ อย่างนี้นี่เอง แล้วเฉินมีแฟนหรือยัง” ยิ่งคำถามนี้ซิ่วหมินยิ่งตั้งใจฟังคำตอบ ท่าทางของเขาทำให้ดีโอสงสัยอยู่เล็กน้อ

“ทำไมหรอ นายชอบเฉินงั้นหรอ” ดีโอถามกลับแทน ซิ่วหมินที่ตั้งใจฟังรู้สึกขัดใจอยู่หน่อยๆแต่ก็ยังตั้งใจฟัง

“ย่า! ก็แค่อยากรู้ไปงั้นแหละ เมื่อวานตอนเข้าชมรมเขาทำเป็นเข้มใส่ด้วยนะแต่พอหลังๆเขากลับดูอบอุ่นขึ้นมาซะอย่างนั้น”

“อ่อ ฮ่าฮ่า เฉินก็แกล้งไปงั้นแหละจริงเขาใจดีมากๆเลยแต่ชอบทำเข้มเพื่อลองใจคนอื่น” ดีโอตอบ

“อ่อ” คุยกันได้ซักพักทั้งคู่ก็หายเหนื่อยและมีแรงมากพอที่จะเดินซื้อของต่อ



ทางด้านแบคฮยอนและชานยอล


วันนี้แบคฮยอนตื่นเช้ากว่าปกติเนื่องจากถึงกำหนดจะต้องไปเข้าค่ายละลายพฤติกรรมกับชานยอล แบคฮยอนเก็บกระเป๋าและไปโรงเรียน เขาเดินไปที่รถบัสและก็พบชานยอลวิ่งกระหืดกระหอบมาถึงพร้อมกันพอดี แบคฮยอนไม่พอใจเท่าไหร่ที่ต้องเห็นหน้าคู่อริตั้งแต่เช้าจึงเดินชนไหล่แล้วก้าวขึ้นรถทันที ครูประจำค่ายประกาศให้คู่อริต่างๆนั่งด้วยกันซึ่งนั่นทำให้เขากับชานยอลจะต้องนั่งด้วยกัน แบคฮยอนขึ้นก่อนทำให้เขาได้ที่นั่งริมหน้าต่าง เขาเข้าไปนั่งแล้วใส่หูฟังเพราะไม่ต้องการจะเสวนากับคู่ของเขาส่วนชานยอลก็ตามขึ้นมาโดยไม่ได้พูดอะไร

รถบัสขับไปเรื่อยๆจนถึงเขาจีรีซาน ครูค่ายประกาศว่าให้คู่อริพักห้องเดียวกันซึ่งทุกห้องจะนอนกันแค่สองคนเท่านั้นทำให้เกิดเสียงโอดครวญกันทั่วไม่เว้นแม้แต่ชานยอล

“แล้วทำไมจะต้องให้ไปพักด้วยกันด้วยวะ”

“แล้วใครเขาอยากนอนด้วย” แบคฮยอนพูดขึ้นมาเมื่อได้ยินชานยอล

“ก็ไม่มีนี่ไง ดีแล้ว อย่ามาอยากนอนด้วยเลย ไม่งั้นมันไม่ได้จบแค่นอนหลับหรอกนะ ถึงจะเป็นผู้ชายฉันก็ไม่สน” ชานยอลหันไปพูดกับแบคฮยอนแต่ประโยคท้ายเขาก้มมากระซิบเพื่อให้แบคฮยอนได้ยินคนเดียว

“ย่า! นายพูดอะไรของนายน่ะ” แบคฮยอนตีไหล่ชานยอลไปหนึ่งทีก่อนจะถลึงตามองแล้วหันกลับไปอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ ครูประจำค่ายเห็นพอดีจึงเอ็ดพวกเขาไป

