(EXO KAISOO FANFICTION) My Dyo - ดโยของหมี

ตอนที่ 6 : [MY DYO] CHAPTER 04 : 24/7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 80
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    3 เม.ย. 61








[MY DYO] CHAPTER 04 : 24/7





ดีโอรีบไปยังร้านกาแฟซอยสองที่ตนได้นัดกับเซฮุนและซิ่วหมินเอาไว้และเห็นทั้งคู่กำลังนั่งดื่มเครื่องดื่มและกินขนมที่สั่งมา เขาเข้าไปนั่งที่ตะทันที

“ขอโทษนะที่มาช้า พอดีว่าต้องทำธุระนิดหน่อย” ดีโอขอโทษทั้งสองคนซึ่งเซฮุนกับซิ่วหมินก็ไม่ได้ว่าอะไร

“อื้ม ครบแล้วเราก็เริ่มกันเถอะ” ซิ่วหมินพูดขึ้น


เมื่อคนครบแล้วทั้งสามคนก็เริ่มวางแผนงานของตนซึ่งงานนี้เป็นโครงงานวิทยาศาสตร์โดยทั้งสามคนจะต้องคิดการแก้ปัญหาภายในชุมชนและทดลองจริงเป็นงานเล็กไม่เน้นกระบวนการทางวิทยาศาสตร์มากนักแต่เน้นการมีปฏิสัมพันธ์กับสิ่งแวดล้อมและชุมชน ดีโอมีความคิดจึงเสนอขึ้นมา

“เราทำแปลงผักกันมั้ย แปลงผักที่ใครๆก็ปลูกได้”

“แบบไหน ไฮโดรโปรนิกหรอ” ซิ่วหมินถาม ในมือกำลังควงดินสออยู่

“อ่าใช่แล้ว แต่เปลี่ยนเป็นพวกผักสวนครัวแทน เราเริ่มจากการเดินสำรวจความต้องการแต่ละบ้านว่าใช้ผักอะไรบ้างในการประกอบอาหารและพอเราปลูกจนเก็บได้ก็ให้ชาวบ้านโทรสั่งแล้วเราก็ไปส่งแบบเดลิเวอร์รี่ดีมั้ย เพราะนี่ปีสุดท้ายเขาให้เราทำโปรเจคเต็มที่ไม่มีเรียนแล้ว” ดีโออธิบายแนวคิดของตนให้ทั้งคู่ฟัง เซฮุนฟังได้ซักพักก็ยกมือขึ้น

“แล้วเดลิเวอร์รี่นี่มันจะไม่ลำบากหรอ แบบต้องออกไปส่งตอนที่เขาต้องการงี้ แล้วเราสองคนก็ไม่ใกล้ที่นี่เลยมีนายคนเดียวที่อยู่แถวนี้นะดีโอ” เซฮุนโต้แย้ง

“อืม ก็ปลูกผักที่บ้านฉัน ฉันจะรับหน้าที่ดูแลแปลงผักเอง นายกับซิ่วหมินดูแลแพคเกจจิ้งก็ได้ แล้วก็ไปส่งผักเพราะฉันต้องเตรียมแปลงปลูกใหม่” ดีโอแสดงความเห็น

“แต่ฉันไม่รู้ทางแถวนี้เลย เพิ่งกลับมาจากจีนแถมบ้านไม่ได้อยู่แถวนี้ด้วย” ซิ่วหมินชี้ปัญหาเพิ่ม

“อันนี้ฉันคิดว่าเราเรียนรู้กันได้นะเพราะขอบเขตจะแค่ถัดจากโรงเรียนไปห้าซอยก็น่าจะพอ” ดีโอพูดต่อ เซฮุนกับซิ่วหมินครุ่นคิดซักพัก

“งั้นเอาอันนี้แหละ เราจะรู้จักชุมชนของเราดีขึ้นแน่นอนจากการปั่นจักรยานไปส่งของ” เซฮุนตอบตกลง

“ฉันเอาด้วย ฉันชอบแนวคิดนี้ ได้ออกกำลังกายด้วย” ซิ่วหมินก็เห็นด้วย


เมื่อมติเป็นเอกฉันท์ทั้งสามคนก็วางแผนงานในขั้นตอนต่อไปจนเวลาล่วงเลยไปเกือบหนึ่งทุ่มซึ่งก็ได้เวลากลับบ้านแล้วทั้งสามจึงพักงานไว้ก่อนแล้วแยกย้ายกลับบ้าน

