อยากรู้ปล่าว - อยากรู้ปล่าว นิยาย อยากรู้ปล่าว : Dek-D.com - Writer

    อยากรู้ปล่าว

    อย่ากรู้ปล่าว

    ผู้เข้าชมรวม

    151

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    0

    ผู้เข้าชมรวม


    151

    ความคิดเห็น


    0

    คนติดตาม


    0
    หมวด :  ซึ้งกินใจ
    เรื่องสั้น
    อัปเดตล่าสุด :  28 ก.ค. 49 / 16:38 น.


    ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ
      แสงไฟจากตะเกียงดูริบหรี่ โอนไหวตามสายลมหนาวที่พัดมาปะทะ
      หญิงสาวจับจ้องอยู่ที่เจ้าตะเกียงนั้นด้วนท่าที่ที่เขินอาย
      เธอมาที่นี่กับชายคนรัก ที่เพิ่งคบกันได้ไม่นานเขา
      และเธอมักจะมานั่งคุยกันที่ร้านนี้เสมอ
      "นัท มองพี่สิ มองอะไรตะเกียง"
      เคชายคนรักเอ่ยขึ้นเพื่อทำลายบรรยากาสที่สงบเงียบ
      "แล้วจะให้เค้ามองอะไรล่ะมองคุณเหรอ
      " เธอทำหน้าล้อเลียนแก้เขิน "อ้าว....ก็งั้นสิ..."
      "รู้มั้ยว่านัทน่ารักมาก ตั้งแต่ครั้งแรกที่เค้าเห็นคุณก็รู้สึกชอบขึ้นมาทันทีไม่รู้ทำไมนะ"
      หญิงสาวเพียงยิ้มตอบไม่มีคำพูดใดๆ "เมื่อไหร่คุณจะรักเค้าบ้างนะ"
      "เมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น"
      "รู้มั้ยตอนเด็กๆ มีคนเคยเล่านิทานให้ฟังเรื่องนึงเค้าชอบมากเลยละ"
      " อือ...อยากฟังจังเล่าให้ฟังหน่อยสิ"หญิงสาวพูดพลางคนนมปั่นในแก้ว
      "กาลครั้งนึงนานมาแล้ว....มีเมืองอยู่เมืองนึงเป็นเงืองที่ร่ำรวยมาก
      พระราชามีองค์ที่สวยงามมากจนเป็นที่หมายปองแก่ชายหนุ่มทั่วไป"
      "และหนึ่งในนั้นก็คือ..คุณ" นัทแทรกขึ้น
      "ไม่เอาอย่าแทรกซิ...เล่าต่อนะ"
      " พระราชาปกครองชาวเมืองอย่างปกติสุข
      แต่อยู่มาวันหนึ่งได้มีโจรสลัดเดินทางผ่านมาได้ยินถึงกิตติศัพท์ความงามขององค์หญิง
      และความร่ำรวยของเมืองนี้ จึงเกิดความอยากได้มาเป็นเจ้าของ
      เจ้าโจรสลัดจึงเข้าปล้นเมืองและชิงตัวองค์หญิงไป
      พระราชาเศร้าใจมาก จึงประกาศหาอัศวินหนุ่มที่มีความสามารถ
      มาช่วยกอบกุ้เมืองและให้สัญญาว่าถ้าใครสามารถปราบโจรสลัดนี้ได้
      ก็จะยกสมบัติให้ครึ่งนึงพร้อมองค์หญิง
      เหล่าอ้ศวินที่มีฝีมือต่างก็เข้ามาอาสามากมาย
      แต่....ไม่มีใครสามารถเอาชนะเจ้าโจรสลัดได้เลย
      ณ ที่ชายเมืองได้มีช่างไม้คนหนึ่งได้ยินข่าวจึงอยากจะอาสาเข้าไปปราบโจรสลัด
      ชาวบ้านต่างก็คัดค้านความคิดของช่างไม้ว่าช่างเป้นความคิดที่แสนเขลา
