FIC TMS : A Smoke In The Sighs #อีกากินทุเรียน

ตอนที่ 1 : i n t r o .

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 526
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    20 ก.พ. 61


A Smoke In The Sighs

i n t r o .

 

 

 

            "อืม..."

 

            เสียงครางหวานแว่วเอ่อล้นขึ้นมาจากลำคอ แม้ริมฝีปากบางสีชมพูอ่อนดังกลีบกุหลาบจะยังคงปิดสนิท เด็กหนุ่มปรือตาขึ้นช้า ๆ มวลอากาศก้อนใหญ่ถูกสูดเข้าปอด ไม่อาจลบเลือนความวาบหวามบนอกเนียนโผล่พ้นปกเสื้อยูกาตะสีฟ้าอ่อนแต้มลายเบญจมาศสีขาวที่ถูกแหวกออกจนไหล่ข้างหนึ่งร่วงลงไปกองกับข้อมือซึ่งค้ำยันไว้บนฟูกแบนนุ่ม

 

            ดวงตาคู่สีน้ำตาลทอดมองขื่อคานที่สร้างจากไม้ในบ้านญี่ปุ่นทรงโบราณ โคมไฟนวลตาฉายสว่างจ้าอยู่บนนั้นแต่ทุกอย่างกลับดูพร่าเลือนราวกับคนสายตาสั้นที่ไม่ได้สวมแว่น

 

            เขาอยากจะหยุดหายใจ...

 

            อยากจะหยุดหายใจตอนนี้เลย ไม่ชอบที่แผ่นอกของตัวเองกำลังกระเพื่อมไหวคล้ายจะผายมือเชื้อชวน เรียวนิ้วบางของมืออีกข้างที่ว่างอยู่วางลงบนหัวไหล่แกร่งของผู้ร่วมห้อง จิกขย้ำไปบนเนื้อผ้ายูกาตะสีดำสนิทจนมันแทบจะหลุดติดมือออกมา

 

            เขากดสายตาสบมองกับเจ้าของดวงตาสีดำอีกคู่หนึ่งซึ่งไม่ได้สวมหน้ากากปกปิด ก่อนเจ้าของดวงตาคู่นั้นจะเอื้อมมือเรียวขึ้นมาแกะหน้ากากหนามสีเขียว ปราการด่านสุดท้ายที่เขาใช้ปกปิดร่องรอยสีแดงเรื่อจางบนใบหน้า

 

            ชายคนนั้นกระตุกยิ้ม ริมฝีปากหนักชิงฉวยสร้างรอยรักที่ซอกคอ หน้ากากทุเรียนเชิดหน้าขึ้นรับรสจูบที่พร่างพรมขึ้นมาราวกับมีงูใหญ่เลื้อยพันอยู่บนร่าง กายบางถูกกดให้เอนราบด้วยน้ำหนักที่ถาโถมทับ เรือนผมซึ่งถูกย้อมเป็นสีน้ำตาลอ่อนแนบกับหมอนนุ่นสีขาวไม่ได้สวมปลอก

 

            ฝ่ามือร้อนผ่าวอีกคู่ ประคองข้างแก้มบังคับให้เขาต้องสบตา จูบหนักถูกประทับลงบนริมฝีปาก 


            ไม่รู้ว่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่ของวัน

 

            หน้ากากอีกาดำต้อนลิ้นสากซุกเข้าไปในโพรงปากนุ่ม ดื่มยาพิษรสหวานที่ไม่เคยทำให้เขารู้จักกับคำว่า 'น่าเบื่อ' แม้อึกสุดท้ายจะเพิ่งผ่านพ้นไปเพียงไม่กี่นาทีก่อน

 

            ชายหนุ่มยกตัวขึ้นก่อนผละร่างออกมา ดวงตาคู่คมเพียงจับจ้องยังร่างบางของคนตัวเล็กกว่านิ่ง ๆ

 

            เขาสามารถจ้องมองภาพนี้ได้เป็นวัน ๆ โดยไม่รู้จักเบื่ออีกเหมือนกัน...

 

            ร่างสูงยกยิ้มเล็กน้อย ลดมือสัมผัสที่ท่อนขาของอีกฝ่ายแล้วยกขึ้นอย่างช้า ๆ จนชายผ้ายูกาตะสีฟ้าอ่อนลดร่นไปเผยให้เห็นโคนขา ปกปิดเพียงส่วนเร้นลับ หากไม่ถูกโอบิสีน้ำเงินเข้มรั้งเอาไว้ เขาคงจะฉีกมันทิ้งไปแล้ว

 

            มือหนาค่อย ๆ ถอดถุงเท้าทาบิสีขาวสะอาดออกอย่างทะนุถนอม ทุกอย่างถูกโยนทิ้งกระจัดกระจายไร้ระเบียบราวกับว่าเขาไม่ต้องการจะหยิบมันขึ้นมาสวมอีกแล้ว

 