“ฉันไปก่อนนะ” เซฮุนโบกบายให้ทั้งสองคน ซ่วหมินเองก็ล่ำลาดีโอแล้วแยกไปอีกทางหนึ่ง


เหลือดีโอเพียงคนเดียวในร้านเพราะคุณลุงเจ้าของร้านกาแฟปิดร้านแล้ว ดีโอที่เห็นคุณลุงทำความสะอาดอยู่จะเข้าไปช่วยจนเกือบสองทุ่มก็เสร็จดีโอจึงออกจากร้านเพื่อกลับบ้านทันที แต่แล้วก็มีจักรยานคันหนึ่งจอดรออยู่หน้าร้านพร้อมกับเจ้าของ

“ไง ดีโอ” ไคนั่นเอง

“อื้ม มาทำอะไร ร้านกาแฟปิดแล้วนะ” ดีโอถามกลับด้วยความสงสัย เหตุใดไคจะต้องมาร้านกาแฟตอนกลางคืน คงไม่ใช่อยากดื่มมอคค่าขึ้นมาใช่หรือไม่

“แม่นายบอกว่านายมาร้านกาแฟยังไม่กลับเลยให้ฉันมาดูน่ะ เสร็จแล้วก็กลับกันเถอะ” ไคขยับจักรยานเพื่อให้อีกคนซ้อนได้

“ฉันเดินกลับเองได้ นายปั่นกลับไปเถอะ” ดีโอปฏิเสธน้ำใจที่ไคมีให้ แล้วเดินเลยจักรยานของไคไปแต่ถูกไคคว้าข้อมือไว้ก่อน

“ไหนๆก็ไหนๆแล้ว กลับด้วยกันเถอะ แม่นายจะได้รู้ว่าฉันทำภารกิจสำเร็จ” ไคยิ้มกว้าง

“.....” ดีโอมองหน้าไค

“...ไม่ได้หรอ” ไคที่เห็นสายตาของดีโอก็มีน้ำเสียงอ่อนลงกึ่งออดอ้อน

“อืม... ก็ได้ๆ” ในที่สุดดีโอก็ยอมแล้วซ้อนท้ายจักรยานของไคกลับบ้าน


เมื่อทั้งคู่มาถึงบ้านดีโอก็ลงจากจักรยานแล้วเดินตรงไปยังบ้านของตน


“เดี๋ยวสิ” แต่ไคเรียกไว้ก่อนที่ดีโอจะเปิดประตู ดีโอหันมามอง

“ว่า”

“จะไม่ขอบคุณฉันหน่อยหรอ ที่เป็นโชเฟอร์ให้นายวันนี้” ไคทวงถาม

“เรื่องมากจริง ขอบใจนะ” ดีโอบ่นเล็กน้อยแล้วเอ่ยปากขอบคุณ

“อะไรนะ ไม่ได้ยิน” แต่ดูเหมือนไคจะอยากคุยต่อเลยกวนประสาทดีโอซึ่งดีโอก็ไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่

“ขอบ! ใจ! นะ!” ดีโอตะโกนเสียงดังเป็นคำๆแล้ววิ่งเข้าบ้านตัวเองทันที ไคได้แต่ยืนมองและระบายยิ้มออกมาให้กับคนที่เขาอยากจะรู้จักด้วยคนนี้

“นายมันน่ารักชะมัดเลย ดีโอ” ไคพึมพำกับตัวเองแล้วก็เข้าบ้านเพื่ออาบน้ำนอน




เช้าวันต่อมา


วันนี้ไคตื่นเช้ากว่าปกติเพื่ออาบน้ำและจัดเตรียมมื้อเช้าไปกินที่โรงเรียนซึ่งต่างจากปกติเนื่องจากไคมีเป้าหมายที่จะตื่นก่อนดีโอ เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วก็เดินมารอดีโอที่หน้าประตูบ้าน


ทางฝั่งดีโอที่ตื่นเช้าเป็นปกติอยู่แล้วก็ทำภากิจส่วนตัวและเตรียมมื้อเช้าเพื่อไปกินกับเพื่อนตามปกติและยังไม่ลืมหยิบบทละครเรื่องใหม่ที่เมื่อวานยูนาไลน์มาบอกเขาว่าจะใช้เป็นละครตอนจบการศึกษาซึ่งนั่นแปลว่าวันนี้เขาอาจจะต้องสิงห้องชมรมทั้งวันเป็นแน่ ดีโอเดินออกจากบ้านในเวลาปกติเพื่อไปโรงเรียนแต่ก็ต้องเจอไคยืนอยู่หน้าบ้าน