“ชานยอลแบคฮยอน หยุดทะเลาะกันเดี๋ยวนี้” แบคฮยอนสบถเล็กน้อยและหันไปมองรอบๆตัวก็เห็นคู่อริคู่อื่นเขาหลับกันหมดส่วนใหญ่ก็หันหลังให้กันมีแต่เขากับชานยอลนี่แหละที่ยังไม่หลับ ดูเหมือนคนข้างกำลังฟังเพลงและเขียนอะไรบางอย่างลงไปในสมุดของตน แบคฮยอนได้แต่สงสัยก็เลยชะโงกหน้าไปมอง

“ไม่เอาไม่เสือกดิ” ชานยอลปิดสมุดทันทีที่เห็นแบคฮยอนชะโงกหน้ามอง

“จิ้ ใครอยากรู้” แบคฮยอนหันกลับไปฟังเพลงของตัวเองแล้วนอนหลับไป ส่วนชานยอลที่เห็นแบคฮยอนหลับไปแล้วจึงเปิดสมุดมาเขียนต่อ เขากำลังเขียนเพลงเพื่อส่งไปยังค่าย การเขียนเพลงเป็นสิ่งที่เขาถนัดมากและเขาก็ทำมันเป็นรายได้เสริมด้วยแต่ดูเหมือนว่าอารมณ์ขุ่นมัวจะทำให้เขาไม่สามารถเขียนเพลงหวานๆอย่างที่เคยได้


ชานยอลปิดสมุดวางปากกาแล้วพักสายตาบ้าง เนื่องจากชานยอลเป็นคนหลับลึกทำให้เมื่อแบคฮยอนตื่นขึ้นมาและแอบหยิบสมุดของเขาออกมาชานยอลก็ยังไมตื่น แบคฮยอนเปิดดูและพบกับเนื้อเพลงที่ยังเขียนได้ไม่ถึงไหน เขารู้สึกแปลกใจเล็กน้อย แบคฮยอนนึกสนุกจึงเอาสิ่งที่เฉินเคยสอนเขาเกี่ยวกับดนตรีมาใช้ เขาค่อยๆเขียนเนื้อเพลงต่อลงไปสองท่อนซึ่งมีเนื้อหาสัมพันธ์กันและให้อารมณ์ชานยอลต้องการ แบคฮยอนสอดสมุดไว้ที่เดิมและหลับต่อ ไม่รู้ว่านานแค่ไหนแต่ตอนนี้ถึงเขาจีรีซานแล้ว ครูประจำค่ายปลุกทุกคนให้ตื่นเพื่อขึ้นเขากันต่อ

“เอ้า ตื่นได้แล้ว ลงจากรถแล้วมารับของด้วย” แบคฮยอนตื่นก่อนก็เดินลงจากรถโดยไม่สนใจชานยอลที่ยังคงหลับอยู่ เมื่อเขาก้าวขาลงจากรถแล้วครูฝึกอีกคนไม่เห็นชานยอลจึงว่าเขา

“แบคฮยอน ไปปลุกชานยอลเดี๋ยวนี้ นายต้องถูกทำโทษด้วย โทษฐานที่ทิ้งเพื่อนไว้” ครูฝึกสั่ง แบคฮยอนจำใจเดินกลับขึ้นไปปลุกชานยอลให้ลงจากรถ ชานยอลที่กำลังสะลึมสะลือก็หงุดหงิดปัดมือของเขาออก

“อย่ามายุ่ง จะนอน” ชานยอลไม่ยอมตื่น แบคฮยอนจึงตบไปเบาๆที่แก้มทำให้ชานยอลตื่นขึ้น แบคฮยอนยืนเท้าเอวมองเขาแล้วเดินลงจากรถไปทันที

                ชานยอลที่เดินตามลงมาก็เห็นแบคฮยอนสะพายกระเป๋ารออยู่กับครูฝึก เขานึกขำอยู่ในใจ ในเมื่อเกลียดกันแล้วจะรอกันทำไม ชานยอลเดินไปหยิบสัมภาระของตัวเองแล้วจัดท่าทางให้เรียบร้อยก่อนจะออกเดินไปโดยไม่สนใจแบคฮยอนที่ยังยืนอยู่