            หน้ากากอีกาดำลูบมือไปตามขาเนียน ฟังเสียงครางหวาน ๆ ที่ดังแว่วเคล้าเสียงลมหวนภายนอกตัวบ้าน มือหนาหยุดลากสัมผัสที่โคนขา ก่อนชายหนุ่มจะตัดสินใจแก้เชือกโอบิออก ปล่อยให้ชายยูกาตะทั้งสองข้างตกลงจนแทบไม่เหลือผ้าสักชิ้นปกปิดผิวกายขาวเนียน

 

            มือซนเริ่มลูบคลำไปยังที่ ๆ ไม่ควร สัมผัสและล้วงลึกเข้าไปจนร่างกายบางกระตุกเฮือก


            หน้ากากทุเรียนผ่อนลมหายใจออกช้า ๆ หยาดน้ำใสเอ่อคลอตรงหางตาราวกับพ่อครัวที่กำลังปอกหัวหอม บางทีอาจจะมีไฟราคะลุกโชนอยู่ที่ไหนสักแห่งในห้อง และหมอกควันก็พวยพุ่งเข้าตาจนทำให้เขารู้สึกแสบร้อน บดบังจนมองอะไรไม่เห็น

 

            ดวงตาคู่สีสวยปิดแน่นจนทัศนียภาพมีแต่ความดำมืดราวกับคนตาบอดที่ค่อย ๆ จมลงไปในลำธาร ร่างกายของเขาไหลทวนน้ำขึ้นไปติดอยู่ใต้น้ำตกสูงใหญ่ สายน้ำสาดกระเซ็นกระแทกเข้ามาใส่จนรู้สึกจุกไปทั้งร่าง ประสาทหูอื้ออึงเหมือนถูกกดให้จมลงใต้ผืนน้ำ  เขาสำลักเสียงครางออกมา จนสิ้นสุดฤดูน้ำหลาก น้ำหยาดสุดท้ายหยดเผาะลงตรงช่วงเอว ร่างกายก็เบาหวิวเสมือนกลืนเป็นเนื้อหนึ่งเดียวกันกับลำธาร

 

            ชายหนุ่มปรือตาขึ้นมองใบหน้าคมอยู่ห่างออกไปเพียงช่วงแขน น้ำอีกหยดร่วงหล่นลงมาราวกับน้ำฝนเหลือค้างที่ยังคาอยู่บนยอดไม้ หน้ากากทุเรียนเอื้อมมือขึ้นไปแตะประคองแก้มของคนตัวสูง หยาดเหงื่อชิ้นติดมือออกมาจนอดไม่ได้ที่จะยกมุมปากขึ้น

 

            หน้ากากอีกาดำวางฝ่ามือนาบประคองมือของคนตัวเล็กกว่าเอาไว้ก่อนปรือตาปิดลง ชายหนุ่มทิ้งตัวนอนด้านข้าง กระชับชายยูกาตะสีฟ้าอ่อนที่อีกฝ่ายสวมอยู่ให้ปิดบังร่องรอยแดงช้ำตามลำตัวที่เขาเผลอฝากทิ้งเอาไว้ขณะถูกครอบงำด้วยความมืด

 

            หน้ากากทุเรียนยกศีรษะขึ้นวางหนุนบนอกแกร่งที่โผล่พ้นชายผ้าสีดำสนิทซึ่งไม่ได้คาดโอบิ แม้แต่ตามเรือนร่างของอีกฝ่ายก็ชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำเหงื่อ หากไม่บอกว่าเขาเพิ่งเสร็จกิจกรรมร่วมรักกันคงนึกว่าอีกคนไปอาบน้ำมา

 

            "เจ็บไหม?" เสียงสากกระซิบแผ่ว

 

            เด็กหนุ่มบึนปาก หากจะว่าไม่เจ็บเลยก็คงจะเป็นการโกหก

 

            "ก็... นิดหน่อยฮะ"

 

            ไม่ว่ากี่ครั้งก็ไม่ชินสักที ราวกับว่าช่องทางนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้อะไรสวนเข้าไป... พวกเขากำลังฝืนธรรมชาติ เหมือนกับที่กำลังฝืนโชคชะตาตัวเอง

 

            ปิดหูปิดตา ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นว่าเราเป็นใคร เลือกที่จะไม่รับรู้ว่าต่างฝ่ายต่างเป็นศัตรูอันดับหนึ่งที่ไม่ว่าไม่ควรเข้าไปยุ่ง

 

            และ... เขากำลังรักกัน ไม่ใช่เพียงเกี่ยวพัน     

 

            ทั้งสองคนหลอมรวมกลืนเป็นหนึ่งเดียวกันจนนับครั้งไม่ถ้วน

 

            แต่ถึงยังไง... เมื่อเลือกทางนี้แล้ว ตัดสินใจว่าจะทำแบบนี้แล้ว ก็เมินมันไปให้สุด...  หน้ากากทุเรียนหลับตาลง ปล่อยให้มือสากลูบไล้อยู่บนเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนที่เขาย้อมมา ร่างกายของคนที่ให้เขายืมต่างหมอนขยับไหว มือแกร่งเอื้อมข้ามตัวเขา ตะปบข้างฟูกนอนที่ปูอยู่บนพื้นราวกับจะควานหาอะไรบางอย่าง