น่ารำคาญชะมัด


ดีโอคิดในใจก่อนจะก้าวขาออกจากบ้านและเดินเลยไปโดยไม่สนใจคนที่ยืนอยู่ก่อน ไคที่เห็นดีโอเดินเลยตนไปก็เข้าไปคว้าข้อมือแล้วดึงมาคุยก่อน

“อรุณสวัสดิ์ดีโอ” ไคปล่อยมือแล้วทักทายดีโอ

“อืม ฉันไปได้ยัง” ดีโอยังคงเย็นชาใส่

“อ่า ไปด้วยกันสิยังไงก็ต้องไปโรงเรียนยู่แล้วนี่” ไคเห็นดีโอกำลังจะเดินไปก็เอ่ยรั้งไว้ก่อน

“แล้วแต่นายแล้วกัน” ดีโอตอบแล้วเดินนำไปเลย


ไคเดินตามดีโอจนตีคู่ได้ก็เริ่มชวนคุย


“ดีโอ นายเคยไปกินขนมร้านซอยหนึ่งมั้ย”

“เคย แต่ไม่ชอบ”

“นายคงไม่ได้สั่งเมนูเด็ดของร้านล่ะสิ ร้านนั้นเขาดังช็อตเค้กมากเลยนะ” ไคชะโงกหน้าไปมองดีโอบ้าง แต่ดูเหมือนดีโอจะค่อนข้างรำคายเพราะเขาขมวดคิ้วแน่น

“ป่าว ฉันไม่ชอบลูกสาวเจ้าของร้าน เคยมีปัญหากันนิดหน่อย” ดีโอกระชับสายสะพายกระเป๋าแล้วเร่งฝีเท้าเข้าโรงเรียน


ไคมองคนตัวเล็กเข้าโรงเรียนไปแล้วโบกมือให้ดีโอหันมามองเล็กน้อยแล้วยกมือโบกให้เขากลับ ถึงแม้ว่าการคุยกันวันนี้จะดูไม่ประสบความสำเร็จเท่าไหร่แต่อย่างน้อยไคก็ได้รู้ว่าดีโอไม่ชอบลูกสาวเจ้าของร้านขนมซอยหนึ่ง เขาจะได้ไม่ซื้อขนมร้านนั้นบ้างโทษฐานทำให้ดีโอไม่พอใจ


ไคเดินไปสนามบาสที่ประจำของเขาแล้วพบชานยอลกับเซฮุนมาถึงก่อน เขานั่งลงวางกระเป๋แล้วหยิบมื้อชขึ้นมานั่งกินพลางหยิบกาแฟของชานยอลมาดูดไปด้วย

“เฮ้ยๆ วางเลย นั่นของกูไอ้ไค ไม่มีขอหยิบไปแดกเฉย” ชานยอลโวยวายแล้วหยิบกาแฟมาจากมือของไค

“ไรวะ แค่นี้ทำหวง” ไคบ่นนิดหน่อยแล้วหยิบนมเปรี้ยวเซฮุนขึ้นมาดูดบ้าง เซฮุนหันไปมองแต่ไม่ได้ว่าอะไร ชานยอลที่ดูเหมือนจะหัวเสียแต่เช้าก็ลุกขึ้นไปเล่นบาสกับพวกที่อยู่กลางสนาม

“ไอ้ไค ไอ้ชานเป็นไรวะ หัวเสียแต่เช้าเลย” เซฮุนถาม

“หัวเสียตั้งแต่เมื่อวานละตอนครูที่ปรึกษาชมรมรู้ว่ามันไปทะเลาะกับแบคฮยอนเขาก็ให้มันกับแบคฮยอนไปลงค่ายดัดนิสัยที่เขาจีรีซาน ช่วงนี้ก็เข้าใจมันหน่อยละกัน” ไคตอบ

“มึงก็รู้ยังเสือกไปแย่งน้ำมันแดกอีก” เซฮุนหันมามองหน้าไคอย่างระเหี่ยใจแล้วกินแซนวิชในมือต่อ