“ย่า! นายจะไปไหนชานยอล” ครูฝึกเรียกเขา

“ก็เดินไปกับคนอื่นไงครับ” 

“นายเห็นมั้ยว่าแบคฮยอนรอนายอยู่”

“แล้วไงครับ ผมไม่ได้ขอให้เขารอซักหน่อย” ชานยอลไม่สนใจและออกเดินต่อ ครูฝึกเดินไปคว้าข้อมือของเขาแล้วเอากุญแจมือล็อคไว้ แล้วเอาอีกข้างล็อคแขนแบคฮยอน

“เฮ้ย/เฮ้ย” ทั้งคู่โวยวายพร้อมกัน

“คู่อื่นก็มีแต่ของเขาเป็นแค่ผ้าผูก ทำไมน่ะเหรอ เพราะนายสองคนมันแย่กว่าคนอื่นไงก็ต้องใช้วิธีรุนแรงกว่าในการจัดการ” ครูฝึกกอดอกมองอย่างพอใจแล้วออกเดินนำพวกเขาไปปล่อยให้ทั้งสองเดินรั้งท้าย

ชานยอลและแบคฮยอนเดินไปเรื่อยๆไม่ยอมคุยกันแต่ด้วยขนาดตัวที่ต่างกันทำให้พวกเขาค่อนข้างทุลักทุเลไปหน่อย แบคฮยอนขาสั้นทำให้เวลาชานยอลเดินเขาแทบจะวิ่งตลอดทาง

“เดี๋ยวๆ หยุดก่อน” แบคฮยอนหยุดเดิน ชานยอลที่ก้าวขาแต่ไปต่อไม่ได้ก็หันกลับมามอง

“อะไร”

“นายน่ะ เดินช้าๆหน่อยได้มั้ย ฉันเดินไม่ทัน จะวิ่งอยู่แล้วเนี่ย” แบคฮยอนบ่น

“แล้วไง นายเกิดมาขาสั้นเองนะ ทำไมฉันจะต้องรับผิดชอบด้วยล่ะ” ชานยอลทำหน้านิ่งตอบแล้วหันกลับไปไม่สนใจแบคฮยอนอีก

“ได้ ถ้านายทำอย่างนี้นะ” แบคฮยอนออกเดินต่อแต่เขาเดินด้วยจังหวะก้าวของตัวเองทำให้ชานยอลรู้สึกเหมือนโดยรั้งไว้ตลอดเวลาและแม้ว่าเขาจะพยายามก้าวขาให้เร็วขึ้นแค่ไหนแรงข้างหลังก็จะรั้งให้เขาเดินได้เท่าเดิมซึ่งสร้างความหงุดหงิดให้กับชานยอลเป็นอย่างมาก

“ย่า! แบคฮยอน นายเดินแบบนี้แล้วเมื่อไหร่เราจะถึงที่พัก อีกอาทิตย์เลยมั้ย ฉันอยากพักใจจะขาดแล้ว รีบเดินก็จะได้รีบถึง” ชานยอลหันไปโวยวายแบคฮยอนซึ่งเจ้าตัวกำลังฟังเพลงและฮัมออกมาเป็นดนตรีที่เขาคุ้นเคย




เพลงที่เขาแต่งเองและเพิ่งขายให้ค่ายหนึ่งไป


“อืม ฉันว่าฉันพักพอแล้วล่ะ นายเดินไปเลยแล้วกัน” ชานยอลได้ยินแบคฮยอนพูดแบบนั้นก็หันกลับไปเดินด้วยจังหวะเดิมซึ่งแบคฮยอนก็เดินตามไปเรื่อยๆ ครั้งนี้เขารู้สึกไม่เหนื่อยนักเพราะชานยอลก็เหมือนกึ่งเดินกึ่งลากเขา ดูเป็นการเดินที่กินแรงชานยอลที่สุด และยอดเขายังอีกยาวไกล ดูเหมือนชานยอลอาจจะต้องเหนื่อยอีกนาน