      ช่างไม้หาได้ฟังไม่ กลับเดินทางเข้าไปในเมืองเพื่สู้กับโจรสลัด
      แต่อนิจจาช่างไม้ผู้เขลา ไร้ซึ่งฝีมือในการรบ
      มีเพียงมือสองข้างกับความสามารถทางด้านช่างไม้เท่านั้น
      กล้าที่จะหายสู้กับโจรสลัดผู้ร้ายกาจ
      สุดท้ายช่างไม้ก็พ่ายแพ้แก่โจรสลัดถูกตัดแขน ตัดขา
      กลับมาที่หมู่บ้านอนิจจาบัดนี้เขากลายเป็นคนพิการไป
      แล้วเขาไม่สามารถที่จะใช้แขนขาของเขาในการทำมาหากินได้
      ช่างไม้ก็ได้แต่นั่งเศร้าในอยุ่อย่างนั้น"
      "จบแล้วเหรอ" นัทเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าเคเงียบไปนาน
      "อือ..." "แต่เค้าอยากให้มีต่อนะ...เค้าเคยแต่งนิทานเรื่องนี้ตอนะ"
      "เอาสิเล่าๆๆ๐ "เค้าอยากให้มีนางฟ้าใจดีมาช่วยต่อแขนขาให้กับช่างไม้"
      เคหยุดพุดแล้วจ้องหน้านัทจนหญิงสาวเขินอาย "แล้วไงละ"
      "ไม่รู้ว่าจะมีนางฟ้าใจดีมาช่วยต่อแขนขาให้กับช่างไม้หรือเปล่า"
      "ไม่รู้สิถ้าช่างไม้ทำตัวดีๆ นางฟ้าใจดีก้จะช่วย"
      "เค้าช่วยแต่งนิทานเรื่องนี้ให้จบเอาใหม" เอาสิ"
      "นางฟ้าเกิดใจร้ายขึ้นมาไม่ช่วยต่อแขนขาใหกับช่างไม้เกเรนะสิ"
      กาลเวลาผ่านไป....เวลาระหว่างเขาและเธอก็หมดลง
      หญิงสาวกลับมาที่ร้านแห่งนั้นอีกครั้ง
      บัดนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้ว ไม่มีแสงตะเกียง.....
      ไม่มีเขา...ไม่มีลมหนาวที่คอยพัดแสงตะเกียง.....
      ไม่มีร้านนมอีกต่อไป....
      หญิงสาวนั่งคิดถึงนิทานที่เขาแต่งขึ้น
      "เค้ามีตอนจบของเรื่องนี้แล้วล่ะ..." หญิงสาวพูดขึ้นมาคนเดียว
      " ช่างไม้เฝ้าอ้อนวอนนางฟ้าใจดีให้ช่วยต่อแขน ขา ให้
      จนนางฟ้าใจออ่นยอมต่อแขน ขาให้
      และให้กำลังแ่ช่างไม้ไปตีเมืองคืนมาได้และช่างไม้ได้ครองเจ้าหญิงสมใจ ....
      แต่นางฟ้ากลับต้องเศร้าใจ เมื่อนางฟ้าเกิดหลงรักช่างไม้แต่ช่างไม้ไม่สนใจ
      ทิ้งนางฟ้าให้อยู่คนเดียวและร้องไห้อยุ่อย่างนั้น
      ....เห็นใหมพอคุณได้ทุกอย่างสมใจแล้วคุณก็ทิ้งเค้าไปเหมือนกับช่างไม้..
      .คุณเฝ้าวอนขอความรักจากเค้าขอให้เค้าช่วยรักษาแผลใจให้...
      แต่สุดท้ายคุณก็กลับไปหาเขา
      ทิ้งให้เค้าต้องอยู่ตามลำพังในโลกที่แสนโหดร้าย
      คุณใจร้ายมากรู้ใหม" " หญิงสาวซบหน้าลงกับมือรำไห้"

      ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

      loading
      กำลังโหลด...

      ความคิดเห็น

      ×