ฝั่งดีโอ


“เมื่อวานโคตรเซ็งเลยว่ะ” แบคฮยอนบ่นขณะคีบไส้กรอกทอดรูปปลาหมึกน้อยเข้าปาก

“เป็นไรอะ” เฉินที่นั่งทำการบ้านอยู่เงยหน้าขึ้นมามองส่วนดีโอก็ละจากอาหารของตนมาตั้งใจฟังความทุกข์ของเพื่อนรัก

“เมื่อวานไอ้ปาร์คชานยอลชมรมรักบี้อะดิมันจะมาแย่งน้ำแพ็คสุดท้ายทั้งที่เราจ่ายเงินแล้วนะ สุดท้ายครูที่ชมรมจะส่งฉันไปเข้าค่ายดัดนิสัยกับมันที่เขาจีรีซาน โคตรแย่อะ” แบคฮยอนบ่นด้วยน้ำเสียงงุ้งงิ้งแบบของตน แล้วเก็บกล่องข้าวของตนเพราะไม่อยากกินต่อแล้ว ดีโอที่กินหมดพอดีก็เก็บ้างแล้วหยิบบทละครมาอ่านกับนั่งแก้ระหว่างบำบัดทุกข์ให้เพื่อนรัก

“โห แล้วแกจะทำไงอะแบคฮยอน จะทนอยู่ด้วยกันได้โดยที่ไม่หักคอก่อนมั้ย” เฉินถามเพื่อน

“นั่นสิแบค แต่จะว่าไป ปาร์คชานยอลนี่เป็นเพื่อนกับไคหรือเปล่า” ดีโอถาม

“อ่าฮะ เพื่อนสนิทกัน กับเซฮุนอีกคนไง” แบคฮยอนตอบ

“ถึงว่าเหมือนกันหมดยกเว้นเซฮุนไว้คนนึง” ดีโอพึมพำเบาๆ

“ทำไมหรอดีโอ” แบคอยอนลืมเรื่องของตัวเองชั่วคราวแล้วหันไปสนใจเรื่องของดีโอแทน

“ก็ช่วงนี้ไคเป็นไรก็ไม่รู้ เอาแต่ตามฉันอยู่นั่นแหละแถมชอบแหย่อยู่เรื่อย”

“แปลกๆนะเนี่ย” เฉินตั้งข้อสงสัย

“นั่นสิ จริงๆแล้วไคไม่ค่อยยุ่งกับใครเท่าไหร่แถมออกจะรำคาญบรรดาแฟนคลับของตนด้วยซ้ำทำไมเขาถึงเข้ามายุ่งกับนายล่ะ” แบคฮยอนเสริม

“เขาเคยบอกว่าอยากเป็นเพื่อนฉันแต่ฉันบอกให้เขาพยายามมากกว่านี้” ดีโอครุ่นคิด

“ระวังเถอะบอกให้พยายามมากทีนี้ก็เกินเลยคำว่าเพื่อนไปเลย” เฉินแหย่ดีโอเล่นๆแล้วหันกลับไปทำการบ้านต่อ


ทั้งสามคนนั่งจัดการงานของตัวเองไปพลางๆก่อนที่เสียงออดจะดัง ไม่นานก็ได้เวลาไปเข้าแถว ทั้งสามคนจึงแยกย้ายกันไป


ถึงเวลาขึ้นห้องเรียนแล้วแต่ชั้นม.ปลายปีสามจะได้สิทธิ์ไปทำโปรเจคและเข้าชมรมเนื่องจากไม่มีคาบเรียนแล้วหรือถ้าใครขยันก็อ่านหนังสือเตรียมสอบได้ ดีโอเข้าชมไปเพื่อคุยเรื่องบทละครกับยูนาส่วนไคก็ไปซ้อมรักบี้ที่ชมรม ตอนนี้ใครๆต่างก็ตรงไปที่ชมรมเพราะทุกชมรมมีงานที่ต้องเตรียมสำหรับวันจบการศึกษารวมถึงเฉินกับซิ่วหมินด้วย



ณ ห้องชมรมดนตรี


“สวัสดีครับ ผมคิมมินซอก เรียกผมว่าซิ่วหมินก็ได้ มาสมัครเข้าชมรมดนตรีครับ” ซ่วหมินยืนแนะนำตัวอยู่ที่หน้าห้อง เฉินที่กำลังแต่งเพลงอยู่เงยหน้าขึ้นมามองและบอกทุกคนให้สนใจซิ่วหมิน