ไคเดินทางมาซ้อมรักบี้ที่สนามโรงเรียนกับเซฮุน ซูโฮและสมาชิกทีมคนอื่นๆ อีกไม่นานพวกเขาจะต้องแข่งระดับประเทศแล้ว ซึ่งถือเป็นแมทช์สุดท้ายก่อนที่เขาจะหมดช่วงเวลาม.ปลาย ไคที่ได้กำลังใจมาเมื่อเช้าก็ตั้งใจซ้อมอย่างสุดฝีมือ สัปดาห์นี้เป็นสัปดาห์สุดท้ายที่พวกเขาจะได้ซ้อมกันแล้วเพราะกำหนดการแข่งขันคือสัปดาห์หน้าการที่ชานยอลไม่อยู่คนหนึ่งทำให้การซ้อมไม่สมบูรณ์นัก ใจหนึ่งเขาก็นึกเสียดายที่เพื่อนของเขามาซ้อมไม่ได้แต่อีกใจหนึ่งก็เข้าใจเพราะเจ้าตัวไปก่อเรื่องเอาไว้แถมยังเป็นเพื่อนสนิทกับคนตัวเล็กที่เขาเฝ้ามองอยู่ทุกวัน

“ไค วันนี้ฟอร์มดีจังเลยน้า” เซฮุนแซวเพื่อนตน

“แน่นอน เมื่อเช้าได้กำลังใจดี” ไคยิ้มให้แล้วซ้อมต่อ เวฮุนกับซูโฮที่พักเหนื่อยอยู่ก็เอาแต่คุยเล่นกัน

“พี่ซูโฮคร้าบ”

“คร้าบ”

“ผมจีบพี่ได้มั้ยคร้าบ”

“ไอ้เด็กนี่” ซูโฮวิ่งไล่เซฮุนอย่างสนุกสนานเหมือนกับว่าไม่รู้จักโตสักที ภาพของทั้งสองทำให้ไคจินตนาการไปว่าถ้าตนกับดีโอได้เล่นสนุกแบบนี้บ้างก็คงดี

ไม่นานก็ถึงเวลาเลิกซ้อมทุกคนจะได้แยกย้ายกลับบ้านไปพักผ่อนกันเสียที วันนี้ซ้อมกันมาอย่างหนักหน่วง ไคบอกลาทุกคนแล้วสะพายกระเป๋าเดินออกประตูไปก่อนทำให้เจอซิ่วหมินและดีโอที่กำลังจะกลับพอดี

“สวัสดีดีโอ สวัสดีซิ่วหมิน กำลังจะกลับบ้านกันหรอ” ไคทักทาย

“ใช่ แต่ซิ่วหมินมาหาพี่ซูโฮน่ะ ไปก่อนนะซิ่วหมิน” ดีโอโบกมือลาซิ่วหมินแล้วเดินกลับบ้าน ไคเดินตามมา

“บายนะดีโอ เจอกันวันจันทร์” ซิ่วหมินตะโกนหลังจากเห็นคนตัวเล็กรีบเดิน

“เดี๋ยวก่อนสิดีโอ” ไคเรียกดีโอที่กำลังเดินกลับบ้านอย่างไม่สนใจใคร

“ว่า” ดีโอหยุดแล้วหันมามอง

“รอด้วยสิ เดินกลับด้วยกันนะ” ไคยิ้มให้เล็กน้อยแล้วเดินให้เท่าดีโอ

ดีโอเดินเฉยๆไม่พูดอะไรแต่ไคกลับรู้สึกอึดอัดจึงพยายามหาเรื่องชวนคุย

“นี่ดีโอ ละครที่เธอจะต้องแสดงวันจบมันเกี่ยวกับอะไรหรอ”

Beauty and the beastน่ะ กำลังหาเจ้าชายอสูรกับเบลล์อยู่ ดูเหมือนเพื่อนๆจะไม่ค่อยอยากเล่นกันเท่าไหร่” ดีโอตอบ