 

            เสียง แก๊ก แก๊ก ดังแว่ว ก่อนกลิ่นสาบของนิโคตินจะโชยเข้าจมูก

 

            หน้ากากอีกาดำมักจะจุดบุหรี่สูบหลังจากที่พวกเขามีเซ็กส์กันเสมอ

 

            ดวงตาสีน้ำตาลปรือขึ้นและช้อนมอง ควันขาวจากปลายมวนบุหรี่ล่องลอยขึ้นเป็นสาย กลิ่นนั้นฉุนขึ้นทุกขณะจนหน้ากากทุเรียนต้องยกมือปิดจมูก ก่อนกระแอมไอออกมาอย่างไม่อาจกลั้น

 

          "แค่ก ๆ!"

 

            ชายหนุ่มชะงัก กดดวงตามองคนรักเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายเป็นโรคภูมิแพ้

 

            "ขอโทษที ผมจะไปสูบข้างนอก—" เขาขยับตัวขึ้นแล้วดันร่างกายเล็กที่นอนหนุนอยู่บนอกให้ห่างออกไป ทว่ากลับถูกอีกฝ่ายกอดรั้งเอาไว้จนลุกไปไหนไม่ได้...

 

            "อยู่ที่นี่ก็ได้ครับ... ผมอยากนอนกอดคุณ..." หน้ากากทุเรียนเงยหน้ามอง ก่อนคลี่ยิ้มออกมาด้วยรอยยิ้มที่หมองเศร้า

 

 

 

ความรักของเราก็เปรียบเหมือนควันพิษ

 

สูดมันเข้าไป... และตายลงอย่างช้า ๆ

 

 

 

 

 

 

TBC

 

 

 

 

 

 

Writer's Talk

แฮร่ สวัสดีค่ะ จำกันได้ไหม... ไรท์ #ราชานรกสายเปย์ เองค่ะ 5555 ดรอปจากโลกแฟนตาซีมาใกล้โลกแห่งความจริงนิดนึง...

เล่าก่อนว่าเรื่องนี้ได้แรงบันดาลใจมากจาก Romeo & Juliet ค่ะ แค่แรงบันดาลใจเฉย ๆ ค่ะ อยากเขียนอะไรที่แบบรักกันแต่รักกันไม่ได้ อะไรแบบนี้ (ปมเรื่องต่าง ๆ ไว้เป็นหน้าที่ของตอนต่อไป) ไม่ต้องกังวลว่าจะจบแบบ Romeo & Juliet นะคะ 55555 แต่มันก็จะดราม่า ๆ หน่อยง่ะ ซึ่งก็ไม่รู้จะว่าเขียนได้สุดแค่ไหน แง

ที่ห่วงคือ... ไม่รู้ว่าเขียนแบบนี้จะรอดกองเซ็นเซอร์ของเด็กดีหรือเปล่า ฮือออ พยายามเลี่ยงแล้วนะคะ ถ้าเว็บมาสเตอร์ผ่านมาเห็นก็โปรดเห็นใจ มันเลี่ยงได้แค่นี้ 5555555 มันเป็นธีมหลักของเนื้อเรื่องจริง ๆ นะ! แต่บอกไว้ว่าไม่อยากให้ผิดหวัง เนื้อเรื่องต่อจากนี้ไปมันก็ไม่ได้ติดเรทหรือโซฮอตอะไรมากมายหรอกนะคะ เผลอ ๆ ทั้งเรื่องก็มีแค่อินโทรนี่แหละ (...)

เอาเป็นว่าฝากฟิคเรื่องนี้ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจนะคะ ไม่รู้จะอัพได้ถี่แค่ไหน เพราะว่าช่วงนี้เปิดเทอมอยู่ (._.) แต่ก็จะพยายามหาเวลาว่างมาอัพบ่อย ๆ ค่ะ เป็นกำลังใจให้ด้วยน้า

ชาวทวิต เราสามารถไปหวีดกันได้ในแท็ก #ficsmoke นะคะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

30 ความคิดเห็น

  1. #5 itsbue (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:43
    ดีงามมากค่ะ อินโทรเลือดสูบ
    #5
    0
  2. #3 Brz_dark (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:07
    อือหื้อ เรทแบบดูธรรมดานะแต่ก็ดูมีอะไร ได้กลิ่นควันบุหรี่ลอยมาเลยอ่ะแบบทรมานแต่สุขใจอ่ะ... คถไรท์จังเลยยยยค่ะห่างหายตั้งนานเรานี้แหละที่หายไป ดองเองถถถ.. เราว่าเราต้องชอบเสพดราม่าไม่ก็อ่านฟิคแล้วบังเอิญเจอดราม่าตลอดดดด ฮืออตับไตต
    #3
    0
  3. #2 fomemies (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2561 / 19:21
    อหหหห พูดได้ว่าน้อยแต่มาก เรียบแต่โก้ที่แท้ทรูค่ะ .///. อยากรู้ว่าปมครั้งนี้คืออะไรร
    #2
    0