“แล้วจะเข้ามาทำอะไรล่ะ” เฉินถาม

“ผม เราร้องเพลงได้นะ จะลองฟังมั้ยก่อนรับเราเข้าชมรม” เฉินหยั่งเชิง อันที่จริงแล้วซูโฮได้มาคุยกับเขาแล้วเรื่องรับซิ่วหมินเข้าชมรมแต่เขายังอยากรู้ว่าคนตัวเล็กตรงหน้ามีความสามารถอะไรบ้างที่พอจะเป็นประโยชน์ให้กับชมรมของเขา

“เอาสิ เชิญเลย”

I`ll search the universe 다시 찾을 때까지 놓지 않을 거야 티끌 같은 기억도 계절에 새겨진 우리의 추억은 다시 번이고 돌아와 부를 테니까” ซิ่วหมินร้องเพลลงuniverseของEXOเพื่อเป็นการออดิชั่น เสียงของเขาสะกดเฉินให้จ้องมองอย่างไม่ละสายตาแม้ว่าเพลงจะถูกร้องจบไปแล้วก็ตาม

“....”

“จบแล้ว” ซิ่วหมินพูดขึ้นมาเบาๆแม้ว่าตัวเองก็ยังไม่ละสายตาไปจากคนที่จ้องตนอยู่


ทั้งห้องเงียบลงและเหมือนเหลือเพียงสองคนที่อยู่ในห้อง เฉินยังคงมองหน้าซ่วหมินต่อไปส่วนซิ่วหมินเองก็ไม่ยอมแพ้ละสายตาไปก่อนเช่นกันต่ก็ไม่มีใครล่วงรู้นัยยะของสายตาของทั้งคู่ เป็นเรื่องที่มีแค่คนสองคนเท่านั้นที่รู้ จนกระทั่งเฉินรู้สึกตัว จึงกระแอมเล็กน้อย

“แฮ่ม โอเคดีมาก ฉันรับนายเข้าชมรมของเรา หน้าที่ก็คือเป็นนักร้องผลัดกับฉัน” เฉินประกาศแล้วก้าวออกไปจากห้อง


เฉินวิ่งออกมาอย่างรวดเร็วเข้าห้องน้ำชาย กวักน้ำมาล้างหน้าเพื่อตั้งสติแล้วเอามือกุหน้าอกข้างซ้ายของตนเอง

“นี่ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย” หน้าแดงฝาดเลือดเล็กน้อย เฉินยืนอยู่อย่างนั้นจนอารมณ์สงบลงแล้วค่อยเดินกับห้องชมรม


ซิ่วหมินที่เห็นเฉินวิ่งออกไปเฉยๆก็ทำอะไรไม่ถูกจึงเดินไปนั่งเล่นคีย์บอร์ดที่มีเพลงของเฉินวางค้างอยู่ ซิ่วหมินค่อยๆบรรเลงเพลงนั้น แม้ว่าเพลงนี้มีท่วงทำนองโศกเศร้าแต่เมื่อได้ถูกบรรเลงโดยซิ่วหมินมันกลับกลายเป็นความทุกข์อันหอมหวาน เฉินที่เข้ามาได้ยินพอดีก็ฮัมเพลงและร้องเนื้อเพลงที่ตนแต่งขึ้นโดยใช้ทำนองนี้


ตอนนี้ในห้องชมรมเหลือเพียงสองคนเพราะสมาชิกคนอื่นได้กลับไปแล้ว เฉินจึงชวนซิ่วหมินคุยอย่างเป็นกันเอง

“ซิ่วหมิน ฉันชื่อเฉินนะ เรียนห้องสาม”

“ฉันเรียนห้องหนึ่ง ช่วงนี้ก็นั่งกับดีโอ เซฮุนน่ะ”

“อ่อ ฉันเป็นเพื่อนดีโอแหละ ถ้ามีอะไรก็ติดต่อผ่านดีโอได้นะถ้าไม่เจอฉัน ฉันเป็นหัวหน้าชมรมนี้ อ้อ เห็นพี่ซูโฮบอกว่านายเป็นเพื่อนเขานี่ฉันต้องเรียกนายว่าพี่ซิ่วหมินหรือเปล่า”

“ไม่จำเป็นหรอก เอาตามที่สะดวกเถอะ ฉันไม่ซีเรียสอยู่แล้ว ฮ่าๆ นี่ก็เริ่มเย็นแล้ววันนี้กลับบ้านกันเถอะ” ซิ่วหมินยิ้มกว้างโชว์ฟันกระต่ายของตนแล้วชวนเฉินกลับบ้าน