“เธอไม่เล่นเองล่ะ” ไคถาม

“อืม ปกติจะมีพระเอกนางเอกยู่แล้วแบบแทมินนี่ก็เป็นพระเอกแทบทุกเรื่องเลย ฉันไม่กล้าเลยหรอกแบบว่างานมันหนักด้วยแล้วก็ฉันดูแลงานฝ่ายอื่นอยู่แล้ว” ดีโอตอบ

“งานหนักมากมั้ย”

“หนักสิ ฉันต้องคุมฉาก คุมการแสดงคุมแทบทุกอย่างเลยตำแหน่งผู้ช่วยผู้กำกับก็งี้แหละ”

“แต่นายก็อยากเล่นไม่ใช่หรอละครน่ะ นี่ก็เป็นโอกาสสุดท้ายแล้วนะที่จะได้ทำ” ไคมองหน้าดีโอ

“อืม งั้นฉันอาจจะลองดู ว่าแต่ฉันได้ยินมาว่าวันนี้พ่อแม่นายไม่อยู่หรอ”

“อืม ใช่แล้ว แม่บอกว่าให้มาฝากท้องบ้านนายน่ะ” ไคคิดแล้วมองดีโอ

“งั้นนายคงต้องผิดหวังแล้วล่ะเพราะพ่อกับแม่ฉันก็ไม่อยู่เหมือนกันกว่าจะกลับก็วันอังคารแหนะ”

“อ้าว งั้นเราก็อยู่บ้านคนเดียวน่ะสิ” ไคมองดีโอที่ทำหน้าเซ็งๆตอนพูดว่าพ่อแม่ของตนไม่อยู่

“ก็คงงั้น จะว่าไปเราแวะซูเปอรืมาร์เก็ตก่อนเข้าบ้านมั้ย ซื้อของไปทำอะไรกิน” ดีโอเสนอ

“เอาสิ”



ทั้งคู่เดินมายังซูเปอร์มาร์เก็ตซอยหกซึ่งห่างจากบ้านของทั้งสองหนึ่งซอย พวกเขาเลือกซื้อเนื้อวัว เนื้อหมู เนื้อไก่แล้วก็ผักต่างๆสำหรับทำอาหารพรุ่งนี้แล้วก็ทำชาบูกินกันคืนนี้เนื่องจากไคใช้แรงไม่มากอยากจะฟื้นฟูร่างกาย ไม่นานทั้งคู่ก็ซื้อของเสร็จแล้วรีบเดินกลับบ้านตนเพื่อเก็บของเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วมาเตรียมของสำหรับชาบูด้วยกันที่สนามหน้าบ้านไค

ดีโอแร่เนื้อและหมักเตรียมไว้ ส่วนไคก็ไปเตรียมสถานีที่ให้พร้อม วันนี้มีแค่เขากับดีโอที่จะนั่งกินกันสองคนแล้วเขาก็มีแผนว่าจะไปนอนกับดีโอด้วย

“ดีโอ ฉันเอาเบียร์ออกมาวางไว้ให้แล้วนะ”

“โอเคเลย กำลังอยากดื่มพอดี วันนี้เหนื่อยมาก” ดีโอบ่นแล้วยกเนื้อที่หมักเสร็จแล้วออกมา ไคก็เดินเข้าไปช่วยดีโอทันทีที่งานของตัวเองเสร็จ


ทั้งคู่นั่งดื่มและกินชาบูไปเรื่อยผลัดกันตักให้กันบ้างไม่บางทีก็เติมเบียร์ให้บ้างจนไม่นานทั้งคู่ก็เริ่มเมาแล้วแต่ยังพอมีสติพอที่จะหยุดดื่มกัน ดีโอลุกขึ้นมาหยิบบทที่เขายังแก้ไม่เสร็จมาร้องเพลง