“เอาสิ จะว่าไปเย็นนี้ว่างมั้ยว่าจะชวนไปร้องคาราโอเกะด้วยกัน”

“ว่างจ้า ไปกันเถอะ ไปร้องคาราโอเกะกัน”


เฉินกับซิ่วหมินช่วยกันปิดห้องชมรมแล้วตรงดิ่งไปยังห้างสรรพสินค้าใกล้ๆทันที




ไคกำลังซ้อมรักบี้อย่างหนักกับเซฮุนและชานยอล วันนี้ฟอร์มเขาดีจนพี่ซูโฮและครูยังชม อาจเป็นเพราะวันนี้เขาอารมณ์ดีแม้ว่าจะขัดกับเพื่อนเขาที่ยังหัวเสียไม่เลิก เขาชวนเพื่อนๆไปนั่งพักหลังจากหักโหมซ้อมมาซักพักแล้ว

“เอ้า” ไคยื่นน้ำดื่มให้เซฮุนและชานยอล ชานยอลกระดกขวดน้ำจนหมด มอง แล้วบีบขวดจนบี้คามือ

“เห็นขวดน้ำโรงเรียนแล้วยังหงุดหงิดไม่หายเลยโว้ย” แถมยังเกรี้ยวกราดใส่ขวดน้ำใบน้อยๆอีกด้วย

“เอาน่า วันหลังก็ไปซื้อตุนไว้เหอะ ถ้ามันจะต้องไปแย่งกับชมรมอื่น ฮับกิโดเองก็ต้องดื่มน้ำเยอะเหมือนเราแหละเราก็ซ้อมได้เหงื่อเหมือนกัน” ไคปลอบส่วนเซฮุนก็เดินไปกวนพี่ซูโฮตามปกติ

“พี่ซูโฮคร้าบ ผมอยากเล่นฮับกิโดกับพี่จังเลยคร้าบ”

“ได้สิคร้าบ เดี๋ยวพี่จะทุ่มเซฮุนตามท่าฮับกิโดเลยดีมั้ยคร้าบ”

“แต่ถ้าพี่ทุ่มแล้วพี่ต้องคร่อมผมด้วยนะคร้าบ เอ หรือจะให้ผมคร่อมพี่ดีล่ะคร้าบ” เซฮุนยังกวนประสาทซูโฮอยู่

“ไอ้นี่นิ” ซูโฮวิ่งไปตามไล่เตะไล่ตี นับเป็นกิจวัตรที่ทุกคนเห็นจนชินตา วันไหนที่เซฮุนไม่ได้กวนประสาทซูโฮวันนั้นเขาอาจจะนอนไม่หลับก็ได้


ไคนั่งยิ้มเมื่อคิดถึงคนตัวเล็กเด็กข้างบ้านของเขาจึงลาทุกคนแล้วเดินไปรอที่ชมรมการแสดง ดีโอยังคงถกเถียงกับยูนาเรื่องฉากและบทละครอยู่ทำให้ไม่ได้สังเกตว่าไคเดินเข้ามาใกล้แค่ไหนแล้ว ไคยื่นหน้าไปข้างๆหูดีโอ

“ดีโอ ทำอะไรอยู่หรอ” ดีโอผงะ เขาถอยหลังก้าวหนึ่งแล้วหันไปมองต้นเสียง ยูนาที่กำลังคุยงานอยู่กับดีโอก็ชะงักแล้วเงยหน้าขึ้นมามอง

“ไค หวัดดีจ้า” ยูนาเริ่มทักไคก่อน ไคมองแล้วยิ้มให้เล็กน้อยก่อนจะกลับไปสนใจดีโอ

“ดีโอ ฉันจะรอนายแล้วเรากลับบ้านพร้อมกันนะ” ไคยืนยิ้มหวานๆให้ดีโอ

“จะรอทำไม กลับไปก่อนเลยสิ” ดีโอถามแกมไล่ไค

“ก็ใครไม่รู้บอกว่าต้องพยายามมากกว่านี้” ไคทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

“....” เมื่อไคเห็นดีโอไม่พูดอะไรแถมยังทำหน้าเอือมๆจึงเดินไปนั่งรอ

“งั้นฉันรอตรงนี้นะ เสร็จแล้วก็กลับบ้านพร้อมกัน”

“อยากทำไรก็ทำเถอะ” ดีโอยังคงเย็นชาต่อไป


ดีโอหันกลับไปทำงานของตนเอง วางแผนใหม่ประชุมคอสตูมร่วมกับยูนา แสดงความเห็นในหลายประเด็นทำให้ไคที่นั่งมองอยู่รู้ว่าดีโอมีแนวคิดที่สร้างสรรค์แปลกใหม่และปรับเข้าได้กับทุกความคิด


เวลานี้ทุกสิ่งมืดดับไป





มีเพียงดีโอเท่านั้นที่ส่องสว่าง



ไม่นานดีโอก็ทำงานเสร็จเขาจึงช่วยยูนาและทุกคนเก็บของก่อนแต่ดีโอก็นึกขึ้นได้ว่าไคกำลังรออยู่จึงลาทุกคนก่อนไม่ได้ช่วยเก็บของและปิดห้องอย่างเคย

“ยูนา ทุกคน เราขอกลับก่อนนะแล้วพรุ่งนี้เราจะมาคุยกันต่อ อย่าลืมคิดคนแสดงด้วยนะว่าแต่ละบทบาทจะให้ใครเล่น” ดีโอบอกทุกคนแล้วเดินมาตามไค


“กลับได้แล้ว” ดีโอพูดกับไคที่กำลังเท้าคางมองไปข้างหน้า

“ฮะ อ่อ โอเคกลับกัน” ไคลุกขึ้นหยิบกระเป๋าแล้วเดินตามดีโอออกมา เมื่อพ้นประตูดีโอก็หยุดเดินแล้วหันมาบริภาษไค

“ไค เมื่อไหร่นายจะเลิกตามฉันซักทีเนี่ย”

“ไม่เลิกอะ ฉันอยากเป็นเพื่อนนาย” ไคยิ้มสู้

“เฮ้อ ทำไมนายดื้ออย่างงี้นะ” ดีโอทำหน้าเหนื่อยใจแล้วเดินหนี

“ฉันไม่เลิกหรอกนะดีโอ ฉันอยากสนิทกับนายจริงๆ เปิดใจให้ฉันหน่อยไม่ได้เหรอ” ไคเดินตามมา

“ถ้านายอยากนัก ก็ได้ อยากทำไรก็ทำไปเลย” ดีโอตัดบทแล้วเดินต่อ

“โอเค ฉันจะตามนายตลอดเวลาเลย นายต้องใจอ่อนบ้างแหละ” ไคเดินตามดีโอ


ทั้งคู่เดินทะเลาะกันบ้างกวนกันบ้างจนถึงบ้าน



“ฝันดีนะดีโอ” ไคโบกมือลาดีโอ คราวนี้ทั้งคู่ได้พูคุยกันมากขึ้นดีโอจึงเริ่มเปิดใจให้คากขึ้นเรื่อยๆ

“อื้ม ฝันดีเหมือนกันนะไค”





---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------






Talkนี้มีเพลงแนบ ปกติบางตอนใส่บ้างไม่ใส่บ้าง ก็ไม่ได้โผล่มาหลายวันอยู่ จากที่เราดูแล้วนิยายเรื่องนี้จะไม่ยาวมาก อาจจะมีตอนที่น้อยหน่อย หวังว่ารีดจะชอบนะคะ อย่าลืมเม้นมาให้กำลังใจกันบ้างเน้อ อ่านเป็นนักงานเงากันเลยจ้า อ่านจบตอนทีนึงเม้นซักเม้นให้ไรท์ชื่นใจก็ดีเน้อออ อย่างน้อยมาติชมก็ได้ค่า เราเองก็อยากรู้ว่าเออเนี่ย นิยายของเรามีจุดบกพร่องตรงไหน ควรแก้ตรงไหนอะไรแบบนี้ การที่ได้พูดคุยแลกเปลี่ยนก็ทำให้นิยายของเราดีขึ้นได้น้า ขอบคุณที่ทุกคนที่เข้ามาอ่านแล้วก็ติดตาม ไรท์มีทวิตเตอร์ด้วยน้า-------->https://twitter.com/SallyBBABCD

ลิ้งนี้เลยจ้า ติดตามพูดคุยหรือติดแท็กกันได้น้า #ดโยของหมี ไม่ก็ #MyDyo 

ขอบคุณทุกกำลังใจนะคะ ขอบคุณมากๆค่า




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น