Tale as old as time

True as it can be

Barely even friends

Then somebody bends

Unexpectedly

Just a little change

Small to say the least

Both a little scared

Neither one prepared

Beauty and the Beast” ดีโอร้องเพลงbeauty and the beastในจังหวะที่เขากำลังเต้นรำอยู่คนเดียวในฉากที่เจ้าชายและเบลล์เต้นรำกัน ไคที่นั่งมงอยู่ก็รู้สึกอยากทำบ้างจึงลุกขึ้นมาจับมือดีโอและเปิดเพลงนี้วนไปแทน เขาทั้งสองเต้นรำกันไปเรื่อยๆจนจบเพลง ไม่รู้ว่าเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์หรือเปล่าแต่ไครู้สึกว่าสายตาที่ดีโอมองมาให้เขามันซึ้งใจกว่าปกติ มันทำให้จังหวะหัวใจของเขาเต้นแรง หน้าเริ่มแดง ส่วนดีโอก็ยังคงไม่รู้สึกตัวและยังส่งยิ้มหวานของตนให้คนตรงหน้าเรื่อยๆ จากการเต้นรำธรรมดาก็เปลี่ยนไป เพลย์ลิสของไคเปลี่ยนเพลงไปแต่เพลงที่เปลี่ยนกลับชวนให้เขาเคลิ้มมากกว่าเดิม ไคเองก็ฮัมเพลงตามด้วย

You're in my arms

And all the world is calm

The music playing on for only two

So close together

And when I'm with you

So close to feeling alive

A life goes by

Romantic dreams must die

So I bid my goodbye

And never knew

So close, was waiting

Waiting here with you

And now, forever, I know

All that I wanted

To hold you so close” ไคโอบกอดคนตรงหน้าไว้ ดนตรียังคงขับกล่อมทั้งคู่จนกระทั่งจบเพลง ไคปล่อยมือดีโอและมองหน้าคนตรงหน้า




ดีโอร้องไห้



ไม่รู้ว่าเพราะเพลงมันเพราะจนเขาอินหรือว่าความอ้างว้างในใจคนที่พอถูกดนตรีและแอลกอฮอล์กระตุ้นทำให้มันเผยออกมา

“ไม่ร้องนะดีโอ” ไคเช็ดน้ำตาให้ดีโอ

“ฉัน เพลงนี้มันเศร้าจังเลย” ดีโอเงยหน้ามามองไคแล้วกอดเอวไว้ก่อนจะซุกหน้าเข้าหาหน้าอกของไค ไคได้แต่เอามือลูบหัวปลอบเบาๆแล้วพาดีโอเข้าบ้านของตน

ไคเดินออกมาเก็บของเข้าบ้านแล้วไปอาบน้ำ เขาพบว่าดีโอนอนหลับอยู่บนเตียงของตัวเองและด้วยเวลาดึกเขาจึงสอดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มของตน แล้วโอบดีโอไว้หลวมๆเพราะที่นอนของเขามันเล็กเหลือเกิน แต่มันก็ดีเหมือนกันเพราะช่องว่างจะได้น้อยลง





เช้าวันต่อมา


ดีโอตื่นขึ้นมาในตอนเช้าและพบว่าตัวเองอยู่ในอ้อมกอดของไค จึงค่อยๆลุกออกมาแล้วไปเก็บของข้างล่างต่อ วันนี้เป็นวันอาทิตย์ซึ่งพวกเขายังมีวันหยุดอีกวันหนึ่ง ดีโอคิดว่าจะแก้บทให้สมบูรณ์เพื่อที่จะได้ไม่ต้องทำอีก แต่หลังจากดีโอตื่นไม่นานไคเองก็ตื่นเหมือนกัน ไคอาบน้ำและลงมาข้างล่างก็พบอาหารถูกวางเอาไว้โดยมีพ่อครัวตัวเล็กยืนล้างกระทะอยู่

“อรุณสวัสดิ์ดีโอ อันนี้คืออะไรน่ะ”

“หมูผัดกิมจิ มากินข้าวเถอะ” พอได้ยินคำตอบไคก็เดินไปตักข้าวมาให้ตัวเองและดีโอพร้อมกับเสิร์ฟน้ำ ทั้งสองคนนั่งกินข้าวที่ดูเหมือนจะไม่เช้าเท่าไหร่เพราะตอนนี้ก็ใกล้เที่ยงแล้ว

“ดีโอ วันนี้ว่างมั้ย ฉันอยากชวนไปดูเครื่องกีฬาน่ะ อาทิตย์หน้าฉันต้องไปแข่งแล้วนะ แมทช์ชิงด้วย” ไคชวนดีโอ ดีโอที่กำลังกินข้าวอยู่เงยหน้ามามอง

“ก็ได้ จริงๆวันนี้ฉันกะว่าจะแก้บทแต่งานนายก็สำคัญเพราะงั้นฉันไปกับนายคงจะดีกว่า” ดีโอตอบ ไม่นานทั้งสองก็กินข้าวเสร็จ ไคเป็นคนล้างจานส่วนดีโอก็กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ดูดีหน่อยแล้วเดินออกมารอไคที่หน้าบ้าน

ทั้งสองนั่งรถประจำทางไปยังห้างสรรพสินค้าใหญ่ในเมืองเพื่อเลือกซื้อรองเท้ากีฬาคู่ใหม่ ไคเดินเลือกรองเท้าอยู่ดีโอก็มีความคิดที่จะซื้อของขวัญให้ เขาเดินไปเลือกสายรัดข้อมือมาหนึ่งเส้นเป็นสีที่ดูเข้ากับไคแล้วเดินไปจ่ายตังก่อนจะเอามาเก็บไว้ในกระเป๋าของตน ไม่นานไคก็ได้รองเท้าที่ตนชอบ ทั้งสองคนจึงไปหาขนมกินกันแล้วกลับบ้าน คืนนี้ทั้งสองแยกกันนอนบ้านตัวเองเพราะดีโอให้ความเห็นว่าเราต้องดูบ้านตัวเอง

“เจอกันพรุ่งนี้นะดีโอ”

“โอเค” ดีโอโบกมือให้ไค ไคเองก็โบกตอบเช่นกัน

วันนี้ดีโอรู้สึกไม่เป็นตัวเองเท่าไหร่ ปกติเขาไม่ใช่คนยิ้มง่ายนักแต่การอยู่กับไคทำให้เขายิ้มมากขึ้น เขานั่งทบทวนทุกอย่างที่เกิดขึ้นรวมถึงเรื่องเมื่อคืน


ใช่ เขาจำได้


เขาจำได้ดีว่าตัวเองทำอะไรไปบ้าง


ความทรงจำเหล่านั้นทำให้ดีโอเขินเล็กน้อยแต่ก็รู้สึกอบอุ่นในหัวใจไม่แพ้กัน บางทีรอยยิ้มของไคเองก็สดใสอ่อนหวานชวนฝันเหมือนกัน แต่ไม่นานดีโอก็คิดว่าเขาไม่ควรเพ้อเจ้อแล้วเร่งทำงานของตน ดีโอลงมือแก้บทต่อแต่นั่นทำให้บทละครของเขาหวานจนบางทีมันก็ดูมากไปสำหรับละครที่ต้องมีฉากหวาดกลัว แต่เมื่อดีโอตั้งสติได้เขาก็ลงมือแก้บทละครอีกครั้งเพื่อให้เข้าคอนเสปต์มากที่สุด

วันนี้เป็นจันทร์ดีโอและไคไปโรงเรียนพร้อมกันแต่ก็ต้องแยกกันที่หน้าประตูทุกครั้งเพราะเขาและไคต่างก็มีงานต้องทำ ทำให้สัปดาห์นี้เขาแทบไม่ได้เจอหน้ากันแต่ดีโอก็ยังไม่ลืมว่าวันเสาร์นี้ไคจะไปแข่งรักบี้แล้ว เขาเองก็ตั้งหน้าตั้งตารอเหมือนกัน

เมื่อถึงวันเสาร์ดีก็ออกจากบ้านพร้อมไคเพื่อไปส่งไคขึ้นรถ มีเหล่านักเรียนแฟนคลับมาคอยให้กำลังใจเป็นจำนวนมาก ดีโอแปลกใจเล็กน้อยที่เห็นแบคฮยอนและชานยอลดูญาติดีต่อกัน ไม่รู้ว่าการเข้าค่ายทำให้ทั้งคู่รักกันได้อย่างไรแต่ก็ถือเป็นเรื่องดีเช่นกัน เมื่อดีโอเห็นครูเรียกนักกีฬาขึ้นรถจึงเรียกไคไว้ก่อน

“ไค”

“ว่า”

“ฉัน ฉันมีอะไรจะให้” ดีโอก้มหน้าเล็กน้อยด้วยความประหม่า

“อะไรหรอ” ไคหันมามองและยิ้มให้ดีโอ

“เอาข้อมือมา” ดีโอจับข้อมือของไคที่มีขนาดต่างจากข้อมือตัวเองค่อนข้างเยอะแล้วสวมสายรัดข้อมือให้ก่อนเอามือลูบที่หลังมือไคเบาๆและเงยหน้ามามองไคที่กำลังมองตัวเองอยู่

“.....”

“.....”

“ขอบคุณนะ” ไคเป็นฝ่ายเอ่ยก่อนแล้วยิ้มให้ดีโอเล็กน้อย เกิดเสียงกรี้ดมาจากฝั่งแฟนคลับไคเป็นระยะๆเพราะพวกเธอไม่ค่อยได้เห็นไคยิ้มเท่าไหร่

“อื้ม แล้วก็ ขอให้ชนะกลับมานะ” ดีโอยิ้มกว้างให้ไค ทำให้แบคฮยอนหันมามองอย่างตื่นตะลึงเพราะเพื่อนตนไม่เคยยิ้มให้ใครแบบนี้มาก่อน และมีเสียงกรี้ดดังกว่าตอนไคยิ้มรวมถึงเสียงซุบซิบที่สงสัยว่าหนุ่มน้อยยิ้มสวยคนนั้นเป็นใคร

“ไปแล้วนะ ดีโอ” ไคโบกมือลาดีโอแล้วก้าวขึ้นรถไป ดีโอได้แต่ยืนยิ้มส่งไคอยู่ตรงนั้นจนกระทั่งรถออกตัวและลับตาไป






--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

สวัสดีค่า จะบอกว่ามาช้าดีกว่าไม่มาก็กระไรอยู่5555555 วันนี้มาแล้ว ก็แทบจะฉลอง6ปีEXOแล้ว แต่ช้าไป2วัน ตอนนี้ทั้งรคู่ก็เริ่มมีความสัมพันธ์ที่เปลี่ยนไปแล้วนะคะ ส่วนเพลง เพลงแรกที่ดีโอเปิดคือเพลง Beauty and the beast ของJohn Legend และAriana Grande ส่วนอีกเพลงหนึ่งคือเพลงSo Close ของ Jon McLaughlin ค่ะ เป็นเพลงประกอบภาพยนตร์เรื่องEnchantedค่ะ อ่านมาถึงตอนจบตอนอาจจะสงสัยว่าแบคฮยอนไปรักกับชานยอลตอนไหน อันนี้รอได้เลยค่ะ ตอนต่อไปแน่นอน555555 ขอบคุณที่ติดตามอ่านนิยายนะคะ อย่าลืมเม้นพูดคุยห้กำลังใจกันด้วยนะคะ ขอบคุณค่า ส่วนเพลงของตอนนี้เป็นผิลของหมีงินค่ะ ตอนที่กำลังเต้นรำอยู่หมีงินเองก็มีอารมณ์ที่คิดไม่ตกอยู่เหมือนกันน้า







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น

  1. #1 pmingmi (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 17:11
    รีบๆอัพนะคะรออ่านอยู่
    #1
    0